Προδημοσίευση αποσπασμάτων από την ποιητική συλλογή της Alejandra Pizarnik (1936-1972) «Η κόμισσα του αίματος» (μτφρ. Σοφία Χρυσαφοπούλου, Θάνος Καραγιαννόπουλος), εικονογραφημέη από τον Santiago Caruso, που θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία την 1η Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Οξύ.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Η ΚΟΜΙΣΣΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
Ο εγκληματίας δεν φτιάχνει την ομορφιά,
αυτός ο ίδιος είναι η αυθεντική ομορφιά.
Ζ.Π. ΣΑΡΤΡ
Η Βαλεντίν Πενρόζ* κατάφερε να συγκεντρώσει αφηγήσεις και αποκαλυπτικά στοιχεία γύρω από μια προσωπικότητα επιβλητική και αν μη τι άλλο ασυνήθιστη: την κόμισσα Μπάθορι, δολοφόνο εξακοσίων πενήντα νεαρών κοριτσιών.
Εξαιρετική ποιήτρια (ο ενθουσιώδης πρόλογος στο πρώτο της βιβλίο φέρει την υπογραφή του Πολ Ελιάρ), δεν διαχώρισε το ποιητικό της ταλέντο από την ευρυμάθεια. Χωρίς να παραποιήσει τα πραγματικά στοιχεία που με πολύ κόπο κατάφερε να συγκεντρώσει, τα αναμόρφωσε σ’ ένα εκτενές ποιητικό πεζό που κόβει την ανάσα.
Η σεξουαλική διαστροφή και η παραφροσύνη της κόμισσας Μπάθορι είναι τόσο προφανείς, που η Βαλεντίν Πενρόζ τις παραμερίζει για να επικεντρωθεί αποκλειστικά στη σαγηνευτική ομορφιά της προσωπικότητάς της.
* Γαλλίδα ποιήτρια του σουρεαλισμού (1898-1978), συγγραφέας της βιογραφίας της κόμισσας Μπάθορι (1962).
ΦΟΝΙΚΟ ΝΕΡΟ
Στέκεται. Και στέκεται με τρόπο τόσο οριστικό
και αμετάκλητο που είναι σαν να παραμένει καθιστή.
ΒΙΤΟΛΝΤ ΓΚΟΜΠΡΟΒΙΤΣ
Το μονοπάτι ήταν χιονισμένο και η σκοτεινή κυρία στην άμαξα, τυλιγμένη στη γούνα της, έπληττε. Ξαφνικά, φωνάζει το όνομα μιας κοπέλας από τη συνοδεία της. Της φέρνουν την εκλεκτή μέσα: η κόμισσα τη δαγκώνει μανιασμένα, αρχίζει να μπήγει καρφίτσες στο δέρμα της. Λίγο πιο κάτω, η πομπή εγκαταλείπει στο χιόνι μια άλλη πληγωμένη κοπέλα και το ταξίδι συνεχίζεται. Η κοπέλα το βάζει στα πόδια τραυματισμένη, μα καθώς τρέκλιζε την κυνηγούν και την πιάνουν για να τη βάλουν πάλι στην άμαξα. Η άμαξα είναι έτοιμη να σταματήσει και η κόμισσα ζητά παγωμένο νερό. Τώρα το κορίτσι στέκεται στο χιόνι γυμνό και ακινητοποιημένο. Είναι νύχτα. Οι δουλικές υπηρέτριες σχηματίζουν έναν κύκλο γύρω της κρατώντας πυρσούς. Αρχίζουν να ρίχνουν νερό στο κορμί της κι εκείνη παγώνει. Η κόμισσα παρακολουθεί μέσα από την άμαξα. Απομένει μια τελευταία μικρή κίνηση μέχρι το κορίτσι να πλησιάσει κι άλλο στους πυρσούς, που εκπέμπουν μια αφόρητη ζέστη. Της ρίχνουν κι άλλο νερό κι εκείνη στέκεται για πάντα εκεί, όρθια, ευθυτενής, νεκρή.
Η Αλεχάντρα Πισαρνίκ γεννήθηκε το 1936 στην πόλη Αβεγιανέδα και πέθανε το 1972 στο Μπουένος Άιρες. Οι γονείς της, Εβραίοι της κεντρικής Ευρώπης, είχαν μεταναστεύσει στην Αργεντινή. Έκανε σπουδές φιλοσοφίας, λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας. Στη δεκαετία του '60 βρέθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως ανταποκρίτρια, παρακολούθησε μαθήματα στη Σορβόνη και σχετίστηκε με λογοτέχνες όπως ο Οκτάβιο Πας και ο Χούλιο Κορτάσαρ. Για ένα σύντομο διάστημα βρέθηκε με υποτροφία Γκούγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της νοσηλευόταν σε ψυχιατρική κλινική του Μπουένος Άιρες, όπου στις 25 Σεπτεμβρίου 1972 αυτοκτόνησε.
