ego einai provias

«Πειράζοντας» λίγο το περίφημο «Je est un autre» [«Εγώ είναι ένας άλλος»] του Αρτίρ Ρεμπό, λέμε: «Εγώ είναι ένα άλλ@». Ζητήσαμε από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ιστορίες για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ιστορίες ισότητας και αποδοχής, δεύτερων και τρίτων ευκαιριών στην αγάπη, αλλά και ιστορίες για τη στοχοποίηση του διαφορετικού ή της ελεύθερης έκφρασης. Σήμερα το διήγημα του Βαγγέλη Προβιά.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο λογιστής Γιώργος Μπέλας, γνωστός κάποτε ως ο πιο περιζήτητος εργένης στη πόλη, ίσως και σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, και αργότερα ως το πιο παράξενο και ιδιότροπο γεροντοπαλίκαρο, μαζεύει τα πράγματά του. Ξεφυσάει, παρά τις πολύ αργές κινήσεις του. Διπλώνει άψογα τις πιζάμες και τα εσώρουχά του, ακόμη και τα άπλυτα, βάζει τις απαλές, καλοραμμένες δερμάτινες παντόφλες στην υφασμάτινη θήκη τους, μαζεύει την ξύλινη οδοντόβουρτσα και την οδοντόπαστα.

Είναι θυμωμένος, πολύ, με τους γιατρούς. Μονολογεί, αδιάφορος για το αν ακούνε οι άλλοι άρρωστοι στο θάλαμο, για το αν ενοχλεί:

«Άχρηστοι. Με αγοραστά πτυχία. Ένας θεός ξέρει από πού. Λαμόγια μωρέ. Τους ξέρω».

Κάνει μια παύση για να πάρει μια βαθιά ανάσα από την προσπάθεια («εγώ ρε, που σήκωνα ψυγείο μονάχος…») φέρνει το χέρι στο λείο κρανίο, και λέει, με κοροϊδευτική φωνή:

«“Κύριε Μπέλα, λυπάμαι αλλά… όπως βλέπω τα πράγματα, δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος… 18 μήνες. Το πολύ δύο χρόνια… Λυπάμαι, δύο μεταστάσεις…”. Μαλακίες!»

Αυτά του τα είπαν τρία χρόνια πριν. Ναι. Ούτε φτηνή σαπουνόπερα πια, αυτό το θαύμα, που ακόμα είναι ζωντανός. Βαρέθηκε μωρέ. Μπες βγες, εξετάσεις, κόντρα εξετάσεις, φάρμακα, οροί, ενέσεις, εμετοί, πυρετοί, και, το χειρότερο, άθλιος ύπνος. Τρία χρόνια τώρα, άθλιος ύπνος. Αυτός, που όλη του την ζωή κοιμόταν 7 ώρες, σαν μωρό, πριν ακουμπήσει το κεφάλι στο μαξιλάρι. Υπάρχουν και μέρες χωρίς πόνο, αλλά είναι τόσο σπάνιες. Μέχρι να τις πιστέψει, περνάνε.

«Σκατά», λέει όταν ένα λερωμένο σώβρακο πέφτει στο πάτωμα. Στηρίζεται στην άκρη του κρεβατιού, για να σκύψει, αργά αργά, να το πιάσει, όμως στη μέση της διαδρομής προς το πάτωμα και, ενώ ήδη του κόβει την αναπνοή μια σουβλιά στα νεφρά, ένα χέρι με άψογα, αστραφτερά νύχια πετάγεται σβέλτα, από το πουθενά λες, πιάνει το λευκό σώβρακο, το αφήνει στο κρεβάτι, και έπειτα, αποφασιστικά, αυταρχικά σχεδόν, πιάνει τον Γιώργο από τον αγκώνα και τον ορθώνει.

«Ευχαριστώ», λέει εκείνος, εκνευρισμένα, γραπώνει το σώβρακο, το κάνει κουβάρι, να μην φαίνονται οι λεκέδες, και το χώνει όπως όπως στην δερμάτινή τσάντα. Αλλά ο κάτοχος του χεριού έχει εξαφανιστεί, το ίδιο αθόρυβα όπως εμφανίστηκε. Αυτό εκνευρίζει ακόμη περισσότερο τον Γιώργο.

Εξήντα ενός ετών λογιστής, δεν τον ενοχλούσε ποτέ τίποτε, κουμάνταρε κάθε λογής απατεώνες, επίορκους γιατρούς, μαστροπούς, ναρκέμπορους, φοροφυγάδες, και να του τσακίζει έτσι τα νεύρα ένα μαλακισμένο εικοσιπεντάχρονο. Ο νοσηλευτής. Πρώτα πρώτα… τα νύχια του. Βερνικωμένα σαν γυναικεία, άσπιλα. Μετά… τα χείλια του, που γυαλίζουν, και που όταν τελειώνει την βάρδια και φεύγει έχουν μια κοκκινωπή απόχρωση, καμιά φορά και ροζ.

Μα αυτό που περισσότερο θύμωσε τον Γιώργο, που δεν μπορεί να το καταπιεί, είναι ότι στην προηγούμενη νοσηλεία του, φεύγοντας, κατάφερε να πείσει τον εαυτό του να δώσει στον Στάθη, τον αποκρουστικό νοσηλευτή με τα περιποιημένα νύχια και τα ροζ χείλια, ένα πενηντάρικο. Εκείνος, τον κοίταξε για λίγο σιωπηλά, έκπληκτα, μπορεί θυμωμένα και έπειτα απλώς γύρισε την πλάτη και έφυγε. Χωρίς να πάρει το χαρτονόμισμα, χωρίς να πει λέξη. Του φάνηκε πως τον άκουσε να καγχάζει.

Τη σκεφτόταν συνέχεια αυτή την προσβολή ο Γιώργος τις έξι εβδομάδες μέχρι να ξαναμπεί στο νοσοκομείο. Εμμονικά, αρρωστημένα (ναι, γέλασε με την ειρωνεία…). Γιατί; Γιατί να τον προσβάλει έτσι; Η αλήθεια είναι πως και εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε να του δείξει πόσο τον αναγούλιαζε με τα κουνήματά του, το λυγιστό περπάτημα, τα τερτίπια, τις φιοριτούρες… ολόκληρος άντρας, να λικνίζεται έτσι, να γελάει σαν κοριτσάκι; Να χαριεντίζεται και να βογκάει; Να φοράει τόσο φανταχτερά παντελόνια και μπλούζες όταν έρχεται, όταν φεύγει;

Όμως… όμως η εμμονική σκέψη της προσβολής ήταν και απόδραση για τον Γιώργο. Ξέφευγε. Ναι. Είναι ορισμένες σκέψεις που θέλει να τις σταματήσει. Πότε έγινε εξήντα; Τι φοβήθηκε και ξέχασε την άλλη, εκτός δουλειάς, ζωή; Γιατί ανακουφίστηκε όταν πέθαναν οι γονείς του; Πώς γίνεται και οι περισσότεροι άνθρωποι μοιάζουν να δένονται με τους πιο δικούς τους όχι με εκείνα που τους αρέσουν, που θαυμάζουν επάνω τους αλλά με όσα δεν αντέχουν σε αυτούς; Γιατί προτιμά να είναι στο νοσοκομείο αντί στο σπίτι του; Γιατί τσατίζεται που ο γιατρός διαψεύστηκε; Πώς πέρασε εξήντα χρόνια ολομόναχος, σε ένα παιδικό δωμάτιο, μετά σε ένα γραφείο στον ημιώροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας;

Μια μέρα, σε αυτήν την τελευταία νοσηλεία, μεσημεράκι, μόλις είχε φάει τρεις κουταλιές ρύζι λαπά και τον κατέκλυζε η οικεία, αν και αφόρητη αναγούλα, ο Στάθης έστρωνε το διπλανό κρεβάτι. Χτύπησε το τηλέφωνό του. Απάντησε. «Έλα Γιώργο μου» είπε σε αυτόν που του τηλεφώνησε. Γιώργο μου!!! Μετά, απομακρύνθηκε λίγο, μα ακουγόταν που έκανε σαν γατάκι, όλο αναστεναγμούς και βογκητά. «Ναι αγάπη μου, σε φιλώ» είπε έπειτα και το έκλεισε. Γιώργο μου! Αγάπη μου! Ολόκληρος άντρας. Επίτηδες το έκανε το πουστράκι. Για να του σπάσει τα νεύρα.

Τέλειωσε με την τσάντα του, την έκλεισε και έμεινε να περιμένει στο κρεβάτι να τον ειδοποιήσουν να πάρει το εξιτήριο. Ο Στάθης μπήκε και βγήκε ακόμη δυο, τρεις φορές, ο Γιώργος τον κοιτούσε, απροκάλυπτα, επίμονα. Αισθάνθηκε να θέλει να του πει κάτι, μα δεν ήξερε τι ακριβώς. Ούτε και περίπου ήξερε. Όχι. Ναι. Νόμιζε που ήταν θυμωμένος μαζί του αλλά, όχι… όχι, δεν είναι αυτό. Τι ήταν; Δεν μπορούσε να καταλάβει. Στα διαβάσματά του κάποτε είχε σταθεί πολύ, είχε γοητευτεί από μια παράξενη σκέψη: Πώς άραγε θα περιγράφαμε ένα συναίσθημα αν δεν είχαμε μάθει από τους άλλους τα λόγια που το περιγράφουν; Πώς θα καλύπταμε μια ανάγκη αν δεν μπορούσαμε να την κάνουμε λέξεις; Τι; Τι; Θα σηκωνόμασταν να αγκαλιάσουμε κάποιον χωρίς αφορμή, χωρίς προειδοποίηση; Θα τον χτυπούσαμε, θα του ρίχναμε γροθιές; Θα κλαίγαμε μπροστά του δίχως ντροπή; Θα πηγαίναμε να φιλήσουμε αυτόν που θα θέλαμε, υποψιαζόμαστε, να είχαμε το θάρρος του;

Σκούπισε ένα δάκρυ από το μάγουλό του που νόμισε, λανθασμένα, πως ήταν από βλάβη των δακρυϊκών αδένων.

Σε όλη την πόλη σήμερα κουβεντιάζουν για έναν αγαπητό, αξιοσέβαστο, πετυχημένο επιχειρηματία που έδειρε τόσο άγρια τη γυναίκα του ώστε μια φίλη της στο νοσοκομείο δεν την αναγνώρισε. Θυμήθηκε τον πατέρα και την μάνα του. Πόσα χρόνια είχε να τα θυμηθεί αυτά. Μα, γιατί κάνει τέτοιες σκέψεις; Δεν έχει χρόνο για αυτά. Δεν θέλει χρόνο για αυτά.

Λίγο αργότερα, στο ταξί, στο φανάρι κοντά σε ένα γήπεδο, μερικοί νεαροί, είκοσι, εικοσιπέντε χρόνων, έπαιζαν μπάσκετ. Κάποιοι δεν φορούσαν μπλούζα, ένας από αυτούς, ο πλησιέστερα από όλους στον δρόμο, ήταν ασφυκτικά όμορφος. Ασφυκτικά όμορφος. Το λέμε; Γίνεται, ναι, αλλά το λέμε;

Ο Γιώργος τράβηξε το βλέμμα του και κοίταξε τρομαγμένος μήπως ο οδηγός –γνωστός του, του έκανε κάποτε τη φορολογική δήλωση–, τον πρόσεξε να κοιτάζει τους παίκτες.

Σκούπισε ακόμη ένα δάκρυ. Μηχανικά.


Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΡΟΒΙΑΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής. Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Πλατεία Μεσολογγίου» (εκδ. Ολκός).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

«Φεύγοντας, γύρισα το βλέμμα μου στο γήπεδο. Δεν είναι το ίδιο, όπως το θυμόμουν μικρός. Δεν ήταν το ίδιο. Μου φάνηκε αισθητά μεγαλύτερο, από ό,τι το θυμόμουν, ξένο σχεδόν. Περπατούσα ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν. Ήθελα κι εγώ να ενωθώ με τη χαρά τους, να γίνω ένα μαζί τους. Πώς θα μπορούσε όμως κ...

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

«Η όψη του χειμώνα στον Άη Γιάννη στους Μύλους σφηνώθηκε στην φαντασία μου ανεξίτηλα. Την αναπολώ με νοσταλγία τώρα στη Αθήνα και συχνά βυθίζομαι στις εικόνες της. Το κλείσιμο της πανδημίας, επώδυνο για άλλους, για μένα που το πέρασα στο νησί, ήταν ξαναβάφτισμα στη φύση που από παιδί ένοιωθα ένα μαζί της». Κεντρική ...

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

«Θα ήταν δέκα ή έντεκα χρονών όταν τα περιγράμματα των πραγμάτων άρχισαν να θολώνουν. Εκείνο που περισσότερο την πείραζε ήταν το ότι άρχισε να μη διακρίνει καθαρά όσα σκάλιζε ο δάσκαλος στον πίνακα· έναν αριθμό αν αντέγραφε λάθος, η άσκηση θα πήγαινε στον βρόντο – κι αυτή ήταν άριστη μαθήτρια». Kεντρική εικόνα: πίνα...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Βιβλιοπαραγωγή 2023: 11.285 τίτλοι χώρεσαν (;) στους πάγκους και στις οθόνες μας

Βιβλιοπαραγωγή 2023: 11.285 τίτλοι χώρεσαν (;) στους πάγκους και στις οθόνες μας

Πόσα βιβλία εκδόθηκαν το 2023 και ποια κατηγορία προηγείται; Εξακολουθεί η λογοτεχνία να κρατάει τα σκήπτρα; Ποια είναι η μέση τιμή ενός βιβλίου και τι γίνεται με τις αυτοεκδόσεις; Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε πρόσφατα ο ΟΣΔΕΛ από την osdelnet δίνουν πολλές απαντήσεις για τάσεις και παθολογίες στο χώρο του βιβλίου....

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Η Αρουντάτι Ρόι [Arundhati Roy], συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Ο θεός των μικρών πραγμάτων» (μτφρ. Μρία Αγγελίδου, εκδ. Ψυχογιός), που κέρδισε το Booker το 1997, είναι σφοδρή πολέμια της κυβέρνησης Μόντι. Πριν από 14 χρόνια είχε ταχθεί υπέρ της ανεξαρτησίας του Κασμίρ και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, κινήθηκ...

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλύτρωτων''» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου (κριτική) – Νέα στοιχεία για τη δράση του Κρητικού πολιτικού

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλύτρωτων''» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου (κριτική) – Νέα στοιχεία για τη δράση του Κρητικού πολιτικού

Για το βιβλίο της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου «Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλυτρώτων''. Μέσα από τα αρχεία της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης Κωνσταντινουπόλεως (1920-1922)» (εκδ. Gutenberg). 

Γράφει ο Σήφης Μπουζάκης

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ