prodimosieysi xeimonas

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Θανάση Χειμωνά «Τρότζαν, που κυκλοφορεί στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άνοιξα τα μάτια μου. Το μυαλό μου, αδειανό. Γύρω μου, φως. Έντονο. Εκτυφλωτικό. Συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν ξαπλωμένος μέσα σ’ ένα κουβούκλιο, ερμητικά κλειστό, και με τον έξω κόσμο με συνέδεε μόνο ένα μικρό σωληνάκι που κατέληγε λίγο πάνω από το στόμα μου. Προφανώς μέσα απ’ αυτό ανέπνεα. Γρήγορα συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να κουνηθώ. Δεν ένιωθα τα άκρα μου. Τα χέρια μου, τα πόδια μου, τίποτα. Ένα κομμάτι μάρμαρο. Ούτε τα βλέφαρά μου δεν μπορούσα καλά καλά να ξανακλείσω.

Έμεινα για λίγη ώρα έτσι. Προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Τι μου συνέβαινε. Έπρεπε να σκεφτώ, να υποχρεώσω το μυαλό μου να λειτουργήσει. Αρχικά, το μόνο που θυμόμουν ήταν το ποιος είμαι. Και πάλι καλά, δηλαδή. Από κει και πέρα, το χάος. Σιγά σιγά το μυαλό μου άρχισε να κατακλύζεται από εικόνες – σκόρπιες, θολές εικόνες: εγώ, παιδάκι· μπροστά σε μια τούρτα γενεθλίων· με κρατούσε η μητέρα μου, ενώ ο πατέρας μου με φωτογράφιζε με ένα αντικείμενο που άστραφτε – όχι, δεν ήταν κινητό, μάλλον μια από αυτές τις παλιές φωτογραφικές μηχανές με φλας του 20ού αιώνα· κι ύστερα, στον στρατό, στο πανεπιστήμιο, κάνοντας σεξ· ένα ηλιοβασίλεμα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι με σαράντα πυρετό, στο θερινό σινεμά παρακολουθώντας κάποια ακαθόριστη ταινία· στην κηδεία του πατέρα μου και αργότερα της μητέρας μου· πανηγυρίζοντας ένα γκολ στο γήπεδο, λιώμα από τα ξίδια σε ένα κλαμπ. Όλα στο μυαλό μου, ένα κουβάρι.

Μετά από ώρα –δεν είχα ιδέα πόση– άνοιξε μια πόρτα. Με δυσκολία διέκρινα τρεις ασπροντυμένες φιγούρες να πλησιάζουν και να στέκονται πλάι μου. Κάποιος πάτησε ένα κουμπί και το κουβούκλιο άνοιξε. Από πάνω μου είδα να σκύβει το πρόσωπο ενός τύπου γύρω στα εξήντα. «Καλημέρα, Σωτήρη Μητρόπουλε» είπε τελικά.

Δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω. Τον κοιτούσα με απορία. Εκείνος έβγαλε μία τεράστια σύριγγα και τη βύθισε σε μια φλέβα του αριστερού μου χεριού. Δεν ένιωσα τον παραμικρό πόνο. Ευτυχώς, δηλαδή – κρίνοντας και από το μέγεθος της σύριγγας.

«Μη φοβάσαι» συνέχισε. «Σιγά σιγά οι αισθήσεις σου θα αρχίσουν να επανέρχονται και θα ανακτήσεις την κυριαρχία του σώματός σου».

Μάλλον είχε δίκιο. Σταδιακά ένιωσα πως μπορούσα να κουνηθώ. Αρχικά λίγο τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών. Μετά άρχισα να σφίγγω και να ξεσφίγγω τη γροθιά μου και να γλείφω τα χείλη μου με τη γλώσσα μου. Τότε προσπάθησα να ανασηκωθώ. Ήταν όμως αδύνατον. Συγκέντρωσα όλες μου τις δυνάμεις και το επιχείρησα ξανά. Μάταια.

Ο ασπροντυμένος εξηντάρης κατάλαβε τι πάσχιζα να κάνω και έβαλε το χέρι του καθησυχαστικά στον ώμο μου.

«Ησύχασε. Δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Απλώς χρειάζεσαι λίγο χρόνο μέχρι να συνέλθεις. Άλλωστε ήσουν ακίνητος για σαράντα έξι χρόνια. Στην πραγματικότητα, ήσουν νεκρός για σαράντα έξι χρόνια».

Κάτι άστραψε μέσα μου. Δίκιο είχε! Είχα όντως πεθάνει. Το θυμόμουν καλά τώρα. Είπαμε: ένας οξύς πόνος και μετά πάπαλα. Ήταν όμως δυνατόν; Γίνεται να θυμάται κάποιος τον θάνατό του; Και αν είχα όντως πεθάνει, πού βρισκόμουν τώρα; Έτσι χάλια είναι λοιπόν ο παράδεισος; Κάτι ασπροντυμένοι μεσήλικες γύρω από ένα κρεβάτι;

Κάτι άστραψε μέσα μου. Δίκιο είχε! Είχα όντως πεθάνει. Το θυμόμουν καλά τώρα. Είπαμε: ένας οξύς πόνος και μετά πάπαλα. Ήταν όμως δυνατόν; Γίνεται να θυμάται κάποιος τον θάνατό του; Και αν είχα όντως πεθάνει, πού βρισκόμουν τώρα; Έτσι χάλια είναι λοιπόν ο παράδεισος; Κάτι ασπροντυμένοι μεσήλικες γύρω από ένα κρεβάτι;

«Σε πέντε δέκα λεπτά θα μπορείς να κινηθείς κανονικά και να σηκωθείς σαν να μη συνέβη τίποτα» συνέχισε ο τύπος.

Μου πέρασε τότε από τον νου η σκέψη πως όλα αυτά δεν ήταν αληθινά. Πως απλώς κοιμόμουν και έβλεπα όνειρο. Ότι τι δηλαδή; Πέθανα και αναστήθηκα μετά από μισό αιώνα; Δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Αλλά δεν ήμουν σε θέση ούτε να τσιμπηθώ για να διαπιστώσω με σιγουριά αν κοιμόμουν ή όχι. Κι όμως. Είχα την αίσθηση πως μια χαρά ξύπνιος ήμουν. Άλλωστε, όλες οι αναμνήσεις από την προηγούμενη, ας πούμε, ζωή μού φαίνονταν απίστευτα μακρινές, σαν να τις είχε ζήσει κάποιος άλλος. Πώς φέρνουμε στο μυαλό μας την πιο ξεθωριασμένη παιδική μας ανάμνηση; Την πρώτη μέρα στο σχολείο ή το πρώτο μπάνιο με μπρατσάκια στη θάλασσα; Ε, φανταστείτε το αυτό επί δέκα.

Σιγά σιγά ένιωσα πράγματι να ανακτώ τον έλεγχο του σώματός μου. Σχεδόν μηχανικά ανασηκώθηκα.

«Λαμπρά» είπε ο κύριος με τα άσπρα.

«Τι μου συμβαίνει; Πού βρίσκομαι;» τραύλισα.

«Είσαι στην Αθήνα, στο έτος 2073, αγαπητέ μου φίλε» απάντησε χαμογελώντας ο ασπροντυμένος άνδρας. «Πριν σου εξηγήσω περισσότερα, θα ήθελα να σου συστηθώ. Ονομάζομαι Spectrum και είμαι ο, ας πούμε, προσωπικός σου γιατρός. Το γεγονός ότι βρίσκεσαι στη ζωή –πιο σωστά, το ότι επέστρεψες στη ζωή– οφείλεται σ’ ένα θαύμα της ιατρικής. Στην εποχή σου επρόκειτο για ένα πρωτοποριακό πείραμα, σήμερα αποτελεί συνηθισμένη διαδικασία».

Μα τι έλεγε αυτός ο μαλάκας; Ήταν ποτέ δυνατόν; Προς στιγμήν σκέφτηκα πως ήμουν σίγουρα άρρωστος. Πως βρισκόμουν στο κρεβάτι μου, ψηνόμουν στον πυρετό και είχα παραισθήσεις. Αλλά είπαμε, όχι. Ήταν αληθινό αυτό που συνέβαινε. Το ζούσα στ’ αλήθεια.

«Αν το προσπαθήσεις λίγο, θα θυμηθείς πως, πριν πεθάνεις, είχες δεχτεί να συμμετάσχεις σε ένα πείραμα επαναφοράς στη ζωή. Εσύ και εκατομμύρια άλλοι είχατε συμπληρώσει μια φόρμα σύμφωνα με την οποία δεχόσασταν…»

«Ναι. Ναι. Κάτι θυμάμαι». Πλέον ήμουν σε θέση να μιλήσω καθαρά. Σχεδόν.

«Ε, λοιπόν, το πείραμα πέτυχε! Επέστρεψες στους ζωντανούς σχεδόν μισό αιώνα μετά τον θάνατό σου. Συγχαρητήρια».

«Ένα λεπτό» είπα. «Δεν γίνεται να συμβαίνουν όλα αυτά. Δεν είσαι σοβαρός… Πέθανα και αναστήθηκα; Είμαι κάτι σαν τον Χριστό δηλαδή;»

Ο Spectrum χαμογέλασε: «Δεν θέλω να σε απογοητεύσω, αλλά δεν είσαι ο μόνος. Η Επαναφορά, όπως την αποκαλούμε, είναι μια πρακτική μάλλον ρουτίνας εδώ και περίπου μία δεκαετία. Απλώς για εσένα, που είχες φύγει προσωρινά από τη ζωή αρκετά παλιότερα, η όλη διαδικασία στάθηκε λίγο πιο χρονοβόρα. Έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί τα ζωτικά σου όργανα ήταν μιας κάποιας ηλικίας».

Είχες φύγει προσωρινά από τη ζωή. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που το έθετε.

«Θέλεις να κάνεις μια προσπάθεια να σηκωθείς;» είπε τελικά.

Οι δύο τύποι που τον συνόδευαν και που παρέμεναν βουβοί όλη αυτή την ώρα ήρθαν προς το μέρος μου. Κοίταξα τα ρούχα μου: ένα μαύρο κυριλέ κοστούμι. Εγώ όμως δεν φορούσα ποτέ κοστούμια.

Προσέχοντας το έκπληκτο ύφος μου, ο Spectrum σχολίασε:

«Σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ελλάδας εκείνη την εποχή, η κηδεία διεξαγόταν κανονικά, καθώς κανείς ασφαλώς δεν γνώριζε αν θα επέστρεφες κάποτε στη ζωή. Μετά, ακολουθούσε η διαδικασία της κατάψυξης».

«Δηλαδή αυτό το κοστούμι…»

«Ναι. Με αυτό το κοστούμι θα έμπαινες στο φέρετρο. Δηλαδή, μπήκες για λίγες ώρες, όσο διήρκεσε η τελετή και λίγο παραπάνω, πριν καταλήξεις σε μια κάψουλα που σε έστειλε κατευθείαν στο μέλλον! Τώρα βρίσκεσαι στο Εθνικό Κέντρο Επαναφοράς, στην Πτέρυγα Αφύπνισης» ολοκλήρωσε ο Spectrum χωρίς να μπορεί να κρύψει την περηφάνια του.

Όλα αυτά ακούγονταν τόσο παράξενα, τόσο εξωφρενικά. Ας είναι. Προσπάθησα να κουνήσω τα πόδια μου. Αυτή τη φορά, ναι· μπορούσα! Έκανα νόημα και οι δύο «νοσοκόμοι» με έπιασαν αμέσως από τα μπράτσα για να με βοηθήσουν να σηκωθώ. Έβαλα όλη μου τη δύναμη –όση τουλάχιστον μπορεί να διαθέτει ένας άνθρωπος που πέθανε πριν από μισό αιώνα– και προσπάθησα να στηρίξω το ταλαιπωρημένο κορμί μου. Ένιωσα σαν αρσιβαρίστας που επιχειρούσε να σηκώσει εκατοντάδες κιλά διεκδικώντας το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς. Κάποια στιγμή τα κατάφερα να σταθώ όρθιος και, όσο οι δύο βαστάζοι με κρατούσαν γερά, για λίγο αισθάνθηκα σαν ακροβάτης πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Τους έκανα νόημα να με αφήσουν.

Και περπάτησα. Ένα βήμα. Ένα μικρό βήμα για τον Σωτήρη Μητρόπουλο, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα. Μετά, δύο. Τρία. Τέσσερα. Κοντοστάθηκα και άρχισα να κουνάω πάνω κάτω τα χέρια μου. Έτσι είναι λοιπόν όταν ξαναζείς;

Και περπάτησα. Ένα βήμα. Ένα μικρό βήμα για τον Σωτήρη Μητρόπουλο, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα. Μετά, δύο. Τρία. Τέσσερα. Κοντοστάθηκα και άρχισα να κουνάω πάνω κάτω τα χέρια μου. Έτσι είναι λοιπόν όταν ξαναζείς;

«Είμαι μια χαρά» είπα στον Spectrum. «Νομίζω, τουλάχιστον».

«Great!» αναφώνησε σε άψογα αγγλικά εκείνος. «Όταν είσαι σίγουρος ότι μπορείς, θα σε συνοδέψω στην τραπεζαρία για να φας. Μετά θα πας να ξεκουραστείς και να κοιμηθείς».

«Πάλι; Τόσα χρόνια κοιμόμουν» είπα σε μια προσπάθεια να αστειευτώ.

«Δεν κοιμόσουν» απάντησε σοβαρά ο Spectrum. «Ο οργανισμός σου είναι πολύ εξασθενημένος. Σε λίγο θα νιώσεις απίστευτη κούραση και καλό είναι τότε να ξαπλώσεις αμέσως. Από αύριο το πρωί θα έχουμε δουλειά. Πρέπει να γνωρίσεις κάποια μέλη της Άρτιας».

«Τι είναι η Άρτια;»

«Το κυβερνητικό όργανο της χώρας. Μη σ’ απασχολούν όμως αυτά τώρα. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να φας και να κοιμηθείς. Θα περιμένουμε λίγο ακόμα να επιδράσει το φάρμακο που σου χορήγησα, και μετά θα σε ντύσουμε με κανονικά ρούχα και θα σε αφήσουμε να απολαύσεις ένα κανονικό γεύμα ύστερα από σαράντα έξι χρόνια. Καλό δεν ακούγεται;»

«Εξαρτάται τι εννοείς “κανονικό γεύμα”. Μη μου πεις πως τρέφεστε μόνο με χαπάκια όπως οι αστροναύτες στην εποχή μου».

«LMAO» χαμογέλασε ο Spectrum.

«Όχι, μη φοβάσαι. Θα φας κανονικότατο φαγητό. Αν δεν κάνω λάθος…» –συμβουλεύτηκε μια συσκευή που κρατούσε στα χέρια του– «μμμ, ναι. Το μενού περιλαμβάνει σαλάτα από κινόα και μπάμιες».

«Μπάμιες!» γκρίνιαξα αυθόρμητα, καθώς ένιωσα ξαφνικά μεγάλη πείνα. «Δεν το λες και κανονικό φαγητό αυτό. Κάτι πιο χορταστικό δεν υπάρχει;»

Ο Spectrum έδειξε να απορεί: «Define “χορταστικό”».

«Κάτι σε κρέας, ας πούμε…»

«Δυστυχώς θα σε απογοητεύσω» απάντησε ο Spectrum. «Εδώ και χρόνια απαγορεύεται ρητώς να τρώμε κρέας».

«Μα γιατί;» έκανα απογοητευμένος.

«Γιατί είναι έγκλημα. Κανιβαλισμός».

«Μα τι κανιβαλισμός; Δεν θα φάμε ανθρώπους. Κάνα γουρουνάκι, κάνα κατσικάκι…»

«Ξέχνα το» επέμεινε ο Spectrum. «Στην κοινωνία μας όλα τα ζώα είναι ίσα με τον άνθρωπο. Αυτά που λες είναι σπισισμός. Μια παλιά, ξεπερασμένη και επικίνδυνη θεωρία».

Τι διάολο, σκέφτηκα, μετά από τόσες χιλιετίες πολιτισμού η ανθρωπότητα κατέληξε να τρώει μόνο μπάμιες; Δεν θα το έβαζα έτσι εύκολα κάτω όμως. Δεκαετίες είχα να φάω. «Τότε, να φάω μήπως μπιφτέκια από σόγια; Είχαμε στην εποχή μου. Φαντάζομαι αυτό δεν πειράζει. Πειράζει;»

Ο Spectrum κούνησε το κεφάλι του: «Ούτε αυτό επιτρέπεται, καθότι είναι μίμηση του κανιβαλισμού. Είναι προσβλητικό για τα ζώα. Πώς θα σου φαινόταν αν έτρωγες ένα ομοίωμα του πατέρα σου;».

«Ατυχές παράδειγμα. Μερικές φορές ο πατέρας μου δεν τρωγόταν με τίποτα» είπα και άρχισα να χαζογελάω, ευχαριστημένος για το αστείο μου.

Ο Spectrum έμεινε ανέκφραστος. Μετά με πήρε από το χεράκι και πήγαμε κούτσα κούτσα σ’ ένα διπλανό δωμάτιο που εκτελούσε χρέη τραπεζαρίας. Ήταν άσπρο και εξίσου εκτυφλωτικά φωτεινό με τον χώρο όπου βρισκόταν το πρώην νεκροκρέβατό μου. Το φαγητό είχε ήδη σερβιριστεί πάνω σ’ ένα επίσης λευκό τραπέζι, το οποίο ήταν φτιαγμένο από κάτι που έμοιαζε με πλαστικό.

Οι μπάμιες ήταν ακόμη χειρότερες από ό,τι τις θυμόμουν. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση ήταν το πιρούνι. Βασικά, επρόκειτο για μια μικρή μεταλλική μπάρα στο μέγεθος του πιρουνιού η οποία τραβούσε το φαγητό σαν μαγνήτης χωρίς να έρχεται σε επαφή μαζί του. Το λουκούλλειο αυτό γεύμα το συνοδεύσαμε με ένα φριχτό νεροζούμι.

«Ποτό τύπου Cola από γογγύλια» με πληροφόρησε ο Spectrum. «Στην εποχή μας όλα είναι υγιεινά. Δεν τρώμε και δεν πίνουμε τις αηδίες του καιρού σου».

«Άρα, δεν θα πεθαίνει κανείς πλέον» του είπα μετά από δυο τρεις μπουκιές. «Ανασταίνεστε ξανά και ξανά».

«Δυστυχώς δεν είναι έτσι» απάντησε. «Η τεχνολογία δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να “αναστήσει”, όπως το λες, κάποιον δεύτερη φορά. Δεν το αντέχει ο οργανισμός του. Επίσης, η τεχνική αυτή λειτουργεί μόνο για θανάτους συγκεκριμένης αιτίας. Εσύ ήσουν τυχερός που πέθανες από καρδιά και τα υπόλοιπα όργανά σου βρίσκονταν σε καλή κατάσταση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η πιθανότητα Επαναφοράς είναι σημαντική. Αν είχες σκοτωθεί, π.χ., σε δυστύχημα ή είχες πεθάνει από εκφυλιστική νόσο, τώρα θα ήσουν απλώς μια ανάμνηση για κάποιους υπέργηρους συγγενείς και φίλους».

Ήσουν τυχερός που πέθανες από καρδιά, πόσο εξωφρενική φράση.

Σταδιακά άρχισα όντως να καταρρέω. Σχεδόν υποβαστάζοντάς με, ο Spectrum με οδήγησε σ’ ένα δωμάτιο. Εκεί με περίμενε ένα ακόμα σοκ.

«Τι είναι αυτό το πράμα;»

«Μα… το κρεβάτι σου» με πληροφόρησε.

Το «κρεβάτι» ήταν κάτι σαν αμβλυγώνια χαμηλή πυραμίδα. Το δε υλικό του ήταν σχετικά σκληρό. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι ακριβώς, αλλά οπωσδήποτε δεν ήταν στρώμα.

«Μα πώς θα ξαπλώσω εδώ πάνω; Ένα πιο κανονικό κρεβάτι δεν έχετε;» απόρησα.

«Καταλαβαίνω τι εννοείς. Σαν κι αυτό στην Πτέρυγα Αφύπνισης, έτσι; You know, αυτά είναι μόνο για τους ασθενείς. Κανονικά, όλοι κοιμόμαστε σε ορθοπεδικά κρεβάτια σαν και τούτο εδώ. Έρευνες έχουν αποδείξει πως είναι ό,τι καλύτερο για τη σπονδυλική στήλη. Ξάπλωσε και θα με θυμηθείς!»

Φόρεσα μια παράξενη ολόσωμη φόρμα που μου έδωσε και ξάπλωσα. Τον θυμόμουν όλο το βράδυ. Αν και ένιωθα πραγματικά εξαντλημένος, ο ύπνος δεν με έπαιρνε με τίποτα. Συνεχώς στριφογύριζα πάνω σε εκείνη τη γαμημένη βουνοκορφή, προσπαθώντας παράλληλα να μην γκρεμοτσακιστώ καθώς αυτό το πράγμα ήταν και πολύ στενό.

Ούτως ή άλλως, όμως, θα ήταν αδύνατον να κοιμηθώ ακόμη και στο πιο αναπαυτικό, πουπουλένιο στρώμα. Καταιγιστικές σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό μου. Λίγες μόλις ώρες πριν, ουσιαστικά δεν υπήρχα. Και τώρα, ξαφνικά, είχα κάνει ένα ταξίδι στον χρόνο. Την επόμενη μέρα θα ξυπνούσα –αν κατάφερνα τελικά να αποκοιμηθώ έστω και για λίγο– στο μέλλον. Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος το… το… το 2073 δεν μου είπε ο Spectrum; Θα ήταν άραγε όπως στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, με ρομπότ παντού και διαπλανητικά ταξίδια; Και με εξωγήινους; Θα είχε εξωγήινους που θα συνυπήρχαν αρμονικά με τους ανθρώπους; Ή μήπως θα ήταν εχθροί της ανθρωπότητας και θα πραγματοποιούσαν συνεχείς εισβολές στη Γη με ιπτάμενους δίσκους; Ίσως πάλι η φαντασία μου να κάλπαζε υπερβολικά. Μπορεί η ζωή να μην είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου από την εποχή μου. Μπορεί να είχαν απλώς εξελιχθεί λίγο παραπάνω τα κινητά και το Ίντερνετ. Να έβγαινα έξω και να ξενέρωνα. Μπααα… Σίγουρα η επιστήμη θα είχε προχωρήσει πολύ. Εδώ είχαν καταφέρει να αναστήσουν εμένα, τον Σωτήρη Μητρόπουλο, έναν ταπεινό υπάλληλο βιβλιοπωλείου από τα Σεπόλια Αττικής.

Και ξαφνικά, σαν να καθάρισε το μυαλό μου, μια σκέψη με τάραξε. Τι να απέγιναν άραγε οι δικοί μου άνθρωποι; Λογικά, οι πιο πολλοί δεν θα βρίσκονταν πια στη ζωή. Οι γονείς μου, ούτως ή άλλως, είχαν ήδη «φύγει» τότε που ζούσα. Ο πατέρας μου από έμφραγμα, η μητέρα μου από καλπάζουσα λευχαιμία το 2017. Είχα όμως θείους, ξαδέρφια, φίλους, κολλητούς και μη. Η Άντεια; Τι να είχε γίνει η Άντεια; Η αγαπημένη μου, η γλυκιά μου Άντεια… Που την αγαπούσα τόσο πολύ. Αλλά κι εκείνη μ’ αγαπούσε. Η Άντεια, που θα με θρήνησε, που θα έκλαψε με αναφιλητά στην κηδεία μου. Η Άντεια, που φυσικά δεν θα φανταζόταν τότε τι θα συνέβαινε δεκαετίες αργότερα, τι συνέβαινε τώρα.


Λίγα λόγια για το βιβλίο

patakis xeimonas trojanΠώς είναι να πεθαίνεις και να σε επαναφέρουν στη ζωή πενήντα χρόνια αργότερα;
Να βρίσκεσαι ξαφνικά σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει ελευθερία λόγου και έκφρασης, ουσιαστικά ούτε και σκέψης;
Σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν αλκοόλ, σπορ, φύλα;
Σε έναν κόσμο όπου οι γάμοι και το σεξ γίνονται με αλγόριθμο και υπό αυστηρή επιτήρηση;
Σε έναν κόσμο όπου η υγεία είναι υποχρέωση και η κρεατοφαγία έγκλημα;
Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν επιλέγουν το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν, δουλεύουν από το σπίτι σχεδόν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και δεν πάνε ποτέ διακοπές;
Σε έναν κόσμο όπου τα social media είναι η ταυτότητά σου και έχουν υποκαταστήσει τα δικαστήρια;
Σε έναν κόσμο όπου, στο όνομα της προόδου και της ισότητας, δεν επιτρέπονται ο έρωτας, το χιούμορ και καμιά μορφή τέχνης, όλοι είναι ίδιοι στο όνομα της διαφορετικότητας και η επιστήμη αντιμετωπίζεται ως θρησκεία;
Σε έναν κόσμο όπου η Iστορία ξαναγράφεται συνεχώς από την αρχή για να δαιμονοποιεί τους εκάστοτε αντιφρονούντες και εξωτερικούς εχθρούς;
Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα λογοκρίνονται, όπου υπάρχει μόνο μία άποψη, η σωστή, αυτή του καθεστώτος;
Το Τρότζαν είναι ένα μυθιστόρημα που μιλάει για το δυστοπικό μέλλον που μας περιμένει. Ή μήπως για κάτι που ήδη ζούμε;

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ειρήνης Ευφραιμίδη «Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Αυτό τελειώνει εδώ. Άλλο δεν θα πάρεις από μας». Το υποσχέ...

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το νέο μυθιστόρημα της Ντορίνας Παπαλιού «Η φωνή στα χέρια της» το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τις εκδόσεις Ίκαρος. Στο τέλος της ανάρτησης η playlist του βιβλίου, από την Ντορίνα Παπαλιού.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Καλοκαίρι 2024: Γκουρογιάννης, Βανς, Κουτσί – Τρία επίκαιρα μυθιστορήματα

Καλοκαίρι 2024: Γκουρογιάννης, Βανς, Κουτσί – Τρία επίκαιρα μυθιστορήματα

Τρία μυθιστορήματα που εφάπτονται με σημαντικές πλευρές της πραγματικότητας αυτού του δύσκολου καλοκαιριού. Κύπρος, αμερικανικές εκλογές, Παλαιστίνη. Τρία μυθιστορήματα που μας βοηθούν να εμβαθύνουμε σε μεγάλα γεγονότα, χωρίς να μας περιορίζουν σε αυτά.

Γράφει ο Κ.Β. Κατσ...

Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

Για την παράσταση «Τα σκυλιά» σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ένα project που δικαιώνει το ελληνικό ρεπερτόριο του Φεστιβάλ Αθηνών είναι «Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά...

Έρση Σωτηροπούλου: «Ευχαριστώ το Φεστιβάλ Τήνου, δεν θα λάβω τα χρήματα του βραβείου»

Έρση Σωτηροπούλου: «Ευχαριστώ το Φεστιβάλ Τήνου, δεν θα λάβω τα χρήματα του βραβείου»

Η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου, με  δήλωσή της, αρνήθηκε να λάβει το ποσό των 10.000 ευρώ που προσφέρει άγνωστος Ελληνοαμερικανός και το οποίο θα συνόδευε το βραβείο που θα λάβει φέτος στο 10ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου. 

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση του επίμετρου του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από το μυθιστόρημα του Τζον Απντάικ [John Updike] «Ο λαγός έχει λεφτά» (μτφρ. Πάνος Τομαράς), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου από τις εκδόσεις Οξύ.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μεγάλη Αμερικανική βόλτα τε...

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 
Χρήστου Β. Μασσαλά «Σκάβοντας εντός», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ξύπνησε μέσα μου η επιθ...

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς – Μεθοδολογία, σχόλια, διακρίσεις, τα 20 πρώτα

Τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς – Μεθοδολογία, σχόλια, διακρίσεις, τα 20 πρώτα

Τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα, όπως ψηφίστηκαν από 503 μυθιστοριογράφους, συγγραφείς μη μυθοπλαστικών έργων, ποιητές, κριτικούς και άλλους βιβλιόφιλους – με την επιμέλεια των συντακτων του Book Review των Νew Υork Τimes. Έκπληξη; Οι γυναίκες συγγραφείς είναι, οριακά, περισσότερες από τους άντρες. 

...
50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...
Θρίλερ στην καρδιά του καλοκαιριού: 13 μυθιστορήματα που ανεβάζουν την αδρεναλίνη

Θρίλερ στην καρδιά του καλοκαιριού: 13 μυθιστορήματα που ανεβάζουν την αδρεναλίνη

Σίριαλ κίλερς, πτώματα που ξεθάβονται τυχαία, ένοχα μυστικά που έρχονται από το παρελθόν, βία και αγωνία στο έπακρο. Επιλέγουμε 13 θρίλερ για τις καυτές ημέρες του καλοκαιριού. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Το...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ