ego einai provias

«Πειράζοντας» λίγο το περίφημο «Je est un autre» [«Εγώ είναι ένας άλλος»] του Αρτίρ Ρεμπό, λέμε: «Εγώ είναι ένα άλλ@». Ζητήσαμε από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ιστορίες για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ιστορίες ισότητας και αποδοχής, δεύτερων και τρίτων ευκαιριών στην αγάπη, αλλά και ιστορίες για τη στοχοποίηση του διαφορετικού ή της ελεύθερης έκφρασης. Σήμερα το διήγημα του Βαγγέλη Προβιά.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο λογιστής Γιώργος Μπέλας, γνωστός κάποτε ως ο πιο περιζήτητος εργένης στη πόλη, ίσως και σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, και αργότερα ως το πιο παράξενο και ιδιότροπο γεροντοπαλίκαρο, μαζεύει τα πράγματά του. Ξεφυσάει, παρά τις πολύ αργές κινήσεις του. Διπλώνει άψογα τις πιζάμες και τα εσώρουχά του, ακόμη και τα άπλυτα, βάζει τις απαλές, καλοραμμένες δερμάτινες παντόφλες στην υφασμάτινη θήκη τους, μαζεύει την ξύλινη οδοντόβουρτσα και την οδοντόπαστα.

Είναι θυμωμένος, πολύ, με τους γιατρούς. Μονολογεί, αδιάφορος για το αν ακούνε οι άλλοι άρρωστοι στο θάλαμο, για το αν ενοχλεί:

«Άχρηστοι. Με αγοραστά πτυχία. Ένας θεός ξέρει από πού. Λαμόγια μωρέ. Τους ξέρω».

Κάνει μια παύση για να πάρει μια βαθιά ανάσα από την προσπάθεια («εγώ ρε, που σήκωνα ψυγείο μονάχος…») φέρνει το χέρι στο λείο κρανίο, και λέει, με κοροϊδευτική φωνή:

«“Κύριε Μπέλα, λυπάμαι αλλά… όπως βλέπω τα πράγματα, δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος… 18 μήνες. Το πολύ δύο χρόνια… Λυπάμαι, δύο μεταστάσεις…”. Μαλακίες!»

Αυτά του τα είπαν τρία χρόνια πριν. Ναι. Ούτε φτηνή σαπουνόπερα πια, αυτό το θαύμα, που ακόμα είναι ζωντανός. Βαρέθηκε μωρέ. Μπες βγες, εξετάσεις, κόντρα εξετάσεις, φάρμακα, οροί, ενέσεις, εμετοί, πυρετοί, και, το χειρότερο, άθλιος ύπνος. Τρία χρόνια τώρα, άθλιος ύπνος. Αυτός, που όλη του την ζωή κοιμόταν 7 ώρες, σαν μωρό, πριν ακουμπήσει το κεφάλι στο μαξιλάρι. Υπάρχουν και μέρες χωρίς πόνο, αλλά είναι τόσο σπάνιες. Μέχρι να τις πιστέψει, περνάνε.

«Σκατά», λέει όταν ένα λερωμένο σώβρακο πέφτει στο πάτωμα. Στηρίζεται στην άκρη του κρεβατιού, για να σκύψει, αργά αργά, να το πιάσει, όμως στη μέση της διαδρομής προς το πάτωμα και, ενώ ήδη του κόβει την αναπνοή μια σουβλιά στα νεφρά, ένα χέρι με άψογα, αστραφτερά νύχια πετάγεται σβέλτα, από το πουθενά λες, πιάνει το λευκό σώβρακο, το αφήνει στο κρεβάτι, και έπειτα, αποφασιστικά, αυταρχικά σχεδόν, πιάνει τον Γιώργο από τον αγκώνα και τον ορθώνει.

«Ευχαριστώ», λέει εκείνος, εκνευρισμένα, γραπώνει το σώβρακο, το κάνει κουβάρι, να μην φαίνονται οι λεκέδες, και το χώνει όπως όπως στην δερμάτινή τσάντα. Αλλά ο κάτοχος του χεριού έχει εξαφανιστεί, το ίδιο αθόρυβα όπως εμφανίστηκε. Αυτό εκνευρίζει ακόμη περισσότερο τον Γιώργο.

Εξήντα ενός ετών λογιστής, δεν τον ενοχλούσε ποτέ τίποτε, κουμάνταρε κάθε λογής απατεώνες, επίορκους γιατρούς, μαστροπούς, ναρκέμπορους, φοροφυγάδες, και να του τσακίζει έτσι τα νεύρα ένα μαλακισμένο εικοσιπεντάχρονο. Ο νοσηλευτής. Πρώτα πρώτα… τα νύχια του. Βερνικωμένα σαν γυναικεία, άσπιλα. Μετά… τα χείλια του, που γυαλίζουν, και που όταν τελειώνει την βάρδια και φεύγει έχουν μια κοκκινωπή απόχρωση, καμιά φορά και ροζ.

Μα αυτό που περισσότερο θύμωσε τον Γιώργο, που δεν μπορεί να το καταπιεί, είναι ότι στην προηγούμενη νοσηλεία του, φεύγοντας, κατάφερε να πείσει τον εαυτό του να δώσει στον Στάθη, τον αποκρουστικό νοσηλευτή με τα περιποιημένα νύχια και τα ροζ χείλια, ένα πενηντάρικο. Εκείνος, τον κοίταξε για λίγο σιωπηλά, έκπληκτα, μπορεί θυμωμένα και έπειτα απλώς γύρισε την πλάτη και έφυγε. Χωρίς να πάρει το χαρτονόμισμα, χωρίς να πει λέξη. Του φάνηκε πως τον άκουσε να καγχάζει.

Τη σκεφτόταν συνέχεια αυτή την προσβολή ο Γιώργος τις έξι εβδομάδες μέχρι να ξαναμπεί στο νοσοκομείο. Εμμονικά, αρρωστημένα (ναι, γέλασε με την ειρωνεία…). Γιατί; Γιατί να τον προσβάλει έτσι; Η αλήθεια είναι πως και εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε να του δείξει πόσο τον αναγούλιαζε με τα κουνήματά του, το λυγιστό περπάτημα, τα τερτίπια, τις φιοριτούρες… ολόκληρος άντρας, να λικνίζεται έτσι, να γελάει σαν κοριτσάκι; Να χαριεντίζεται και να βογκάει; Να φοράει τόσο φανταχτερά παντελόνια και μπλούζες όταν έρχεται, όταν φεύγει;

Όμως… όμως η εμμονική σκέψη της προσβολής ήταν και απόδραση για τον Γιώργο. Ξέφευγε. Ναι. Είναι ορισμένες σκέψεις που θέλει να τις σταματήσει. Πότε έγινε εξήντα; Τι φοβήθηκε και ξέχασε την άλλη, εκτός δουλειάς, ζωή; Γιατί ανακουφίστηκε όταν πέθαναν οι γονείς του; Πώς γίνεται και οι περισσότεροι άνθρωποι μοιάζουν να δένονται με τους πιο δικούς τους όχι με εκείνα που τους αρέσουν, που θαυμάζουν επάνω τους αλλά με όσα δεν αντέχουν σε αυτούς; Γιατί προτιμά να είναι στο νοσοκομείο αντί στο σπίτι του; Γιατί τσατίζεται που ο γιατρός διαψεύστηκε; Πώς πέρασε εξήντα χρόνια ολομόναχος, σε ένα παιδικό δωμάτιο, μετά σε ένα γραφείο στον ημιώροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας;

Μια μέρα, σε αυτήν την τελευταία νοσηλεία, μεσημεράκι, μόλις είχε φάει τρεις κουταλιές ρύζι λαπά και τον κατέκλυζε η οικεία, αν και αφόρητη αναγούλα, ο Στάθης έστρωνε το διπλανό κρεβάτι. Χτύπησε το τηλέφωνό του. Απάντησε. «Έλα Γιώργο μου» είπε σε αυτόν που του τηλεφώνησε. Γιώργο μου!!! Μετά, απομακρύνθηκε λίγο, μα ακουγόταν που έκανε σαν γατάκι, όλο αναστεναγμούς και βογκητά. «Ναι αγάπη μου, σε φιλώ» είπε έπειτα και το έκλεισε. Γιώργο μου! Αγάπη μου! Ολόκληρος άντρας. Επίτηδες το έκανε το πουστράκι. Για να του σπάσει τα νεύρα.

Τέλειωσε με την τσάντα του, την έκλεισε και έμεινε να περιμένει στο κρεβάτι να τον ειδοποιήσουν να πάρει το εξιτήριο. Ο Στάθης μπήκε και βγήκε ακόμη δυο, τρεις φορές, ο Γιώργος τον κοιτούσε, απροκάλυπτα, επίμονα. Αισθάνθηκε να θέλει να του πει κάτι, μα δεν ήξερε τι ακριβώς. Ούτε και περίπου ήξερε. Όχι. Ναι. Νόμιζε που ήταν θυμωμένος μαζί του αλλά, όχι… όχι, δεν είναι αυτό. Τι ήταν; Δεν μπορούσε να καταλάβει. Στα διαβάσματά του κάποτε είχε σταθεί πολύ, είχε γοητευτεί από μια παράξενη σκέψη: Πώς άραγε θα περιγράφαμε ένα συναίσθημα αν δεν είχαμε μάθει από τους άλλους τα λόγια που το περιγράφουν; Πώς θα καλύπταμε μια ανάγκη αν δεν μπορούσαμε να την κάνουμε λέξεις; Τι; Τι; Θα σηκωνόμασταν να αγκαλιάσουμε κάποιον χωρίς αφορμή, χωρίς προειδοποίηση; Θα τον χτυπούσαμε, θα του ρίχναμε γροθιές; Θα κλαίγαμε μπροστά του δίχως ντροπή; Θα πηγαίναμε να φιλήσουμε αυτόν που θα θέλαμε, υποψιαζόμαστε, να είχαμε το θάρρος του;

Σκούπισε ένα δάκρυ από το μάγουλό του που νόμισε, λανθασμένα, πως ήταν από βλάβη των δακρυϊκών αδένων.

Σε όλη την πόλη σήμερα κουβεντιάζουν για έναν αγαπητό, αξιοσέβαστο, πετυχημένο επιχειρηματία που έδειρε τόσο άγρια τη γυναίκα του ώστε μια φίλη της στο νοσοκομείο δεν την αναγνώρισε. Θυμήθηκε τον πατέρα και την μάνα του. Πόσα χρόνια είχε να τα θυμηθεί αυτά. Μα, γιατί κάνει τέτοιες σκέψεις; Δεν έχει χρόνο για αυτά. Δεν θέλει χρόνο για αυτά.

Λίγο αργότερα, στο ταξί, στο φανάρι κοντά σε ένα γήπεδο, μερικοί νεαροί, είκοσι, εικοσιπέντε χρόνων, έπαιζαν μπάσκετ. Κάποιοι δεν φορούσαν μπλούζα, ένας από αυτούς, ο πλησιέστερα από όλους στον δρόμο, ήταν ασφυκτικά όμορφος. Ασφυκτικά όμορφος. Το λέμε; Γίνεται, ναι, αλλά το λέμε;

Ο Γιώργος τράβηξε το βλέμμα του και κοίταξε τρομαγμένος μήπως ο οδηγός –γνωστός του, του έκανε κάποτε τη φορολογική δήλωση–, τον πρόσεξε να κοιτάζει τους παίκτες.

Σκούπισε ακόμη ένα δάκρυ. Μηχανικά.


Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΡΟΒΙΑΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής. Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Πλατεία Μεσολογγίου» (εκδ. Ολκός).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τα ρούχα της (διήγημα)

Τα ρούχα της (διήγημα)

«Κοντεύει ένας χρόνος που βρίσκεται καρφωμένη στο κρεβάτι. Βλέπει απέναντι την τηλεόραση, βλέπει το ταβάνι, βλέπει τον τοίχο, βλέπει την πόρτα που ανοίγει και κλείνει κι αν γυρίσει το κεφάλι της λίγο, βλέπει το παράθυρο κι ένα μικρό κομμάτι ουρανού, σαν μια ελάχιστη υπόμνηση όσων έχασε, που εισχωρεί σ’ αυτό το δωμάτ...

Glory, Glory Man United! (διήγημα)

Glory, Glory Man United! (διήγημα)

«Η Μάντσεστερ, η υπερομάδα των 47 συνολικά τροπαίων και των τριακοσίων εκατομμυρίων οπαδών στον πλανήτη, που στο πρωτάθλημα της χώρας της δεν μπορεί να σταυρώσει σήμερα νίκη, που παραπαίει σε Αγγλία και Ευρώπη, αύριο θ’ αναγεννηθεί. Θα ζωντανέψουν και πάλι οι θρύλοι της».

Του ...

Η άχνη των ημερών (διήγημα)

Η άχνη των ημερών (διήγημα)

«Καθόμαστε εδώ ο ένας πάνω στον άλλον, πασπαλισμένοι με τη λεπτή σκόνη που έχει κυλήσει από το εσωτερικό μιας κλεψύδρας,
σκεπασμένοι με τα στρώματα του θρυμματισμένου χρόνου,
και απλώς περιμένουμε να έρθει η ώρα μας.

Του Αχιλλέα ΙΙΙ

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέθανε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας – Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

Πέθανε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας – Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

«Ο θάνατος του συγγραφέα, δημοσιογράφου και μέλους της Εταιρείας μας, Δημήτρη Φύσσα, ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία και γέμισε θλίψη όλους όσους τον γνώριζαν, προσωπικά ή μέσω των κειμένων του.« 

Επιμέλεια: Book Press

Ο Δημήτρης Φύσσας, «Μήτσος» για τ...

Η «Σκέψη» του Αντρέγιεφ και το mal du siècle, στο θέατρο «Σφενδόνη»

Η «Σκέψη» του Αντρέγιεφ και το mal du siècle, στο θέατρο «Σφενδόνη»

Για τη μεταφορά της νουβέλας «Η Σκέψη» (1902) του Λεονίντ Αντρέγιεφ, στο θέατρο Σφενδόνη και σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη, με τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1900, ο γιατρό...

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

Για τη μελέτη της Δήμητρας Δήμου «Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο – Ανάδειξη παραδειγμάτων κατηγορικής προσταγής σε σύγχρονες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις» (εκδ. Βακχικόν).

Γράφει ο Θόδωρος Σούμας

Το βιβλίο της Δήμητρας Δήμου επικε...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Αγνής Ιωάννου «Ο λευκός ελέφαντας», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ανήμερα των γενεθλίων μου, στο διάλειμμα της δεύτερης ώρας, ήμουν σ...

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μπέτι Σμιθ [Betty Smith] «Το αύριο θα είναι καλύτερο» (μτφρ. Μαρία Φακίνου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Πιο παγωμένο, πιο μοναχι...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...
Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Πώς το ψυχικό τραύμα επηρεάζει το σώμα; Τι κρύβεται πίσω από σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος ή οι διαταραχές διατροφής; Ποιο είναι το «αμετάφραστο μήνυμα» που μας καλούν να αποκωδικοποιήσουμε και πώς μπορούμε να περάσουμε από τη νόσο στη θεραπεία; Τρία βιβλία, τα δύο από αυτά διακεκριμένων Ελλήνων ψυχαναλυτών, μα...

Mάθε τέχνη και μην την αφήνεις: 7 βιβλία που μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο και τη ζωή αλλιώς

Mάθε τέχνη και μην την αφήνεις: 7 βιβλία που μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο και τη ζωή αλλιώς

Η ζωή απαιτεί μια σειρά από δεξιότητες για να μπορεί κανείς να ανταποκριθεί καλύτερα στις απαιτήσεις της. Επιλέγουμε κάποια από τα βιβλία που μας μαθαίνουν διάφορες «εναλλακτικές» τέχνες του ζην. Ορισμένες, εξόχως πρωτότυπες. 

Γράφει ο Λεωνίδας Καλούσης

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ