Η Μαριάνθη Μάνη μας συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημά της «Πέιπερ κατ» (εκδ. Ιωλκός).
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δε γνωρίζει τίποτε για εσάς;
Θα του έλεγα ότι εάν θέλει να πάρει πειστικές απαντήσεις για το πώς συνδέονται ο φόνος με ένα χαστούκι, το χαστούκι με ένα γάμο, ο γάμος με έναν σκύλο, τα σαγόνια του σκύλου με την μοιχεία, η μοιχεία με ένα μνήμα, το μνήμα με την λογοκλοπή, η λογοκλοπή με τον Σοπέν και ο Σοπέν με το ταξίδι μίας βελόνας μπορεί να διαβάσει το μυθιστόρημα Πέιπερ κατ. Θα επέμενα στο γεγονός ότι πρόκειται ουσιαστικά για μια λογοτεχνική παρτίδα που μοιράζει τα ίδια φύλλα και στο ότι ο ήρωάς του δικαιώνει όλους όσοι φοβούνται ό,τι κρύβει η ψυχή ενός συμπαθούς ανθρώπου. Είναι τίμιος επειδή αισθάνεται ένοχος και συνετός επειδή φοβάται αλλά κάποτε οι πλοηγοί του, ενοχή και φόβος δυσλειτουργούν και τότε εισέρχεται στη ζώνη του λυκόφωτος…
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη μία συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Ένα ακόμη κορίτσι εμφανίστηκε στης «μαντάμ» Culture. Τι το καινούργιο φέρνει;
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Τοίχοι βαμμένοι λευκοί ώστε να φαίνονται αμέσως τυχόν ζωύφια που προσφέρουν ευκαιρίες είτε για ενδοσκόπηση είτε για εκδήλωση καταπιεσμένων ενστίκτων. Οθόνη, πληκτρολόγιο και το Παλιόσκυλο που πάντα ενοχλεί την λάθος στιγμή.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Η μουσική και η κίνηση υπάρχουν ως αναφορές στα γραπτά μου. Στην περίπτωση του Πέιπερ κατ είναι αισθητές στα περισσότερα κεφάλαια. Δεν εννοώ την σχέση των στίχων των μουσικών κομματιών με το κείμενο αλλά τον τρόπο που τα θέματα επανέρχονται και σμίγουν μεταξύ τους κινησιολογικά, με εναγκαλισμούς, πτώσεις, αιωρήσεις κάτω από αυτούς τους ήχους. Όχι πως καταφέρνω να δω την χορογραφία μου, δεν ξέρω αν οι αναγνώστες μπορέσουν…
Μερικές φορές καλό είναι και το happy end.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Δακρύβρεχτη και σπαραξικάρδια. Περισσότερο εξ αιτίας του μεγάλου διαστήματος που χρειάστηκε ώστε να αποενοχοποιηθεί η πράξη της γραφής. Για πολύ καιρό, εφόσον δεν θεωρούταν χρήσιμη, δεν είχε θέση στον παραγωγικό χρόνο των δεκαέξι ωρών της ημέρας και μόνο λαθραία τσίμπαγα μερικές στιγμές τέτοιας αμαρτωλής απόλαυσης. Όταν ήρθε η ώρα να έχω «το δικό μου δωμάτιο» συναντήθηκα με τις εκδόσεις Ιωλκός. Μερικές φορές καλό είναι και το happy end.
