«Πειράζοντας» λίγο το περίφημο «Je est un autre» [«Εγώ είναι ένας άλλος»] του Arthur Rimbaud, λέμε: «Εγώ είναι ένα άλλ@». Ζητήσαμε από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ιστορίες σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ιστορίες ισότητας και αποδοχής, δεύτερων και τρίτων ευκαιριών στην αγάπη, αλλά και ιστορίες για τη στοχοποίηση του διαφορετικού ή της ελεύθερης έκφρασης. Συνεχίζουμε με το διήγημα της Ούρσουλας Φωσκόλου.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Όταν μαθεύτηκε αυτό για τον αλιγάτορα, εμείς παραθερίζαμε ένα-δυο μίλια νοτιότερα, στο παλιό πανδοχείο της Έντνα, όχι αυτό στη Μπαγιού, πιο κάτω, δίπλα στο λαστιχάδικο των αδελφών Γκωτιέ.
Η φάρμα με τα ερπετά βρισκόταν στην άλλη άκρη της πόλης, κοντά στο σούπερ μάρκετ που πηγαίναμε τα Σάββατα με τον μπαμπά. Κάθε τόσο μάς πρότεινε να σταματήσουμε, να δούμε τα φίδια και τις σαύρες, κυρίως όμως εκείνους τους αλιγάτορες μωρά, που μπορούσες, αν ήθελες, να πλησιάσεις στη λίμνη και να τους ταΐσεις. Η Μπέσι κι εγώ τρέμαμε στην ιδέα, ο Άντον πέθαινε να πάει, αλλά, ως μεγαλύτερες, τον εκβιάζαμε ότι, έτσι και τολμούσε να το πει στον μπαμπά, θα του κάναμε τη ζωή κόλαση. «Οι άντρες δεν φοβούνται ρε, μήπως είσαι αδερφή;» Ο Άντον κοιτούσε βουρκωμένος εμένα και τη Μπέσι, κοκκίνιζε κι εξαφανιζόταν πίσω από το πανδοχείο, έπαιρνε το χωμάτινο μονοπάτι που οδηγούσε στον βάλτο κι η μαμά τρελαινόταν από την αγωνία ώσπου να γυρίσει.
Μοίραζαν εκείνο τον καιρό στην πόλη κάτι προχειροτυπωμένα μονοσέλιδα για τους άγριους αλιγάτορες, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται όλο και συχνότερα κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Από τη στιγμή, μάλιστα, που ένας από αυτούς μπήκε στο παρεκκλήσι του πάστορα Τζένκινς και έφαγε δέκα Βίβλους, ο κόσμος είχε αρχίσει να καταλαμβάνεται από μια περίεργη προκατάληψη απέναντι στις υπερμεγέθεις αυτές σαύρες. Στα φυλλάδια (η Έντνα είχε καρφιτσώσει δυο-τρία στον πίνακα ανακοινώσεων) υπήρχε μια λίστα από οδηγίες, καθώς και ένας αριθμός τηλεφώνου έκτακτης ανάγκης, τυπωμένος με χοντρά μαύρα γράμματα.
«Οι αλιγάτορες πολύ συχνά λιάζονται στις όχθες των λιμνών και των ρεμάτων για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Καθώς δεν ιδρώνουν ούτε λαχανιάζουν, συνήθως ανοίγουν το στόμα για να μειώσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους. Όταν κάποιος άνθρωπος πλησιάσει, τις περισσότερες φορές οι αλιγάτορες φοβούνται και οπισθοχωρούν βυθίζοντας το σώμα τους στο νερό. Αν περπατάτε κοντά στο νερό και αντιληφθείτε έναν αλιγάτορα να έρχεται προς το μέρος σας, ειδικά αν βγαίνει από το νερό, πρόκειται για έναν ενοχλητικό αλιγάτορα που πρέπει να αναφερθεί στις αρχές. Αν κρίνετε ότι ο αλιγάτορας δεν προκαλεί, προσπεράστε τον. Αργά ή γρήγορα θα καταφύγει στην κρυψώνα του».
Η είδηση μάς βρήκε στην τραπεζαρία. Στη ρεσεψιόν του πανδοχείου υπήρχε μια μικρή τηλεόραση, που έπαιζε κάθε πρωί δυνατά και μπορούσαμε ν’ ακούμε τα νέα των οκτώ και μισή τρώγοντας τις τηγανίτες, τα αβγά και τα ζεστά μπενιέ με άχνη ζάχαρη, που έφτιαχνε η Έντνα. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, σε απόσταση περίπου δύο μιλίων από το πανδοχείο, είχε βρεθεί κατακρεουργημένος ένας πελώριος αλιγάτορας. Το σώμα του, που ξεβράστηκε στην όχθη του ρέματος, είχε ανακαλύψει κάποιος κύριος Μπενουά, ο οποίος είχε αποφασίσει να ονομάσει τον εκλιπόντα αλιγάτορα «Αλ». Το περίεργο όμως δεν ήταν μόνο αυτό: οι εργαζόμενοι στη φάρμα των ερπετών, που κατέφτασαν στο σημείο λίγο μετά το τηλεφώνημα στην αστυνομία, διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για ένα νέο είδος αλιγάτορα, που διέφερε σημαντικά από τον Alligator mississippiensis.
«…εργαστηριακά πειράματα έχουν δείξει ότι το φύλο του Alligator mississippiensis καθορίζεται από τη θερμοκρασία επώασης των αυγών και είναι μη αναστρέψιμο. Για να καταλάβετε, μια θερμοκρασία γύρω στους 30°C παράγει θηλυκούς αλιγάτορες, ενώ η επώαση σε θερμοκρασία 34°C και πάνω, παράγει αρσενικά. Ο νεκρός αλιγάτορας που βρέθηκε σήμερα εδώ, παρότι εξωτερικά προσομοιάζει στα αρσενικά της φυλής του, μια προσεκτικότερη εξέταση αποκάλυψε ότι ο Άλ ετοιμαζόταν να γεννήσει. Η κοιλιά του ήταν γεμάτη μωρά, που δυστυχώς πέθαναν μαζί του…»
Η είδηση εξαπλώθηκε γρήγορα στην πόλη και στα περίχωρα. Μέσα σε λίγη ώρα είχε τρυπώσει στα στόματα των περαστικών, είχε εισχωρήσει σε κάθε σπίτι, ξενοδοχείο, μαγαζί, σαν λεπτός καπνός από τις χαραμάδες. Ο μπαμπάς ισχυριζόταν ότι ήταν ένα φτηνό δημοσιογραφικό τρικ. «Αφού πηγαίνει κατά διαόλου η φάρμα τους, τι περιμένετε; Θα σκαρφιστούν τα πάντα για να φέρουν κόσμο. Ένας νεκρός αλιγάτορας είναι, ένα λάθος της φύσης, στα τσακίδια πλέον με δαύτους. Στο τέλος θα γυρίσουν να μας φάνε». Η μαμά μάλλον συμφωνούσε. Η Μπέσι έβαφε τα νύχια της. Ο Άντον δεν είχε βγάλει μιλιά: σχεδόν ληθαργικός, καθόταν στην ξύλινη κουπαστή κοιτάζοντας προς τον βάλτο.
Εκείνο το βράδυ όλοι οι ένοικοι του πανδοχείου, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια συνεννόηση μεταξύ μας, μαζευτήκαμε σιγά σιγά στο μικρό σαλονάκι του ισογείου περιμένοντας το δελτίο. Η Έντνα είχε ανάψει τη μεγάλη τηλεόραση και σέρβιρε κανάτες με παγωμένο τσάι, μιντ τζούλεπ και τζιν φιζ. Η συζήτηση πότε δυνάμωνε και πότε κόπαζε, ξερά χορτάρια οι λέξεις έπιαναν φωτιά παρασέρνοντας τον μπαμπά και τη μαμά, τους διπλανούς μας απ’ το 23, τη Τζέσικα και τον Σταν, τους γέρους με το σκυλί που μας έπαιρνε τ’ αφτιά κάθε νύχτα, ακόμα και τη Μπέσι, που της είχε γυαλίσει ο γιος της Έντνα κι ήθελε να το παίξει έξυπνη.
Άργησα ν’ αντιληφθώ ότι ο Άντον είχε ώρα να φανεί. Δεν ήμουν καν σίγουρη αν είχε κατέβει μαζί μας στο σαλονάκι εκείνο το απόγευμα, αλλά —ναι!— είχε κατέβει, θυμήθηκα ότι είχε αρνηθεί το ποτήρι με το παγωμένο τσάι. Ανέβηκα στο δωμάτιο, βγήκα στη βεράντα, κύκλωσα το πανδοχείο, τίποτα. Ο ήλιος είχε δύσει από τις οκτώ και τριγύρω βασίλευε πηχτό σκοτάδι. Ο τόπος μύριζε σαν μουχλιασμένο κελάρι ή μουσκεμένα βρύα. Σε μια παρόρμηση της στιγμής, αποφάσισα ν’ ακολουθήσω το χωμάτινο μονοπάτι που έβγαζε στον βάλτο. Προχωρούσα με τη βοήθεια μιας πολύ αχνής κίτρινης ανταύγειας από το φωτισμένο πανδοχείο. Δεν άργησα να βυθιστώ στο σκοτάδι. Έχωνα τα πόδια μου στα τυφλά μέσα στο ψηλό χορτάρι και με κάθε βούρτσισμα της βλάστησης στις γυμνές μου γάμπες ένιωθα ν’ ανατριχιάζω ως το μεδούλι. Λίγο ήθελα για να γυρίσω πίσω τρέχοντας, όταν επιτέλους τον είδα.
Φωτισμένος από το φεγγάρι, που είχε κάνει την εμφάνισή του όσο εγώ πάλευα με το σκοτάδι, ο Άντον καθόταν πολύ κοντά στην όχθη του βάλτου. Ήταν και δεν ήταν ο αδελφός μου, έτσι απόκοσμα που τον έλουζε το φως. Πλησίασα δίχως να του μιλήσω. Έβλεπα τώρα καθαρά: αντί για το σορτσάκι και το γαλάζιο τισέρτ του, ο μικρός μου αδελφός φορούσε ένα ολόλευκο σεντόνι. Το ’χε τυλίξει γύρω από το στήθος σαν μακρύ φόρεμα και καθόταν οκλαδόν μέσα στα χόρτα. Η αγκαλιά του ήταν γεμάτη από μια κινούμενη μάζα. Μικροί αλιγάτορες γουργούριζαν στον κόρφο του κι εκείνος άφηνε τα μακριά μαλλιά του να τους χαϊδεύουν τη ράχη. Στην κορυφή του κεφαλιού είχε στερεώσει —αδέξια— ένα στεφάνι από άνθη φασκομηλιάς.
＊Η ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΦΩΣΚΟΛΟΥ είναι βραβευμένη πεζογράφος, γραφίστρια και web designer. Τελευταίο της βιβλίο, η νουβέλα «Ήσυχα να πας» (εκδ. Κίχλη).
