Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή του Γιώργου Ζησιμόπουλου «Καύση Τελεία και παύλα» η οποία κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Εις άτοπον απαγωγή
Είχε κάνει μεγάλη πληγή. Είχε πέσει σε ατόπημα. Σίγουρα έτρεχε. Έφταιγε ο χρόνος που είχε στη διάθεσή του να πάρει τις αποστάσεις του πριν τον αγγίξουν τα όνειρα ή απορροφήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη και τόπος δεν υπήρχε;
Πολλοί καιροί μαζεύτηκαν. Καθένας με την κρίση του. Ακέραιος κανείς. Δεν ήταν μόνος. Ο καθένας στον καιρό του πηγαίνει γυρεύοντας τον κόσμο τον δικό του. Όσοι τον βρίσκουν τον μισούν, όσοι ξεφεύγουν πέφτουν. Πολλά τα ατοπήματα, ένα για τον καθένα και δεν υπάρχει τόπος για κανέναν.
Ολιγωρία
Πέφτουν οι αιτίες
η μία πάνω στην άλλη,
πυρά μεγάλη ανάβει ο λόγος
να ζεστάνει τη σιωπή του.
Βράδυ εσύ, ξημέρωμα εγώ
κανείς δεν βρίσκεται να συνεχίσει.
Αμνησία
Ποια μίση κυματίζουν
στη σιωπή μου;
Ποιες αγάπες πνίγουν
την οργή μου;
Ποια θάλασσα αρνείται
να με καταπιεί;
Λίγα λόγια για τον ποιητή
Ο Γιώργος Ζησιμόπουλος γεννήθηκε το 1961 στην Πάτρα. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Απόπειρα νεκροψίας» (1981), «Ο Ευαγγελισμός των Αισθήσεων» (1986), «Φωτοπαγίδες» (1994), «Αφήλιον ήμαρ» (1998), «Χρονογραφίες» (2000), «Δήλος» (2016), «Ανοιχτά του Απρίλη» (2018), «Οξυγόνο δύο» (2022) και το δοκίμιο «Το υποκειμενικό άλγος και η αντικειμενική αναλγησία ή μανιφέστο για την ανέγερση νέων ερειπίων» (1986). Ποιήματά του και κριτικά σημειώματα έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, σε λογοτεχνικά περιοδικά, στη Νέα Εστία, στην Ποιητική, στο Περί Ου, στον Απόπλου, στα Ποιητικά, στον Περίπλου κ.ά.
