5 λεπτά με την Αριστούλα Δάλλη

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για εσάς;

Είναι δύσκολο, πιστεύω, να μιλήσει κανείς για το βιβλίο του, αν ο ίδιος ο δημιουργός δεν σταθεί με ουδετερότητα απέναντι στο πόνημα του. Σε αυτή την περίπτωση θα σύστηνα τους ήρωες του βιβλίου μου με τον ίδιο τρόπο που γεννήθηκαν στις σελίδες του. Με σεβασμό και αγάπη αναδεικνύοντας την ανάγκη τους να πάρουν μορφή και ν’ ακουστεί η φωνή τους. Τα θέματα διαχρονικά και επίκαιρα που τους απασχολούν είναι, οι διαπροσωπικές ανθρώπινες σχέσεις, η επικοινωνία, η αναζήτηση ταυτότητας, τα βιωμένα τραύματα, τα οικογενειακά και κοινωνικά συστήματα, η συνύπαρξη και η αυτονομία σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.

Η μυθοπλασία στα διηγήματα είναι προσομοίωση της καθημερινής πραγματικότητας, είναι ιστορίες της διπλανής πόρτας. Αυτά τα ερεθίσματα-μηνύματα μεταπλάθει και μεταμορφώνει η ματιά του συγγραφέα καλώντας τον αναγνώστη να είναι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της αναζήτησης και της προσέγγισης τους. Αναφέρομαι αλληγορικά στο Δέρμα της φώκιας (εκδ. Βακχικόν) γιατί είναι ένα θηλαστικό που ζει συγχρόνως στη θάλασσα και την στεριά. Το δέρμα της πέρα από την ομορφιά του είναι ανθεκτικό και ευαισθητοποιημένο στα ερεθίσματα της αμφίβιας ζωής. Το κάθε δέρμα είναι το ενδιάμεσο επικοινωνιακό μέσον του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου μας. Είναι δέκτης και πομπός μηνυμάτων τα οποία επεξεργάζεται ο εγκέφαλος, τα φιλτράρει, τα κωδικοποιεί και σύμφωνα με αυτά συνδέεται και επικοινωνεί με τον κόσμο. Ο συγγραφέας θεωρώ ότι είναι συλλέκτης αυτών των μηνυμάτων, παίρνει μέρος στην ώσμωση και τα μεταμορφώνει σε λόγο.

Η συγγραφική αλυσίδα διαχρονικά άρα και πάντα επίκαιρα, έχει την αφετηρία της στον παρελθόντα χρόνο και κάθε νέο βιβλίο με την χρονική σειρά του παίρνει τη θέση του σε αυτή.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

«Ένας ακόμη συγγραφέας», είναι μια θέση αποδοχής ή μη αποδοχής του νέου συγγραφέα, εξαρτάται από τι εννοεί κανείς με τη λέξη «ακόμη». Ως νέος συγγραφέας θα έθετα με τη σειρά μου το ερώτημα «Γιατί όχι ένας νέος συγγραφέας ακόμη;» Δεν τελειώνουν πιστεύω οι ιδέες και πάντα θα υπάρχει κάτι νέο για να λεχθεί. Η συγγραφική αλυσίδα διαχρονικά άρα και πάντα επίκαιρα, έχει την αφετηρία της στον παρελθόντα χρόνο και κάθε νέο βιβλίο με την χρονική σειρά του παίρνει τη θέση του σε αυτή, ένας κρίκος πιστεύω που την εξελίσσει στην πορεία. Ο κόσμος της λογοτεχνίας και γενικά της τέχνης δεν είναι ένας τεχνολογικός κόσμος με νέες εφευρέσεις και ανακαλύψεις μόνο. Είναι ο αρχέγονος κόσμος των ιδεών, της σκέψης, του Λόγου και η βύθιση του σε αυτόν. Είναι καινούργιο κάθε τι που με την αντίληψη και την πρισματική περιέργεια ο νέος μελετητής – συγγραφέας με την φρέσκια ματιά του φέρνει στον εν δυνάμει κόσμο μας.

 Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».

Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός «νεότευκτο συγγραφικό εργαστήρι», γιατί είναι αλήθεια ότι άλλαξε πολλές φορές στην πορεία του χρόνου ο «αρχιτεκτονικός» σχεδιασμός του. Θα χαρακτήριζα το εργαστήριο μου πολυμορφικό. Στην αρχή είχε τα βιβλία που με συντρόφευαν τις ώρες της προσωπικής μου απομόνωσης. Δίπλα μου ήταν πάντα και ένα καβαλέτο ζωγραφικής. Μελετούσα και έγραφα για θέματα που αφορούσαν κυρίως την δουλειά μου που είχε άμεση σχέση με τον άνθρωπο, την σωματική και ψυχική υγεία του. Οι προσωπικές μου υπαρξιακές ανησυχίες κάποια στιγμή γέμισαν την δεξαμενή των εμπειριών μου και τότε στο εργαστήριο μου άρχισαν να υπερίπτανται λέξεις και ιδέες. Αυτές κατέληξαν σε λευκές σελίδες και πήραν τελικά την μορφή του γραπτού λόγου. Ήταν η στιγμή που τις μάζεψα και γράφτηκε το πρώτο ποίημα. Γράφω για να μοιραστώ ότι ενδιαφέρον ξεχώρισα από τις εμπειρίες μου με τους ανθρώπους και είναι αυτή η δική μου ματιά και η σχέση μου μαζί τους.

Οι εικόνες είναι για μένα τρόπος σκέψης και ίσως δεν είναι τυχαίο που επέλεξα την εικαστική προσέγγιση ως ψυχοθεραπεύτρια.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Από την παιδική μου ηλικία πάντα με επηρέαζε η τέχνη. Οι εικόνες είναι για μένα τρόπος σκέψης και ίσως δεν είναι τυχαίο που επέλεξα την εικαστική προσέγγιση ως ψυχοθεραπεύτρια. Οι εξπρεσιονιστικές τέχνες, (εικαστική, δράμα, μουσική, λογοτεχνία), ήταν πάντα το εξωτερικό ερέθισμα που αφύπνιζε αυτή τη εσωτερική ανάγκη μου. Ήταν το δέρμα μου. Πινέλα, χρώματα, τελάρα, μολύβια και χαρτιά είναι αυτά που βρίσκονται στο εργαστήριό μου.

 Ο δρόμος προς την έκδοση συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Ο δρόμος προς την έκδοση του βιβλίου μου ήταν κάτι που προέκυψε μέσα από την διαδικασία της δημιουργικής γραφής, όπου γεννήθηκε, χωρίς να περνάει από το μυαλό μου μια πιθανή έκδοση. Ήταν τα κείμενα καλά φυλαγμένα στο αρχείο του υπολογιστή. Αλλά αυτά, σε μορφή βιβλίου, βρήκαν τον ασφαλή δρόμο προς τις εκδόσεις Βακχικόν όπου, ο σεβασμός, η αγάπη και η επαγγελματική συνέπεια του κ.Νέστορα Πουλάκου και όλης της εκδοτικής ομάδας το αγκάλιασαν με ενθάρρυνση για την πρώτη εμφάνιση του και την φιλοξενία στον λογοτεχνικό χώρο. Τους ευχαριστώ καθώς και όλους εσάς για την αποδοχή και την συμπόρευση στο δρόμο της Τέχνης και του Λόγου.