prodimosieysi kiosses

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Σπύρου Κιοσσέ «Τα πρωτοβρόχια – Μικρή ιστορία ενηλικίωσης», που θα κυκλοφορήσει στις 5 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το βράδυ είχε φασαρία στον δρόμο. Παράξενο μου φάνηκε, γιατί στη γειτονιά μετά τις δέκα δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα. Κάτι γινόταν όμως, ήμουν σίγουρος. Άκουγα ήχους από αυτοκίνητα, κάτι άντρες να μιλάνε, και σαν να φόρτωναν ή να ξεφόρτωναν πράγματα. Την άλλη μέρα το απόγευμα, μετά το σχολείο, βγήκα πρώτος στη γύρα και ξεκίνησα να χτυπάω τις πόρτες των παιδιών της γειτονιάς. Θεία Δήμητρα, θεία Καίτη, θεία Δαφνούλα, θα βγει ο Νίκος, ο Μάκης, ο Κώστας-κι-ο-Νίκος έξω να παίξουμε; Ο Κώστας-κι-ο-Νίκος ήταν δίδυμοι, μιλούσαμε γι’ αυτούς σαν να ήταν ακόμη ένα, όπως στην κοιλιά της μάνας τους. Όταν θέλουμε να παίξουμε με κάποιον φίλο μας, πρέπει να ρωτήσουμε τη μάνα του. Αυτή απαντάει για τον φίλο μας. Ευτυχώς όλοι θα έβγαιναν, «ναι», τρία στα τρία. Συγκεντρώθηκε όλη η παρέα και καθίσαμε κι οι πέντε στα σκαλιά του σπιτιού μου για να κόψουμε κίνηση απέναντι. Από εκεί είχαμε την καλύτερη θέα. Είχαν έρθει καινούργιοι γείτονες, είχε πληροφορήσει τη μαμά η θεία Φιλίτσα, η οποία γνώριζε τα πάντα στην ευρύτερη περιοχή. Δεν ήξερε περισσότερα, θα μάθαινε όμως. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού, παρατημένου χρόνια, ήταν γνωστή της. Αυτό που ήξερε πάντως ήταν ότι είχαν κι ένα παιδί. Αυτό μάς ένοιαζε εμάς: το καινούργιο παιδί στη γειτονιά.

Πάνω από μία ώρα καθόμασταν, τζίφος όμως. Κανείς δεν βγήκε, καμία κίνηση πίσω από τις κουρτίνες. Βαρεθήκαμε μετά, πήγαμε στα χορταράκια να παίξουμε μπάλα. Ό,τι δεν μάθαμε το απόγευμα το έμαθα στο σπίτι το βράδυ. Μιλούσε η μαμά με τον μπαμπά, αλλά, όταν κατάλαβαν ότι τους άκουγα, άλλαξαν κουβέντα. Πρόλαβα μόνο να ακούσω ότι η νέα γειτόνισσα δούλευε πριν σε ένα σπίτι και μετά την ερωτεύτηκε ο άντρας, Βασίλη, νομίζω, τον είπανε. Μάλλον θα είχε πάει επίσκεψη σ’ αυτό το σπίτι που δούλευε η κυρία, την άρεσε, αγαπήθηκαν και ζούνε τώρα μαζί. Κι έχουν και μια κόρη, πιο μικρή από μένα. Η πληροφορία αυτή με έκανε να χάσω κάθε ενδιαφέρον για τα νέα της γειτονιάς.

Άκου κορίτσι! Και μάλιστα πιο μικρό.

Πέρασαν πολλές μέρες. Δεν πολυέδινα σημασία στο τι γινόταν στο παλιό σπίτι με τους νέους γείτονες. Εντύπωση μόνο μού έκανε ότι η γυναίκα ήταν αρκετά μεγάλη, πιο μεγάλη από τις μαμάδες μας, χοντρή, είχε γαλάζια μάτια κι έβαφε τα χείλη έντονα κόκκινα. Ο κύριος Βασίλης πάλι ήταν νέος και πολύ αδύνατος. Η κυρία Ζηνοβία, έτσι τη λέγανε, ήταν ωραία, παρά τα κιλά της, κι είχε γλυκιά φωνή, σαν τραγουδίστρια. Φορούσε κάτι γυαλιστερές εμπριμέ ρόμπες, έβγαινε στα σκαλιά της παλιάς μονοκατοικίας να καπνίσει, και καμιά φορά τάιζε στο μπαλκόνι το κοριτσάκι τους. Ασημίνα τη φώναζε. Πολύ ντροπαλό, σχεδόν φοβισμένο μού φαινόταν αυτό. Πάντως τα φαγητά της κυρίας Ζηνοβίας πρέπει να ήταν πεντανόστιμα. Μοσχοβολούσε όλη η γειτονιά όταν μαγείρευε.

Πρόλαβα μόνο να ακούσω ότι η νέα γειτόνισσα δούλευε πριν σε ένα σπίτι και μετά την ερωτεύτηκε ο άντρας, Βασίλη, νομίζω, τον είπανε. Μάλλον θα είχε πάει επίσκεψη σ’ αυτό το σπίτι που δούλευε η κυρία, την άρεσε, αγαπήθηκαν και ζούνε τώρα μαζί.

Μια μέρα τηγάνιζε κεφτεδάκια. Ήταν απόγευμα, εμείς στα σκαλιά του σπιτιού μου και μας έτρεχαν τα σάλια. Αν και είχαμε φάει για μεσημέρι, κι ήταν νωρίς ακόμη για να ξαναφάμε, η μυρουδιά μάς είχε σπάσει τα ρουθούνια. Η κυρία Ζηνοβία το κατάλαβε, μάλλον είδε τις κλεφτές ματιές μας προς τα εκεί, και μας φώναξε. Έβαλε δύο κεφτέδες σ’ ένα πιάτο, τους έκοψε στη μέση και περνάγαμε από μπροστά της ένας ένας ανοίγοντας το στόμα – αυτή με το πιρούνι έδινε από μισό κεφτεδάκι στον καθένα (ο Νίκος της θείας Δήμητρας έλειπε κι έτσι ήμασταν τέσσερις). Σαν να κοινωνούσαμε ήταν, όλοι μας σοβαροί, να περιμένουμε υπομονετικά σε γραμμή για το πιρούνι. Όταν ήρθε η σειρά μου, πλησίασα πολύ διστακτικά. Φαίνεται το κατάλαβε, «έλα, μη φοβάσαι» είπε «θα σ’ αρέσει, αν όχι, το φτύνεις». Εγώ έκλεισα τα μάτια ασυναίσθητα κι άνοιξα το στόμα. Ο τηγανισμένος κιμάς, ζεστός ακόμη, αφράτος και γεμάτος μυρωδικά, μου έφερε ένα αίσθημα ευχαρίστησης όχι μόνο στο στόμα αλλά σε ολόκληρο το κορμί μου. Μια γλυκιά ανατριχίλα, καθώς κατέβαινε η στρογγυλή μπαλίτσα στο στομάχι μου. Δεν είχα ξανανιώσει ποτέ έτσι με φαγητό. Μέχρι τώρα νόμιζα ότι τους καλύτερους κεφτέδες τους έκανε η μαμά. Μες στη χαρά εγώ και θέλοντας να την πειράξω που όλη μέρα με το καινούργιο μωρό της ασχολείται κι όχι με μένα, της το ανακοίνωσα θριαμβευτικά, όταν γύρισα το βράδυ στο σπίτι: «Η κυρία Ζηνοβία φτιάχνει τους καλύτερους κεφτέδες στον κόσμο!». Το κουτάλι του μπαμπά –έτρωγε τις φακές που είχαν περισσέψει απ’ το μεσημέρι– του έπεσε από τα χέρια μέσα στο πιάτο και λέρωσε το τραπεζομάντιλο. «Και πού το ξέρεις εσύ;» σχεδόν ούρλιαξε η μαμά. Η μαμά ήταν πολύ θυμωμένη. Λογικό. Μέχρι τότε οι δικοί της κεφτέδες ήταν οι καλύτεροι. Ο μπαμπάς με κοιτούσε αυστηρά περιμένοντας τι θα απαντήσω. Ίσως ζήλεψε που εγώ έφαγα τον κεφτέ της κυρίας Ζηνοβίας κι αυτός τις φακές της μαμάς. Τους εξήγησα τι είχε γίνει, αυτοί χωρίς εξήγηση με στείλανε κατευθείαν για ύπνο. Το βράδυ έβλεπα κάτι όνειρα παράξενα. Όλη νύχτα σαν τη σβούρα γυρνούσα στο κρεβάτι.

Κάνα δυο μήνες μετά, τέλειωναν τα σχολεία, επέστρεφα τώρα πιο αργά στο σπίτι, άκουσα φωνές από το απέναντι σπίτι. Το κοριτσάκι, η Ασημίνα, καθόταν ζαρωμένο στα σκαλιά. Μέσα ο κύριος Βασίλης φώναζε δυνατά, μάλλον ζητούσε συγγνώμη από την κυρία Ζηνοβία, γιατί έλεγε ότι δεν έφταιγε κανείς άλλος, έφταιγε αυτός. Που την πήρε από το σπίτι που δούλευε και την έφερε εδώ και την έκανε κυρία. Πιο πριν θα τη φώναζαν μάλλον σκέτο Ζηνοβία, χωρίς το κυρία. Και κάτι για ένα σκυλί έλεγε, για ένα μπάσταρδο που είχε η Ζηνοβία, πριν γίνει κυρία, κι ούτε ήξερε ποιανού είναι, και το φρόντιζε τώρα ο κύριος Βασίλης, και γι’ αυτό μάλωσε με τους δικούς του κι αυτοί τον έδιωξαν από το δικό του το σπίτι και τώρα δουλεύει σαν σκυλί για να ταΐζει αυτήν και το σκυλάκι της σ’ αυτό το αχούρι. Εγώ βέβαια σκυλάκι δεν είχα δει να έχουν στο σπίτι τους ούτε απ’ την αυλή ακούγονταν γαβγίσματα, θα το είχαν μάλλον σε κανένα κτήμα. Έριξα μια ματιά στην Ασημίνα, που είχε κατεβασμένο το κεφάλι, είχε μαζέψει χέρια και πόδια και κούρνιαζε σε μια γωνιά, και μπήκα στο σπίτι.

❈ 

Εννιά παρά. Σε λίγο αρχίζει. Μια βδομάδα το περίμενα. Τι μια βδομάδα; Μήνες. Από τότε που άρχισα να το βλέπω – τρίτο επεισόδιο ήταν, νομίζω. Ο Ρωμανός Διογένης, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας με τη ρωμαλέα φωνή, τα μεγάλα μάτια και τα γκρίζα γένια, ο γενναίος, ο ήρωας. Ο καινούργιος αυτοκράτορας που προσπάθησε να βάλει σε μια τάξη την αυτοκρατορία, αλλά κανείς δεν το ήθελε αυτό, γιατί είχαν μάθει μια ζωή να σπαταλάνε, να κλέβουνε, να τρώνε και να γλεντάνε. Και την ώρα της μεγάλης μάχης, στο Ματζικέρτ, να τον προδώσουνε οι δικοί του, να λένε ότι σκοτώθηκε και να σκορπίζεται ο στρατός! Αυτός όμως πολέμησε σαν λιοντάρι κι όταν τον έπιασε ο σουλτάνος, ένας αντιπαθητικός χοντρός με μεγάλη μύτη, του φέρθηκε με τιμή. Οι δικοί μας όμως όχι. Γιατί, όταν τον άφησαν ελεύθερο με λύτρα οι εχθροί και γύρισε ο Ρωμανός στην Κωνσταντινούπολη, οι δούκες είχαν κλέψει το στέμμα, τον έκλεισαν με το ζόρι στο μοναστήρι, όπως είχαν κάνει και με τη γυναίκα του πιο πριν, και, τώρα, στο τελευταίο επεισόδιο θα τον τυφλώσουν, έτσι θα γίνει, είπαν κάτι μεγάλα παιδιά, το κάνανε στην ιστορία ή τους το είπε κάποιος, δεν θυμάμαι. Το σίριαλ είναι θέμα συζήτησης σε όλη την τάξη. Στα διαλείμματα το παίζουμε και θέατρο. Τα κορίτσια είναι με τη σειρά η αυτοκράτειρα Ευδοκία, τα αγόρια μαλώνουμε ποιος θα πρωτοείναι ο Ρωμανός. Παίρνουμε και κάτι παιδάκια απ’ τη δευτέρα, κάνουν τους Σελτζούκους αυτά. Σήμερα όμως θα τον τυφλώσουν.

metaixmio kiosses protovrohiaΚοντεύει εννιά. Κάθομαι στον καναπέ κοντά στην τηλεόραση. Η γιαγιά δίπλα μου έχει τελειώσει το μαγείρεμα, μυρίζει κρεμμύδι και φασολάκια, αλλά πιο πολύ μυρίζει γιαγιά. Η μαμά μόλις έβαλε το μωρό για ύπνο. Κοιμάται δύσκολα και ξυπνάει εύκολα τελευταία. Πολύ την παιδεύει τη μαμά. Αρχίζει η σειρά. Η γνωστή μουσική στην αρχή. Μια γλυκιά ανατριχίλα προσμονής και αγωνίας. Ξέρω τι θα γίνει, αλλά πρέπει να δω πώς θα γίνει με κάθε λεπτομέρεια, και μέσα μου εύχομαι κάτι να συμβεί και να ντραπούν όλοι τους για την τεράστια αδικία. Να καταλάβουν πόσο γενναίος και καλός άνθρωπος είναι ο Ρωμανός, να τον ξανακάνουν αυτοκράτορα, να φωνάξουν πίσω και τη γυναίκα του απ’ το μοναστήρι και να γίνει η αυτοκρατορία η πιο δυνατή και δίκαιη κι ευτυχισμένη του κόσμου. Να συγχωρέσουν τον Μιχαήλ Ψελλό κι αυτός μετανιωμένος να γίνει βοηθός του Ρωμανού.

Η μαμά κάθεται στην καρέκλα του τραπεζιού απέναντι απ’ τη γιαγιά. Κάτι αρχίζει να της λέει, ότι κουράστηκε, ότι ο άλλος δεν κάνει τίποτα, όλο έξω είναι, μόνος του, πάλι γύρισε αργά χτες το βράδυ. Δεν ακούω. Την Ευδοκία δεν ακούω, που παρακαλάει να μην κάνουν κακό στον άντρα της. «Σταματήστε να μιλάτε!», «Σταματήστε να τον πονάτε!» λέω μια στη μαμά και τη γιαγιά, και μια στους Βυζαντινούς προδότες. Δεν μου δίνουν σημασία και συνεχίζουν αυτές τη συζήτηση, οι άλλοι τα βασανιστήρια. Πηγαίνω και γυρνάω το κουμπί της τηλεόρασης προς τα δεξιά, για να δυναμώσει η φωνή. Έτυχε να παίζει μουσική εκείνη την ώρα, ο Ρωμανός γονατισμένος, με δεμένα τα χέρια, και κάποιος κακός απέναντί του με ένα πυρακτωμένο σίδερο πάει να τον τυφλώσει: «Δεν σου αξίζει να βλέπεις τον κόσμο, Ρωμανέ, έτσι όρισε ο νόμιμος αυτοκράτωρ μας Μιχαήλ». Η αναμμένη βέργα πηγαίνει αργά και απειλητικά προς τα μάτια του βασιλιά, η μουσική όλο και πιο συνταρακτική, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, το μωρό από μέσα αρχίζει να κλαίει, μέχρι κι αυτό νιώθει την αδικία και αντιδρά με τον τρόπο του, αφού δεν μπορεί να μιλήσει ακόμα, το σίδερο πλησιάζει στην οθόνη, στα μάτια του Ρωμανού δηλαδή, εγώ πλησιάζω στην ασπρόμαυρη συσκευή, το χέρι της μαμάς πλησιάζει στο μάγουλο, ούτε που κατάλαβα πότε προσγειώθηκαν τα δάχτυλά της με δύναμη πάνω μου, μετά ένας έντονος πόνος απ’ το χαστούκι, και μετά τίποτε. Η τηλεόραση σβηστή, η γιαγιά αμίλητη, μόνο το μωρό συνεχίζει να κλαίει.

Τώρα, τιμωρημένος στο κρεβάτι μου, σχεδιάζω σκευωρίες, να ανατρέψω τον μπαμπά και τη μαμά με τη βοήθεια της γιαγιάς, να γίνω εγώ σοφός και γενναίος αυτοκράτορας του σπιτιού, το μωρό θα το κλείσω σε μοναστήρι, κι όλα υπέροχα. Ή, στη χειρότερη, θα έχω κλειστά τα μάτια μου μέχρι να πεθάνω, θα γυρνάω στη γειτονιά μ’ ένα μαντίλι σφιχτά δεμένο στο κεφάλι μου, βρόμικος και κουρελής, θα σκοντάφτω στις πέτρες και στα ξύλα, δεν θα βλέπω τίποτα, όλοι όμως θα βλέπουν αυτό που μου έκαναν οι δικοί μου, θα θυμώνουν με τη μεγάλη, με τη μεγαλύτερη αδικία στον κόσμο. Μέσα στον ύπνο μου νιώθω γνώριμα δάχτυλα να περνούν από τα μαλλιά μου, ένα απαλό άγγιγμα στο κεφάλι, κάτι σαν λυγμό μετά κι υγρές σταγόνες να πέφτουν από ψηλά στα μάγουλα και στα μάτια μου. Σαν μαγικό φίλτρο, σαν γιατρικό που με κάνει, το άλλο πρωί, να ανοίγω διάπλατα τα μάτια· να βλέπω τον κόσμο κάπως πιο καθαρά σε σχέση με χτες.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Κιθαιρώνας» του Νίκου Α. Μάντη (προδημοσίευση)

«Κιθαιρώνας» του Νίκου Α. Μάντη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Νίκου Α. Μάντη «Κιθαιρώνας», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 16 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Και τελικά, ρώτησε η Αγαύη, πότε άλλαξαν όλα;

...
«Πώς ο Ιγνάτιος Καραθοδωρής έχασε τα πάντα» του Άρη Αλεξανδρή (προδημοσίευση)

«Πώς ο Ιγνάτιος Καραθοδωρής έχασε τα πάντα» του Άρη Αλεξανδρή (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Άρη Αλεξανδρή «Πώς ο Ιγνάτιος Καραθοδωρής έχασε τα πάντα», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 10 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Oνομάζομαι Ιγνάτιος Καραθοδωρής και αισθάνομ...

«Αταραξία» της Δήμητρας Κολλιάκου (προδημοσίευση)

«Αταραξία» της Δήμητρας Κολλιάκου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Δήμητρας Κολλιάκου «Αταραξία», που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Εσάς ποιος σας προσκάλεσε;» είχε ρωτήσει συνωμοτικά ο Αυστραλός. Θυμόταν και...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γιάννης Ξανθόπουλος: «Οι ιστορίες μου γεννιούνται από σπόρους που σπάρθηκαν σε ανύποπτο χρόνο μέσα μου»

Γιάννης Ξανθόπουλος: «Οι ιστορίες μου γεννιούνται από σπόρους που σπάρθηκαν σε ανύποπτο χρόνο μέσα μου»

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Ξανθόπουλος μας συστήθηκε με το αστυνομικό μυθιστόρημα «Το τελευταίο κορίτσι», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τόπος. «Οι ιστορίες μου γεννιούνται από σπόρους που σπάρθηκαν σε ανύποπτο χρόνο μέσα μου και κάποια στιγμή ξεπηδάει ένα βλαστάρι που χρειάζεται πότισμα για να αναπτυχθεί», σημ...

Παρουσίαση του βιβλίου «Πολεμικό Ναυτικό – Ιστορία & Τέχνη» του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη

Παρουσίαση του βιβλίου «Πολεμικό Ναυτικό – Ιστορία & Τέχνη» του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, παρουσιάζει την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022 και ώρα 19.00, την τελευταία του έκδοση «Πολεμικό Ναυτικό – Ιστορία & Τέχνη». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στον χώρο του Μεγάρου της Παλιάς Βουλής, Σταδίου 13. Στην κεντρική εικόνα, το Θωρηκτό Αβέρωφ, ζωγ...

Ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νέος νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα

Ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νέος νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα

Θετική εξέλιξη για τον κλάδο του βιβλίου και για τα πνευματικά δικαιώματα στη χώρα μας. 

Επιμέλεια: Book Press

Στις 22 Νοεμβρίου ψηφίσθηκε από τη Βουλή ο νόμος 4996/2022 για τα πνευματικά δικαιώματα, ο οποίος ενσωματώνει τις Οδηγίες (ΕΕ) 789/...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς [Julian Barnes] «Ελίζαμπεθ Φιντς» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στεκόταν μπροστά μας χωρίς ση...

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την ανθολογία κειμένων του Κώστα Κουτσουρέλη «Η Πλάνη του Γκαίτε – Για μια κριτική του μεταφραστικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Δεν αληθε...

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Τσαρλς Σέιφ [Charles Seife] «Ο πραγματικός Χόκινγκ – Κατασκευάζοντας έναν διάσημο επιστήμονα» (μτφρ. Ανδρέας Μιχαηλίδης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

Δεκαέξι συγγραφείς γράφουν για την πρώτη ιδέα, το θεμελιακό αίτημα, το αρχικό ερέθισμα του νέου τους βιβλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κώστας Ακρίβος: «Ανδρωμάχη» (Μεταίχμιο)

...

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

10 Νοεμβρίου 2022 ΕΠΩΝΥΜΩΣ

«Γράφε για όσα ξέρεις»: Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες αποτιμούν την πιο διάσημη συγγραφική συμβουλή

Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες μιλούν για τη χιλιοειπωμένη συμβουλή που παροτρύνει τους άπειρους δημιουργούς να βασιστούν στα βιώματα και στις εμπειρίες τους, στην καθ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ