kafka prodimosieysi

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από την ανθολογία του Franz Kafka «Γιοζεφίνε η αοιδός και άλλα διηγήματα» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, επίμετρο: Κατερίνα Καρακάση) που κυκλοφορεί στις 6 Αυγούστου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στὴ συναγωγή μας...

Στὴ συναγωγή μας ζεῖ ἕνα ζῶο περίπου σὰν ζιμπελίνα στὸ μέγεθος. Πολλὲς φορὲς τὸ βλέπει κανεὶς καθαρά, ἐπιτρέπει στοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸ πλησιάζουν σὲ μιὰ ἀπόσταση ἕως καὶ δύο μέτρα. Τὸ χρῶμα του εἶναι ἕνα ἀνοιχτὸ τιρκουάζ. Κανένας ποτὲ δὲν ἔχει ἀγγίξει τὸ τρίχωμά του, ἄρα δὲν ἔχουμε νὰ ποῦμε τίποτα γι’ αὐτό, θὰ μποροῦσε κανεὶς ἀκόμα καὶ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι τὸ πραγματικὸ χρῶμα τῆς γούνας του εἶναι ἄγνωστο· ἴσως τὸ χρῶμα ποὺ βλέπουμε νὰ προέρχεται ἁπλῶς ἀπὸ τὶς σκόνες καὶ τοὺς σοβάδες ποὺ ἔχουν καθίσει στὸ τρίχωμά του, γιατὶ μοιάζει πράγματι μὲ τὴν μπογιὰ μὲ τὴν ὁποία εἶναι βαμμένο τὸ ἐσωτερικὸ τῆς συναγωγῆς, ἀλλὰ στὸ λίγο πιὸ ἀνοιχτό. Ἐκτὸς ἀπὸ δειλό, εἶναι ἐπίσης ἕνα ζῶο ἰδιαίτερα ἥσυχο καὶ καθόλου κινητικό· ἂν δὲν τὸ ἔδιωχναν τόσο συχνά, δὲν θὰ ἄλλαζε σχεδὸν ποτὲ θέση. Τὸ ἀγαπημένο του στέκι εἶναι τὰ κάγκελα τοῦ γυναικωνίτη: χώνεται μὲ φανερὴ ἀπόλαυση μέσα στὸ πλέγμα, τεντώνεται καὶ κοιτάζει ἀπὸ ἐκεῖ πάνω τὸν κυρίως χῶρο. Αὐτὴ ἡ ριψοκίνδυνη θέση φαίνεται νὰ τὸ εὐ­χαριστεῖ, ἀλλὰ ὁ ἐπιστάτης τοῦ ναοῦ εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ τὸ καθῆκον νὰ μὴν ἀφήνει ποτὲ τὸ ζῶο νὰ κάθεται στὸ πλέγμα, γιατὶ θὰ συνηθίσει ἐκεῖ, καὶ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτραπεῖ λόγω τῶν γυναι­κῶν, οἱ ὁποῖες φοβοῦνται τὸ ζῶο. Τώρα, γιατί τὸ φοβοῦνται, δὲν εἶναι σαφές. Ἐκ πρώτης ὄψεως, βέβαια, δείχνει τρομακτικό, ἰδίως ὁ μακρὺς λαιμός, τὸ τριγωνικὸ πρόσωπο, τὰ πάνω δόντια ποὺ πετᾶ­νε σχεδὸν ὁριζόντια, καὶ στὸ ἄνω χεῖλος, μιὰ σειρὰ ἀπὸ μακριές, ἐμφανῶς σκληρὲς ἀνοιχτόχρωμες τρίχες, ποὺ ἐξέχουν περισσότερο κι ἀπὸ τὰ δόντια – ὅλα αὐτὰ μπορεῖ νὰ σὲ τρομάξουν, ἀλλὰ σύντομα καταλαβαίνει κανεὶς πόσο ἀκίνδυνη εἶναι ἡ φαινομενικὴ αὐτὴ φρίκη. Κυρίως, ὅμως, μένει σὲ ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι πιὸ δειλὸ κι ἀπὸ ζῶο τοῦ δάσους, μοιάζει νὰ μὴν ἔχει δεσμὸ μὲ τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κτίριο, καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ προσωπική του ἀτυχία, ὅτι δηλαδὴ τὸ κτίριο αὐτὸ εἶναι συναγωγή, ἄρα, κατὰ διαστήματα, γεμάτο κόσμο. Ἂν κάποιος ἦταν σὲ θέση νὰ συνεννοηθεῖ μὲ τὸ ζῶο, θὰ μποροῦσε, ἀσφαλῶς, νὰ τὸ πα­ρηγορήσει λέγοντάς του ὅτι ἡ κοινότητα τῆς μι­κρῆς μας ὀρεινῆς κωμόπολης συρρικνώνεται χρόνο μὲ τὸν χρόνο καὶ ἤδη μετὰ βίας καλύπτει τὰ ἔξοδα γιὰ τὴ συντήρηση τῆς συναγωγῆς. Δὲν ἀποκλείεται σὲ λίγο καιρὸ ἡ συναγωγὴ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἀποθήκη σιτηρῶν ἢ κάτι παρόμοιο, ὁπότε καὶ τὸ ζῶο νὰ βρεῖ ἐπιτέλους τὴν ἡσυχία ποὺ τόσο ἐπώδυνα τοῦ λείπει.

Ἐπίσης δὲν εἶναι οὔτε ὁ φόβος οὔτε ἡ περιέργεια ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ ταράζει τὶς γυναῖκες· ἂν ἀσχολοῦνταν περισσότερο μὲ τὶς προσευχές τους, θὰ ξεχνοῦσαν ἐντελῶς τὸ ζῶο –τουλάχιστον οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες σίγουρα, ἂν οἱ ἄλλες, ποὺ εἶναι ἡ μεγάλη πλειονότητα, τοὺς τὸ ἐπέ­τρεπαν· ἀλλὰ αὐτὲς οἱ ἄλλες θέλουν διαρκῶς νὰ τραβοῦν τὴν προσοχή, καὶ τὸ ζῶο ἀποτελεῖ εὐπρόσ­δεκτη ἀφορμὴ γιὰ κάτι τέτοιο. Ἂν μποροῦσαν καὶ ἂν τὸ τολμοῦσαν, σίγουρα θὰ δελέαζαν τὸ ζῶο νὰ ἔρ­θει ἀκόμα πιὸ κοντά τους, ὥστε νὰ ἔχουν τὴν εὐκαι­ρία νὰ τρομάζουν ἀκόμα περισσότερο.

Μόνο οἱ γυναῖκες, βέβαια, τὸ φοβοῦνται τὸ ζῶο· γιὰ τοὺς ἄνδρες εἶναι ἐδῶ καὶ καιρὸ ἐντελῶς ἀδιάφορο, ἡ μιὰ γενιὰ τὸ δείχνει στὴν ἄλλη, ὅλοι τὸ ἔχουν δεῖ τόσο πολλὲς φορές, ὥσπου τελικὰ κανεὶς δὲν τοῦ ρίχνει πιὰ οὔτε ἕνα βλέμμα· ἀκόμα καὶ στὰ παιδιὰ ποὺ τὸ βλέπουν γιὰ πρώτη φορὰ ἔχει πάψει νὰ προξενεῖ ἐντύπωση. Εἶναι τὸ κατοικίδιο τῆς συναγωγῆς – καὶ γιατί δηλαδὴ νὰ μὴν ἔχει ἡ συναγω­γὴ ἕνα κατοικίδιο μοναδικό, ποὺ δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἀλλοῦ; Ἂν δὲν ἦταν οἱ γυναῖκες, ἀκόμα καὶ τὴν ὕπαρξη τοῦ ζώου θὰ ἀγνοούσαμε. Ἀλλὰ κι οἱ γυ­ναῖκες δὲν τρέφουν κανέναν πραγματικὸ φόβο γι’ αὐτὸ τὸ ζῶο, θὰ ἦταν ἄλλωστε κάτι παραπάνω ἀπὸ παράξενο νὰ φοβοῦνται ἕνα τέτοιο ζῶο, μέρα μπαί­νει μέρα βγαίνει, ἐπὶ χρόνια, ἐπὶ δεκαετίες. Ἡ δικαιολογία τους εἶναι ὅτι τὸ ζῶο βρίσκεται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πολὺ πιὸ κοντά τους ἀπ’ ὅ,τι στοὺς ἄν­δρες, πράγμα ποὺ ἰσχύει. Τὸ ζῶο δὲν τολμάει ποτὲ νὰ κατέβει ἐκεῖ ὅπου εἶναι οἱ ἄνδρες, ποτὲ κανεὶς δὲν τὸ ἔχει δεῖ πάνω στὸ πάτωμα. Ὅταν δὲν τὸ ἀφή­νουν νὰ κάθεται στὰ κάγκελα τοῦ γυναικωνίτη, προ­σπαθεῖ νὰ βρίσκεται τουλάχιστον στὸ ἴδιο ὕψος μ’ αὐτά, στὸν ἀπέναντι τοῖχο. Ἐκεῖ ὑπάρχει ἕνα πο­λὺ στενὸ περβάζι, οὔτε δυὸ δάχτυλα πλάτος, ποὺ διατρέχει τὶς τρεῖς πλευρὲς τῆς συναγωγῆς, καὶ σ’ αὐτὸ τὸ περβάζι πηγαινοέρχεται καμιὰ φορὰ τὸ ζῶο, συνήθως ὅμως κουρνιάζει σὲ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο, ἀπέναντι ἀπὸ τὶς γυναῖκες. Εἶναι σχεδὸν ἀνεξήγητο πῶς καταφέρνει καὶ χρησιμοποιεῖ μὲ τέτοια εὐ­κολία αὐτὸν τὸν τόσο στενὸ διάδρομο, ἐνῶ ἀξιοπρό­σεκτος εἶναι καὶ ὁ τρόπος ποὺ κάνει μεταβολὴ ἐκεῖ πάνω, ὅταν φτάνει στὸ τέρμα, γιατὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει εἶναι πολὺ γέρικο ζῶο, κι ὅμως καθόλου δὲν δειλιάζει οὔτε καὶ γιὰ τὸ πιὸ παράτολμο ἅλμα στὸν ἀέρα, ποὺ τοῦ πετυχαίνει πάντα – νὰ κάνει τὴν ἐναέ­ρια στροφή του καὶ μετὰ νὰ ξαναπάρει τὸν δρόμο πρὸς τὰ πίσω. Ὅταν, βέβαια, τὸ ἔχεις δεῖ ἤδη μερικὲς φορές, τὸ ἔχεις βαρεθεῖ καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον λόγος νὰ τὸ χαζεύεις. Ἐπίσης δὲν εἶναι οὔτε ὁ φόβος οὔτε ἡ περιέργεια ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ ταράζει τὶς γυναῖκες· ἂν ἀσχολοῦνταν περισσότερο μὲ τὶς προσευχές τους, θὰ ξεχνοῦσαν ἐντελῶς τὸ ζῶο –τουλάχιστον οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες σίγουρα, ἂν οἱ ἄλλες, ποὺ εἶναι ἡ μεγάλη πλειονότητα, τοὺς τὸ ἐπέ­τρεπαν· ἀλλὰ αὐτὲς οἱ ἄλλες θέλουν διαρκῶς νὰ τραβοῦν τὴν προσοχή, καὶ τὸ ζῶο ἀποτελεῖ εὐπρόσ­δεκτη ἀφορμὴ γιὰ κάτι τέτοιο. Ἂν μποροῦσαν καὶ ἂν τὸ τολμοῦσαν, σίγουρα θὰ δελέαζαν τὸ ζῶο νὰ ἔρ­θει ἀκόμα πιὸ κοντά τους, ὥστε νὰ ἔχουν τὴν εὐκαι­ρία νὰ τρομάζουν ἀκόμα περισσότερο. Στὴν πραγματικότητα ὅμως τὸ ζῶο δὲν ἔχει καμία ὄρεξη νὰ τὶς πλησιάσει καί, ἐφόσον δὲν τὸ πειράζουν, ἀσχολεῖται μαζί τους τόσο λίγο ὅσο καὶ μὲ τοὺς ἄνδρες· προφανῶς, ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἤθελε μᾶλλον εἶναι νὰ μένει διαρκῶς στὴν κρυψώνα ὅπου ζεῖ ὅποτε δὲν γίνεται λειτουργία, πιθανότατα σὲ κάποια τρύπα τοῦ τοίχου, τὴν ὁποία ἐμεῖς δὲν ἔχουμε ἀκόμα ἀνακαλύψει. Μόλις ξεκινᾶ ἡ προσευχή, τότε ἐμφανίζεται κι αὐτό, τρομαγμένο ἀπὸ τὴ φασαρία – θέλει νὰ δεῖτί τρέχει, θέλει νὰ μένει σὲ ἐγρήγορση, θέλει νὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τὸ σκάσει; Ὁ φόβος τὸ σπρώχνει καὶ βγαίνει ἔξω, ἀπὸ φόβο κάνει αὐτὲς τὶς τοῦμπες του καὶ δὲν τολμάει νὰ ἀποσυρθεῖ μέχρι νὰ τελειώ­σει ἡ λειτουργία. Εἶναι φυσικὸ νὰ προτιμάει τὰ ψηλά, ἀφοῦ ἐκεῖ εἶναι πιὸ ἀσφαλές, ἐνῶ πάνω στὸ περβάζι καὶ στὰ κάγκελα ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τρέχει καλύτερα, ἀλλὰ πάντως δὲν μένει συνέχεια ἐκεῖ· καμιὰ φορὰ κατεβαίνει καὶ χαμηλά, πρὸς τοὺς ἄνδρες. Τὸ παραπέτασμα τῆς Κιβωτοῦ κρέμεται ἀπὸ μιὰ ἀστραφτερὴ μπρούντζινη ράβδο, ποὺ φαίνεται πὼς προσελκύει τὸ ζῶο, καὶ πολὺ συχνὰ πλησιάζει ἐκεῖ ἕρποντας, ἀλλὰ καὶ τότε κάθεται πάντοτε ἥσυχο, δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς πὼς ἐνοχλεῖ οὔτε κὰν ὅταν βρίσκεται δίπλα ἀκριβῶς στὴν Κιβω­τό, μόνο ἀτενίζει τοὺς πιστοὺς μὲ μάτια κενά, διαρ­κῶς ἀνοιχτά, ἴσως καὶ χωρὶς βλέφαρα, σίγουρα ὅμως δίχως νὰ κοιτάζει κανέναν, κατοπτεύοντας ἁπλῶς τοὺς κινδύνους ποὺ νιώθει πὼς τὸ ἀπειλοῦν.

josefine i aoidosἈπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη ἔμοιαζε, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, ἐλάχιστα πιὸ νοῆμον ἀπὸ τὶς γυναῖ­κες μας. Ποιούς κινδύνους ἔχει τέλος πάντων νὰ φοβᾶται; Ποιός σκοπεύει νὰ τοῦ κάνει κακό; Δὲν τὸ ἔχουν ἀφήσει ἐντελῶς ἥσυχο ἐδῶ καὶ πολλὰ χρό­νια; Οἱ ἄνδρες ἀγνοοῦν τὴν παρουσία του καὶ οἱ γυναῖκες, στὴν πλειονότητά τους, μᾶλλον θὰ ἦταν δυστυχεῖς ἂν ἐξαφανιζόταν. Καὶ δεδομένου ὅτι εἶναι καὶ τὸ μοναδικὸ ζῶο στὸ κτίριο, δὲν ἔχει ἐπίσης κα­νέναν ἀπολύτως ἐχθρό. Αὐτὸ πραγματικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχει καταλάβει μέσα στὰ χρόνια. Καὶ ἡ λειτουργία, μ’ ὅλη της τὴ φασαρία, μπορεῖ βέβαια νὰ εἶναι κάτι πολὺ τρομακτικὸ γιὰ τὸ ζῶο, εἶναι ὅμως καὶ κάτι ποὺ ἐπαναλαμβάνεται σὲ κάποιο βαθμὸ κάθε μέρα, καὶ στὶς γιορτινὲς ἡμέρες ἐνισχυμένο, τακτικὰ καὶ χωρὶς διακοπή· ἄρα ἀκόμα καὶ τὸ πιὸ φοβισμένο ζῶο θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχει συνηθίσει, πόσο μᾶλλον ὅταν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ φασαρία δὲν προέρχεται ἀπὸ διῶκτες, ἀλλὰ εἶναι μιὰ φασαρία ποὺ καθόλου δὲν τὸ ἀφορᾶ. Ὡστόσο, φοβᾶται. Νὰ φταίει ἄραγε ἡ ἀνάμνηση κάποιου μακρινοῦ παρελ­θόντος ἢ μήπως ἕνα προαίσθημα γιὰ τὰ μελλούμενα; Νὰ ξέρει τάχα τὸ γέρικο αὐτὸ ζῶο κάτι παραπά­νω ἀπ’ ὅσα οἱ τρεῖς γενιὲς ποὺ μαζεύονται τώρα στὴ συναγωγή;

Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, καθὼς λέγεται, εἶχαν ὄντως γίνει ἀπόπειρες νὰ ἐκδιωχθεῖ τὸ ζῶο. Αὐτὸ ἐνδέχεται νὰ ἰσχύει, ἀκόμα πιθανότερο ὅμως εἶναι νὰ πρόκειται γιὰ ἐπινόηση. Ἐκεῖνο πάντως ποὺ σίγουρα βεβαιώνεται εἶναι ὅτι τότε διερευνήθηκε τὸ ἐρώτημα κατὰ πόσον ἐπιτρέπεται, ἀπὸ ἄποψη θρη­σκευτικῶν κανόνων, νὰ γίνεται ἀνεκτὸ ἕνα τέτοιο ζῶο στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Ζητήθηκε ἡ γνώμη διάσημων ραβίνων καὶ οἱ ἀπόψεις διχάστηκαν· οἱ περισσότεροι τάχθηκαν ὑπὲρ τῆς ἄποψης νὰ ἐκδιω­χθεῖ τὸ ζῶο καὶ νὰ καθαγιαστεῖ ἐκ νέου ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ. Ὅσο εὔκολα ὅμως βγάζει κανεὶς διατάγματα ἐξ ἀποστάσεως, τόσο ἀδύνατο εἶναι νὰ ἐκδιω­χθεῖ τὸ ζῶο πραγματικά.

(1920)


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βραβευμένο με Booker 2020 μυθιστόρημα του Douglas Stuart «Σάγκι Μπέιν» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου), που κυκλοφορεί στις 30 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Άγκνες αναδύθηκε έγκαιρα α...

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Frank Goldammer «Χίλιοι διάβολοι» (μτφρ. Γιώτα Λαγουδάκου), που κυκλοφορεί την 1 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Χέλερ μπήκε στο εστιατόριο από την ανοιχτή πόρτα στη...

Η χώρα των άλλων, της Λεϊλά Σλιμανί (προδημοσίευση)

Η χώρα των άλλων, της Λεϊλά Σλιμανί (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Leila Slimani «Η χώρα των άλλων» (μτφρ. Κλαιρ Νεβέ, Μανώλης Πιμπλής), που κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Την πρώτη φορά που η Ματίλντ επισκέφθηκε...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974, το νέο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά

Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974, το νέο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά

Είκοσι πέντε χρόνια έρευνας χρειάστηκε ο δημοσιογράφος και διευθυντής της εφημερίδας «Η Καθημερινή» Αλέξης Παπαχελάς για να καταλήξει στο αδημοσίευτο και σπάνιο υλικό που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974», το οποίο αφορά την επταετία που καθόρισε την ιστορική πορεία της χώρας μας και ανα...

Πέντε παραστάσεις που ξεχώρισαν

Πέντε παραστάσεις που ξεχώρισαν

Τάσεις, στάσεις και το γυμνό μετέωρο σώμα του χορευτή. Πέντε παραστάσεις που ξεχώρισαν.

Του Νίκου Ξένιου

Η σύγχρονη περφόρμανς αρνείται τον παραδοσιακό δυϊσμό σώματος και μυαλού και αναζητά τη συνείδηση που εδράζει στο γυμνό σώμα. Η εκτός πλαισίου χρήσ...

Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη, του Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλου: Η λεπτουργία της αφήγησης

Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη, του Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλου: Η λεπτουργία της αφήγησης

Για την επανέκδοση της πρώτης συλλογής διηγημάτων του Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλου «Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη» (εκδ. Κίχλη).

Της Διώνης Δημητριάδου

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν (Τραμ, 1973) τα έντεκα μικρά διηγήματα (γραμμ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Μπλε ήλιος, του Διονύση Μαρίνου (προδημοσίευση)

Μπλε ήλιος, του Διονύση Μαρίνου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Διονύση Μαρίνου «Μπλε ήλιος», το οποίο κυκλοφορεί στις 14 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

[Μαριάννα]

Μία φλοίδα φως, σαν κάτι ζωντανό που ανασα...

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από την ανθολογία του Franz Kafka «Γιοζεφίνε η αοιδός και άλλα διηγήματα» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, επίμετρο: Κατερίνα Καρακάση) που κυκλοφορεί στις 6 Αυγούστου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στὴ συναγωγή μας... ...

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βραβευμένο με Booker 2020 μυθιστόρημα του Douglas Stuart «Σάγκι Μπέιν» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου), που κυκλοφορεί στις 30 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Άγκνες αναδύθηκε έγκαιρα α...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ