diigima axni imeron

«Καθόμαστε εδώ ο ένας πάνω στον άλλον, πασπαλισμένοι με τη λεπτή σκόνη που έχει κυλήσει από το εσωτερικό μιας κλεψύδρας,
σκεπασμένοι με τα στρώματα του θρυμματισμένου χρόνου,
και απλώς περιμένουμε να έρθει η ώρα μας.

Του Αχιλλέα ΙΙΙ

»H ζωή μας είναι τόσο σύντομη που θα έπρεπε να γιορτάζουμε την κάθε μέρα, 
                                     την κάθε στιγμή,
                                     την κάθε ανάσα!
»Ωστόσο, τι κάνουμε εμείς;
                                      Παραμένουμε υπάκουοι στη μοίρα μας,
                                      στο ίδιο σημείο,
                                      πιστοί στη συνήθεια και στο καθήκον.
   »Ξέρω, είπα “Θα έπρεπε να γιορτάζουμε την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή, την κάθε ανάσα”. Να όμως που έφτασαν οι γιορτές και αισθάνομαι ότι καθόλου δεν με αφορούν. Πόση αλήθεια μπορεί να υπάρχει στη θεσμοθετημένη απόλαυση; Η πρόσβαση σε κάτι ευχάριστο όταν είναι αυστηρά προσδιορισμένη ως προς τη διάρκειά της; Τι αξία έχουν η εθιμοτυπική έκφραση θετικών συναισθημάτων και η ετήσια ανάσυρση από το πατάρι προκατασκευασμένων συνθηκών χαράς και ξεγνοιασιάς; Χαρά και ξεγνοιασιά για λίγο: αρχίζουν οι γιορτές, τελειώνουν οι γιορτές, και πίσω πάλι στα ίδια... Σου λέει ο άλλος “Οι γιορτές έχουν αξία επειδή κρατάνε λίγο. Αν ήταν όλες οι μέρες γιορτινές θα κατέληγαν ανούσιες, θα τις συνηθίζαμε και δεν θα τις εκτιμούσαμε”. Ενώ τώρα που οι γιορτές μοιάζουν με ένα κρεμασμένο πάνω από τη μύτη μας πλαστικό καρότο, είναι καλύτερα...
   »Σοβαρά τώρα, δεν έχετε την αίσθηση ότι είμαστε όλοι μας αναλώσιμοι; Ότι συμμετέχουμε σε ένα παιχνίδι για την ικανοποίηση αποκλειστικά κατώτερων ενστίκτων, και μάλιστα ούτε καν των δικών μας ενστίκτων στις περισσότερες περιπτώσεις; Ασφαλώς υπάρχουν στον κόσμο μερικοί προνομιούχοι, αλλά είναι λίγοι. Για αυτούς η ζωή είναι γιορτή τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες τον χρόνο, ενώ όλοι οι άλλοι, οι πιο πολλοί, ζουν μόνο για τις (πάντοτε αυστηρά οριοθετημένες από τρίτους) γιορτές. Τότε τους επιτρέπεται να χαρούν. Ίσως και να τους επιβάλλεται κιόλας να χαρούν – αν, δηλαδή, δεν τους επιβάλλεται να κάνουν άλλους να χαρούν. Πριν και μετά από αυτές τις γιορτινές μέρες δεν τους προσφέρεται παρά το δικαίωμα της βύθισης στη μη ζωή, στον βάλτο της επανάληψης και των θλιβερών υποχρεώσεων.
   »Πόσο θα ήθελα να ήταν τα πράγματα διαφορετικά! Να μπορούσα και εγώ να παρασυρθώ από τα ανούσια κύματα χαράς των ημερών∙ να έχω τη δυνατότητα να παραμερίσω για λίγο τις ανησυχίες και τη θλίψη που μου προκαλεί η αντίληψη της πραγματικότητας, και να καταφέρω, όπως όλοι, να αφεθώ –ή, έστω, να προσποιηθώ ότι αφήνομαι– στην προγραμματισμένη ανεμελιά. Όχι, όμως! Αντί για αυτό, τα πάντα γύρω μου μου θυμίζουν το πρόβλημα, αντί να με βοηθούν να το ξεχάσω. Βλέπω τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν στις βιτρίνες και στα μπαλκόνια και μου φαίνεται ότι με περιγελούν∙ ότι χρησιμοποιούν κώδικα μορς –τελεία όταν ανάβουν και παύλα όταν μένουν σβηστά– για να διασκεδάσουν σε βάρος μου, σχολιάζοντας τις αντιδράσεις μου όσο με παρατηρούν να βασανίζομαι. Καταραμένα λαμπάκια! Δεν αποτυγχάνουν απλώς να φωτίσουν το σκοτάδι που κοχλάζει μέσα μου, αλλά το κάνουν ακόμη πιο πυκνό και, με τις ασήμαντες ρυθμικές λάμψεις τους, το αναδεύουν ώστε να γεννά ακόμη πιο σκοτεινές σκέψεις.
   »Και έπειτα είναι και η κίνηση τόσων ανθρώπων με τα χέρια γεμάτα τσάντες με δώρα· αυτό το μεγάλο ποτάμι που κυλάει από τον κεντρικό πεζόδρομο της αγοράς και διακλαδώνεται σε παραποτάμους και ρυάκια προς τα διάφορα στενά, κατευθυνόμενο προς τις διάφορες γειτονιές, μέχρι να καταλήξει ο καθένας στο σπίτι του, μέσα σε ένα λιγότερο ή περισσότερο στολισμένο διαμέρισμα, ανάμεσα σε απομιμήσεις δέντρων, εποχιακά διακοσμητικά και ακόμη περισσότερα λαμπάκια. Καταραμένα λαμπάκια! Τόσοι άνθρωποι φορτωμένοι αυτές τις μέρες με επιπλέον αγωνίες: να γεμίσουν το ψυγείο, να καλέσουν κόσμο, να βρουν τι ρούχα θα φορέσουν, να επιλέξουν δώρα, να βρουν τρόπο να τα πληρώσουν κτλ. Ύστερα οι ίδιοι άνθρωποι θα ευχηθούν τα ίδια και τα ίδια, θα δεχτούν παρόμοιες ευχές, και μετά το τέλος των γιορτών θα επιστρέψουν στη ρουτίνα, στο σκαμμένο από τα ίδια τους τα βήματα μονοπάτι, να συνεχίσουν με το κεφάλι χαμηλά, με τα κορμιά σε κίνηση προς τα εμπρός, με φθίνουσα ταχύτητα, σε μια προδιαγεγραμμένη τροχιά προς την ανυπαρξία...»

Οι υπόλοιποι κουραμπιέδες στην πιατέλα γύρισαν προς τα πάνω και τον κοίταξαν αγανακτισμένοι. Καθόλου δεν άντεχαν πια ούτε τις γεμάτες πικρία κουβέντες του ούτε τον ίδιο. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι στην ευχή είχε πάει στραβά μαζί του! Ήταν σαν να τον είχαν πλάσει με χολή και ασβεστοκονίαμα και όχι με ζάχαρη, αυγά και αλεύρι για όλες τις χρήσεις. Όχι μόνο τους χαλούσε τη διάθεση, αλλά φοβόντουσαν μήπως η μιζέρια του γινόταν αντιληπτή και έδιωχνε τους πελάτες, καταδικάζοντάς τους όλους τους να μείνουν στο ράφι, χάνοντας για πάντα την ευκαιρία να πάρουν θέση πάνω σε ένα στρωμένο τραπέζι για να γιορτάσουν και αυτοί όπως όλοι οι άλλοι. Άλλωστε δεν είχαν και πολύ χρόνο στη διάθεσή τους, και γνώριζαν καλά ότι ένας μπαγιάτικος κουραμπιές δεν μπορεί να ελπίζει σε τίποτα σπουδαίο...
   Ξαφνικά η πόρτα του ζαχαροπλαστείου άνοιξε και, μαζί με τον παγωμένο αέρα, γλίστρησαν μέσα στο κατάστημα από τον πεζόδρομο οι νότες κάποιου χριστουγεννιάτικου τραγουδιού. Οι κουραμπιέδες τεντώθηκαν προς το μέρος του νεοεισερχόμενου. «Άλλο ένα θύμα των ημερών», μονολόγησε ο κατηφής κουραμπιές μέσα από τα σφιγμένα δόντια του. «Μα, επιτέλους, ας τον πάρει κάποιος αποδώ να ησυχάσουμε!» μουρμούρισαν τρεις τέσσερις από τους συντρόφους του.
   «Ένα κιλό κουραμπιέδες, παρακαλώ», παρήγγειλε ο άνδρας.
   Το χέρι της πωλήτριας απλώθηκε προς την πιατέλα και άρχισε να γεμίζει ένα κουτί. Εξαντλημένος από τον λόγο που είχε εκφωνήσει και προσπαθώντας να δείχνει αδιάφορος, ο κακοδιάθετος κουραμπιές είδε έπειτα από λίγο τα λεπτά γαντοφορεμένα δάκτυλα να πλησιάζουν προς το μέρος του και αναρίγησε, με τρόπο που προκάλεσε μια αδιόρατη στο γυμνό μάτι μετακίνηση των κόκκων της ζάχαρης άχνης στην επιφάνειά του. Εκείνος ήταν ο τελευταίος από τους περίπου τριάντα που επιλέχθηκαν, και η απομάκρυνσή του προσέφερε μεγάλη ανακούφιση σε όσους έμειναν πίσω στην πιατέλα και πανηγύριζαν για την απαλλαγή τους από την παρουσία του.
   «Επιτέλους, ας τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα», σκέφτηκε καθώς προσγειωνόταν πάνω από τους άλλους μέσα στο χάρτινο κουτί, χωρίς να ομολογεί ούτε καν στον εαυτό του ότι ανυπομονούσε να εισέλθει σε ένα στολισμένο σαλόνι, να νιώσει τα γεμάτα λαχτάρα βλέμματα των πιτσιρικιών πάνω του, να βρεθεί ανάμεσα σε χαρούμενα ανθρώπινα πρόσωπα και –παρά τα όσα έλεγε τις τελευταίες μέρες– να γιορτάσει μαζί τους.
   Το κουτί έκλεισε και οι κουραμπιέδες βυθίστηκαν στο σκοτάδι. Οι περισσότεροι τιτίβιζαν χαρούμενοι, εκείνος όμως καθόταν σιωπηλός, ευχαριστημένος που οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να διακρίνουν το χαμόγελο που είχε ανθίσει στο πρόσωπό του. Προς μεγάλη έκπληξη όλων, ωστόσο, το κουτί άνοιξε και πάλι δυο λεπτά αργότερα. Αρχικά φάνηκε το γαλάζιο του ουρανού· στη συνέχεια, είδαν ένα χέρι να πλησιάζει, να πιάνει τον δύσθυμο κουραμπιέ με τα δυο του δάχτυλα και να τον παίρνει από τους συντρόφους του σηκώνοντάς τον στον αέρα, όπως θα πρέπει να σήκωνε στον αέρα ο Κύκλωπας Πολύφημος έναν έναν τους άνδρες του Οδυσσέα για να τους κατασπαράξει. Τότε ο μοναδικός-κουραμπιές-του-κόσμου-που-απεχθανόταν-τις-γιορτές κατάλαβε ότι τα κρυφά όνειρά του θα μετατρέπονταν σε συντρίμμια, εξαιτίας της ατυχίας που είχε να πέσει στα χέρια ενός λαίμαργου άνδρα, ο οποίος δεν μπορούσε να περιμένει να φτάσει στο σπίτι αλλά είχε αποφασίσει να φάει εκεί, στη μέση του δρόμου, μακριά από την οικογενειακή θαλπωρή ενός στολισμένου σαλονιού, τον πρώτο κουραμπιέ των εορτών. Δυο μπουκιές αργότερα τα πάντα είχαν τελειώσει.

Ο χειμωνιάτικος αέρας συνέχισε να φυσάει αδιάφορος στον πεζόδρομο του εμπορικότερου δρόμου της πόλης. Ως μοναδικές αποδείξεις του μικρού δράματος που είχε εξελιχθεί σε κάποιο σημείο του είχαν απομείνει τα ίχνη της σκορπισμένης άχνης πάνω σε ένα σφιχτά τυλιγμένο σκούρο κασκόλ· εκεί ακριβώς όπου, αν κάποιος πλησίαζε υπερβολικά κοντά και κοίταζε με προσοχή, ίσως και να έβλεπε τους λευκούς κόκκους να σχηματίζουν –εντελώς τυχαία ή εν είδει αποχαιρετισμού– δυο λέξεις πολυχρησιμοποιημένες, που σημαίνουν τόσο πολλά και, την ίδια στιγμή, τόσο διαφορετικά πράγματα για τον καθένα: «Χρόνια πολλά».


Info
Ο Αχιλλέας ΙΙΙ γεννήθηκε στην Καβάλα το 1979. Είναι συγγραφέας, μουσικός και δημιουργός της σελίδας «Κομπλεξικό», μέσω της οποίας παραδίδει κάθε τόσο νέες λέξεις στην ελληνική γλώσσα, ερμηνευόμενες αυθαίρετα από τον ίδιο. Το 2021 έλαβε μισό Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας για το βιβλίο του «Παραχαράκτης» (Νεφέλη, 2019).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το Δίκτυο (διήγημα)

Το Δίκτυο (διήγημα)

«Το Δίκτυο ήταν οργανωμένο σε αυτόνομες ομάδες των έξι ατόμων, υπό την εποπτεία ενός προϊσταμένου. Τον προϊστάμενο τον αποκαλούσαν Αφεντικό, δεν γνώριζαν το πραγματικό του όνομα. Κανείς δεν τον είχε συναντήσει ποτέ έξω από την αίθουσα των συσκέψεων, όπου συγκεντρώνονταν κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, για να παραλάβουν...

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

«Φεύγοντας, γύρισα το βλέμμα μου στο γήπεδο. Δεν είναι το ίδιο, όπως το θυμόμουν μικρός. Δεν ήταν το ίδιο. Μου φάνηκε αισθητά μεγαλύτερο, από ό,τι το θυμόμουν, ξένο σχεδόν. Περπατούσα ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν. Ήθελα κι εγώ να ενωθώ με τη χαρά τους, να γίνω ένα μαζί τους. Πώς θα μπορούσε όμως κ...

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

«Η όψη του χειμώνα στον Άη Γιάννη στους Μύλους σφηνώθηκε στην φαντασία μου ανεξίτηλα. Την αναπολώ με νοσταλγία τώρα στη Αθήνα και συχνά βυθίζομαι στις εικόνες της. Το κλείσιμο της πανδημίας, επώδυνο για άλλους, για μένα που το πέρασα στο νησί, ήταν ξαναβάφτισμα στη φύση που από παιδί ένοιωθα ένα μαζί της». Κεντρική ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Ο Γιώργος Αρβανίτης μάς συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημα «Ταξίδι στον πράσινο ήλιο – Η πιο βλαχομπαρόκ χρεοκοπία που έγινε ποτέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Book Press

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέα...

Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι υποδέχονται θετικά τις εξαγγελίες για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας στα γυμνάσια και λύκεια

Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι υποδέχονται θετικά τις εξαγγελίες για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας στα γυμνάσια και λύκεια

«Με ιδιαίτερη χαρά υποδεχόμαστε τις εξαγγελίες του ΥΠΑΙΘΑ για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και τη διδασκαλία τουλάχιστον δύο ολόκληρων λογοτεχνικών έργων, από τη νέα σχολική χρονιά», σημειώνουν συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι, με αφορμή πρόσφατες εξαγγελίες του ΥΠΑΙΘΑ.

Επιμέλεια: Book Press...

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση του επίμετρου του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από το μυθιστόρημα του Τζον Απντάικ [John Updike] «Ο λαγός έχει λεφτά» (μτφρ. Πάνος Τομαράς), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου από τις εκδόσεις Οξύ.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μεγάλη Αμερικανική βόλτα τε...

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 
Χρήστου Β. Μασσαλά «Σκάβοντας εντός», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ξύπνησε μέσα μου η επιθ...

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...
Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

12 ελληνικά + 12 μεταφρασμένα μυθιστορήματα, αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ, είναι η αναγνωστική μας πρόταση για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο.

Γράφει η Χίλντα Παπαδημητρίου

Όπως φαίνεται και από τον κατάλογο που ακολουθεί με τις επιλογές της Χίλντας...

«Διαβάζοντας σε ανοιχτούς ορίζοντες» – 50 βιβλία λογοτεχνίας για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

«Διαβάζοντας σε ανοιχτούς ορίζοντες» – 50 βιβλία λογοτεχνίας για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Μυθιστορήματα, νουβέλες και διηγήματα από την ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2024: καλά βιβλία λογοτεχνίας που μας ανοίγουν ορίζοντες και μας κρατούν συντροφιά στις ημέρες των διακοπών του καλοκαιριού, αλλά και πριν και μετά από αυτές.

Επιλογή–κείμενα...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ