prodimosieysi simos

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Δημήτρη Σίμου «Ο θάνατος του Οδυσσέα – Μια Περιπέτεια του Αστυνόμου Καπετάνου», το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2015
Εννιά ναυτικά μίλια από την Κύμη

Μαύρο.

Χρώμα άχρωμο. Αντίθετο στη ζωή, εναντιωμένο εκ κατασκευής στην αντανάκλαση του φωτός.

Αυτό αναζητούσε. Τη σκοτεινή ύλη που μαχόταν την ικανότητα του ανθρώπινου ματιού να ανιχνεύει το ηλεκτρομαγνητικό φως, και η αίσθηση αυτή μετουσιώνεται στην όραση. Το αόρατο σε ορατό. Τα χρώματα του φωτεινού φάσματος που επέτρεπαν σε κάθε έμβιο ον να διαβιοί στις παρυφές του γαλαξία μας – σε αυτή την μπλε σφαίρα που πήρε το όνομά της από την ελληνική μυθολογία και τη Γαία.

Είχε πια μεγαλώσει. Άλλοι στη θέση του θα είχαν παραιτηθεί, ωστόσο αυτός δεν είχε σκεφτεί ούτε για μια στιγμή το ενδεχόμενο να αποχωρήσει. Όχι, κάτι τέτοιο θα ήταν μια ήττα. Δεν πέρασε πενήντα χρόνια, σχεδόν μια ζωή, για να εγκαταλείψει τώρα. Όσο υπήρχε ζωή μέσα του, υπήρχε μπροστά του και ο δρόμος. Το μονοπάτι που είχε ο ίδιος ανοίξει συνυπάρχοντας με τους περιπατητές σε μια καταλυτική διαδρομή για τη μοίρα τους.

Συνύπαρξη.

Ο άντρας απέναντί του με το κίτρινο άνορακ και τις αθλητικές γαλότσες ανασκόπησε στο μυαλό του την ελληνική μυθολογία, ενώ ήπιε μια ακόμα γουλιά από την μπίρα του. Πώς ήταν δυνατόν η Γαία να αλληλοεπιδρούσε με το Χάος λόγω του Έρωτα; Του φαινόταν εκνευριστικά λάθος αυτή η διαπίστωση. Εκείνος ήταν σίγουρος ότι ο Έρωτας δεν ήταν μόνο μια δύναμη που έθετε σε κίνηση το σύμπαν. Ο Έρωτας υπήρχε πριν από τη δημιουργία της ίδιας της Γης, πριν ακόμα και από το Χάος. Ήταν υλικός και άυλος. Δεν θα καταδεχόταν ποτέ να καταστρέψει μήτε να ευνοήσει. Θα ήταν ταπεινωτικό για τη μεγαλειότητά του να συμβάλει έστω και στο ελάχιστο στη ζεύξη Γης-Χάους.

Ο Έρωτας ήταν ο μοναδικός αυτοκράτορας του τίποτα και των πάντων. Θεμελιωτής ζωής και θανάτου. Και ο Άρης, ο άντρας με το κίτρινο άνορακ και τις αθλητικές γαλότσες, ήταν πεπεισμένος πως η γυναίκα στη διπλανή θέση είχε γεννηθεί στην άκρη του Χάους και εκείνος στη διαμετρικά αντίθετη πλευρά της Γης.

Δυστυχώς για εκείνον, βάσει της θεωρίας του, δεν θα μπορούσε να ελπίζει στη μεσολάβηση του Έρωτα για να γεννήσουν Γίγαντες, Τιτάνες, θάλασσες και βουνά – και όμως ο Άρης βρισκόταν σε αυτή τη θέση για χάρη της. Για εκείνη και για την υπόσχεση που της είχε δώσει.

Το Lagoon 450, ένα λευκό καταμαράν δεκατεσσάρων μέτρων κατασκευής του 2010, έμενε εδώ και ώρα αγκυροβολημένο αρόδο καταμεσής του Αιγαίου, ενώ ο ηλικιωμένος άντρας με τα σταφιδιασμένα χέρια και τις καφέ μπότες στόχευε με τη μύτη του μπλε στιλό του τον χάρτη που είχε σχεδιάσει ο ίδιος.

Πάνω του είχαν χαραχτεί δρόμοι, πεδιάδες, μια λίμνη με την υποσημείωση Βάλτος, και δύο κύκλοι με ένα βέλος στο κέντρο τους με την ένδειξη: Έξοδος Κίτρινης Νύχτας και Έξοδος Γιασεμιού. Ο ηλικιωμένος άντρας εξηγούσε τα σημάδια στον χάρτη και δεν έπαυε να επαναλαμβάνει την εντολή για αποστήθιση των οδηγιών, καρφώνοντας με το βλέμμα τον ανιψιό του.

Ο ανιψιός του, ένα νταβραντισμένο μουλάρι, με το μαλλί σε χρώμα κόκκινο και σχήμα λοφίο κοκαλωμένο από το τζελ, έστριβε τσιγάρο. Ο Πετεινός, αυτό ήταν το παρατσούκλι του, φορούσε το δερμάτινο μπουφάν ξεκούμπωτο και παρίστανε τον εξοικειωμένο με τη θάλασσα μέσα στο στενό σαλόνι του ιστιοπλοϊκού, που ο θείος του είχε τάξει πως θα του κληρονομήσει όταν έρθει η ώρα του.

Τον Πετεινό δεν τον ένοιαζε το σκάφος μήτε και η θάλασσα, και είχε σκεφτεί πολλές φορές πως, μόλις τα κακάρωνε ο θείος, θα πούλαγε το σκάφος την ακριβώς επόμενη μέρα και θα αγόραζε ένα γρήγορο αμάξι από αυτά που τόσο γούσταρε, ίσως μια κόκκινη Ferrari F430, μπορεί μια κίτρινη συλλεκτική Lamborghini Diablo ή, ακόμα καλύτερα, ένα ολοκαίνουργιο αμερικάνικο κατάμαυρο Mustang GT, και δεν θα ξαναπάταγε ούτε σε θάλασσα ούτε σε λιμάνι.

Αυτή την αγάπη για τα γρήγορα αυτοκίνητα είχε χρησιμοποιήσει ο θείος για να τον φέρει κοντά του, και το μπλε Punto GT ήταν το πιο τραγανό καρότο που ο Πετεινός είχε βρει να δαγκώσει από τα λιπόσαρκα χέρια του άντρα που τώρα ζητούσε για δεύτερη φορά από τον Άρη να του αφηγηθεί το σχέδιο με κάθε λεπτομέρεια.

Ο Άρης άρχισε να ιδρώνει, ξεκούμπωσε το άνορακ που είχε σφραγίσει μέχρι τον λαιμό και προσπάθησε για ακόμα μία φορά να απομνημονεύσει τις οδούς διαφυγής που είχε σχεδιάσει ο Θείος –είχε ζητήσει από όλους για λόγους ισότητας να τον αποκαλούν θείο– κωδικοποιώντας την έξοδο με κάθε λεπτομέρεια: Αριστερά εκκλησία Άγιος ΠροφήτηςΕξακόσια μέτρα, δεξιά στο σκοπευτήριο, Μικρό Δρακάκι στην τρίτη στροφή…

Ο ανιψιός του, ένα νταβραντισμένο μουλάρι, με το μαλλί σε χρώμα κόκκινο και σχήμα λοφίο κοκαλωμένο από το τζελ, έστριβε τσιγάρο. Ο Πετεινός, αυτό ήταν το παρατσούκλι του, φορούσε το δερμάτινο μπουφάν ξεκούμπωτο και παρίστανε τον εξοικειωμένο με τη θάλασσα μέσα στο στενό σαλόνι του ιστιοπλοϊκού, που ο θείος του είχε τάξει πως θα του κληρονομήσει όταν έρθει η ώρα του.

Ο Άρης μπέρδεψε τη διαδρομή. Η μπίρα τον είχε ζαλίσει.

«Μεγάλο Δρακάκι πριν την Έξοδο Γιασεμιού… Όχι, όχι. Μετά αριστερά, μετά το Μεγάλο Δρακάκι, μετά στην Έξοδο των Γιασεμιών… Όχι…» κόμπιασε, έκανε πως σκέφτεται.

«Στον Βάλτο, ρε μαλάκα. Εκατό φορές τα έχουμε πει» δεν άντεξε και πετάχτηκε ο Πετεινός. Γύρισε προς το μέρος της Μάγδας χασκογελώντας, και όταν ξαναγύρισε συνάντησε μπροστά του την παλάμη του Θείου. Ένα πνιχτό γελάκι δραπέτευσε από το στόμα της Μάγδας και τα μπλε της μάτια καθρέφτισαν την ντροπή που ένιωσε ο άντρας με το κοκκινισμένο μάγουλο.

«Κομμένα τα αστεία. Κομμένα τα γελάκια» φώναξε ο Θείος με μια φωνή που έκανε τον Άρη να απορήσει πώς αυτός ο λιπόσαρκος σακάτης με το δερμάτινο μπαστούνι στήριξης έβγαλε τις λέξεις με τέτοιο σθένος.

Ο Πετεινός ένιωσε την κάψα να φουντώνει.

«Είστε εδώ για έναν λόγο. Δεν υπάρχει η επιλογή, δεν είναι δική σας επιλογή».

Ο Θείος απομακρύνθηκε από τον Πετεινό, προστάζοντας ξανά τον Άρη να σηκωθεί όρθιος και να φτάσει στον πίνακα με τον χάρτη που είχε δίπλα στον νεροχύτη της κουζίνας.

«Μάγδα, δώσε στον Άρη τις φωτογραφίες» ζήτησε από εκείνη, και η Μάγδα έβγαλε από την τσάντα της το υλικό που η ίδια είχε φέρει.

Ο Άρης έκανε ένα βήμα και πήρε τις φωτογραφίες στα χέρια, ενώ ο γέρος δυνάμωσε το φως της καμπίνας. Ένα ψυχρό λευκό αντανακλάστηκε πάνω στο χαρτί. Το αγόρι τώρα ανέτρεξε στις κόλες Α4, συναντώντας τοπία, δρόμους, θάλασσα. Κοίταξε προσεκτικά τη φωτογραφία της ακτής με τα βότσαλα και την ξύλινη προβλήτα. Το θυμόταν αυτό το μέρος. Εκείνος είχε οδηγήσει τη μηχανή πάνω στον χωματόδρομο και η Μάγδα τον είχε οδηγήσει πεζή στο σημείο που είχε υποδείξει ο γέρος. Ήταν σίγουρος για τη φωτογραφία, αναγνώρισε αμέσως τα λευκά βότσαλα, τους μεγάλους πέτρινους βόλους που είχαν φαγωθεί από την αλμύρα και τον ήλιο.

«Τοποθέτησε τις εικόνες στον χάρτη» πρόσταξε ο Θείος με μειλίχια φωνή, ωστόσο ο Άρης δεν πρόλαβε να βάλει τη φωτογραφία με τα βότσαλα στο σωστό σημείο.

Ένα μουγκρητό βενζινοκινητήρα συνδυάστηκε με ένα εκτυφλωτικό φως, που τρύπωσε μέσα από τα φινιστρίνια στο σκάφος. Η Μάγδα και ο Πετεινός ανασηκώθηκαν όρθιοι, ενώ ο γέρος κοίταξε το χρυσό ρολόι του. Ο ήχος από τη μηχανή δυνάμωσε και το σκάφος είχε αρχίσει να γέρνει πλευρικά, σαν τα κύματα να το έσπρωχναν στην αριστερή μεριά.

Ο γέρος έκανε νόημα στον ανιψιό του να καλύψει τον πίνακα και ζήτησε από τον Άρη και τη Μάγδα να κάτσουν πίσω στις θέσεις τους.

Στήριξε το κορμί του με το μπαστούνι και ανέβηκε τα τέσσερα σκαλιά που οδηγούσαν στο κατάστρωμα. Εκείνη τη στιγμή ένας μεγάλος φακός φώτισε την καμπίνα όπου κάθονταν οι τρεις τους, ενώ ένα ταχύπλοο πλεύρισε το καταμαράν. Ο γδούπος που ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια τους τους έκανε να καταλάβουν πως δεν ήταν μόνοι. Ο Πετεινός κοίταξε τη Μάγδα σαν να περίμενε μια οδηγία. Εκείνη δεν αντέδρασε. Ο Θείος είχε προστάξει να καλύψουν τον πίνακα και να περιμένουν.

Ο Άρης μπορούσε να δει στο τελείωμα της σκάλας δύο ζευγάρια μαύρες αρβύλες να στέκονται απέναντι από τις καφέ μπότες του γέρου. Έξω από τα φινιστρίνια, μια γαλακτόχρωμη φωτεινή λωρίδα χρωμάτιζε το βάθος με αμυδρό λευκό χρώμα.

Τώρα τα πόδια με τις αρβύλες άλλαξαν πορεία, ενώ μια μαύρη αδιάβροχη βαλίτσα προσγειώθηκε δίπλα στις μπότες του γέρου. Δευτερόλεπτα μετά, ο Άρης άκουσε το όνομά του και ανέβηκε στο κατάστρωμα.

Ήταν μόνοι. Εκείνος και ο Θείος, ενώ το ταχύπλοο απομακρυνόταν στο πέλαγος.

Ο γέρος έδειξε με το μπαστούνι μια μαύρη βαλίτσα και ο Άρης έσκυψε να τη σηκώσει.

«Έλα μαζί μου».

Η αποσκευή ήταν βαριά και αποφάσισε να τη σύρει. Ο γέρος προχώρησε προς τη λευκή λουστραρισμένη πόρτα στο βάθος του καταστρώματος, ενώ το καταμαράν παλαντζάρισε στην ακαταστασία των νερών.

Ο Άρης προσπαθούσε μάταια να αποφασίσει αν αυτό που έσερνε προς την πόρτα ταλαντευόταν από τα απόνερα ή αν κάτι ζωντανό πάλευε να δραπετεύσει δονώντας τη χειρολαβή του.

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015

 

«Το αριστερό ψηλά… Το αριστερό, γαμώτο… Τώρα, τώρα κροσέ, μπες μέσα, κλείσε τον χώρο».

Δεν ξέρω αν με άκουγε, αλλά από τις κουρασμένες κινήσεις της μέσα στο ρινγκ και το πρόσωπο απελπισίας που διέκρινα πίσω από την κάσκα της είχα αρχίσει και μετάνιωνα την ώρα και τη στιγμή που είχα πειστεί να την παρακινήσω να συμμετάσχει στους αγώνες.

Ήμουν ιδρωμένος από τους προβολείς και αγχωμένος που παρίστανα τον προπονητή της. Τα λευκά LED φώτα του κλειστού γυμναστηρίου Κανήθου μού την έδιναν στα νεύρα, ενώ διαπίστωνα πως το νευρικό μου σύστημα είχε αρχίσει να κλονίζεται από την υπερένταση. Παρακολουθούσα άπραγος τη μικρή να υποφέρει μέσα σε αυτό το τετράγωνο ρινγκ.

Η μικρή ήταν πια μεγάλη, και όχι στα χρόνια. Είκοσι οκτώ ετών και με τις νέες κρίσεις είχε προαχθεί στον βαθμό της υπαστυνόμου. Η υπαστυνόμος Μαρκένα γέμιζε από ενέργεια σε κάθε αποστολή και το πείσμα της παρέμενε απαράλλαχτο από τη μέρα που γνώρισα αυτό το μινιόν κορίτσι πρώτη φόρα, πριν από τέσσερα χρόνια.

Η ενέργειά της είχε εξαντληθεί και το πείσμα της είχε εξασθενήσει στην προσπάθειά της να αποφύγει τα μπλε γάντια μιας κοντοκουρεμένης καραβανού του Στρατού Ξηράς, τουλάχιστον είκοσι κιλά βαρύτερης από εκείνη.

Η Μαρκένα στροβιλιζόταν στο ρινγκ αγκομαχώντας να χαλάσει τον στόχο της αντιπάλου και εγώ σιχτίριζα για την απόφαση της επιτροπής του φετινού «Τουρνουά Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας» να διεξαγάγει τους αγώνες με μόνο μία κατηγορία για τις γυναίκες.

Άδικο και εξωφρενικό, αλλά μπροστά στην έλλειψη θηλυκών συμμετοχών και στο ρεζιλίκι των αρχηγών να χάσουν την ευκαιρία να υπερηφανευτούν για το δόγμα ισότητας και ίσων ευκαιριών των δύο φύλων προτίμησαν να επιτρέψουν σε πενήντα κιλά να πυγμαχήσουν με εβδομήντα, και έτσι να επιβεβαιώσουν με τον πιο εμφατικό τρόπο το ακριβώς αντίθετο. Παντελής έλλειψη ισότητας ακόμα και στους αγώνες.

Η Μαρκένα είχε ολοκληρώσει έναν χρόνο μαθαίνοντας να πυγμαχεί. Γυμναζόμασταν μαζί τον τελευταίο καιρό, μιας και είχα αποφασίσει πως έπρεπε να συναντήσω ξανά τη γυμναστική, αλλιώς θα με συναντούσε το έμφραγμα στα σαράντα πέντε μου. Η γκαντεμιά ξεκίνησε όταν αυτή η πληροφορία έφτασε στον διευθυντή. Ο Μητσάκης δεν έχασε ευκαιρία και πρότεινε τη συμμετοχή της στους αγώνες και σε εμένα τον ρόλο του προπονητή.

«Τα χέρια ψηλά, λίγο ακόμα έμεινε» φώναξα, ενώ το βλέμμα μου κατέβηκε στα παπούτσια της. Το κορδόνι από το αριστερό της πυγμαχικό μποτάκι είχε λυθεί. Κοίταξα τον θηριόμορφο άντρα δίπλα μου, που ευτυχώς ήταν με την πλευρά μας και δυστυχώς για εκείνον στην προπονητική ομάδα της Μαρκένα. Ο αστυνόμος Βαμβακάς έπιασε το βλέμμα μου και σκαρφάλωσε από τη γωνία στα σκοινιά.

«Ψηλά το κεφάλι, χαμηλά το πιγούνι! Κάνε τη να…»
Η σφυρίχτρα του διαιτητή έκοψε στη μέση όποια ατάκα είχα αποστηθίσει από τα «Ρόκι» και με βρήκε να τραβώ την πετσέτα από τον αυχένα της και να αποχωρώ από το ταρτάν.

«Τα κορδόνια, τα κορδόνια δεν τα βλέπεις, ρε;»

Αυτό το «ρε» στάθηκε αρκετό για να μας δώσει σημασία ο κοντόχοντρος διαιτητής με το μπλε πουκάμισο και να διατάξει τις δύο αθλήτριες να πάνε στις γωνίες τους.

Σκαρφάλωσα με τη σειρά μου στο ρινγκ και πέρασα κάτω από τα σκοινιά. Η Μαρκένα παραπατούσε προς την προπονητική γωνία μας. Ο Βαμβακάς έσκυψε μπροστά της δένοντας το κορδόνι της. «Πιο αργά» του είπα και άφησα στον αυχένα της μια βρεγμένη πετσέτα.

«Είκοσι δευτερόλεπτα ακόμη. Μην πέσεις χάμω. Ψηλά τα χέρια. Τέσσερις πόντους και νικάς».

Ψέματα. Αν υπολόγιζα καλά το σκορ, η καραβανού ήταν μπροστά δέκα πόντους.

Διέκρινα την εξάντληση στο βλέμμα της και δεν μπορούσα να διαχωρίσω αν το κεφάλι της έγερνε μπροστά από την κούραση ή από την ντροπή που δεν κατάφερνε να νικήσει.

«Ψηλά το κεφάλι, χαμηλά το πιγούνι! Κάνε τη να…»

Η σφυρίχτρα του διαιτητή έκοψε στη μέση όποια ατάκα είχα αποστηθίσει από τα «Ρόκι» και με βρήκε να τραβώ την πετσέτα από τον αυχένα της και να αποχωρώ από το ταρτάν.

Τριάντα δευτερόλεπτα, και το βλέμμα μου έφυγε από το ρινγκ δέκα καθίσματα στα δεξιά και πέντε σειρές πάνω, εκεί που ο αρχιφύλακας Ορέστης Ράντζογλου κρατούσε με το δεξί του χέρι το κασκέτο στο κεφάλι του, λες και φοβόταν μην το πάρει ο αέρας, ενώ καθόταν συνοφρυωμένος σταυροπόδι, σαν να πονούσε και ο ίδιος από τις γροθιές στο στομάχι.

Το γήπεδο είχε κοντά στους διακόσιους θεατές, φίλους και συγγενείς των διαγωνιζομένων, και άλλους τριακόσιους ένστολους, οι περισσότεροι συνοδοί και υπασπιστές των καρεκλοκένταυρων συναδέλφων.

Το κεφάλι μου σημάδεψε την πρώτη σειρά. Ο υπαίτιος του εξευτελισμού μας, ο Διευθυντής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Εύβοιας Λεωνίδας Μητσάκης, κουστουμαρισμένος στα γκρι και ατσαλάκωτος, χασκογελούσε παρέα με δύο γαλονάδες του Στρατού Ξηράς, ενώ μια αξιωματικός του Ναυτικού έδειχνε κάτι στο κινητό της στον λιμενάρχη Χαλκίδας, που καθόταν δίπλα της.

Γύρισα μπροστά στα τελευταία δεκαπέντε δευτερόλεπτα, με τα μάτια μου πάνω στη Μαρκένα.

Η υπαστυνόμος τα κατάφερνε. Δύο ντιρέκτ στο στομάχι, ένα κροσέ στο πρόσωπο, και η καραβανού άρχισε να χάνει τα βήματά της πισωπατώντας.

Η αιφνιδιαστική αλλαγή της κατάστασης με παρασέρνει σε φωνές.

«Ξανά!» ουρλιάζω και είμαι σίγουρος πως η Μαρκένα με ακούει, καθώς καταφέρνει ένα ακόμα κροσέ στα πλευρά. Οι επόμενες δύο γροθιές βρίσκουν αέρα και ελπίζω η ορμή να κάνει την καραβανού να σωριαστεί χάμω. Είναι σκληρή αθλήτρια, η βάση της είναι σωστή, και έτσι καταφέρνει να σταθεροποιηθεί πριν προλάβει να σηκώσει τα χέρια της σε άμυνα. Οι επόμενες δύο γροθιές της Μαρκένα βρίσκουν την γκαρντ της. Τώρα η καραβανού κινείται πλάγια, σαν κάβουρας που έχει αρπάξει τη λεία του και ψάχνει να χωθεί ξανά στη θάλασσα. Ξεφεύγει από τα σκοινιά. Ο χρόνος τελειώνει. Ο ψηφιακός δείκτης κινείται βιαστικά από το 06 στο 03 και η καραβανού μάς χαμογελά πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής.

simos exΤέλος αγώνα.

Ο Βαμβακάς ήταν ο πρώτος που μπήκε στο γήπεδο και εγώ τον ακολούθησα.

«Ισοφάρισα;» Η Μαρκένα μάς ρωτούσε πίσω από τη μασέλα της, ενώ ο ιδρώτας από το μέτωπό της έκανε το αριστερό της μάτι να κλείνει.

Δεν πρόλαβα να απαντήσω. Ο διαιτητής έφτασε δίπλα της, άρπαξε το αριστερό της χέρι και τελικά σήκωσε αυτό της καραβανού.

«Τα πήγες εξαιρετικά» πρόλαβα να πω, ενώ η Μαρκένα έβγαλε την κάσκα και με τα γάντια ακόμη στα χέρια έφυγε αμίλητη από το ρινγκ.

Ο Βαμβακάς την ακολούθησε προς τα αποδυτήρια, ενώ η λεπτή φωνή του Λεωνίδα Μητσάκη σφύριξε μέσα στα αυτιά μου πριν αποφασίσω αν θα τους ακολουθήσω.

Γύρισα πίσω αντικρίζοντας τον διευθυντή να με κοιτά χαμογελαστός. Αψεγάδιαστος, το μαλλί περιποιημένο με ζελέ, ενώ τώρα παρατηρούσα το μπλε μαντίλι στο πέτο του.

Δεν ήταν μόνος. Δίπλα του ένας συνταγματάρχης του Στρατού Ξηράς και ένας του Ναυτικού με τα αρχικά ΟΥΚ στο στήθος της στολής με κοιτούσαν σαν να έβλεπαν πρώτη φορά αξιωματικό με μαύρη φόρμα και λευκό φανελάκι.

Κατέβηκα από το ρινγκ προσποιούμενος πως με ενδιέφερε η γνωριμία μαζί τους.

Στο πρώτο «καλησπέρα σας» η φωνή μου καλύφθηκε από τα ηχεία του σταδίου, γλιτώνοντάς με από τα γλειψίματα.

«Προσοχή! Παρακαλώ, προσοχή! Όλοι οι παρευρισκόμενοι καλούνται να εκκενώσουν τον χώρο. Παρακαλώ, εκκενώστε τον χώρο!»


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Σικελικό ειδύλλιο, της Σώτης Τριανταφύλλου (προδημοσίευση)

Σικελικό ειδύλλιο, της Σώτης Τριανταφύλλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Σώτης Τριανταφύλλου «Σικελικό ειδύλλιο», το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κοντσέττα 

Το απομεσήμερο που πυ...

Χάθηκε βελόνι, του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου (προδημοσίευση)

Χάθηκε βελόνι, του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου «Χάθηκε βελόνι», το οποίο κυκλοφορεί στις 27 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Book Press

Στην Κακαβιά δεν είχε κόσμο, αλλά έμεινα δύο ώρες. Εντατικοί έλεγχοι λόγω των ...

Το ίδιο χώμα, της Λίλας Τρουλινού (προδημοσίευση)

Το ίδιο χώμα, της Λίλας Τρουλινού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το ιστορικό μυθιστόρημα της Λίλας Τρουλινού «Το ίδιο χώμα – Κατεβαίνοντας τις ανηφόρες της ιστορίας», που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Ιουνίου από τις εκδόσεις Περισπωμένη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

[T...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Το ταξίδι των γονιδίων μας, του Γιοχάνες Κράουζε – Είμαστε όλοι από κάπου αλλού

Το ταξίδι των γονιδίων μας, του Γιοχάνες Κράουζε – Είμαστε όλοι από κάπου αλλού

Για το βιβλίο του Johannes Krause  σε συνεργασία με τον Thomas Trappe «Το ταξίδι των γονιδίων μας. Πώς η μετανάστευση διαμόρφωσε τις σύγχρονες κοινωνίες» (μτφρ. Γιώτα Λαγουδάκου, εκδ. Διόπτρα).

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

...
Ο Αλμπέρτο Μοράβια στο εργαστήρι του Δημήτρη Παπαδημητρίου

Ο Αλμπέρτο Μοράβια στο εργαστήρι του Δημήτρη Παπαδημητρίου

Μεταφραστές και επιμελητές αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσα από τις οποίες προσέγγισαν τη γλώσσα, το ύφος ή και την οικονομία ενός βιβλίου και μοιράζονται μαζί μας τα μυστικά του εργαστηρίου τους. Φιλοξενούμενος, ο μεταφραστής Δημήτρης Παπαδημητρίου, με αφορμή το μυθιστόρημα του Alberto Moravia «Η προσήλωση» (εκδ. Κρ...

Καλοκαιρινό bazaar από τις εκδόσεις Κριτική

Καλοκαιρινό bazaar από τις εκδόσεις Κριτική

Καλοκαιρινό bazaar βιβλίων των εκδόσεων Κριτική με έκπτωση 50% και μόνο μέχρι τις 25 Ιουνίου 2021.

Επιμέλεια: Book Press

Από τις 14 έως και τις 25 Ιουνίου 2021 οι εκδόσεις Κριτική προσφέρουν στους α...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ο θάνατος του Οδυσσέα, του Δημήτρη Σίμου (προδημοσίευση)

Ο θάνατος του Οδυσσέα, του Δημήτρη Σίμου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Δημήτρη Σίμου «Ο θάνατος του Οδυσσέα – Μια Περιπέτεια του Αστυνόμου Καπετάνου», το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

20...

Η χώρα των άλλων, της Λεϊλά Σλιμανί (προδημοσίευση)

Η χώρα των άλλων, της Λεϊλά Σλιμανί (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Leila Slimani «Η χώρα των άλλων» (μτφρ. Κλαιρ Νεβέ, Μανώλης Πιμπλής), που κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Την πρώτη φορά που η Ματίλντ επισκέφθηκε...

Άνθρωποι στο περιθώριο, του Ούλριχ Αλεξάντερ Μπόσβιτς (προδημοσίευση)

Άνθρωποι στο περιθώριο, του Ούλριχ Αλεξάντερ Μπόσβιτς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Ulrich Alexander Boschwitz «Άνθρωποι στο περιθώριο» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης), που κυκλοφορεί στις 9 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Έξι καλά ελληνικά αστυνομικά

Έξι καλά ελληνικά αστυνομικά

Τέσσερα μυθιστορήματα και δύο συλλογές αστυνομικών ιστοριών Ελλήνων συγγραφέων, επιλεγμένα από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

...

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Επιλογή οκτώ μεταφρασμένων αστυνομικών μυθιστορημάτων από τις πρόσφατες κυκλοφορίες.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

...

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Ήταν Σάββατο του Λαζάρου 26 Απριλίου 1986 όταν σημειώθηκε το μεγαλύτερο, μέχρι τότε, πυρηνικό δυστύχημα στην ιστορία. Μια σειρά εκρήξεων προκάλεσε την καταστροφή του αντιδραστήρα 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας στο Τσερνομπίλ της τότε Σοβιετικής Ένωσης και σημερινής Ουκρανίας. Τριάντε πέντε χρόνια μετά, ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

19 Μαΐου 2021 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Έξι καλά ελληνικά αστυνομικά

Τέσσερα μυθιστορήματα και δύο συλλογές αστυνομικών ιστοριών Ελλήνων συγγραφέων, επιλεγμένα από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή. Της Χίλντας Παπαδημητρίου

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ