ego einai amanda mixalopoulou

«Πειράζοντας» λίγο το περίφημο «Je est un autre» [«Εγώ είναι ένας άλλος»] του Αρτίρ Ρεμπό, λέμε: «Εγώ είναι ένα άλλ@». Ζητήσαμε από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ιστορίες για το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ιστορίες ισότητας και αποδοχής, δεύτερων και τρίτων ευκαιριών στην αγάπη, αλλά και ιστορίες για τη στοχοποίηση του διαφορετικού ή της ελεύθερης έκφρασης. Σήμερα το διήγημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Κορίτσια χαθήκατε; Να σας πάμε πουθενά;»

Κάθονταν κι οι τρεις στην κουβέρτα, με τους αγκώνες στα ρέλια, τις γάμπες κρεμασμένες στο μάγουλο του σκάφους και κάπνιζαν τα πούρα τους.

Εμείς κολυμπούσαμε αποχαυνωμένες στην πηχτή ζέστη. Η γραμμή του ορίζοντα έτρεμε λες κι είχε ξεχάσει πώς να χωρίζει γη και ουρανό.

«Ξέρετε από σκάφη; Ο σκίπερ βγήκε για προμήθειες και δε βλέπουμε αν έπιασε η άγκυρα».

Ξέραμε από σκάφη κι από δικαιολογίες. Κι από μεσήλικες με προχωρημένη εγκυμοσύνη και μαγιό ως το γόνατο.

«Φοιτήτριες είστε;» είπε το μαγιό με τους ανανάδες.
«Άσε ήσυχα τα κορίτσια, ρε» είπε το μαγιό με τις ρίγες.
«Γιατί;» είπε το μαγιό με τους φοίνικες. «Μπορεί να χρειάζονται βοήθεια».
«Αμάν κορίτσια, μην είστε τόσο ακατάδεχτες» είπε ο ανανάς. «Ανεβείτε να σας κεράσουμε ένα ποτό». Γύρω από τη φαλάκρα του ανέμιζαν ασημένιες κλωστές.
«Παγωμένη Ντον Περινιόν» είπε ο φοίνικας. Αυτός είχε ξυρίσει το κεφάλι για να μην υποστεί την ταπείνωση της ασημένιας κλωστής. Η ρίγα έβαλε την ιδρωμένη σαμπανιέρα ανάμεσα στα μπούτια σαν να την είχε μόλις γεννήσει. 

Λόγια της πλώρης. Σαμπάνιες για δόλωμα. Εύκολες φιλίες.

«Έχουμε και χαβιάρι» είπε ο ανανάς. «Ή μήπως μποϊκοτάρετε τα ρωσικά προϊόντα;»
«Κορίτσια, μη δίνετε σημασία, περνάνε εμμηνόπαυση» είπε η ρίγα.

Κολύμπησα προς το μέρος τους επειδή είμαι περίεργη. Η αδερφή μου πλατσούριζε με μισή καρδιά. Την πονούσε ο λαιμός της. Όταν αρρωσταίνει δεν έχει όρεξη για πειράματα. 

«Έρχονται ρε συ» είπε ο ανανάς. «Νομίζω πως κολυμπάνε γυμνές».
«Οι γυμνίστριες κάνουν καλύτερο σεξ» είπε ο φοίνικας.

Δεν ήξεραν πως ο συνδυασμός άπνοιας και βλακείας μάς έφερνε τις φωνές τους.

«Ωραία βυζιά» είπε ο ανανάς.
«Ναι, κάνε όνειρα» είπε η ρίγα.

Όλοι ονειρεύονται το στήθος της μαμάς τους. Κι εμάς μας λείπει. Σε ποιον δε λείπει η μαμά το απομεσήμερο; Η δική μας εξαφανίζεται για μέρες. Είναι, λέει, μέρος της ανατροφής μας. Κι εκεί που νομίζουμε πως χάθηκε επιστρέφει – όπως σήμερα.

«Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα…» τραγούδησε ο ανανάς παράφωνα.

Η ζωή είναι φτιαγμένη από παράφωνα όνειρα. Δεν χρειάζεται να κοιμηθείς για να ονειρευτείς, ή να πεθάνεις για να ξεκουραστείς. Τα φύκια δεν είναι μαύρα, ιριδίζουν στο σκοτάδι.

«Φύγατε νωρίς νωρίς, η χειμωνιά μη σας βρει…» μουρμούρισε ο φοίνικας. Η ρίγα που δεν ήξερε τα λόγια σιγοντάριζε μ’ ένα παραρα ραραρα.

Χαλάρωσαν λίγο και δεν κοιτούσαν τον εαυτό τους να μας κοιτάει. Το ρεφρέν μού καρφώθηκε στο μυαλό. Έκανα μερικές περιστροφές κάτω από τον ήλιο που όλα τα καίει με σιγουριά, επειδή η γη είναι δική του.  

«Για δες. Χορεύει το χανουμάκι σου» είπε ένας από τους τρεις, δεν ξέρω ποιος.

Ο έρημος κόλπος στραφτάλισε. Τα βίντσια λίγο έλειψε να πάρουν φωτιά. Ο ήλιος έγλειφε τα κατάρτια. Για μια στιγμή όλα στάθηκαν αμίλητα σαν ν’ απορούσαν ποιο δρόμο να πάρουν. Ύστερα τα κύματα άφησαν μικρούς αναστεναγμούς, τα σχοινιά χασμουρήθηκαν. Τα πανιά υπέφεραν σφιχτοτυλιγμένα.

Γύρισα να δω αν έρχεται η μικρή. Πάλι γαργάρες με αλατόνερο; Γουρ γουρ γουρ, φτου ξεφτού. 

«Βρε κορίτσια δεν καταλαβαίνω αυτή τη μόδα με τα πράσινα και τα μπλε μαλλιά» φώναξε ο ανανάς. «Γιατί τα βάφετε τούφες τούφες και γίνεστε σαν ουράνια τόξα;»
«Βλέπεις του αρέσουν οι ξανθές» χαχάνισε η ρίγα.
«Α, δεν έχω πρόβλημα» είπε ο ανανάς χαϊδεύοντας την κοιλιά του. «Και ξυρισμένες γουλί μου αρέσουν οι γυναίκες». Έβγαλε τα γυαλιά ηλίου και μας έκλεισε το μάτι. «Είμαι φεμινιστής εγώ, όλα τα μαχαιρώνω!»

Η μικρή χλιμίντρισε. Της έκανα μια πατητή να πάψει. Μου έκανε κι αυτή. 

«Κορίτσια μην πνιγείτε, ερχόμαστε να σας σώσουμε!» είπε ο φοίνικας κι έκανε να καβαλήσει τα ρέλια. Πέρασε τη μια γάμπα κι αμέσως μετάνιωσε. Προσποιήθηκε πως ήταν φυσιολογικό να στέκεται σαν φλαμίνγκο. 
«Από τι να τις σώσεις ρε;» είπε ο ανανάς.
«Από τη μονοτονία».
«Δε χρειάζονται σώσιμο αυτές, είναι κωλοπετσωμένες».
«Κώλο δεν είδαμε ακόμη για να ξέρουμε» είπε ο φοίνικας και ξεκαβάλησε τα ρέλια. Λύθηκαν στα γέλια. Χτυπούσαν ο ένας τον άλλο στην πλάτη σαν να είπαν το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο. Προδόθηκε κι η ρίγα που το έπαιζε σύμμαχος.
«Σου ’χω πει το ανέκδοτο;» ρουθούνισε ο ανανάς.
«Ποιο απ’ όλα;»
«Βάζει ένας ανδρική φωνή στο gps. Μετά από λίγο του λέει, κωλάρα στα εκατό μέτρα δεξιά».

Κυλίστηκαν στην κουβέρτα κακαρίζοντας. Ανάσκελα, με τα ποδαράκια τους ψηλά σαν ακρίδες. 

«Γελάνε ρε συ» είπε ο φοίνικας.
«Με τα χάλια μας» είπε η ρίγα.

Ο ανανάς άπλωσε τη χερούκλα του στη σαμπανιέρα. 

«Κορίτσια χύνω…». Άρπαξε το μπουκάλι, το κόλλησε στο πουλί του, αφροί πετάχτηκαν τριγύρω. «…όλη τη σαμπάνια για πάρτη σας!».

Κοιταχτήκαμε με την αδερφή μου. Σκέφτηκε αυτό που σκέφτηκα; Τα βουνά το βράδυ μάς τρομάζουν με τις μαύρες πλάτες τους, το πρωί τα ξεχνάμε κι ας στέκουν στο ίδιο σημείο.

«Δεν θα έρθουν» είπε η ρίγα.
«Άσ’ τες μωρέ τις μουρόχαυλες, που σου τρίβουν τα βυζιά στη μούρη και μετά το παίζουν μυγιάγγιχτες…»

Ωχ, μη δίνετε σημασία, θα έλεγε η μαμά. Αν θέλετε, μπορείτε να πνιγείτε σε μια κουταλιά νερό. Αλλά είστε αβύθιστες. Ο φόβος οδηγεί στην ελευθερία. Με τέτοιες συμβουλές μας μεγάλωσε.

Κάναμε ένα ωραίο μακροβούτι να ξελαμπικάρουμε και ξαναβγήκαμε στον αφρό αποφασισμένες.

«Τι ήταν αυτό ρε ’σείς; Τι ήταν αυτό;» Ο ανανάς γούρλωσε τα μάτια και πισοπάτησε κι άρπαξε το τιμόνι. Οι άλλοι δυο καβάλησαν τα ξάρτια.

Χτυπήσαμε την καρίνα από τη μια κι από την άλλη μεριά. Δε θέλαμε να τρυπήσουμε τη γάστρα, μόνο να τους δείξουμε τι σημαίνει φόβος. Όχι φόβος που οδηγεί στην ελευθερία, ο άλλος φόβος, που δεν οδηγεί πουθενά. Τι να πουν μετά στον σκίπερ και στη γυναίκα τους; Ότι τους χτύπησαν δυο γοργόνες  με τις ουρές τους; 

Τα κύματα έφτιαξαν ανηφόρες, κατηφόρες και οροσειρές. Τα κύματα, λέει η μαμά, είναι σαν τις ανθρώπινες πράξεις, η μία φέρνει την άλλη και δεν θυμάσαι πώς ξεκίνησε το κακό. Πρέπει να ξέρεις πού να σταματήσεις. 

Ξάπλωσα στη στάση της νεκρής, η αδερφή μου ξανάρχισε τις γαργάρες. Τα  νερά γαλήνεψαν, το σκάφος συνήλθε από τη ζάλη του, η ζέστη μαλάκωσε τον κόσμο. 

Οι άντρες, ένα κουβάρι στο τιμόνι και στα ξάρτια. Έβηχαν κι έφτυναν νερό. Μην τους λυπάσαι, λέει η μαμά. Μην ξεχνάς το κακό που σου έκαναν, το κακό που έκαναν στον εαυτό τους. Για να καταλάβουν οι άνθρωποι τι θα πει ανθρωπιά πρέπει πρώτα να φοβηθούν ότι θα τη χάσουν για πάντα.

Στηριχτήκαμε στα ρέλια να μας δουν καλά, μη νομίζουν πως μας φαντάστηκαν. Ζουπήξαμε τα βυζιά μας να βγει λίγο αλατόνερο, που είναι η δική μας σαμπάνια, στοχεύοντας τα ζαρωμένα πουλιά τους. Ύστερα βουτήξαμε πάλι και παραβγήκαμε στο κολύμπι, ποια θα προλάβει τα νέα στη μαμά. 


Η ΑΜΑΝΤΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ είναι συγγραφέας. Τελευταίο της βιβλίο, η νουβέλα «Η μεταμόρφωσή της» (εκδ. Καστανιώτη).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τα ρούχα της (διήγημα)

Τα ρούχα της (διήγημα)

«Κοντεύει ένας χρόνος που βρίσκεται καρφωμένη στο κρεβάτι. Βλέπει απέναντι την τηλεόραση, βλέπει το ταβάνι, βλέπει τον τοίχο, βλέπει την πόρτα που ανοίγει και κλείνει κι αν γυρίσει το κεφάλι της λίγο, βλέπει το παράθυρο κι ένα μικρό κομμάτι ουρανού, σαν μια ελάχιστη υπόμνηση όσων έχασε, που εισχωρεί σ’ αυτό το δωμάτ...

Glory, Glory Man United! (διήγημα)

Glory, Glory Man United! (διήγημα)

«Η Μάντσεστερ, η υπερομάδα των 47 συνολικά τροπαίων και των τριακοσίων εκατομμυρίων οπαδών στον πλανήτη, που στο πρωτάθλημα της χώρας της δεν μπορεί να σταυρώσει σήμερα νίκη, που παραπαίει σε Αγγλία και Ευρώπη, αύριο θ’ αναγεννηθεί. Θα ζωντανέψουν και πάλι οι θρύλοι της».

Του ...

Η άχνη των ημερών (διήγημα)

Η άχνη των ημερών (διήγημα)

«Καθόμαστε εδώ ο ένας πάνω στον άλλον, πασπαλισμένοι με τη λεπτή σκόνη που έχει κυλήσει από το εσωτερικό μιας κλεψύδρας,
σκεπασμένοι με τα στρώματα του θρυμματισμένου χρόνου,
και απλώς περιμένουμε να έρθει η ώρα μας.

Του Αχιλλέα ΙΙΙ

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέθανε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας – Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

Πέθανε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας – Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

«Ο θάνατος του συγγραφέα, δημοσιογράφου και μέλους της Εταιρείας μας, Δημήτρη Φύσσα, ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία και γέμισε θλίψη όλους όσους τον γνώριζαν, προσωπικά ή μέσω των κειμένων του.« 

Επιμέλεια: Book Press

Ο Δημήτρης Φύσσας, «Μήτσος» για τ...

Η «Σκέψη» του Αντρέγιεφ και το mal du siècle, στο θέατρο «Σφενδόνη»

Η «Σκέψη» του Αντρέγιεφ και το mal du siècle, στο θέατρο «Σφενδόνη»

Για τη μεταφορά της νουβέλας «Η Σκέψη» (1902) του Λεονίντ Αντρέγιεφ, στο θέατρο Σφενδόνη και σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη, με τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1900, ο γιατρό...

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

Για τη μελέτη της Δήμητρας Δήμου «Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο – Ανάδειξη παραδειγμάτων κατηγορικής προσταγής σε σύγχρονες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις» (εκδ. Βακχικόν).

Γράφει ο Θόδωρος Σούμας

Το βιβλίο της Δήμητρας Δήμου επικε...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Αγνής Ιωάννου «Ο λευκός ελέφαντας», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ανήμερα των γενεθλίων μου, στο διάλειμμα της δεύτερης ώρας, ήμουν σ...

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μπέτι Σμιθ [Betty Smith] «Το αύριο θα είναι καλύτερο» (μτφρ. Μαρία Φακίνου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Πιο παγωμένο, πιο μοναχι...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...
Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Πώς το ψυχικό τραύμα επηρεάζει το σώμα; Τι κρύβεται πίσω από σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος ή οι διαταραχές διατροφής; Ποιο είναι το «αμετάφραστο μήνυμα» που μας καλούν να αποκωδικοποιήσουμε και πώς μπορούμε να περάσουμε από τη νόσο στη θεραπεία; Τρία βιβλία, τα δύο από αυτά διακεκριμένων Ελλήνων ψυχαναλυτών, μα...

Mάθε τέχνη και μην την αφήνεις: 7 βιβλία που μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο και τη ζωή αλλιώς

Mάθε τέχνη και μην την αφήνεις: 7 βιβλία που μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο και τη ζωή αλλιώς

Η ζωή απαιτεί μια σειρά από δεξιότητες για να μπορεί κανείς να ανταποκριθεί καλύτερα στις απαιτήσεις της. Επιλέγουμε κάποια από τα βιβλία που μας μαθαίνουν διάφορες «εναλλακτικές» τέχνες του ζην. Ορισμένες, εξόχως πρωτότυπες. 

Γράφει ο Λεωνίδας Καλούσης

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ