prodimosieysi marinos

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Διονύση Μαρίνου «Μπλε ήλιος», το οποίο κυκλοφορεί στις 14 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

[Μαριάννα]

Μία φλοίδα φως, σαν κάτι ζωντανό που ανασαίνει, πέφτει και κυλάει στο τραπέζι. Σκόνη στροβιλίζεται τριγύρω όπως μικρά κεφαλάκια φωτεινής δροσιάς. Τα πιάνω για λίγο στο χέρι μου κι ύστερα τα αφήνω ελεύθερα να συνεχίσουν τον χορό τους πάνω από το κεφάλι μου. Εδώ και ώρα με τριγυρίζει μια σκέψη όλο σκόνη.

Από το ανοιχτό παράθυρο έρχεται μια παράξενη μουσική, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τα λόγια. Ξέρω όμως ότι φωτίζει μέσα μου, καθώς με βρίσκει μόνη να πίνω καφέ στην κουζίνα.

Δεν υπάρχει κανείς να του το πω, τα παιδιά λείπουν πάλι, αλλά εγώ είμαι εδώ μ’ αυτό το αβέβαιο σπίθισμα γύρω μου. Πόσο καιρό έχω να ακούσω μουσική;

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι από εδώ άρχισαν όλα, εδώ και θα τελειώσουν. Σαν μια παράξενη μουσική που ολοένα φθίνει ή σαν ρωγμή στην επιφάνεια μιας λίμνης. Κι άλλες φορές συμπεραίνω πως ό,τι δεν έζησα είναι δικό μου για πάντα. Ίσως κι ό,τι δεν άκουσα, δεν άγγιξα, δεν είδα. Πράγματα της ζωής που μου κρύφτηκαν ή που εγώ δεν άντεξα να ανακαλύψω.

Καθόταν συνήθως απέναντί μου. Όχι για να με αντιμετωπίσει ή να με βλέπει καλύτερα. Ήταν μια συνήθεια δίχως σκέψη. Μια ελάχιστη έκφραση αναγνώρισης. Του φαινόταν λογικό, συνηθισμένο. Απλώς καθόταν στην ίδια καρέκλα κάθε μέρα. Ποτέ δεν τον θυμάμαι να διαλέγει κάποια άλλη θέση. Περισσότερο η σκιά του, και λιγότερο το σώμα του, με επισκεπτόταν εκείνες τις ημέρες. Ήταν πιο ομιλητική απ’ αυτόν. Σαν να είχε αποκοπεί από το σώμα που τη γέννησε.

Κι άλλες φορές συμπεραίνω πως ό,τι δεν έζησα είναι δικό μου για πάντα. Ίσως κι ό,τι δεν άκουσα, δεν άγγιξα, δεν είδα. Πράγματα της ζωής που μου κρύφτηκαν ή που εγώ δεν άντεξα να ανακαλύψω.

Τώρα, ακόμα περισσότερο.

Έσκυβε στην εφημερίδα του, διαβάζοντας στα πεταχτά τα χθεσινά νέα που δεν είχε προλάβει να αποστηθίσει, κατέβαζε δυο δυο τις γουλιές του καφέ του, λες και φοβόταν πως κάποιος θα του τον έπινε. Σήκωνε το κεφάλι του αδιάφορα, να μυρίσει λίγο τον πρωινό αέρα, να βεβαιωθεί πως ήταν ακόμη εκεί, να δει ίσως το ρολόι στο ψυγείο αν λειτουργούσε σωστά (λειτουργούσε, αλλά εκείνος δεν το πρόσεχε στην πραγματικότητα), να σιγουρευτεί πως δεν είχα φύγει δίχως να του το πω. Είχα φύγει από καιρό.

Με κοίταζε. Μπορεί ακόμα και τώρα να με κοιτάζει, δεν το ξέρω. Στο μυαλό μου έχει μείνει ένα πρόσωπο σαν κέρινη μάσκα που μόνο τα αδιάκοπα κινούμενα χείλη του τη ράγιζαν.

Ύστερα έσκυβε ξανά στην εφημερίδα του, και εκεί μπορεί –πραγματικά– να με έβλεπε περισσότερο. Μέσα στις λέξεις, στα κενά τους, στο λευκό πλαίσιο των σελίδων, στις ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Είμαι μια παρουσία αποτυπωμένη σε λέξεις γραμμένες που ποτέ δεν βγήκαν από το στόμα του.

Σοβαροί, αμίλητοι, δύο κομμάτια που δεν γινόταν να κολλήσουν μεταξύ τους· δεν τα κατάφεραν. Καθόμασταν εκεί δίχως γέφυρες ανάμεσά μας.

Δύο καμένες γέφυρες.

Πόσες φορές, άραγε, καρφωμένοι στις ίδιες καρέκλες, την ίδια ώρα, κάνοντας τα ίδια πράγματα;

Μία, δύο, εκατό, αμέτρητες.

 

marinos exΘέλω να του θυμίσω ότι δεν κάνει να πιει άλλον καφέ· ο γιατρός τού τον έχει απαγορεύσει. Δεν θα με ακούσει, το ξέρω καλά.

Δε βαριέσαι. Τι νόημα έχει τώρα;

Σπρώχνω με την παλάμη μου τον ήλιο από το τραπέζι. Να φύγει καλύτερα, να πάει σε κάποιο άλλο σπίτι που τον χρειάζεται περισσότερο.

Εδώ δεν έχει θέση.

Καθαρίζω τις σκόνες, μαζεύω τα ψίχουλα, το φλιτζάνι μου. Ο κενός κατευνασμός, που παλαιότερα άφηνε μέσα μου μια ελπίδα πως κάτι θα γίνει, κάπως θα προχωρήσει η μέρα, καθώς θα καταγινόμουν με το ένα ή με τ’ άλλο, τώρα με αφήνει αδιάφορη, δίχως δυνάμεις.

Ποτίζω τα λουλούδια και περιμένω να εμφανιστεί από κάπου και να μου πει ότι το έκανα και χθες και προχθές και, τέλος πάντων, θα σαπίσουν με τόσο νερό που τους ρίχνω. Όμως συνεχίζω να τους ρίχνω νερό κι εκείνος δεν έρχεται. Δεν έχει λογική, το ξέρω, αλλά τίποτα πια δεν έχει λογική. Ακούω μόνο το έντονο γάβγισμα του σκύλου στo απέναντι μπαλκόνι. Είναι ένας ήχος που πάντα με επαναφέρει στην πραγματικότητα, σαν ένα νήμα ζωής από το οποίο είμαι υποχρεωμένη να πιαστώ. Μια αρπάγη ζωής. Κάποιες φορές θέλω να αγκαλιάσω αυτό το σκυλί κι άλλες να του φωνάξω να σωπάσει. Δεν αντέχω άλλο τον πεισματάρικο αντίλαλο του γαβγίσματος στ’ αυτιά μου.

Γιατί δεν με αφήνεις ήσυχη να ξεχάσω;

Γιατί δεν με ξεχνάει το παρελθόν ποτέ;

Σκέφτομαι τις φορές που τον έβλεπα το πρωί να ντύνεται για να πάει στο γραφείο. Να δένει τη γραβάτα του, να κουμπώνει το παντελόνι, να σφίγγει τα κορδόνια των παπουτσιών του. Κι ύστερα να πίνει στα πεταχτά μία ακόμα γουλιά καφέ. «Μην πιεις άλλον στη δουλειά, ακούς; Γιατί κάνεις πάντα του κεφαλιού σου;» Κι ύστερα, λίγο πριν φύγει, να του φτιάχνω στον διάδρομο τον κόμπο της γραβάτας, πάντα τον έκανε στραβό, να του καθαρίζω τα πέτα του σακακιού του.

Αγγίζω το σώμα του δίχως αίσθηση δέρματος στα δάχτυλά μου. Πόσες φορές θα μου συμβεί το ίδιο πράγμα στο μέλλον;

Μία, δύο, εκατό, αμέτρητες.

 

Όταν πηγαίνω στο δωμάτιο να στρώσω το κρεβάτι, εκεί, ναι, το πράγμα γίνεται πολύ δύσκολο. Πάντα είναι δύσκολο. Πόσες φορές, την ώρα που κοιμόταν στη δική του πλευρά, στραμμένος προς τον τοίχο, μια στάση που τον βόλευε, πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι ποτέ δεν γνώρισε άλλο σημείο του κρεβατιού…

Ποτέ δεν ήρθε στη δική μου πλευρά. Έτσι, για να δει πώς είναι. Τώρα δεν ξέρω κι εγώ πώς είναι. Κοιμάμαι ελάχιστα· περισσότερο αγρυπνώ, μήπως και γίνει κάτι και εμφανιστεί.

Δεν εμφανίζεται ποτέ.

Κάνω καταμέτρηση γεγονότων, προσκαλώ συμβάντα, μνήμες από ένα αδιευκρίνιστο παρελθόν για να θυμάμαι ότι τα έζησα όλα αυτά. Να σιγουρευτώ πως ήμουν κι εγώ εκεί. Δεν συνέβησαν σε κάποια άλλη. Η διήγηση μιας άλλης ζωής που είναι απροκάλυπτα δική μου. Πραγματικά δεν ξέρω αν η μνήμη μου με κοροϊδεύει, αν όντως τα έζησα όλα αυτά ή τα επινοώ αδιάκοπα. Κάθε άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από ένα παρελθόν; Ακόμα κι αν αυτό είναι δημιουργημένο, πλάσμα της φαντασίας του. Θυμάμαι πράγματα που δεν συνέβησαν ποτέ, δεν τα έχω ζήσει. Ξεχνάω άλλα που πάντα τα θεωρούσα σημαντικά.

Όταν άκουγα τα βήματά του το πρωί, δίχως ήχο, δίχως λαιμό κι ανάσα. Όταν με κοιτούσε με μια αίσθηση πόνου· το νευρικό κλαψούρισμα των χεριών του τις σπάνιες φορές που με άγγιζε. Ίσως σε κάποιο χορό, τυχαία στον διάδρομο, στη θάλασσα, μην και με σκεπάσουν τα κύματα.
Με σκέπαζαν, αλλά ποτέ δεν του το είπα.

Γιατί δεν με αφήνει ήσυχη το παρελθόν; 

Τι άλλο ζητάει από μένα να του δώσω;

Όταν άκουγα τα βήματά του το πρωί, δίχως ήχο, δίχως λαιμό κι ανάσα. Όταν με κοιτούσε με μια αίσθηση πόνου· το νευρικό κλαψούρισμα των χεριών του τις σπάνιες φορές που με άγγιζε. Ίσως σε κάποιο χορό, τυχαία στον διάδρομο, στη θάλασσα, μην και με σκεπάσουν τα κύματα.

Με σκέπαζαν, αλλά ποτέ δεν του το είπα.

Το πρόσωπό του, που ώρες ώρες ήταν σαν να με κοιτούσε κάτω από το νερό. Λες και βρισκόταν μόνιμα σε έναν δικό του βυθό. Μετράω αυτά που δεν ήρθαν, παρά εκείνα που με βρήκαν. Έχουν περισσότερη ζωή μέσα τους. Ακούω τον σιγανό σπασμό των πραγμάτων που δεν άγγιξα ποτέ. Το κρύο μάρμαρο των μεσημεριών, τη μίμηση ενός φιλιού, τα μάγια της συνήθειας, το λιγωμένο στριφογύρισμα των ματιών, την αργή δροσιά μιας συζήτησης που κυλούσε δίχως εμπόδια· μετράω τα πάντα με την απελπισία της αφαίρεσης και με την προσμονή της πρόσθεσης. Στο τέλος χάνω το μέτρημα και ξεκινάω πάλι από την αρχή. Κι ας ξέρω πως κάθε ιστορία σκοντάφτει πάντα στην τελευταία λέξη της.

Μία, δύο, αμέτρητες φορές όσα δεν έζησα και τα ζω.

Τη στιγμή που ο ήλιος επανέρχεται καταπάνω μου, κλείνω το παράθυρο της κουζίνας, μην και με χτυπήσει. Η μουσική συνεχίζει να παίζει κάπου στο βάθος, μα όλο και με πλησιάζει. Στενεύει τον χώρο μου.

Σου σφυρίζω
Για να ’ρθεις, σου σφυρίζω
Και κρυφομουρμουρίζω

Τον δικό μας σκοπό.

Κλείνω τ’ αυτιά μου, να μην την ακούω.


 O Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Είναι δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Τα τελευταία χρόνια παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας για τη δημιουργία του δανειστικού τμήματος της Εθνικής Βιβλιοθήκης και επί τρία χρόνια ήταν μέλος της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων (μεταφρασμένη λογοτεχνία).

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Το μόνο της ζωής τους ταξίδι – Μικρά Ασία. Οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άκουσέ με.

Σε όλη μας τη ...

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα της Γεωργίας Τάτση «Πίσω από τον ήχο του νερού», που θα κυκλοφορήσει στις 6 Ιουνίου από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μην ανησυχείς. Μην αισθάνεσαι θλίψη. Έλα, χαμογέλα. Για σένα δεν πέθαν...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Ξεκίνησε χθες το 1ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων

Ξεκίνησε χθες το 1ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων

Το βράδυ της Τετάρτης 29 Ιουνίου ξεκίνησε και επίσημα το 1ο φεστιβάλ βιβλίου στα Χανιά με εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στον χώρο «Μίκης Θεοδωράκης». Στην κεντρική εικόνα, ο διευθυντής του Φεστιβάλ Μανώλης Πιμπλής και η δημοσιογράφος Κυριακή Μπεϊόγλου, παρουσιάζουν το Φεστιβάλ. 

Επιμέλεια: Book ...

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...
«Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» του Αντόνιο Σκάρμετα (κριτική)

«Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» του Αντόνιο Σκάρμετα (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Antonio Skarmeta «Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» (μτφρ. Αγγελική Βασιλάκου, εκδ. Κλειδάριθμος), στο οποίο βασίστηκε και η εξαιρετικά επιτυχημένη ταινία «Ο ταχυδρόμος» (1994) του Μάικλ Ράντφορντ.

Της Λεύκης Σαραντινού

Μια καλή ματ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...
«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Το μόνο της ζωής τους ταξίδι – Μικρά Ασία. Οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άκουσέ με.

Σε όλη μας τη ...

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα των Stephen King & Peter Straub «Το φυλαχτό» (μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Επιλογή 31 βιβλίων non fiction, τα οποία κυκλοφόρησαν τους προηγούμενους μήνες: Ιστορία, φιλοσοφία, πολιτική και διανόηση, έμφυλη βία και δικαιώματα και, βέβαια, Μικρασιατική Καταστροφή. Και στο τέλος, μια ιδιαίτερη πρόταση μεταφρασμένης λογοτεχνίας.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...
Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

To 2021 ήταν η χρονιά της μαύρης λογοτεχνίας. Το βραβείο Νόμπελ αλλά και το γαλλικό Γκονκούρ απονεμήθηκαν σε συγγραφείς που γεννήθηκαν στην Αφρική αλλά βρήκαν φωνή στις χώρες που μετανάστευσαν. Τα βραβεία επισφράγισαν μια ευρύτερη αύξηση του ενδιαφέροντος για έργα μαύρων συγγραφέων, κυρίως Αμερικανών, που τους ανακα...

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ