Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Τατιάνας Κίρχοφ «Στο πανηγύρι την έχασα», το οποίο κυκλοφορεί στις 6 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Σήμερα ξεκινάει η εξεταστική. Ο Ιάκωβος βρίσκεται στο δωμάτιό του ξαπλωμένος. Τα παντζούρια είναι κλειστά. Το δωμάτιό του είναι ακατάστατο. Ρούχα πεταμένα από δω κι από κει.
Ο χώρος του γραφείου του όμως είναι πολύ προσεγμένος: το πληκτρολόγιο του υπολογιστή βρίσκεται ακριβώς στο μέσον του γραφείου, η τεράστια οθόνη πιάνει τα δύο τρίτα του τραπεζιού, και κάθετα τοποθετημένα με εξαιρετική συμμετρία είναι τα ακουστικά, το ποντίκι και τα λοιπά εξαρτήματα. Μια μικρή γεύση από υψηλή αρχιτεκτονική μέσα σε λίγα μόλις εκατοστά γραφείου, ένα κλασικό δείγμα γοτθικού ρυθμού, έτοιμο να καταβροχθίσει μέσα στη μεγαλοπρέπειά του οτιδήποτε άλλο θα τοποθετηθεί στο γραφείο και θα προσπαθήσει να του κλέψει λίγη απ’ τη χάρη του. Για τον Ιάκωβο σήμερα θα έπρεπε να είναι μια σημαντική ημέρα. Έπρεπε να σηκωθεί στην ώρα του, να πάρει το σκονισμένο όπλο του απ’ τη βιβλιοθήκη, είχε να το αγγίξει απ’ την προηγούμενη εξεταστική, του Φεβρουαρίου, στην οποία τελικά είχε αποτύχει παταγωδώς, εφόσον έριξε τρία άσφαιρα, δεν πέρασε κανένα μάθημα, να το ξεσκονίσει και να το καθαρίσει, κι έπειτα με σταθερά χέρια, χαλαρή ανάσα και χωρίς να τρέμει καθόλου να κάνει την ανατροπή σ’ αυτή την εξεταστική, να περάσει κάνα μάθημα, να πετύχει τον κόκκινο κεντρικό στόχο: να πάρει τους δέκα βαθμούς. Δεν είχε περάσει με δέκα κανένα μάθημα.
Ο Ιάκωβος ήταν στους πρώτους πέντε εισαχθέντες στο Φυσικό Αθηνών πριν από έξι χρόνια. Από τότε έχει περάσει μέχρι στιγμής δύο μαθήματα. Λίγο με αντιγραφή και λίγο με κωλοφαρδία. Είχε δηλώσει κάμποσα μαθήματα τώρα, και ήταν βέβαιο ότι ούτε καν θα τα έδινε όλα, αλλά τουλάχιστον ένιωθε καλά με τον εαυτό του, ότι είναι ακόμα ενεργός φοιτητής και δεν τα έχει παρατήσει. Είχε υποσχεθεί στην Ινώ ότι θα έδινε σίγουρα έξι μαθήματα. Εκείνη είχε γελάσει, όπως όταν γελάμε σε ανθρώπους που μας υπόσχονται κάτι που εξαρχής γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται να το τηρήσουν. Είχε σημειώσει στο μυαλό του πέντε στόχους: Στόχος πρώτος να σηκωθεί στις εννιά. Στόχος δεύτερος να πείσει τον εαυτό του να διαβάσει για το σημερινό μάθημα. Στόχος τρίτος να διαβάσει. Στόχος τέταρτος να δώσει το μάθημα. Είχε σκεφτεί κι έναν πέμπτο στόχο, αλλά αυτή τη στιγμή του διέφευγε. Ε, καλά, ας γίνουν οι προηγούμενοι, σκέφτηκε. Απέτυχε και στους τέσσερις προαναφερθέντες στόχους συν ακόμα έναν.
Είχε σημειώσει στο μυαλό του πέντε στόχους: Στόχος πρώτος να σηκωθεί στις εννιά. Στόχος δεύτερος να πείσει τον εαυτό του να διαβάσει για το σημερινό μάθημα. Στόχος τρίτος να διαβάσει. Στόχος τέταρτος να δώσει το μάθημα. Είχε σκεφτεί κι έναν πέμπτο στόχο, αλλά αυτή τη στιγμή του διέφευγε. Ε, καλά, ας γίνουν οι προηγούμενοι, σκέφτηκε. Απέτυχε και στους τέσσερις προαναφερθέντες στόχους συν ακόμα έναν.
Το να σηκωθεί στις εννιά το πρωί ήταν ένας άθλος. Είχε τρομερή υπερένταση όλο το βράδυ. Τελικά, κατάφερε να κοιμηθεί λίγες ώρες μετά την αυγή. Ήταν αδύνατον να σηκωθεί στις εννιά. Έλα, μωρέ... και στις δέκα καλά είναι, χάιδεψε τον εαυτό του. Όταν τελικά κατάφερε να ανοίξει τα μάτια του, η ώρα ήταν έντεκα. Ένιωθε ήδη απογοητευμένος. Είχε αποτύχει στον πρώτο του στόχο: να ξυπνήσει στην ώρα του. Το κεφάλι του το ένιωθε βαρύ, πονούσε η μέση του και δεν είχε καμία όρεξη να διαβάσει. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν με θέλει, σκέφτηκε, δεν θα πιεστώ. Για να διαβάσει κάποιος, πρέπει να έχει όρεξη, αλλιώς... πώς; Κι εγώ το τελευταίο πράγμα που θέλω να κάνω αυτή τη στιγμή είναι να διαβάσω. Δεν λογάριασε την οκνηρία του αυτή σαν αποτυχία για την εκπλήρωση του δεύτερου στόχου. Ήταν αισιόδοξος. Σκέφτηκε θα βάλω λίγη μουσικούλα, ξεσηκωτική για να με βοηθήσει να σηκωθώ. Ναι, λίγη μουσική χρειάζομαι μόνο για να πάρω μπρος. Τα μάτια του έκλειναν.
Στο τρίτο τραγούδι τον πήρε ο ύπνος για λίγο. Ξύπνησε μετά από μία ώρα. Τα βίντεο έπαιζαν ασταμάτητα και διαδοχικά το ένα μετά το άλλο, μαντεύοντας από αλγόριθμους τι θα ήθελε να ακούσει ο υποψήφιος χρήστης στη συνέχεια, με βάση την προσωπικότητά του. Του άρεσε που το τηλέφωνό του τον ήξερε τόσο καλά. Όταν ξανάνοιξε τα μάτια του, έπαιζε ένα βίντεο σχετικά με το μελλοντικό πρόβλημα έλλειψης νερού στον πλανήτη.
Του Ιάκωβου δεν του φαινόταν τίποτα πιο ενδιαφέρον από το να ακούσει την οποιαδήποτε διάλεξη που με το πρόσχημα της γνώσης και της ενημέρωσης θα τον απομάκρυνε από το πραγματικό διάβασμα που έπρεπε να ρίξει για την εξεταστική που άρχιζε σε λίγο. Αυτό το βιντεάκι και τέλος. Σηκώνομαι.
Υποσχέθηκε στον εαυτό του. Τη διάλεξη για τους πέντε τρόπους για να επιτύχεις σε μια εξεταστική που παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον ανάσκελα στο κρεβάτι του, εντέλει του τη διέκοψε μια κλήση της Ελευθερίας.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ο Ιάκωβος, ένας φοιτητής του Φυσικού Αθηνών, περνάει όλη του τη μέρα με δράκους, σκοτεινές μάχες, περιπλανήσεις στη γη της φωτιάς και στη γη των πάγων, έχοντας δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που θαυμάζει και θα ήθελε να είναι έτσι κι ο ίδιος, και όλα αυτά μέσα… σ’ ένα βιντεοπαιχνίδι! Ο Ιάκωβος όμως εκτός του παιχνιδιού είναι ένας νέος της γενιάς του αγκιστρωμένος στα πρότυπα της εποχής, αποπροσανατολισμένος απ’ τους στόχους του και αποκομμένος απ’ τον υπόλοιπο κόσμο. Ζητάει να βρει ένα νόημα στη ζωή του κι όσο δεν το βρίσκει συνεχίζει να αναλώνεται σε ό,τι του πλασάρει το κινητό του.
Η ζωή του καθρεφτίζει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που παλεύει να απαλλαγεί από τα δεσμά της κοινωνίας. Οι παγίδες της εποχής μας έχουν για δόλωμα μεγάλες δόσεις ντοπαμίνης και μας φυλακίζουν μέσω των γρήγορων εναλλαγών, των εύκολων επιλογών και των ακατάσχετων πληροφοριών που πετάγονται στα κινητά μας.
Σε έναν κόσμο με φρενήρεις ρυθμούς, όπου τα πράγματα απαιτούν διαρκώς την προσοχή μας, πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά να σκεφτούμε; Ή μήπως αποφασίζει το διαδίκτυο τι θα είναι αυτό που σκεφτόμαστε; Τελικά, επιλέγουμε αυτά που έχουν αληθινό νόημα για εμάς ή καταλήγουμε να μας καταπίνουν οι εκάστοτε μόδες της εποχής;
Η συγγραφέας στο μυθιστόρημά της αποτυπώνει τις παγίδες της κοινωνίας που μας κρατούν δέσμιους και ανελεύθερους.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Τατιάνα Κίρχοφ γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Ψυχολογία και είναι Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ. Είναι απόφοιτος Δραματικής Σχολής και εργάζεται ως ηθοποιός και θεατρική συγγραφέας. Η πρώτη της συλλογή διηγημάτων, Ιστορίες που (δεν) είπα στον ψυχολόγο μου (εκδ. Πόλις), δραματοποιήθηκε και ανέβηκε ως θεατρική παράσταση με τίτλο Ανώνυμοι. Ζει μεταξύ Αθήνας και θάλασσας.
