Όσο κι αν προσπαθούσε να το κρύψει με χαμόγελα και δήθεν έκπληκτες αρνήσεις σε όσους έλεγαν «μα καλά, δεν σκας;» η αλήθεια είναι πως έσκαγε –σχεδόν σιγόβραζε– από την ζέστη, αυτή τη δήθεν ήπια μαγιάτικη κάψα που σου δίνει μονάχα μερικές πνοές δροσιάς με τα απαλά απογευματινά βοριαδάκια ενώ κατά τα άλλα σε σιγοκαίει σαν ανελέητος δεσμοφύλακας της κολάσεως. Κεντρική εικόνα: © Kylewilliamurban (Unsplash).
Της Αντωνίας Κώστα-Φώτη
Στην τάξη, παραμονές των εισαγωγικών, με τον θορυβώδη όγκο των απαρχαιωμένων κλιματιστικών να μην προσφέρει καμία ανακούφιση, σιγόβραζε –σχεδόν έλιωνε– από την ζέστη κι όμως δεν το έπαιρνε απόφαση να βγάλει το πολυκαιρισμένο τζιν τζάκετ και να μείνει με το καλοκαιρινό μπλουζάκι – ένα μαύρο φαρδύ μπλουζάκι που έκανε το δέρμα του να φαίνεται ακόμα πιο χλωμό και το οποίο απεικόνιζε με ανάγλυφα γράμματα το όνομα μιας μέταλ μπάντας που ποτέ δεν είχε ακούσει.
«Τελικά, κοπελιά, έχεις χοντρό κόμπλεξ με τα βυζιά σου, ε;» [...]
Τελευταία φορά που αποτόλμησε να το βγάλει, όταν σαν βικτωριανή δεσποινίδα ένιωσε για μερικά τρομακτικά δευτερόλεπτα μια αβυσσώδη σκοτοδίνη, έτοιμος να σωριαστεί μπροστά σε όλους από την κάψα, η Κατερίνα, η καλύτερή του φίλη, σχολίασε με περιπαικτική διάθεση την λευκότητα των μπράτσων του και μετά, καθώς ανεβαίνανε μπούγιο τις σκάλες, υποκινούμενη μάλλον από ένα μακρόχρονο αστείο μεταξύ της κοριτσοπαρέας εις βάρος του, δεν δίστασε να εισβάλλει με το χέρι της μέσα στην μπλούζα του εκεί όπου όλες τους περίμεναν πως έπρεπε να βρίσκεται η λεπτεπίλεπτη τιράντα ενός στηθόδεσμου. Αλλά τα δάχτυλά της δεν ψηλάφησαν τίποτα παρά γυμνό ιδρωμένο δέρμα μαζί με τα υπολείμματα μιας λιγδιασμένης κανοτιέρας που εκείνος χρησιμοποιούσε συστηματικά για να πατικώνει τα στήθη του.
«Τελικά, κοπελιά, έχεις χοντρό κόμπλεξ με τα βυζιά σου, ε;» είπε η Κατερίνα, κάνοντας την κοριτσίστικη παρέα να ξεσπάσει σε δυνατά χαχανητά.
Έκτοτε σιγουρεύτηκε. Προτιμούσε να αφήνει τον ιδρώτα να πυκνώνει στους κροτάφους του, που πάλλονταν από τη σφυγμώδη ορμή του αίματος στις αφυδατωμένες αρτηρίες του, παρά να εκτίθεται στα πεινασμένα μάτια τους.
Όταν γυρνούσε σπίτι, έτρεχε στο δωμάτιό του και βιαστικά απεκδυόταν της στολής του.
Το χειμώνα κάπως τα βόλευε. Το μπουφάν του επιπεδοποιούσε ικανοποιητικά τα σάρκινα βουνά στο στέρνο του, έτσι που κάποιος περίεργος να μην είχε την παραμικρή αμφιβολία πως αυτό το μικρόσωμο πλάσμα με την λεπτή φωνή και τα κοντοκουρεμένα μαλλιά είναι αγόρι, όχι θηλυκό.
Όταν γυρνούσε σπίτι, έτρεχε στο δωμάτιό του και βιαστικά απεκδυόταν της στολής του: το φθαρμένο τζάκετ απελευθέρωνε επιτέλους την νωπή του σάρκα, ο αυτοσχέδιος κορσές ξεκολλούσε απρόθυμα από την κοκκινισμένη του πλάτη. Τα άφηνε όλα πάνω στην καρέκλα για την επόμενη μέρα: εύθρυπτα, ειρωνικά, σχηματισμένα από το κορμί του, κατεστραμμένα από τις προσδοκίες των άλλων.
Δυο λόγια για τη συγγραφέα
Η Αντωνία Κώστα-Φώτη γεννήθηκε στη Ρόδο και σπούδασε Θεολογία στο ΑΠΘ. Tο 2018 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ένεκεν το μεταμυθοπλαστικό μυθιστόρημά της Ακόμα στον παράδεισο. Έχει διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχει συμμετάσχει σε συλλογικές ανθολογίες. Την άνοιξη αναμένεται να κυκλοφορήσει η νέα της συλλογή διηγημάτων.
ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.
