5 λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Άκης Καπέτας για το μυθιστόρημά του «Ο άνθρωπος που δεν ήταν πια εκεί» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Το μυθιστόρημά σας είναι επηρεασμένο από τη ζωή του μαφιόζου Λάκυ Λουτσιάνο. Ποια στοιχεία σάς τράβηξαν στο συγκεκριμένο πρόσωπο;
Για να είμαι ακριβής, το μυθιστόρημα έρχεται ως συνέχεια της ζωής του Λάκυ Λουτσιάνο, βασισμένο σε μία συνωνυμία με τον ήρωά μου, που τείνει να γίνει ο επόμενος διάδοχος στην οργάνωση της Μαφίας. Πίσω από το όνομα του δικού μου Λουτσιάνο, όμως, κρύβεται μια ολόκληρη εποχή – η μετανάστευση, η φτώχεια, οι συμμορίες της Νέας Υόρκης, οι κώδικες τιμής και προδοσίας. Αυτό που με γοήτευσε, αν προτιμάτε, είναι η ίδια η ιστορία της Μαφίας, με τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις στο εσωτερικό της και όλες τις προσπάθειες για ανατροπή του εκάστοτε «capo» (αφεντικού), αλλά και τις στενές σχέσεις της με κάθε κυβέρνηση αλλά και με την πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Το έργο σας, παρότι ακολουθεί τη ζωή του ήρωά σας από τη γέννηση ως την πρώιμη ενηλικίωση και πέρα από αυτήν, κλείνει σε μια στιγμή ελευθερίας για τον ήρωα, αφήνοντας εκτός στοιχεία από το τέλος του βίου του. Πώς εξηγείται αυτή η ιδιαίτερη επιλογή;
Χωρίς να θέλω να κάνω κάποιο «spoiler» το βιβλίο ξεκινάει, ουσιαστικά, με το τέλος του ήρωά μας. Στόχος μου, μέσα από την ιστορία της ζωής του Λουτσιάνο, είναι να αναδείξω -από ένα διαφορετικό πρίσμα- τα παράπλευρα ιστορικά γεγονότα που επηρέασαν τις δεκαετίες 1930-1980 και όχι την καθαρή βιογραφία του δικού μου φανταστικού χαρακτήρα. Είναι όμως όπως ακριβώς το είπατε. Είναι ανοιχτού τέλους ιστορία. Αυτή η επιλογή έγινε συνειδητά. Στο μυαλό μου πάντα υπήρχε και ένα δεύτερο βιβλίο.
Μία συνέχεια ή ένα prequel. Το βιβλίο αυτό θα μπορούσα να το κάνω αρκετά μεγαλύτερο, καθώς υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία που αφορούν τη μαφία, αλλά και αυτούς που δρουν παράλληλα, αλλά δεν ήθελα να κουράσω τον αναγνώστη. Γι’ αυτό και όπως θα παρατηρήσατε όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, τα ιστορικά στοιχεία μειώνονται, η δράση κλιμακώνεται και η πλοκή γενικότερα έχει μεγαλύτερη ταχύτητα. Έχει κινηματογραφική ροή. Αν το αγαπήσει ο κόσμος, θα μπορούσα με χαρά να γράψω κι άλλα, βασισμένα σε αυτόν τον χαρακτήρα.
Ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επινόηση, πού γέρνει η πλάστιγγα;
Η ιστορία που γράφουμε συνήθως δεν είναι αυτούσια η ιστορία που συνέβη – είναι πάντα το αποτύπωμα που αφήνει μέσα μας ή η ιστορία όπως την περιγράφουν οι νικητές. Στο τελευταίο μου μυθιστόρημα, η πραγματικότητα είναι ο σκελετός, ενώ ο τρόπος της αφήγησης και η επινόηση των χαρακτήρων είναι αυτό που δίνει χρώμα και ζωντάνια στο βιβλίο. Χωρίς το ένα, το άλλο δεν στέκει αρμονικά. Σε γενικές γραμμές όμως είμαι οπαδός της επινόησης και της μυθοπλασίας.
Η πλοκή ή οι χαρακτήρες θεωρείτε ότι είναι ο οδηγός σας όταν γράφετε; Πού ρίχνετε μεγαλύτερο βάρος;
Ξεκινώντας πρώτα από την ιδέα, του τι δηλαδή και πώς θέλω να το παρουσιάσω στον αναγνώστη, το επόμενο που με απασχολεί είναι οι χαρακτήρες που θα πλαισιώσουν την ιστορία μου. Η πλοκή γεννιέται μέσα από αυτούς – από τις ανάγκες, τους φόβους, τις εμμονές τους.
Η εξουσία ελέγχει το παρακράτος και το χρησιμοποιεί κατά το δοκούν πότε ως προστάτη και πότε ως εκτελεστικό όργανο.
Λένε ότι «ένα μεγάλο μυθιστόρημα, χρειάζεται ένα μεγάλο θέμα». Ποιο θα λέγατε ότι είναι το βαθύτερο θέμα στο δικό σας μυθιστόρημα;
Το βιβλίο αυτό αγγίζει πολλά θέματα. Εγώ θα ήθελα να ξεχωρίσω δύο. Το πρώτο είναι η διαχρονική αλληλεξάρτηση του κράτους και του παρακράτους. Η εξουσία ελέγχει το παρακράτος και το χρησιμοποιεί κατά το δοκούν πότε ως προστάτη και πότε ως εκτελεστικό όργανο. Η συνήθης κατάληξη βέβαια είναι μοιραία για τις εγκληματικές οργανώσεις. Επίσης, διαβάζοντας αυτό το μυθιστόρημα, θα ήθελα να γίνει αντιληπτή η υποκειμενικότητα με την οποία βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα την εποχή που συμβαίνουν. Θα πρέπει να υιοθετήσουμε μια πιο αντικειμενική ματιά. Το καλό, το κακό, το ηθικό, το επικίνδυνο είναι τελικά κάτι το σχετικό, αναλόγως από ποια μεριά της ιστορίας είσαι.
Δυο λόγια για τον συγγραφέα
Ο Άκης Καπέτας γεννήθηκε το 1983 στην Άθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Άττικής και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πολυτεχνείο της Βαρκελώνης.
Το 2019 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Ωρολογοποιός (εκδόσεις Βακχικόν). Ο άνθρωπος που δεν ήταν πια εκεί είναι το δεύτερο μυθιστόρημά του.
