Sideris nikos

Από την ωμή ναρκισσιστική απαίτηση στο έντεχνο αίτημα: «Πώς το παιδί μαθαίνει να ζητά λαβαίνοντας υπόψη και τον άλλον». Μια συζήτηση με τον ψυχίατρο - ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Της Ελένης Κορόβηλα

Πανδημία και γονεϊκότητα: Στην «ατμόσφαιρα» υπάρχει η αίσθηση πως οι γονείς κατά τη διάρκεια της πανδημίας ανέστειλαν τον ρόλο τους, χαλαρώνοντας τους φραγμούς και το πλαίσιο που είχαν ορίσει για τα παιδιά τους. Τελικά πέρασαν «ποιοτικό χρόνο» με τα παιδιά ή παραδόθηκαν στις απαιτήσεις τους;

Απ’ όσα έχω ακούσει, δει και διαβάσει, προκύπτει ότι οι συνήθεις γονείς έζησαν με τα συνήθη παιδιά τους ένα ευρύτατο φάσμα εμπειριών, που εκτείνεται ανάμεσα στους δύο ως άνω πόλους: Από τον πραγματικά ποιοτικό χρόνο μέχρι την παραίτηση και την παράδοση στις απαιτήσεις των παιδιών τους, που κι αυτά κάποιες φορές έφτασαν να φέρονται σαν μεθυσμένοι ναύτες σε ακυβέρνητο καράβι.

(...) κατά πόσο οι γονείς δεν φοβούνται να είναι γονείς και θέτουν ως πλαίσιο της σχέσης τους με τα παιδιά τους το δίπτυχο «αγάπη και κανόνες»

Τρεις είναι οι παράγοντες, που το ιδιαίτερο μίγμα τους χαρακτηρίζει κάθε σπίτι και ορίζει τη δεσπόζουσα σύνθεση της σχέσης γονιών-παιδιών στην εποχή της καραντίνας, ιδίως δε του εγκλεισμού. Πρώτος παράγοντας, το κατά πόσο οι γονείς δεν φοβούνται να είναι γονείς και θέτουν ως πλαίσιο της σχέσης τους με τα παιδιά τους το δίπτυχο «αγάπη και κανόνες». Δεύτερος παράγοντας, το κατά πόσο οι γονείς γνωρίζουν τον κόσμο του παιδιού τους και έτσι καταφέρνουν να το συναντούν εκεί που είναι το παιδί, στον δικό του κόσμο, και να μιλούν μαζί του σε κώδικες και γλώσσες που καταλαβαίνει. Και τρίτος παράγοντας, το κατά πόσο οι γονείς κατανοούν τι σημαίνει «το παιδί μου ζητάει πράγματα», ώστε να μπορέσουν να αποκωδικοποιούν την καταιγίδα αιτημάτων που εξ ανάγκης το παιδί απηύθυνε συνεχώς στους γονείς του, ιδίως στις φάσεις του εγκλεισμού που έκανε γονείς και παιδιά να περνούν ατελείωτες ώρες και μέρες μαζί, με ελάχιστη επαφή με τους άλλους.

Τέλειο μίγμα σε τέλειες αναλογίες αυτών των τριών παραγόντων δεν είναι εύκολο να υπάρχει. Ούτε είναι εύκολο να αντέξει στην τρομερή πίεση που αισθάνεται το έγκλειστο παιδί και αναπόφευκτα μεταθέτει στους πρώτους που έχει μπροστά του, δηλαδή τους γονείς του, ενίοτε με τη μορφή πραγματικής «καταιγίδας αιτημάτων» που με τίποτα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί.

(...) η πανδημία μετέτρεψε αυτή τη δομική πλευρά της σχέσης γονιών-παιδιών σε σύμπτωμα, που ενίοτε έφερε τους μεγάλους σε απόγνωση λόγω της ατελείωτης διατύπωσης αιτημάτων του παιδιού.

Το να ζητάει το παιδί συνέχεια πράγματα από τους γονείς του είναι αναπόφευκτη όψη της εξάρτησης του παιδιού απ’ αυτούς για μύρια πρακτικά, επικοινωνιακά και συναισθηματικά συστατικά της ζωής του. Όμως, η πανδημία μετέτρεψε αυτή τη δομική πλευρά της σχέσης γονιών-παιδιών σε σύμπτωμα, που ενίοτε έφερε τους μεγάλους σε απόγνωση λόγω της ατελείωτης διατύπωσης αιτημάτων του παιδιού.

Όταν κλήθηκα να απαντήσω σε γονείς πάνω σ’ αυτή την απορία και δυσφορία τους, αντιλήφθηκα ότι ήταν καθοριστικός ο ρόλος της ανεπαρκούς γνώσης ή και της πλήρους άγνοιας των γονέων ως προς το τι σημαίνει «αίτημα», το «ζητώ» του παιδιού τους. Μιλώντας μαζί τους συστηματοποίησα κάποια πράγματα, προβληματίστηκα πάνω σε άλλα… και τελικά έγραψα το βιβλίο Πώς το παιδί μαθαίνει να ζητά λαβαίνοντας υπόψη και τον άλλον. Το οποίο ακριβώς παρέχει στους γονείς στέρεη γνώση ως προς το τι σημαίνει «αίτημα», όχι μόνο στην πανδημία αλλά πάντοτε, καθώς και οδηγίες άμεσα εφαρμόσιμες, στο σπίτι και στο σχολείο, που επιτρέπουν στο παιδί να κατακτήσει το έντεχνο αίτημα. Δηλαδή, ακριβώς, να μπορεί να ζητά λαβαίνοντας υπόψη και τον άλλον, προς όφελος όλων των πλευρών.

Είναι στη φύση των παιδιών να είναι ασύδοτα;

Αν και πολλοί θα περίμεναν απάντηση καταφατική, η εμπειρία δείχνει το αντίθετο: Όχι! Δεν είναι στη φύση των παιδιών να είναι ασύδοτα.

(...) τα παιδιά καταφέρνουν, άκοπα και αυθόρμητα, και βρίσκουν τον τρόπο, φέρονται και οργανώνονται για να εξασφαλίσουν την ύψιστη ευχαρίστησή τους, που είναι το να παίξουν μαζί.

Ποια εμπειρία μας δείχνει αυτό που μάλλον παραβλέπουμε, προς ζημία όλων μας, μικρών και μεγάλων; Θα έλεγα, πολλές. Όμως η κύρια είναι η παρατήρηση του πώς τα παιδιά αυτορρυθμίζονται, ατομικά και ομαδικά, προκειμένου να παίξουν μαζί στο προαύλιο, στον παιδότοπο, στο πάρτι κλπ. Εκεί θα δούμε κάτι θεμελιώδες: Ότι τα παιδιά καταφέρνουν, άκοπα και αυθόρμητα, και βρίσκουν τον τρόπο, φέρονται και οργανώνονται για να εξασφαλίσουν την ύψιστη ευχαρίστησή τους, που είναι το να παίξουν μαζί. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι εγώ το παιδί βρίσκομαι στο προαύλιο του σχολείου και έχω διάθεση να παίξω με το τόπι το τάδε ομαδικό παιχνίδι (μήλα, σουτάκια, ποδόσφαιρο, βόλεϊ... οτιδήποτε). Προφανώς, μου χρειάζονται και κάποια άλλα παιδιά για να παιχτεί αυτό που θέλω. Μόνο που άλλες φορές θέλουν κι εκείνα ή δέχονται αυτό που προτείνω εγώ… άλλες όμως όχι.

Το παιδί είναι εξοπλισμένο με την ικανότητα να παίζει με κανόνες και να ζητάει έντεχνα, προς όφελος τόσο δικό του όσο και των άλλων. Όπως μάλιστα παρατήρησε κάποια μητέρα, το παιδί στις παρέες του δεν ζητάει ποτέ παράλογα πράγματα, όπως κάνει με τους γονείς του…

Κάθε λογικό παιδί σύντομα θα καταλήξει στο σωστό συμπέρασμα, ενδεχομένως μετά από δυο-τρεις άκαρπες όσο και πικρές προσπάθειες να επιβάλει με το ζόρι ή με κόλπα το δικό του. «Λογικό παιδί» εδώ σημαίνει απλά παιδί που σκέφτεται επαρκώς ρεαλιστικά κατά το υπόδειγμα «Αυτό που με συμφέρει για να ευχαριστηθώ είναι να τα βρω με τους άλλους». Που σημαίνει πρακτικά: Αν δεν μπορεί να γίνει τώρα το δικό μου θέλω, ας το βάλω στη σειρά και μπορεί αργότερα να γίνει. Θα επιχειρήσει λοιπόν μια ρεαλιστική εκτίμηση των επιλογών που έχει. Και κατά κανόνα θα οδηγηθεί στο εξής απλό συμπέρασμα: Αν ζητάω άτσαλα και άτεχνα, χάνω και μένω μόνος-η μου. Αν ζητάω με τέχνη, μπορεί να πετύχω μια καλή συμφωνία, όπου όλοι-ες κερδίζουμε και είμαστε ευχαριστημένοι-ες.

Συμπέρασμα: Το παιδί όχι μόνο δεν είναι από τη φύση του ασύδοτο, αλλά ισχύει το ακριβώς αντίθετο: Το παιδί είναι εξοπλισμένο με την ικανότητα να παίζει με κανόνες και να ζητάει έντεχνα, προς όφελος τόσο δικό του όσο και των άλλων. Όπως μάλιστα παρατήρησε κάποια μητέρα, το παιδί στις παρέες του δεν ζητάει ποτέ παράλογα πράγματα, όπως κάνει με τους γονείς του…

Ανατρέφω το παιδί μου σημαίνει του προσφέρω «τα πάντα»; Τι περιεχόμενο δίνεται σε αυτό το «τα πάντα» και τι κόστος έχει για την οικογένεια και το ίδιο το παιδί στο μέλλον;

Το παιδί, όπως αποδεικνύεται στο βιβλίο, διόλου δεν έχει ανάγκη να του προσφέρουν οι γονείς του «τα πάντα». Αρκεί να δει κανείς τις στοίβες παιχνιδιών που βρίσκονται ανέγγιχτα ή χωρίς ενδιαφέρον του παιδιού στο δωμάτιό του όταν οι γονείς θεωρούν ότι το παιδί τους χρειάζεται «τα πάντα». Από όσα του προσφέρεις, ελάχιστα είναι τα παιχνίδια που στ’ αλήθεια κατακτούν την καρδιά του παιδιού σου και μπορεί να περάσει ώρες και μέρες μαζί τους.

Το παιδί δεν χρειάζεται «τα πάντα». (...) Κάθε προσπάθεια να του προσφέρεις αντί για την αγάπη «τα πάντα», μόνο χάος και κενό δημιουργούν και στην ψυχή του παιδιού και στις σχέσεις του με τους άλλους, (...).

Το παιδί δεν χρειάζεται «τα πάντα». Χρειάζεται αγάπη από τους άλλους προς αυτό και, παράλληλα, κάποια αντικείμενα και πλαίσια που του επιτρέπουν να εκδηλώνει την αγάπη του για τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο. Κάθε προσπάθεια να του προσφέρεις αντί για την αγάπη «τα πάντα», μόνο χάος και κενό δημιουργούν και στην ψυχή του παιδιού και στις σχέσεις του με τους άλλους, παιδιά και μεγάλους.

Στο βιβλίο σας, ξεκινάτε κάνοντας τη διάκριση μεταξύ ενσυναίσθησης και συναισθηματικής ευθύνης. Ποιος είναι ο κεντρικός άξονας αυτής της προσέγγισης;

Στο πεδίο της σχέσης με τους γονείς, συναισθηματική ευθύνη σημαίνει το εξής: Όταν ζητώ κάτι ή κάνω κάτι που τους επηρεάζει, λαβαίνω υπόψη μου τι συνέπειες θα έχει αυτό που λέω, ζητώ ή κάνω ως προς τα συναισθήματα και τις αντοχές του άλλου. Με απλά λόγια: Δεν θα απαιτώ να γίνουν κομμάτια και θρύψαλα, να εξουθενωθούν για να μου κάνουν ένα χατίρι που εκείνη τη στιγμή τους φορτώνει πέρα από τις δυνάμεις τους και θα μπορούσε να περιμένει μια άλλη στιγμή ή και να μη γίνει διόλου, χωρίς εγώ (το παιδί) να πάθω τίποτα κακό.

(...) μόνη η ενσυναίσθηση δεν οδηγεί στη διατύπωση έντεχνου αιτήματος, με την έννοια του να μη φέρνει σε δύσκολη θέση ή να μην εκμεταλλεύεται τον άλλον. Χρειάζεται συναισθηματική ευθύνη.

Η αρετή που λέγεται «συναισθηματική ευθύνη» ευνοείται από την ύπαρξη ενσυναίσθησης, αλλά με κανένα τρόπο δεν ανάγεται και δεν συρρικνώνεται στην ενσυναίσθηση. Η δε ικανότητα που λέγεται «ενσυναίσθηση» («να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου») είναι ηθικά αδιάφορη και δεν οδηγεί ποτέ αυτόματα στη συναισθηματική ευθύνη ― αντίθετα, μπορεί να είναι εργαλείο στην υπηρεσία της κακίας ή και της εγκληματικής συμπεριφοράς. Αυτό δείχνει το ότι την πιο ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση θα τη συναντήσουμε στους απατεώνες, στους χειριστικούς ανθρώπους (μεγάλους και παιδιά), στους πλανευτές κάθε λογής. Κατά συνέπεια, μόνη η ενσυναίσθηση δεν οδηγεί στη διατύπωση έντεχνου αιτήματος, με την έννοια του να μη φέρνει σε δύσκολη θέση ή να μην εκμεταλλεύεται τον άλλον. Χρειάζεται συναισθηματική ευθύνη. Και αυτή μπορεί να κατακτηθεί αναπτυξιακά από το παιδί. Στο βιβλίο μάλιστα παρουσιάζονται συγκεκριμένες μέθοδοι, άμεσα εφαρμόσιμες, για την επίτευξη αυτού του αναπτυξιακού σκοπού.

 SIDERHS EXWFYLLO 350

Το βιβλίο διαθέτει ένα χρηστικό κομμάτι οδηγιών/πρακτικών συμβουλών; Σε τι βαθμό πρέπει οι γονείς να ασκούν τον ρόλο τους ακολουθώντας οδηγίες χρήσης; Πώς θα κατακτήσουν τη δυνατότητα να εξατομικεύουν χωρίς να γλιστρούν σε σφάλματα;

Το μυστικό κρύβεται στους τρεις παράγοντες: αγάπη και κανόνες, γνωρίζω τον κόσμο του παιδιού μου, κατανοώ τι μου ζητάει το παιδί μου. Ο σπουδαιότερος απ’ αυτούς, για να σχετίζεται ο γονιός με το συγκεκριμένο δικό του παιδί στη φάση που εκείνο βρίσκεται, είναι να γνωρίζει τον κόσμο του παιδιού του: Τι το συγκινεί, τι το δυσκολεύει, με ποιους κώδικες επικοινωνεί καλύτερα… Αν ο γονιός γνωρίζει τον κόσμο του παιδιού του, πάντα θα βρει μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο και αναφορές και παραδείγματα και γλώσσες για να του μιλήσει ακόμη και για τα πιο δύσκολα και φορτισμένα θέματα, κατά τρόπο απολύτως προσωποποιημένο και γι’ αυτό παραγωγικό.

Τι είναι το «έντεχνο αίτημα»; Υπάρχει ο κίνδυνος της χειραγώγησης και καταστολής περισσότερο αυθόρμητων πλευρών της προσωπικότητας του παιδιού έναντι της κατάκτησης μιας εναρμονισμένης συμπεριφοράς που θα το καταστήσει κοινωνικά επιτυχημένο;

Έντεχνο αίτημα είναι η ικανότητα να διατυπώνεις το τι θέλεις με τρόπο που να λαβαίνει υπόψη και τις δυνατότητες και τις αντοχές και τη στιγμή που βρίσκεται ο άλλος, ώστε να μην τον φέρνεις σε δύσκολη θέση ή να μην τον πιέζεις ανυπόφορα. Αυτό ισχύει και για τα παιδιά και για τους μεγάλους, και μεγιστοποιεί τις πιθανότητες ο άλλος όχι μόνο να ικανοποιήσει το εκάστοτε συγκεκριμένο αίτημά σου (π.χ. παγωτό ή βόλτα), αλλά και να είναι ευμενώς διακείμενος απέναντί σου πάντοτε, και γι’ αυτό έτοιμος και να θυσιάσει κάτι από τα δικά του θέλω για να μπορέσει να σε ευχαριστήσει. Αν το παιδί δεν κατακτήσει το έντεχνο αίτημα, τότε θα πάθει ένα από τα εξής δύο κακά: Ή δεν θα τολμά να ζητήσει αυτό που θέλει (μετά από κάποιες αναπόφευκτες ματαιώσεις του). Ή θα προσπαθεί να χειριστεί τους άλλους, με προφανή προοπτική οι άλλοι να μη θέλουν να κάνουν παρέα με ένα τέτοιο εγωκεντρικό χαρακτήρα, ένα φαταούλα και αναξιόπιστο νάρκισσο.

Έντεχνο αίτημα σημαίνει στάση που μου επιτρέπει να εκφράζω τα θέλω μου με τρόπο ρεαλιστικό και εναρμονισμένο με την πραγματικότητα εκείνων, από τους οποίους ζητάω κάτι. Είναι μια συμπεριφορά win-win, προς όφελος όλων. 

SIDERHS portrait

Ο Νίκος Σιδέρης είναι ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και συγγραφέας, διευθυντής του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας και προσωπικής Ανάπτυξης «Γαληνός». Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι (ειδικότητα Ψυχιατρικής, Ιστορία και Νευροψυχολογία-Νευρογλωσσολογία). Είναι διδάκτωρ του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και διδάσκων ψυχαναλυτής, μέλος της Ψυχαναλυτικής Σχολής του Στρασβούργου (E.P.S.) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ψυχανάλυσης (FEDEPSY). Εργάζεται στην Αθήνα ως ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και οικογενειακός θεραπευτής. Έχει διδάξει στο Τμήμα Ψυχιατρικής του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Στο Κολλέγιο Αθηνών και στο Deree College, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το μάθημα «Εικαστική Δημιουργία και Φαντασίωση του Καλλιτέχνη: Η περίπτωση του Ερωτισμού», στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. το μάθημα «Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση», καθώς και στο ΠΜΣ «Εφαρμοσμένη Ψυχολογία στην Εκπαίδευση» του Ε.Κ.Π.Α. το μάθημα «Ψυχολογία του Εκπαιδευτικού: Βιωματικό Εργαστήριο».

Η άνευ όρων αγάπη των γονιών είναι το φάρμακο για όλα; Γιατί δεν επαρκεί;

Το ν’αγαπούν οι γονείς το παιδί τους μόνο και μόνο επειδή είναι παιδί τους, χωρίς άλλους όρους, είναι ένα ζωτικό συστατικό της γονεϊκής αγάπης. Όμως το παιδί δεν περιμένει μόνο αυτό από την αγάπη των γονέων του. Περιμένει και να το βοηθήσουν να κατακτήσει την τέχνη της συμβίωσης με τους άλλους ανθρώπους και με τα πράγματα, ώστε να γίνει ισότιμος κοινωνικός εταίρος και να διαθέτει γνώση και εργαλεία για τις ανάγκες του πρακτικού και συναισθηματικού του βίου. Δηλαδή, περιμένει από τους γονείς ό,τι και από τον δάσκαλο που θα του μάθει το όργανο που θέλει (κιθάρα, για παράδειγμα). Τουτέστιν, να του λέει πού παίζει λάθος και κάνει φάλτσα, και να του δείξει πώς παίζουμε σωστά ώστε να βγαίνει στη μουσική που παίζουμε η ψυχή μας.

Με άλλα λόγια, το παιδί περιμένει από την αγάπη των γονιών του να του παρέχει και άφοβη καθοδήγηση, για να μπορέσει να κατακτήσει ασφαλώς και με τρόπο γόνιμο αυτό που κάθε παιδί λαχταρά πάνω απ’ όλα: Να μεγαλώσει και οι άλλοι να το αγαπούν και να παίζουν μαζί του όμορφα και σωστά (fair play). 

 Ελένη Κορόβηλα είναι δημοσιογράφος.


 politeia link more

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

5 λεπτά με την Κωνσταντίνα Γιαχαλή

5 λεπτά με την Κωνσταντίνα Γιαχαλή

Πέντε λεπτά με μία συγγραφέα. Σήμερα η Κωνσταντίνα Γιαχαλή, με αφορμή το μυθιστόρημά της «Ποτέ δεν ξέρεις», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Book Press

Βρισκόμαστε στα ανέμελα χρόνια του 2004, όταν η Ελλάδα «νικούσε». Τι σημαίν...

Παντελής Μπουκάλας: «Η μαρτυρία τους είναι μαρτυρία της νοοτροπίας των προγόνων μας»

Παντελής Μπουκάλας: «Η μαρτυρία τους είναι μαρτυρία της νοοτροπίας των προγόνων μας»

Μια συνομιλία με τον Παντελή Μπουκάλα για τη δημώδη ποίηση, την πρόσληψή της από τους μεταγενέστερους ποιητές και την ένταξή της στις πηγές ιστορικής πληροφορίας, με αφορμή την κυκλοφορία του τέταρτου τόμου της σειράς «Πιάνω γραφή να γράψω... Δοκίμια για το Δημοτικό Τραγούδι»: «Ο έρως και το έθνος. Οι φυλές, οι θρησ...

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών»

Αλεξάνδρα Δεληγιώργη: «Την τύχη των βιβλίων σήμερα την επικαθορίζει η δύναμη των εκδοτών»

Μια συζήτηση με την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου της «Το κόκκινο της φωτιάς – Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας» (εκδ. Αρμός).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

«Μικρό εγχειρίδιο λογοτεχνίας», είναι ο υπότιτλος του βιβλ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Θα χρειαστείτε ένα λεξικό και καλή επαφή με την πραγματικότητα»: οι δέκα συγγραφικές συμβουλές της Μάργκαρετ Άτγουντ

«Θα χρειαστείτε ένα λεξικό και καλή επαφή με την πραγματικότητα»: οι δέκα συγγραφικές συμβουλές της Μάργκαρετ Άτγουντ

Η Margaret Atwood είναι Καναδή συγγραφέας και ποιήτρια, ευρέως γνωστή για το μελλοντολογικό μυθιστόρημά της «Η ιστορία της θεραπαινίδας», το οποίο εκτυλίσσεται σε μια δυστοπική, πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες έχουν χάσει τα περισσότερα δικαιώματά τους. Τόσο με το λογοτεχνικό της έργο, όσο και με τα δοκίμια, τ...

«Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού» του Σαντιάγο Ρονκαλιόλο (κριτική)

«Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού» του Σαντιάγο Ρονκαλιόλο (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Santiago Roncagliolo «Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου, εκδ. Καστανιώτη).

Του Διονύση Μαρίνου

Το 2021, έπειτα από τρία χρόνια εργώδους προσπάθειας και αναγκαίας κατάδυσης στο σκότος, η περιβ...

Τα Χανιά τίμησαν τη Μάρω Δούκα

Τα Χανιά τίμησαν τη Μάρω Δούκα

Σε μια σεμνή μα συγκινησιακά φορτισμένη εκδήλωση, ο Δήμος Χανίων τίμησε τη Χανιώτισσα συγγραφέα, Μάρω Δούκα, για την προσφορά της στις Τέχνες, τα Γράμματα και την ανάδειξη της Ιστορίας του τόπου. Στη φωτογραφία, ο Δήμαρχος Χανίων Παναγιώτης Σημανδηράκης καθώς αποδίδει το μετάλλιο της πόλης στη συγγραφέα.

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...
«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Το μόνο της ζωής τους ταξίδι – Μικρά Ασία. Οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άκουσέ με.

Σε όλη μας τη ...

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα των Stephen King & Peter Straub «Το φυλαχτό» (μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Εννιά αστυνομικά που ξεχωρίζουν αυτό το καλοκαίρι

Εννιά αστυνομικά που ξεχωρίζουν αυτό το καλοκαίρι

Από την πληθώρα των νέων εκδόσεων μεταφρασμένων αστυνομικών βιβλίων ξεχωρίσαμε εννέα. Σας τα παρουσιάζουμε. 

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

Μήπως το κατασκοπικό εξελίσσεται στο νέο συναρπαστικό θρίλερ; Εννέα –κλασικά και σύγχρονα– αστυνομικά μυθιστορήμ...

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Επιλογή 31 βιβλίων non fiction, τα οποία κυκλοφόρησαν τους προηγούμενους μήνες: Ιστορία, φιλοσοφία, πολιτική και διανόηση, έμφυλη βία και δικαιώματα και, βέβαια, Μικρασιατική Καταστροφή. Και στο τέλος, μια ιδιαίτερη πρόταση μεταφρασμένης λογοτεχνίας.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...
Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

To 2021 ήταν η χρονιά της μαύρης λογοτεχνίας. Το βραβείο Νόμπελ αλλά και το γαλλικό Γκονκούρ απονεμήθηκαν σε συγγραφείς που γεννήθηκαν στην Αφρική αλλά βρήκαν φωνή στις χώρες που μετανάστευσαν. Τα βραβεία επισφράγισαν μια ευρύτερη αύξηση του ενδιαφέροντος για έργα μαύρων συγγραφέων, κυρίως Αμερικανών, που τους ανακα...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ