Εγώ είναι ένα άλλ@ – «... τουλάχιστον έγραφα ποίηση» του Sam Albatros (διήγημα)

Ο Ρεμπώ είπε επίσης ότι πρέπει να είμαστε εντελώς μοντέρνοι, κάτι που δεν έκανα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Όταν ήμουν μικρός έγραφα στο ημερολόγιο μου ερωτικά ποιήματα για αγόρια (ή για ένα συγκεκριμένο αγόρι) & πάντα άλλαζα το «αγαπώ αυτόν» σε «αγαπώ εσένα». Κι αυτό έτσι ώστε αν τα διαβάσουν οι γονείς μου να μην καταλάβουν. Ναι κάλυπτα τα ίχνη μου σαν εγκληματίας γιατί υπήρχε πάντα εκείνο το «καλύτερα να δω τον γιο μου νεκρό παρά πούστη». Φυσικά και τέτοιες δηλώσεις μού ακούγονται υπερβολικά δραματικές πλέον, όμως τότε τις πίστευα και θέλω κι εσείς για ένα δευτερόλεπτο να μπείτε στη θέση μου: είστε πολύ μικρό, μόλις έχετε ίντερνετ, και σας μπαίνει η υποψία ότι ερωτεύεστε το λάθος φύλο. Βλέπετε τον μπαμπά σας να ψάχνει πληροφορίες για ασθένειες στην παλιά εγκυκλοπαίδεια όπου σε λίγες μέρες θα ψάξετε κι εσείς εκεί τη λέξη «ομοφυλοφιλία» για να βρείτε πώς θεραπεύεται. Δε θα βρείτε απάντηση & το κρατάτε μυστικό σα να έχετε διαπράξει το χειρότερο έγκλημα που δεν μπορείτε να το εξομολογηθείτε πουθενά.

Ο Ρεμπώ δε θα είχε τέτοια προβλήματα, ήξερε τι σημαίνει να είσαι σύγχρονος & να ονειρεύεσαι ελεύθερα & να μη φοβάσαι τη σκιά σου. Τις έκανε τις παρτούζες του (μάλλον), του έστελναν τα εισιτήρια οι sugar daddies να τους βρει στο Παρίσι (καρατσεκαρισμένο). Εγώ δεν έκατσα σε κανέναν, γι’ αυτό και δε θα κάνω καριέρα. Δεν ξέρω τι έγινε στ’ αλήθεια με τον Ρεμπώ, όπως δεν ξέρω τι συνέβη στ’ αλήθεια με εκείνο το αγόρι που χαιρόμουν τόσο όταν το έβλεπα τυχαία στο σχολείο, ενώ δεν ήξερα καν το όνομά του. Πραγματικά χέστηκα για τον Ρεμπώ να σας πω την αλήθεια. Σιγά το σύμβολο. Μου τον βάλατε και σε queer πλαίσιο. Αν ζούσε σήμερα θα ξεκινούσε τη δική του start up & θα έβγαζε εκατομμύρια – δουλέμπορος στην Αφρική δεν έγινε στα τελευταία του; Για ποιο λόγο πρέπει να μας νοιάζει ένα παιδαρέλι που παράτησε τόσο γρήγορα την ποίηση, επειδή οι παριζιάνοι τότε αποφάσισαν ότι το έργο του είναι τόσο σημαντικό; Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν ποιήματα όλη τους τη ζωή και δε βγάζουν καν βιβλίο. Οποιουδήποτε τα γραπτά & να πάρετε μπορείτε να τα κάνετε να φανούν σημαντικά· σε αυτού το είδος το επιθετικό marketing δεν ειδικεύονται οι φιλόλογοι και οι ιστορικοί τέχνης;

Στο μυαλό μου ο Ρεμπώ είναι παιδί-θαύμα, όχι ποιητής. Όχι κάποιος με τον οποίο μπορώ να ταυτιστώ. Με βολεύει ωστόσο σαν θέμα, μπορώ να το υποστηρίξω καθώς ξόδεψα 18 χρόνια από τη ζωή μου γράφοντας ποίηση για να καταλήξω τελικά να γίνω συγγραφέας μυθιστορημάτων (#ελαττωματικό αγόρι). Μικρός μου άρεσε η ποίηση επειδή είχε τον αέρα ότι κάνεις κάτι πολύ σημαντικό. Το χρειαζόμουν να αισθάνομαι σημαντικός, συγκριτικά με εκείνους που με φωνάζαν αδερφή. Μπορεί να ήμουν αδερφή αλλά τουλάχιστον έγραφα ποίηση, ήμουν μια διανοούμενη αδερφή (που είναι κάπως πιο εύπεπτο). Για την ποίηση φταίει βασικά ο Ρίτσος με τη Σονάτα του σεληνόφωτος – το θυμάμαι ακόμα απ' έξω όλο.

Αργότερα όταν έγραφα ποιήματα πάντα έκρυβα το φύλο του ατόμου που αγαπούσα: με είχαν πείσει ότι η ποίηση υπερβαίνει το φύλο και τη σεξουαλικότητα (βέβαια ο Ελύτης τσίμπησε το νομπελάκι με ποιήματα για ανήλικα). Αργότερα, όταν έκανα πειραματική ποίηση με όλα τα ομοφοβικά περιστατικά που μου συνέβησαν (το πρότζεκτ  μου «αδερφή» aderfh.tumblr.com) ένας εκδότης μού είπε: «Και experimental & queer; Ποιος θα το διαβάσει αυτό;» Πιο μετά, όταν έκανα μια ηλεκτρονική ανθολογία queer ποίησης (queerpoets.com) κάποιος μου είπε: «Ναι queer είναι, αλλά είναι καλά ποιήματα;» λες και τα queer άτομα δεν μπορούν να γράψουν καλή ποίηση. Λες και αν δεν γράφεις ποιήματα για ανήλικα κορίτσια δε γράφεις καλή ποίηση. Ακόμα πιο αργότερα, ένας γνωστός Έλληνας γκέι ποιητής που γνώρισα μου είπε: «Είμαστε πολλά περισσότερο από τη σεξουαλικότητά μας». Να είσαι, είσαι επίσης και η εσωτερικευμένη σου ομοφοβία. Κι εγώ είμαι πολλά πράγματα: το ότι ο κόσμος με βλέπει μόνο σαν πούστη είναι δικό του πρόβλημα. Δε θα κρύψω καμιά εκδοχή μου.

& θα είμαι ευγνώμων που με προσκάλεσαν να γράψω κάτι, και θα πω τι σκέφτομαι όντως για τον Ρεμπώ / και βραβεύομαι για τα καλλιτεχνικά μου της βαριάς κουλτούρας (thanks artworks), και θα απαντήσω με τσιτάτο της Εμιλίας Μπάρακ αν χρειαστεί / και θα κλαίω με τις ώρες ακούγοντας Sigur ros & γράφοντας ποιήματα, και θα κάνω stand up comedy με τα τραύματά μου φορώντας παγιέτα και φτερά / και έχω αγοραφοβία σε σημείο να μην μπορώ να βγω από το σπίτι, και θα βγω να κάνω performance μπροστά από εκατοντάδες χιλιάδες άτομα στο Athens pride / και θα πάω στο πανεπιστήμιο να διδάξω τους φοιτητές μου, και θα βάλω μια μάσκα και θα γίνω Sam Albatros.

Αυτό νομίζω έκανε κι ο Ρεμπώ με τα τόσα επαγγέλματα που άλλαξε στη ζωή του: αυτός & όλα τα άλλ@ που υπήρξε. 

^＊@ SAM ALBATROS είναι @ συγγραφέας του βιβλίου «Ελαττωματικό αγόρι» (εκδ. Εστία) και performer.