Προδημοσίευση τριών ποιημάτων από τον τόμο «Ανθολογία σύγχρονης ιρλανδικής ποίησης» (ανθολόγηση και μτφρ. Καίτη Λογοθέτη-Άντερσον, Κέβιν Άντερσον), ο οποίος θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
ΜΠΙΝΤΙ ΤΖΕΝΚΙΝΣΟΝ (BIDDY JENKINSON)
ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Μην το κουνάς από τη θέση που έχεις πάρει.
Μην παρασύρεσαι σε θεατρινισμούς.
Μην ακούς τους κριτικούς που λένε πως πρέπει να ξεπηδάς
απ’ τη σελίδα en grand jetés.
Δεν είναι αλήθεια.
Προχώρα βήμα-προς-βήμα προσεκτικά.
Μην κάνεις την παραμικρή παραχώρηση.
Οι γυναίκες της Κίνας θα περπατήσουν με πόδια λωτού να
σε βρούνε.
Πρίμο αεράκι θα φουσκώσει τα πανιά σου.
Και τι νόημα έχει
η φήμη που έρχεται και φεύγει σαν αστραπή;
Μην ξεστρατίσεις από τον δρόμο που χάραξες.
Μη χάνεις την ευθύτητα, την ευπρέπειά σου.
Περίμενε να ’ρθει η ώρα σου,
πλησίασε τον κριτικό στα κρυφά
και δάγκασέ τον.
꩜
ΝΟΥΛΑ ΝΙ ΓΚΟΝΑΛ (NUALA NÍ DHOMHNAILL)
ΤΟ ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Βάζω την ελπίδα μου
μέσα σ’ αυτήν τη βαρκούλα
της γλώσσας μου,
όπως θα 'βαζες ένα μωρό
σ’ ένα καλάθι πλεγμένο
με φύλλα ίριδας,
η βάση του ασφαλισμένη
με πίσσα κι άλειμμα.
Κι ύστερα τη βάζω ανάμεσα στις καλαμιές
και τα βούρλα στην άκρη
ενός ποταμού
προσέχοντας να δω
πού θα την πάει το ρέμα.
Ίσως, όπως τον Μωυσή,
στην αγκαλιά της κόρης ενός Φαραώ.
꩜
ΚΑΤΡΙΝΑ ΝΙ ΚΛΕΡΧΙΝ (CAITRÍONA NÍ CHLÉIRCHÍN)
ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ
Τα πράγματα δεν ήταν ποτέ τόσο άσχημα
όταν περνούσαμε τα σύνορα
κι ο πατέρας μου οδηγούσε το αυτοκίνητο.
Νιώθαμε πιο ασφαλείς, δεν είχαμε εκείνον τον φόβο.
Εκείνος ήταν πιο ήρεμος από τη μάνα μου
που ήταν από τη Βόρειο Ιρλανδία
και τα νεύρα της ήταν τεντωμένα, έτοιμα να σπάσουν.
Μάλιστα καταφέρναμε να πούμε κι ένα δυο αστεία
λίγα μίλια πριν τον έλεγχο.
Αλλά καθώς πλησιάζαμε μας έλεγαν «τσιμουδιά τώρα»
γιατί, φυσικά, οι άλλοι άκουγαν,
πάντα κάποιος παρακολουθούσε τι λέγαμε.
Γι’ αυτό έπρεπε πάντα να προσέχεις τι λες.
Εδώ δεν μπορούσες να γελάσεις, ούτε ν’ ακούσεις ιρλανδική
μουσική,
κι ούτε να μιλήσεις ιρλανδικά, φυσικά.
Ο πιο γλυκός ήχος ήταν η σιωπή.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η Ιρλανδία έχει δύο επίσημες γλώσσες, τα ιρλανδικά και τα αγγλικά. Οι Ιρλανδοί ποιητές που αποφασίζουν να γράψουν στα ιρλανδικά προβαίνουν σε μια δύσκολη επιλογή, η οποία δεν μένει χωρίς συνέπειες· χρειάζεται τόλμη να γράψεις σε μια μειoνoτική γλώσσα και να απαρνηθείς πιθανές ευκαιρίες που σου προφέρονται όταν γράφεις σε μια από τις παγκόσμιες γλώσσες.
Τα ποιήματα της παρούσας ανθολογίας, η οποία καλύπτει χρονικά την περίοδο από τον 20ό αιώνα μέχρι και σήμερα, προσφέρουν στους αναγνώστες εικόνες μιας Ιρλανδίας όπως τη βλέπουν και την καταλαβαίνουν οι Ιρλανδοί ποιητές που μεταφράζονται στο βιβλίο. Επιπλέον, οι Έλληνες είναι πολύ πιθανόν να νιώσουν κάποια συγγένεια με μια χώρα που για εκατοντάδες χρόνια αγωνίστηκε να απελευθερωθεί από μια μεγάλη αυτοκρατορία, μια χώρα της οποίας ο εθνικός ύμνος, γραμμένος στα ιρλανδικά, μια γλώσσα «υπό διωγμόν» για αιώνες, μιλάει για ελευθερία ή θάνατο, το έμβλημα δηλαδή της ελληνικής Επανάστασης.
Παρόλη την ανθηρή λογοτεχνία, η ιρλανδική γλώσσα είναι ακόμα μια γλώσσα που κινδυνεύει. Στο μεταξύ, όλο και περισσότερα ποιήματα γράφονται στα ιρλανδικά, και ελπίζουμε ότι είμαστε, όπως ο Yeats ήλπιζε ότι θα γίνουμε μια μέρα «Οι Αδάμαστοι Ιρλανδοί».
Ανθολογούνται οι ποιητές: Μόιρα Μακ Αν Τι, Μπίντι Τζένκινσον, Νούλα Νι Γκόναλ, Κάθαλ Ο Σάρκι, Όνια Ι Όλου, Λουί Ντε Πουέρ, Γκερόιντ Μακ Λόχλαν, Κατρίνα Νι Κλέρχιν, Ντίραν Νι Γκρίοφα, Άλβα Νι Γκέρβιχ.
