«Είμαι αυτό που είμαι» της Φανής Κεχαγιά (προδημοσίευση)

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ

Είμαι παράνομος
Είμαι ο κανένας
Στίχοι: Ιάσων Σταυράκης
(μελοποίηση Magic De Spell)

Είμαι καλλιτέχνιδα. Κατά συρροή βιτριολίστρια. Για χόμπι. Το λατρεύω το βιτριόλι. Θειικό οξύ. Ισχυρό διαβρωτικό. Καθαρή δύναμη. Το λατρεύω. Σαν αλχημιστής του Μεσαίωνα. Αυτοί το χρησιμοποιούσαν για να δημιουργήσουν τη φιλοσοφική λίθο – άπιαστο όνειρο της αιώνιας ζωής και κουραφέξαλα. Εγώ το χρησιμοποιώ για την ηδονή. Για την κάβλα.

Βιτριόλι, χρυσό μου. Και η λέξη μόνο, κάβλα. Χτυπάει τρυφερά στο δόντι, πλαταγίζει γλυκά καθώς σέρνεται στη γλώσσα. Εκ του γαλλικού βιτριόλ, εκ του λατινικού βιτρεόλεουμ, ουδέτερο του επιθέτου βιτρεόλεους. Τουτέστιν, υαλώδης. Από το λατινικό ουσιαστικό βίτρουμ. Το γυαλί. Εξού και βιτριόλι, υποθέτω από την υαλώδη όψη των θειικών αλάτων. Από εδώ και το βιτρό. Και η βιτρίνα. Μαγεία όλο. Ποίηση.

Δες τον συλλογισμό μου: αν το πρόσωπο είναι η βιτρίνα της ψυχής, καθώς λένε, τότε η καταστροφή προσώπου με βιτριόλι είναι μια εκπληκτική ετυμολογική ειρωνεία, δεν είναι; Καθόσον εγώ προσωπικά στο πρόσωπο στοχεύω. Το πρόσωπο με νοιάζει. Η βιτρίνα. Της σκατένιας ψυχή τους.

Το βιτριόλι στο πρόσωπο με σκοπό την τύφλωση ή την παραμόρφωση, την πρόκληση σοβαρότατων βλαβών, τέλος πάντων, ή ακόμα μέχρι και τον θάνατο, γίνεται για τιμωρία, λένε, για εκδίκηση, λένε, με φυλετικό και σεξιστικό πρόσημο. Σαχλαμάρες. Μπούρδες. Η ηδονή είναι ο στόχος. Η κάβλα. Φυλετικά, σεξιστικά, εκδικητικά και τα τοιαύτα, εγώ τ’ ακούω βερεσέ.

Βιτριόλι ρίχνει γυναίκα σε άντρα που την παράτησε, λένε. Ή την απάτησε. Ή την κακομεταχειρίζεται. Ή και τα τρία μαζί. Μαλακίες. Φταίει εκείνη η βιτριολίστρια της Τρούμπας, η ιερόδουλη που βιτριόλιασε τον γκόμενό της στο πρόσωπο επειδή ο γκόμενος αποφάσισε να την ξαποστείλει. Τιτανομέγιστη ανοησία. Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Άμα θες να εκδικηθείς άντρα, χρυσό μου, τι να το κάνεις το πρόσωπο; Στον πούτσο στοχεύεις. Στο πολύτιμό του. Στο καμάρι του. Ξεκάθαρα. Ψαλίδι, μαχαίρι, τανάλια και τα τοιαύτα. Κάτι αιχμηρό, πάντως. Σίγουρα όχι βιτριόλι. Το βιτριόλι είναι για γυναίκες. Αυτές νοιάζονται για το πρόσωπο. Για τη βιτρίνα της σκατοψυχιάς τους. Μεγάλη κάβλα.

Μπέρδεψε τον κόσμο κι εκείνη η περίεργη περίπτωση με την Κούνεβα το 2008. Άγνωστοι δύο. Άντρες. Την ψέκασαν πατόκορφα, την ανάγκασαν να πιει και κάμποσο βιτριόλι. Απολογισμός, ένα μάτι και σοβαρές βλάβες στα εσωτερικά όργανα. Η καημένη. Όχι, σοβαρά, την πόνεσε η ψυχή μου. Ούτε φυλετικό ούτε σεξιστικό κίνητρο και τα τοιαύτα. Ξεκάθαρο πολιτικό πρόσημο, χρυσό μου. Πρώην ευρωβουλευτίνα η Κούνεβα. Βουλγάρα μετανάστρια, συνδικαλίστρια στην εταιρεία καθαρισμού και ενοικίασης εργατών «Οικομέτ». Ενοχλητική. Σου λέει, βιτριόλι για φίμωτρο. Ιεροσυλία. Ερασιτέχνες. Άμα στοχεύεις στο πρόσωπο, πρέπει να είσαι σίγουρος πως η ψυχή είναι σάπια. Έβλαψαν το πρόσωπο, την ψυχή δεν την ακούμπησαν. Η ψυχή εδώ ήταν κι έμεινε καθαρή, αν με πιάνεις.

Γενικώς, ανακρίβειες λένε. Οι ειδήμονες. Τα στοιχεία και οι μελέτες τους, μη χέσω. Μαλακίες. Για να σου δώσω να καταλάβεις, πάμε λίγο ν’ ανοίξουμε κινηματογραφικά το πλάνο, δώσε γκρο πλαν: σύμφωνα με τη «Διεθνή Ένωση Επιζώντων από Οξύ», τα περισσότερα θύματα επίθεσης με βιτριόλι είναι γυναίκες και οι περισσότεροι βιτριολιστές ανήκουν στο ανδρικό φύλο. Κάτι τέτοια σαχλά διαβάζω και φτιάχνω καινούργιο συκώτι απ’ τα γέλια. Οι άντρες, μάνα μου, δεν έχουν τέτοια δύναμη μέσα τους. Δεν έχουν συκώτια, δέι ντοντ χαβ δε γκατς. Ούτε φαντασία διαθέτουν ούτε έχουν την υπομονή που απαιτεί μια επίθεση με βιτριόλι. Η επίθεση με βιτριόλι είναι έργο τέχνης. Αριστούργημα. Θέλει υπομονή. Δεξιοτεχνία. Οι άντρες είναι μπαμ και κάτω. Μαχαίρι, πιστόλι, χέρια. Τέτοια πράματα. Χοντροκομμένα.

Οι άντρες, μάνα μου, δεν έχουν τέτοια δύναμη μέσα τους. Δεν έχουν συκώτια, δέι ντοντ χαβ δε γκατς. Ούτε φαντασία διαθέτουν ούτε έχουν την υπομονή που απαιτεί μια επίθεση με βιτριόλι. Η επίθεση με βιτριόλι είναι έργο τέχνης. Αριστούργημα. Θέλει υπομονή. Δεξιοτεχνία. Οι άντρες είναι μπαμ και κάτω. Μαχαίρι, πιστόλι, χέρια. Τέτοια πράματα. Χοντροκομμένα.

Να σου δώσω να καταλάβεις. Η Μπέλλου το ’38 βιτριόλιασε τον άντρα της. Μαγκιά της. Μπροστάρισσα. Από τις πρώτες διδάξασες. Μεγάλος κοπρίτης ο σύζυγος. Ελεγκτής λεωφορείων. Εμ την απατούσε, εμ την ξυλοκοπούσε. Απ’ το βρομόξυλο έχασε το παιδί που κυοφορούσε. Καλά του έκανε, του σκερβελέ. Τρία χρόνια φυλάκιση, μικρό το κακό μπροστά στο καλό που έκανε στην κοινωνία. Εξέτισε μόνο έξι μήνες απ’ την ποινή. Ο Τσιτσάνης το «Βιτριόλι» το έγραψε για την Μπέλλου, λένε. «Κίνδυνος θάνατος, για πάρτε το χαμπάρι / καινούργια μέτρα οι γυναίκες έχουν πάρει / κι όποιος στον έρωτα σωστά δεν περπατήσει / ένα μπουκάλι βιτριόλι θ’ αντικρίσει». Μια χαρά τα λέει. Αυτός, η Νίνου κι ο Τσαουσάκης, που το είπαν μαζί. Αμέ. Όχι για εκδίκηση. Για την κάβλα. Να μη σε περνάνε κορόιδο. Μαλάκα.

Εγώ είμαι βιρτουόζα βιτριολίστρια. Καλλιτέχνιδα. Δεν κάνω βιαστικές δουλειές. Οι επιθέσεις μου είναι καλλιτεχνήματα. Έργα τέχνης. Απ’ αυτά που θες να τα καρφώσεις στον τοίχο. Να τα βάλεις σε μουσείο. Να μπορείς να τα καμαρώνεις μέρα νύχτα. Να τα βλέπεις και να γουστάρεις. Να καβλώνεις. Δεν λέω, έχω κάνει και τσαπατσουλιές. Να τα λέμε κι αυτά. Βέβαια. Από απειρία. Στην πορεία, το εξέλιξα. Τώρα πια, έπειτα από είκοσι χρόνια, με λογαριάζω για μαέστρα. Τελειομανής, χρυσό μου. Με νιώθεις.

Την πρώτη επίθεση την έκανα στα δεκατέσσερα. Μεγάλη σκρόφα η Γεωργία. Αρχηγός. Τις είχε όλες στο τσεπάκι της. Προσωπάκι μινιόν, μυτούλα γαλλική, στόμα κερασωτό ναζιάρικο, μαλλιά χείμαρρος. Βιτρίνα σένια, ψυχή σκατένια. Η Γεωργία μπροστά κι όλες οι άλλες μύξες από πίσω. Δεν μ’ έβλεπαν. Δεν υπήρχα. Δεν μ’ ένοιαζε. Από πάντα έτσι ήταν, από παιδί. Εδώ καλά καλά οι γονείς μου… Τέλος πάντων, η ανυπαρξία συνηθίζεται. Έχει τα καλά του να είσαι αόρατος. Σε αφήνουν στην ησυχία σου. Κι άμα είσαι δεκατέσσερα, την ησυχία την εκτιμάς. Αναγκάζεσαι να μάθεις να την εκτιμάς. Μόλις ξεπεράσεις τη μοναξιά.

Μην τα πολυλογώ, πρώτος στόχος μου, η Γεωργία. Την επομένη που είδα τον Θεοδόση να κλαίει επειδή η μαλακισμένη τον παράτησε για τον Σπύρο. Να με έχει εμένα χεσμένη η Γεωργία, εντάξει. Αλλά να πληγώνει έτσι πούστικα τον Θεοδόση γιατί περνιέται για μοιραία... Αυτό, όχι. Μη νομίζεις πως ήταν από εκδίκηση. Δεν είμαι εκδικητικός άνθρωπος. Καθόλου. Ίσα ίσα. Έχω τεράστια καρδιά. Συγχωρητική. Που είδα τη Γεωργία να φιλιέται στο πίσω ντουβαράκι της εκκλησίας με τον Θεοδόση, της το συγχώρεσα. Το κατάπια. Μήπως ήταν δικός μου ο Θεοδόσης; Ή μήπως θα γινόταν ποτέ; Δεν μ’ έβλεπε ούτε αυτός. Κανένας τους. Αφού δεν θα ήταν ποτέ δικός μου, ε, ας ήταν της Γεωργίας. Αλλά, όταν τον είδα να σέρνεται πίσω της και να μυξοκλαίει που τον παράτησε κι αυτή να χασκογελάει, κάτι άστραψε μέσα μου. Θυμήθηκα το θειικό οξύ απ’ το μάθημα της χημείας. Μπήκα στο εργαστήριο του σχολείου και πήρα ένα μπουκαλάκι. Άνετα. Κυρία. Χωρίς να με προσέξει κανείς. Και να με έβλεπαν, δεν με έβλεπαν. Τότε, κατάρα. Τώρα το λέω ευλογία. Με τα ουρλιαχτά της Γεωργίας, όσο απομακρυνόμουν αφότου την περιέλουσα με το βιτριόλι, είχα τον πρώτο μου οργασμό. Τότε το συνέδεσα. Βιτριόλι ίσον κάβλα.

Η Γεωργία τελικά μεγάλη ζημιά δεν έπαθε. Πιο πολύ στα χέρια την άρπαξε. Προχειροδουλειά. Λογικό. Ήμουν πρωτάρα, χρυσό μου. Έκτοτε, κάθε φορά βελτίωνα την τεχνική μου. Μια βιτριολίστρια που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να έχει το νου της σε πολλά. Να μελετά τις λεπτομέρειες. Να συνεκτιμά κάθε ενδεχόμενο. Να προμηθεύεται καθαρό υλικό από επαγγελματίες. Να προβλέπει αντιδράσεις. Να δρα εν ψυχρώ. Ακαριαία. Προπάντων, να μην κάνει μισές δουλειές.

Κανένας στόχος μου δεν ήταν άκυρος. Όλες το άξιζαν. Βιτρίνα λαμπερή και ψυχή βόθρος. Όχι, μάνα μου. Δεν είμαι εκδικητική. Κοινωνικό έργο επιτελώ. Συνειδητά. Λειτούργημα. Καθαρίζω την κοινωνία από επιβλαβή σκουπίδια και τα τοιαύτα. Από γυναίκες δηλητήριο. Να μην το παίζω οσία, το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Κακά τα ψέματα, παίρνω κι εγώ το κομμάτι μου.

Κανένας στόχος μου δεν ήταν άκυρος. Όλες το άξιζαν. Βιτρίνα λαμπερή και ψυχή βόθρος. Όχι, μάνα μου. Δεν είμαι εκδικητική. Κοινωνικό έργο επιτελώ. Συνειδητά. Λειτούργημα. Καθαρίζω την κοινωνία από επιβλαβή σκουπίδια και τα τοιαύτα. Από γυναίκες δηλητήριο. Να μην το παίζω οσία, το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Κακά τα ψέματα, παίρνω κι εγώ το κομμάτι μου. Κάθε επίθεση κι ένας μεγαλειώδης οργασμός. Είπαμε. Εκδικητική δεν είμαι, συγχωρητική είμαι, λειτούργημα επιτελώ. Αλλά δεν είμαι Μητέρα Τερέζα. Το κατιτίς μου το θέλω κι εγώ. Δεν πληρώνομαι, αλλά ένα κίνητρο, χρυσό μου, ένα κέρδος εγώ να μην έχω; Εγώ ψυχή δεν έχω;

Εγώ; Τι εγώ; Δεν έχω βιτρίνα εγώ να σταθεί κάποιος να τη χαζέψει. Η βιτρίνα μου αδιάφορη. Δεν παραπονιέμαι. Έχω πολύτιμο εμπόρευμα στο βάθος. Η ψυχή μου είναι λαμπίκος. Μέχρι τώρα βέβαια δεν την έχει ανακαλύψει κανείς. Ούτε στη δουλειά ούτε πουθενά. Και, προφανώς, ούτε θα την ανακαλύψει. Τι να κάνουμε, χρυσό μου. Το ’χουν αυτό οι άνθρωποι. Να κοιτάνε τη βιτρίνα. Εξάλλου, σ’ το είπα. Η ανυπαρξία είναι κάτι που συνηθίζεται.

Είναι βιτριολίστριες που επιτίθενται για εκδίκηση. Από ζήλια. Αυτό που δεν έχω εγώ να μην το έχει ούτε η άλλη. Να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα. Αυτό εγώ το λέω αρρώστια. Πάρε αυτή που έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο της αλληνής στην Καλλιθέα, καθώς πήγαινε στη δουλειά της. Επειδή νόμισε πως της πήρε τον γκόμενο. Αρρώστια. Αυτές, χρυσό μου, είναι για δέσιμο. Για ψυχιατρείο. Σακατεύουν, κανονικά άξιζε να σακατευτούν. Σ’ το λέω ειλικρινά, άμα δεν την έκλειναν μέσα, θα την ταίριαζα εγώ τη γούνα αυτηνής. Σκατόψυχη. Δεν την μπορώ τη σκατοψυχιά.

Μη κερδοσκοπική οργάνωση με έδρα στην Αγγλία ξεσήκωσε διεθνή εκστρατεία για να σταματήσουν οι επιθέσεις με οξύ, λένε. Παγκοσμίως. Άμα θες τη γνώμη μου, μπράβο τους. Ενημερώνουν, λένε, σε ημερίδες για τον βιτριολισμό, για τη θεσμική του αντιμετώπιση. Εύγε τους! Μαζί τους. Στην Αγγλία, μόνο το 2016 σημειώθηκαν εξακόσιες μία επιθέσεις με οξύ. Μη σου πω τι γίνεται σε τριτοκοσμικές χώρες. Μπανγκλαντές, Καμπότζη, Πακιστάν, Ινδία, Νεπάλ, Ουγκάντα. Κολαστήρια. Στο Μπανγκλαντές τα περισσότερα θύματα. Το ογδόντα δύο τοις εκατό, γυναίκες. Το εξήντα τοις εκατό, κορίτσια από δέκα μέχρι δεκαεννιά ετών. Σηκώνεται η τρίχα μου. Κοριτσάκια που λαχταρούν να ξεφύγουν απ’ τους παιδεραστές. Απ’ τα τέρατα που τις έχουν για δοχεία της σκατοψυχιάς τους και τα τοιαύτα. Αλήθεια σ’ το λέω, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να μπω σ’ αυτή την οργάνωση. «Asto», «Asti», «Asta»… Κάπως έτσι, θαρρώ, λέγεται. Άσ’ το, άσ’ τη και άσ’ τα, βράσ’ τα. Πολύ σοβαρά το σκέφτομαι. Διότι, ναι, βιτριολίστρια είμαι. Αλλά τη σκατοψυχιά δεν την αντέχω, χρυσό μου. Έχω τις ευαισθησίες μου. Είμαι λειτουργός. Εγώ, χρυσό μου, είμαι καλλιτέχνιδα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο 

Είκοσι σημαντικά ασήμαντες ιστορίες ανθρώπων που έζησαν, ζουν, θα ζήσουν στον χώρο και στον χρόνο, που διαβάστηκαν, διαβάζονται, θα διαβαστούν, πλάι στη φωτιά ή στο κύμα, με βροχή ή λιοπύρι, στον άνεμο και στην αστροφεγγιά, στο ύψος ή στο βάθος, καθόσον του ύψους και του βάθους, οριζοντίως και καθέτως, μετωπικά ή πλαγιοδρομώντας, με μάτια ορθάνοιχτα ή σφραγισμένα. Ίσως εξομολόγηση, μπορεί σκέτη κατάθεση, ξετύλιγμα μνήμης ή τίναγμα σκόνης. Μπορεί αποκάλυψη ή το ακριβώς αντίθετο: μασκάρεμα. Πιθανόν μανιφέστο ή manifestation. Ή, ακόμη ακόμη, απλή, καθαρή αφήγηση χωρίς πρόθεση και ψιμύθια, συγγενική με το πρωτόγονο πλάι στη φωτιά storytelling. Παραμύθια ή και αλήθειες, παραμυθία και μοίρασμα γι’ αυτό που είμαι είσαι είμαστε.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

H Φανή Κεχαγιά γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, παραμύθια, άρθρα και θεατρικά. Είναι υπεύθυνη για τις στήλες «Ελληνική πεζογραφία και... κάτι» και «Literaturae memoria» του ηλεκτρονικού περιοδικού Culture Book. Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά της Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις και Ομηρία (Εκδόσεις Έξη, 2018 & 2023), το παραμύθι Τα φυγοπούλια (Εκδόσεις Ψυχογιός, 2021) και η συλλογή διηγημάτων Είμαι... (Εκδόσεις Μετρονόμος, 2024).