Το κόκκινο άλογο

Πριν από χρόνια είχε ένα κόκκινο άλογο. Από τον Νοέμβρη μέχρι τον Μάρτη το έδενε στους εγκαταλειμμένους ελαιώνες απέναντι από το σπίτι μου, όπου η χλόη έφτανε το μισό μέτρο. [Εικόνα: πίνακας της Eileen Herb]

Της Αθηνάς Τσάκαλου

Ήταν ψηλός, γεροδεμένος και δεν ξέρω γιατί, θεωρούσα ότι ήταν Ρώσος. Ίσως με μπέρδευαν τα γαλάζια μάτια του και οι φαρδιές φαβορίτες στο πρόσωπό του και οι ψηλές μπότες που φορούσε γιατί η χλόη ήταν φορτωμένη με νερό της νύχτας.

Δεν του είχα μιλήσει ποτέ.

- Να πάλι ο Ρώσος με το άλογό του, έλεγα. Και το μυαλό μου πήγαινε σε εικόνες Ρώσων τσιφλικάδων, ήρωες του Γκόγκολ. Ένας τσιφλικάς όμως που είχε στην κατοχή του μόνο ένα άλογο, ένα όμορφο άλογο που φαινόταν ότι το αγαπούσε. Τον έβλεπα που του χάιδευε την πλάτη και καθώς απομακρυνόταν γύριζε κάποια στιγμή και το χαιρετούσε κουνώντας το χέρι του.

Όταν έμπαινε ο Απρίλης ο Ρώσος και το άλογο εξαφανίζονταν. Δεν έψαξα ποτέ, δεν ρώτησα να μάθω κάτι περισσότερο γι’ αυτόν τον άνθρωπο, απλά περίμενα τον Νοέμβρη να τον ξαναδώ κι αποκτούσαν οι μέρες του χειμώνα μου μια αίσθηση παραμυθιού κι ας μην χιόνιζε ποτέ στο μέρος που ζούσα και το λέω έτσι γιατί οι χειμώνες στα παραμύθια έχουν πάντα χιόνι.

Μου αρέσει να γράφω το Κ κεφαλαίο γιατί ήθελα όλα ν’ αλλάξουν σ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί ακόμα και στις λέξεις ήθελα να δίνω μια προοπτική ότι κάποια μέρα θα δικαιώσουν το πλήρες και βαθύ τους νόημα.

Και ήρθαν τα χρόνια της Κρίσης. Μου αρέσει να γράφω το Κ κεφαλαίο γιατί ήθελα όλα ν’ αλλάξουν σ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί ακόμα και στις λέξεις ήθελα να δίνω μια προοπτική ότι κάποια μέρα θα δικαιώσουν το πλήρες και βαθύ τους νόημα. Το φθινόπωρο της Κρίσης στο χωριό κάτω από τη μεγάλη εκκλησία έφτιαξαν συσσίτιο για τους πεινασμένους. Ήμουν κι εγώ εκεί και μοίραζα το φαγητό που έφτιαχνα μαζί με τις συντοπίτισσες μου σε μεγάλα καζάνια. Ήμουν εκεί όχι τόσο από αλληλεγγύη, αλλά από περιέργεια. Ίσως κάποιοι να μιλήσουν για νοσηρή περιέργεια, τι κάνεις δηλαδή, θέαμα είναι οι άνθρωποι της ανάγκης; Θα φανώ αγενής ίσως αν πω πως δεν με νοιάζει και τόσο πως θα ονομάσουν την περιέργειά μου, εγώ την ονόμαζα περιέργεια του περιηγητή. Ένιωθα περαστική κι απ’ αυτόν τον τόπο, όπως κι από τόσους άλλους που έζησα και μάζευα εικόνες. Όχι τόσο τοπίων, όσο μορφές ανθρώπων που είχαν μια ιστορία ενδιαφέρουσα. Έτσι έλεγα, αν όμως με ρωτήσεις πόσες ενδιαφέρουσες ιστορίες έχω μαζέψει, θα με έφερνες σε αμηχανία. Έχω, έχω κάποιες, αλλά μου φαίνονται φτωχές και μια μέρα που μια φίλη μου μου είπε.

- Δεν τα αφήνεις αυτά περί ιστοριών, απλά καλύπτεις την ανία σου.

Αντέδρασα, υπερασπίστηκα τον εαυτό μου, αλλά έμεινε στο μυαλό μου η φράση εκείνης της φίλης και δεν ήξερα ή δεν ήθελα να ξεδιαλύνω ποια είναι η αλήθεια;

Τον Νοέμβρη περίμενα να δω το Ρώσο. Και τον είδα. Άπλωσε το κατσαρολάκι του στο μικρό παράθυρο του μαγειρείου.

Δεν θέλησα να δείξω την έκπληξή μου και με ψυχραιμία τον ρώτησα.

- Το όνομά σου παρακαλώ.

Χτύπησε προσοχή τα πόδια του και μου ανέφερε με τρόπο στρατιωτικό.

- Χαράλαμπος Ευσταθίου του Παναγιώτη και της Φωτεινής.

Το βλέμμα του παράξενο, όπως είναι τα βλέμματα των ανθρώπων που άλλα ζουν, κι αυτοί κατοικούν στοn χώρο των ονείρων τους.

- Δεν είναι στα καλά του, μου ψιθύρισαν οι άλλες γυναίκες, είναι κι επικίνδυνος.

- Τι φαγητό έχουμε;

- Σπανακόρυζο.

- Δηλαδή, μου λέει, ρύζι με σπανάκι; Κι από το στόμα του κρέμονταν λεπτές κλωστές σάλιου. Και το γαλάζιο των ματιών του είχε θαμπώσει, δεν ήταν πια γαλάζιο, είχε γίνει γκρίζο.

- Ναι, του είπα, ρύζι με σπανάκι.

Βγήκε στο προαύλιο. Κάθισε σ’ ένα παγκάκι. Μιλούσε μόνος του. Η φωνή του άγρια, βροντώδης. Έβριζε, έβριζε τους πάντες και τα πάντα.

Μου άρεσε έτσι που τον άκουγα. Έφερνε μια περίεργη ισορροπία σ’ αυτόν τον χώρο.

Όμως μου έλειπε εκείνη η φιγούρα του «τσιφλικά». Και το άλογο; Τι είχε απογίνει το άλογο;

Η φιγούρα του μου προκαλούσε πόνο στο στομάχι.

Εκείνη τη μέρα έβρεχε.

Τον παρακολουθούσα καθώς έφευγε. Η φιγούρα του μου προκαλούσε πόνο στο στομάχι. Βγήκε στη βροχή. Ο πόνος στο στομάχι μου έφερνε αναγούλα. Πετάχτηκα έξω. Έβρεχε δυνατά.

- Να σου πω.

Δεν με άκουγε. Τον έπιασα από το μανίκι.

- Να σου πω, σταμάτα μια στιγμή. Θέλω να σε ρωτήσω. Το άλογο, που είναι το άλογο;

Τον είδα να θυμώνει.

- Ποιο άλογο;

-Εκείνο το κόκκινο. Σε είχα δει, σε έβλεπα κάθε χειμώνα.

Τίναξε απότομα το χέρι του που κρατούσα το μανίκι και έπεσα κάτω μέσα στα νερά στο πλακόστρωτο της εκκλησίας. Έκανε να φύγει, τον άρπαξα από το πόδι.

- Δε θα φύγεις, θα μου πεις τι έγινε το άλογο.

Η επιμονή μου τον ξάφνιασε.

Τα μάτια του ήταν κόκκινα από θυμό.

- Πώς τολμάς να με ρωτάς για το άλογο; Επειδή εσύ και οι άλλοι μου δίνετε ένα πιάτο φαγητό, νομίζεις πως μπορείς να μάθεις για τη ζωή μου; Επειδή με βλέπεις να σέρνομαι κάθε μέρα με όλη την αθλιότητά μου εδώ σε τόπους μίζερης ευσπλαχνίας, νομίζεις πως έχεις το δικαίωμα να μου μιλάς για το άλογο.

Σηκώθηκα. Τα νερά της βροχής είχαν μουσκέψει τα ρούχα μου.

- Γιατί ξαφνιάζεσαι Χαράλαμπε; Αν είχες ακόμα το άλογο, ούτε το όνομά σου θα ήξερα, ούτε θα σε ρωτούσα για τίποτα.

Και δεν είχε το βλέμμα μου θράσος ούτε η φωνή μου επίκριση αλλά σίγουρα είχε θυμό.

- Για λέγε λοιπόν.

- Άκου, επειδή εσύ μπορείς να φύγεις από δω, το βλέπω, και σου λέω φύγε, μην ξανάρθεις εδώ σ’ αυτό το υπόγειο, εξ’ άλλου το ξέρεις πως ο Χριστός δεν έκανε ποτέ ελεημοσύνη, δεν αγάπησε ποτέ τους επαίτες, μην τον προσβάλλεις, μην ξανάρθεις εδώ. Και ξεκίνησε να φύγει.

- Πες μου για το άλογο, Χαράλαμπε.

Προχωρούσε και μίλαγε, δεν ήθελε να με κοιτάζει.

- Το άλογο είναι ελεύθερο. Εγώ το άφησα στα βουνά.

- Μα τα βουνά μας έχουν λύκους.

- Το ξέρω και κάποια στιγμή, όταν χρειαστεί θα πολεμήσει για την ελευθερία του. Εγώ φοβήθηκα τα βουνά, το ακούς; Φοβήθηκα τα βουνά. Κανείς δεν μου έχει μιλήσει για το άλογο. Κι εσύ φύγε, φύγε από τούτον τον χώρο κι αν κάποτε με ξαναδείς, να κάνεις πως δεν με ξέρεις.

Η βροχή έπεφτε δυνατή κι εκείνος όλο και καμπούριαζε καθώς περπατούσε , όλο και χαμήλωνε το κορμί του σαν να τον βάραινε το νερό της βροχής.

Οι άλλες γυναίκες, όταν με είδαν να μπαίνω στάζοντας νερά, μου είπαν:

- Μα σου το είχαμε πει πως είναι τρελός .

- Τρελός δεν είναι αυτός, τρελοί είμαστε 'μεις που τους μοιράζουμε φαγητά αντί να τους δείχνουμε τα βουνά.

Πήρα την τσάντα μου κι έφυγα κι εγώ μέσα στη βροχή.

athina tsakalouΔυο λόγια για τη συγγραφέα

Γεννήθηκε το 1955 στην Τρυγόνα Καλαμπάκας στη Θεσσαλία. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία «Οι λεηλάτες του μεσημεριού» (2018), «Τι χορούς να χορέψω» (2019) και «Η κόρη και η νύχτα» (2023).

 

 

 

 

 

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

«Φεύγοντας, γύρισα το βλέμμα μου στο γήπεδο. Δεν είναι το ίδιο, όπως το θυμόμουν μικρός. Δεν ήταν το ίδιο. Μου φάνηκε αισθητά μεγαλύτερο, από ό,τι το θυμόμουν, ξένο σχεδόν. Περπατούσα ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν. Ήθελα κι εγώ να ενωθώ με τη χαρά τους, να γίνω ένα μαζί τους. Πώς θα μπορούσε όμως κ...

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

«Η όψη του χειμώνα στον Άη Γιάννη στους Μύλους σφηνώθηκε στην φαντασία μου ανεξίτηλα. Την αναπολώ με νοσταλγία τώρα στη Αθήνα και συχνά βυθίζομαι στις εικόνες της. Το κλείσιμο της πανδημίας, επώδυνο για άλλους, για μένα που το πέρασα στο νησί, ήταν ξαναβάφτισμα στη φύση που από παιδί ένοιωθα ένα μαζί της». Κεντρική ...

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

«Θα ήταν δέκα ή έντεκα χρονών όταν τα περιγράμματα των πραγμάτων άρχισαν να θολώνουν. Εκείνο που περισσότερο την πείραζε ήταν το ότι άρχισε να μη διακρίνει καθαρά όσα σκάλιζε ο δάσκαλος στον πίνακα· έναν αριθμό αν αντέγραφε λάθος, η άσκηση θα πήγαινε στον βρόντο – κι αυτή ήταν άριστη μαθήτρια». Kεντρική εικόνα: πίνα...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το καλοκαίρι της Κάρμεν» σε σκηνοθεσία Ζαχαρία Μαυροειδή (κριτική) – Ένας τρυφερός ύμνος για την ανδρική γκέι φιλία

«Το καλοκαίρι της Κάρμεν» σε σκηνοθεσία Ζαχαρία Μαυροειδή (κριτική) – Ένας τρυφερός ύμνος για την ανδρική γκέι φιλία

Για την ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή «Το καλοκαίρι της Κάρμεν». Τολμηρό φιλμ που όμως δεν πέφτει σε κλισέ και ανούσια δράματα. 

Γράφει η Φανή Χατζή

«Το Καλοκαίρι της Κάρμεν» είναι η απόλυτα καλοκαιρινή ταινία, ιδανική για ένα χαλαρό βραδάκι σε κάπ...

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Αντρές Μοντέρο: «Είμαστε άνθρωποι, πάντα θα μας αρέσουν οι ιστορίες και τα παραμύθια»

Αντρές Μοντέρο: «Είμαστε άνθρωποι, πάντα θα μας αρέσουν οι ιστορίες και τα παραμύθια»

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου, εκδ. Διόπτρα) συνομιλούμε με τον Χιλιανό συγγραφέα Αντρές Μοντέρο [Andres Montero] για τον μαγικό ρεαλισμό και τη σπουδαιότητα της προφορικής αφήγησης.

Συνέντευξη στον Διονύσ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ