Ο Νικ Πατσίνο μας συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημά του «Φύλακας άγγελος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Επιμέλεια: Ευλαλία Πάνου
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα για σας;
Αρχικά να τονίσουμε ότι το κύριο χαρακτηριστικό του Φύλακα άγγελου είναι πως δεν ανήκει αυστηρά σε κάποιο είδος, αλλά συνδυάζει διάφορα στοιχεία μέσα του. Αυτά μπορεί να είναι στοιχεία ενός μεσογειακού νουάρ, κατασκοπικού, ρομαντικού, κοινωνικού, πολιτικού, θρίλερ, μυστηρίου, αστυνομικού. Με λίγα λόγια, αγγλιστί, είναι ένα μυθιστόρημα που ανήκει στην Fusion Fiction σκηνή και το κύριο γνώρισμά του είναι πως δημιουργεί πάρα πολλές εικόνες στον αναγνώστη, διαφορετικά συναισθήματα, διαρκή ίντριγκα, και διακαή επιθυμία του να φτάσει στην επόμενη σελίδα. Απευθύνεται κυρίως στο νεανικό κοινό, χωρίς όμως να αποκλείονται τα υπόλοιπα. Οταν αναφέρομαι στο νεανικό κοινό βεβαίως, δεν εννοώ κάποιο ηλικιακό κοινό βιολογικά, αλλά το νεανικό στην ψυχή.
Είναι τρομερά δύσκολο και απαιτητικό να ανακατεύεις την τράπουλα των ειδών. Και ριψοκίνδυνο.
Να σας το εξηγήσω με ένα παράδειγμα. Ο εκδότης μου, ο κύριος Θανάσης Καστανιώτης, που θεωρείται ένα ιερό τέρας στο χώρο του βιβλίου, είναι ο άνθρωπος που πρωτοδιάβασε το χειρόγραφό μου και με προσωπική του απόφαση προχώρησε η έκδοση και η κυκλοφορία του. Αν και οι ήρωές μου είναι σύγχρονοι (κάποιοι είναι γεμάτοι τατουάζ, κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούν την αργκό των κοινωνικών δικτύων στους διαλόγους τους), ο κύριος Καστανιώτης λάτρεψε την πλοκή και την ατμόσφαιρα που δημιούργησα. Αυτό αποδεικνύει ότι το μυθιστόρημά μου απευθύνεται όχι μόνο σε αυτούς που κατέχουν έναν ηλικιακό τίτλο, αλλά σε αυτούς των οποίων το πνεύμα διψάει για συναίσθημα. Σε αυτούς που νιώθουν νέοι. Σε αυτούς που ακόμη συγκινούνται με το ηλιοβασίλεμα και με την απλή «περατζάδα» στην αμμουδιά, την ώρα του λυκαυγούς.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι καινούργιο φέρνει;
Γενικά φέρνω ένα νέο τρόπο γραφής, πιο άμεσο, λιτό, ξεκάθαρο, αλλά και λογοτεχνικά ιδιόμορφο και ποικιλόμορφο. Δεν ακολουθώ συνταγές κονσέρβα για την ανάπτυξη μιας στερεοτυπικής πλοκής, ούτε είμαι έρμαιο του λεκτικού καθωσπρεπισμού και της συγγραφικής σοβαροφάνειας, χαρακτηριστικά άλλων εποχών, ίσως πιο συντηρητικών. Είναι τρομερά δύσκολο και απαιτητικό να ανακατεύεις την τράπουλα των ειδών. Και ριψοκίνδυνο. Βρίσκεσαι σε αχαρτογράφητα νερά, και δεν ξέρεις πως θα αντιδράσει ο λάτρης των καθαρόαιμων κατασκοπικών ή αστυνομικών. Όταν κάποιος έχει συνηθίσει να διαβάζει για ξιπασμένους, ψυχρούς και ανάποδους ήρωες, και ξαφνικά του παρουσιάζω έναν πράκτορα (Πάνο Ντέηλ) συναισθηματικό, τρυφερό και ανθρώπινο, ξέρεις ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις, αρνητικές. Ευτυχώς ως τώρα, είναι ελάχιστες. Η συντριπτική πλειοψηφία μιλάει πολύ όμορφα για αυτό το βιβλίο, και αυτό με με χαροποιεί ιδιαίτερα. Αυτά που σας περιέγραψα αφορούν το γενικό πλαίσιο αυτών που φέρνω εγώ σαν συγγραφέας.
Μυστικές υπηρεσίες, κρατικοί αξιωματούχοι, επιχειρηματίες και οι… (δεν το μαρτυρούμε γιατί θα χαλάσει την μαγεία της αποκάλυψης) συμπλέκονται με αποκλειστικό σκοπό το υπέρογκο κέρδος και το βρώμικο χρήμα.
Αυτά που φέρνει ο Φύλακας άγγελος όμως, είναι ακόμη πιο πολλά. Θα μου επιτρέψετε να μακρυγορήσω λίγο και να ξεφύγω από την θεματολογία της ερώτησης για το τι φέρνω εγώ ως συγγραφέας, και να αναφερθώ στο βιβλίο και πάλι. Πέρα απ’ αυτά που ανέλυσα στην πρώτη μου απάντηση σχετικά με την σύνθετη μυθιστορία που έχω συγγράψει, ο Φύλακας άγγελος φέρνει και γνώση όσον αφορά την κοινωνία μας. Μαθαίνει στον αναγνώστη τον τρόπο με τον οποίον τα διάφορα εξουσιαστικά ιερατεία συνεργάζονται μεταξύ τους και πως τα λογισμικά παρακολούθησης χρησιμοποιούνται ως τα απόλυτο εργαλεία από κείνους, ώστε να επιτύγχουν τους ανίερους και σκοτεινούς σκοπούς τους. Μυστικές υπηρεσίες, κρατικοί αξιωματούχοι, επιχειρηματίες και οι… (δεν το μαρτυρούμε γιατί θα χαλάσει την μαγεία της αποκάλυψης μέσω της ανάγνωσης του βιβλίου) συμπλέκονται με αποκλειστικό σκοπό το υπέρογκο κέρδος και το βρώμικο χρήμα. Απ’ ό,τι μου λένε οι αναγνώστες μου, πρόκειται για ένα τρομακτικά επίκαιρο βιβλίο που αξίζει κάποιος να ανακαλύψει. Φέρνει κάτι εντελώς άγνωστο και νέο στην ελληνική πραγματικότητα η πλοκή του.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Το εργαστήρι μου βρίσκεται όπου υπάρχει έμπνευση. Παντού. Μπορεί να είναι μια καφετέρια, μια παραλία, ένα όμορφο άλσος. Σχεδόν πάντα έχω ένα σημειωματάριο μαζί μου και γράφω. Αυτά βέβαια αργότερα τα περνάω στον υπολογιστή μου, καθήμενος αναπαυτικά στην δερμάτινη καρέκλα μου, στο κατάλληλα διαμορφωμένο δωμάτιο του σπιτιού μου. Χαμηλός φωτισμός, ορχηστρική τζαζ, vintage έπιπλα… μου δίνουν το απαραίτητο καύσιμο για να κάθομαι με τις ώρες μπροστά από την οθόνη και να γράφω με ενθουσιασμό και όρεξη.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Βεβαίως! Η μουσική έχει επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα και επαγωγικά όλο αυτό περνάει και στον τρόπο που γράφω. Οι μεγάλες δόσεις συναισθήματος που συναντά κάποιος στο μυθιστόρημά μου, οφείλονται στην πολύχρονη ενασχόλησή μου με τη μουσική και το τραγούδι. Με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο… και καλύτερο συγγραφέα, θεωρώ.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Η δικιά μου ιστορία δεν διαφέρει σε τίποτα, από τις υπόλοιπες ιστορίες των νέων συγγραφέων. Ως ανεξάρτητος, στην ελληνική πραγματικότητα, συνάντησα απορρίψεις, άσχημες συμπεριφορές, τουπέ, και πολλές «δηθενιές», δυστυχώς. Δεν σε σέβονται αν δεν ανήκεις σε κάποιον εκδοτικό οίκο.
Με την ευκαιρία αυτής της συνέντευξης, να πω ότι πρέπει να βοηθήσουμε όσο μπορούμε τους νέους συγγραφείς. Κι εσείς από το πόστο σας, και εμείς από το δικό μας. Υπάρχει ανάγκη για το καινούριο στη συγγραφή, να ξεφύγουμε λιγάκι από τα συλλογικά μας τραύματα, ως λαός, και από το πικρό παρελθόν των πολέμων και των κακουχιών. Πόσες φορές πια θα διαβάσουμε για την δεκαετία του ‘50 και την μετεμφυλιακή Ελλάδα; Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Οι προκλήσεις είναι άλλες.
Για παράδειγμα. Τι είναι η Τεχνοθέωση; Γιατί δεν μιλάμε γι’ αυτά; Κάνω μια απόπειρα στο βιβλίο μου να θέσω κάποια καυτά ερωτήματα για το θέμα. Αυτά θα απασχολήσουν τις επόμενες γενιές, πρέπει να τα φέρουμε μπροστά, στο τραπέζι. Οι συγγραφείς, και γενικά οι πνευματικοί άνθρωποι, έχουμε ευθύνη να ενημερώνουμε, έχουμε ευθύνη να προβληματίζουμε μέσα από τα γραπτά μας.
Θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς γι’ αυτή τη συνέντευξη. Μου δώσατε ένα πρώτο βήμα για να παρουσιάσω το βιβλίο μου αλλά και εμένα ως συγγραφέα.
