pagona ksenaki

Περνάω την πλατεία του Σταλού και φτάνω στο ηρώον. Φοράω τα σανδάλια μου. Στους ώμους το σακίδιο. Θέλει μισή ώρα ακόμα περπάτημα μέχρι το σπίτι της νονάς μου. Είναι το τελευταίο σπίτι μετά το γεφύρι. Ο κουτσός σκύλος κοιμάται κάτω από την κληματαριά. Ησυχία παντού.

Της Λίλας Τρουλινού

Μόνο ο Ματηγής μοιράζει κρέατα στις μαδημένες γάτες. Αυτός παίρνει όρκο για το τίποτε. Μα τη γη, ορκίζεται κάθε τρεις και λίγο, οι μπριζόλες του είναι οι πιο νόστιμες, τα παϊδάκια τα πιο ζουμερά, η ρακή του σ’ ανασταίνει. Το σίγουρο, εδώ είναι ο μόνος φιλόζωος. Ο κάδος απορριμμάτων ξεχειλίζει ζωή και θάνατο. Τα νεογέννητα γατάκια σε κουτί παπουτσιών.

Ξαφνικά μια νεαρή γυναίκα αρχίζει να φωνάζει. «Άσε με, άσε με!» Όλα τα βλέμματα επάνω της. Το λουρί τεντώνεται ως στην πόρτα. Σπάει. Οι άλλοι σιωπηλοί στα τραπέζια. Κόβουν το κρέας με τα μαχαιροπήρουνα. Βίαιη ηρεμία. Σκύβουν στα πιάτα τους. Ο άντρας κάνει να σηκωθεί, το μετανιώνει. Άσε καλύτερα. Να δούμε ως πού θα πάει. Τότε εκείνη βουτάει μια αλατιέρα. Χυμάει στον δρόμο. Μαρκάρει μονοπάτι ίσαμε μένα. Κάνει έναν κύκλο γύρω μου, κύκλο λευκό από αλάτι. Με κλείνει εκεί μέσα. Θηρίο ανήμερο. Με παίζει, με τσιγκλάει. Μια απότομη κίνηση. «Θέλεις να δεις;» φωνάζει. «Θέλεις να δεις;» Δίνει ένα σάλτο και ανεβαίνει στον μαντρότοιχο. Κάτω χάσκει η λαγκαδιά. Βράχια και αμπελώνες. Μια ρόδινη συστάδα πικροδάφνες σαν αντεστραμμένο τρίγωνο. «Κοίτα με! Κοίτα με», ουρλιάζει. «Κοίτα τι θα κάνω! Θες να δεις πώς πηδάω;» Κάνω να φύγω. Πηδάει κάτω στο χώμα έξαλλη και αρχίζει να με κυνηγάει. Τρέχω. Με προφταίνει. Μου αρπάζει τα μαλλιά. «Εξαιτίας σου! Κλέφτρα!» Μιλάει χωρίς να με βλέπει. Στάζει μουντζούρα. Ρυάκια η μάσκαρα. Ανοιγοκλείνει τα γυάλινα μάτια. Τικ τακ. Λες και υπάρχει μηχανισμός ακριβείας. Τικ τακ. Ο Ματηγής ταΐζει τις γάτες του μια καινούρια πιατέλα. Η φωνή της μου τρυπάει τα αυτιά. Άγρια, τρομερή. Αλλά αυτή την τρελαμένη. Από κάπου τη ξέρω;

Κάνω να φύγω. Πηδάει κάτω στο χώμα έξαλλη και αρχίζει να με κυνηγάει. Τρέχω. Με προφταίνει. Μου αρπάζει τα μαλλιά. «Εξαιτίας σου! Κλέφτρα!» Μιλάει χωρίς να με βλέπει.

Το πρόσωπό της μοιάζει… ναι, μοιάζει λίγο εκείνης. Μισοξεχασμένο, αχνό, το φέρνω στη μνήμη. Μικρά ρόδινα χείλη, χέρια και πόδια σφικτά ακροβάτισσας. Λάθος, πυγμάχου. Ή μήπως είναι μια από τις πολλές, τις ολόιδιες; Τις ρεπλίκες που έχουν πάρει τη θέση της, αλλά όχι ακριβώς. Όχι, όχι, θυμίζει εκείνη, την πρώτη τη φίλη, τη Φεβρωνία, το κορίτσι που κάθεται μαζί μου στο θρανίο στην τετάρτη γυμνασίου, μου λέει τα μυστικά της, στο δρόμο μού κρατάει το χέρι, στη Ρωμαϊκή Αγορά δίνουμε όρκους αιώνιας φιλίας, αγαπημένη, αγαπημένη, δεν θα σε βαρεθώ ποτέ, και μετά από μία δυνατή πρέζα εθιστικής ευδαιμονίας, όπου η φρενίτιδα μας καταπίνει σαν δίνη κι αγκαλιασμένες τρέμουμε στο ψυχεδελικό μας λιβάδι, με τα ηλιοτρόπια, τις φορσύθιες, τις γιαπωνέζικες βεντάλιες, ο ενθουσιασμός μένει εμβρόντητος,

η Φεβρωνία με στριμώχνει στην αυλή, πλάι στον κάδο απορριμμάτων, και όλες οι συμμαθήτριες απομακρύνονται γρήγορα σα να προαισθάνονται τη μάχη, στέκονται πιο πέρα και κάνουν χάζι, η ποδιά της βρώμικη, ο λαιμός της γυμνός, χωρίς το δαντελωτό γιακαδάκι, η φούστα από κάτω κρεμάει, όλες την ξέρουν, η Φεβρωνία μένει με τη μεγάλη της αδελφή, συνετή ρηγήτισσα, στην Ανωτάτη Βιομηχανική, και όλες τη φθονούν, καμία επιτήρηση, ελεύθερη, ασύδοτη, χωρίς γονείς, σκοτώθηκαν πριν τρία χρόνια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Ουρανούπολη, ανυπότακτη, αλαζονική, ένα χρόνο τώρα με μαγεύει, μου κάνει δώρα, δίσκους του Τσικ Κορία και του Θελόνιους Μονκ που βουτάει από την μεγάλη, χρωματιστά γυαλιά ηλίου, γκλάμουρ φορέματα από δεύτερο χέρι, σε φτηνοφαγάδικα στην Ευαγγελίστρια με ταΐζει κομματάκια ψωμί βουτηγμένα σε αίμα λαγού, σε ρεμπετοσκυλάδικα με χυμένα τα εντόσθια στα καλντερίμια, σε μπαρ με παραισθητική μουσική, ψιθυρίζοντας λέξεις, επικλήσεις, ποιήματα ξεδιάντροπα, εκμαυλιστικά, με μαγεύει στο ισόγειο διαμέρισμα, έξω στη βεράντα, όλη τη νύχτα με μαγεύει, λόγια γεμάτα φλόγα, στο αίθριο της Θεολογικής, όπου γνώρισε εκείνον, τον περιπλανώμενο και πλάνο, στο μεγάλο ετήσιο φοιτητικό πάρτι, τρεμοφώτιστη νύχτα, τα αστέρια ριγμένα χαλίκια, κοφτερά, γεμάτα κακία, και ο ενθουσιασμός μένει εμβρόντητος, η Φεβρωνία φεύγει μαζί του, για ένα δύο μήνες, δεν ξέρω, το καλοκαίρι, αλλά επιστρέφει μόνη,

και τώρα με στριμώχνει στην αυλή, έξω από την τάξη, με αρπάζει από τα μαλλιά και μου ρίχνει μια δυνατή γροθιά στο πρόσωπο, «εξαιτίας σου, κλέφτρα», και το δόντι μου σπάει, ναι, σπάει, και φτύνω το αίμα στο χώμα, δίπλα στο κουτί όπου ξεψυχούν νεογέννητα γατάκια και είναι μισάνοιχτο, βλέπω το στόμα τους να προσπαθεί να αναπνεύσει, ακούω τον τελευταίο ρόγχο, δεν σκέφτηκα να αντισταθώ, μόνο που έκλαψα, λίγο, δυο δάκρυα μαζί με το αίμα, δάκρυα αδυναμίας, και ντράπηκα που εκείνη με είδε να κλαίω, που είδε την αδυναμία, την παθητικότητά μου,

όπως ένιωσαν τόσες φορές την αδυναμία μου, δεν την είδαν, την οσφράνθηκαν, με άγρια βουλιμία, τη μυρωδιά από τον τρόμο μου, την παράλυση, την κατάρρευση, παιδί, δεκατεσσάρων χρoνών δεκαπέντε, εκείνα τα λαγωνικά, τα λαμόγια, ο δάσκαλος της κιθάρας, ο προπονητής του στίβου, το κομματόσκυλο της παράταξης, ο επίδοξος επαναστάτης του κώλου, που με έγδαραν, με ξεφλούδισαν, με κομμάτιασαν, και με άφησαν σε ένα δωμάτιο αλειμμένο με βούτυρο και θρυμματισμένα αμύγδαλα, με στήλες περιττώματα σε καθρέφτες και πορσελάνινες λεκάνες ξενοδοχείου,

και κάθε φορά όλοι οι υποκριτές ανατρίχιαζαν για τις αισχρότητες εις βάρος των παιδιών, και αγανακτούσαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για δύο ολόκληρες μέρες, τις ονομάτιζαν, τις κατηγοριοποιούσαν και μετά πάλι η κοινωνία τις ξεχνούσε, έως ότου να έρθουν στο φως καινούρια αίσχη, ακατανόμαστα, και αόρατα μέχρι τα μέσα να δώσουν το πράσινο φως στο κοινό για αγανάκτηση,

για συγκάλυψη, για αγανάκτηση, για συγκάλυψη, για αγανάκτηση,

και, ναι, άρχισα να κλαίω με λυγμούς, όπως κάθε φορά, όταν στρεφόταν εναντίον μου η αγαπημένη, κι ένιωσα μπερδεμένη, τι της είχα υποσχεθεί και δεν της το έδωσα, τι άραγε της έκλεψα, εκείνον τον τύπο στο πάρτι της Θεολογικής, με το παράξενο όνομα Ισίδωρος Τρυφερός, αυτός όμως το άλλαξε και το έκανε Σιδερής Σκληρός, τριτοετής φοιτητής της Γεωπονικής, από την Αγιάσο της Λέσβου, έμενε σε ετοιμόρροπο σπίτι απέναντι από το καφενείο «Το Τσινάρι», στην οδό Κλειούς στην Άνω Πόλη, με μισοβυθισμένα πατώματα, πατανίες στους τοίχους, και σακιά κριθαρένια παξιμάδια στον πάγκο της κουζίνας, το είχε βέβαια για άλλοθι, εκεί δύσκολα τον έβρισκες, εμφανιζόταν ξαφνικά και πάλι χανόταν, «πού εξαφανίζεσαι συνέχεια;» τον ρωτούσε η φίλη μου, «στα δώματα της Περσεφόνης», της έλεγε και γελούσε, τον Άδη εννοεί, την Κόλαση, σκεφτότανε η Φεβρωνία, ή μήπως την παρανομία, και τότε ήταν που έσκασε το νέο με τις βόμβες στο αστυνομικό τμήμα Ευόσμου και έγιναν πολλές συλλήψεις, τον χάσαμε τον Σιδερή για ένα διάστημα, και πολλές φήμες κυκλοφόρησαν για χαφιέδες και πράκτορες, αλλά αυτός επανήλθε περιφέροντας την αγγελική του ομορφιά, με μοτοσυκλέτα και δερμάτινο μπουφάν, με μόνη επίγεια αποστολή να ενσαρκώσει – εξόχως αντιφατικά – με τον θυελλώδη του ναρκισσισμό την επαναστατική «θεία» δίκη, που ήταν κατά τα λεγόμενά του αντιανθρωποκεντρική και ζωοφόρα, επανήλθε απτόητος και επί έξι μέρες απήγγελλε στο αυτί της Τα άσματα του Μαλντορόρ, ένα άσμα κάθε βράδυ, αλλά έναν τόνο πιο δυνατά για να ακούω κι εγώ, με τρόπο αλλόκοτα ευφορικό, επιταχύνοντας την ομιλία και τους χτύπους της καρδιάς, ξυπνώντας ηφαίστεια στο ανάγλυφο του ποιήματος, αβυσσαλέες ζωικές ενέργειες, ρίγος της σάρκας, πλημμυρίδα των υγρών, πάφλασμα του αίματος,

και ποιος ξέρει, ίσως τότε να εισέπραξα ένα του βλέμμα, το αχνοφέγγισμα μιας ταραγμένης ματιάς, που μαρτυρούσε την ύπαρξη εντός του ενός ιδεαλιστικού κήπου ανεκπλήρωτου πόθου, ενός κήπου με ανέγγιχτα ρόδα, και αυτή η θολωμένη το ’πιασε στον αέρα και το μέτρησε αυτό το βλέμμα,

τι είχα κάνει λοιπόν και την είχα ξεγελάσει, εγώ, ναι εγώ, η δολερή, η ραδιούργα, η απατεώνισσα, η ύπουλη, η καταχθόνια, η κάλπικη, η κλέφτρα. Τέτοιο κομμάτιασμα για ένα ζευγάρι ρόδα!

...τότε λοιπόν εγώ πείσμωσα και είπα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, όχι, εγώ δεν έκανα τίποτα, δεν έκλεψα τίποτα, δεν είμαι κίβδηλη εγώ, δεν ξεγέλασα κανέναν και θα παραμείνω αυτή που είμαι...

Κι άλλα δάκρυα. Μετά όμως πείσμωσα. Όσο η άλλη με καταριόταν, εγώ έβλεπα το πρόσωπο να μεταμορφώνεται σε κάτι άγνωστο, δεν ήταν το γλυκό πρόσωπο της Φεβρωνίας, ούτε καμιάς άλλης που πήρε τη θέση της, κανένα ίχνος ομοιότητας, ήταν δύο παγερά μάτια αποδοκιμασίας, το άδειο πρόσωπο με τη γκριμάτσα της υπεροπτικής απόρριψης, που αναδυόταν, τόσο απογυμνωμένο, σαν φωλιά πουλιού που επρόκειτο να την εγκαταλείψει, και από συνήθεια και μόνο, από ιδεολογική νωθρότητα και ακαμψία, κατέτρωγε την επιδερμίδα της χαράς και της επιθυμίας, κατέτρωγε τα χαρακτηριστικά, ήταν το αιώνιο μελόδραμα της διάψευσης πικρό και καλοπαιγμένο,

τότε λοιπόν εγώ πείσμωσα και είπα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, όχι, εγώ δεν έκανα τίποτα, δεν έκλεψα τίποτα, δεν είμαι κίβδηλη εγώ, δεν ξεγέλασα κανέναν και θα παραμείνω αυτή που είμαι, και χωρίς να αγγίξω την τρελαμένη, χωρίς να ανταποδώσω τα χτυπήματα, προχώρησα, κι ο άντρας βγήκε επιτέλους από την ταβέρνα και τραβώντας την μαλακά από το χέρι, εσύ μωρό μου, δεν βάζεις μυαλό, της λέει, έλα τώρα μέσα, και της φοράει το λουρί, 

πέρασα απέναντι και κατηφόρισα το μονοπάτι για το σπίτι της νονάς, ανάμεσα στους αγρούς και τα χωράφια και τα λιόδενδρα, μέχρι που έφτασα στο σχεδόν ξεραμένο ποτάμι, και βούτηξα τα πόδια μου σε μια λακκούβα νερό. Το δόντι μου κρεμόταν από μια αιμάτινη κλωστή. Το τράβηξα και το φύλαξα στην τσέπη μου. Ο κουτσός σκύλος από το χωριό είχε ξυπνήσει από τη φασαρία και με ακολούθησε μέχρι κάτω. Ήταν ολόιδιος με τον σκύλο μου, τον μικρόσωμο σκύλο μου, που εκείνος ο άθλιος κτηνοτρόφος από την στάνη με τους τσίγκους και τις χήνες τον είχε πυροβολήσει πέρυσι στο κεφάλι. Ήταν το πνεύμα του σκύλου μου, σκέφτηκα, που ήρθε να με συντροφεύσει στην όχθη του ποταμού Κερίτη, και με αυτή τη σκέψη γαλήνεψα.

troulinouInfo: Η Λίλα Τρουλινού είναι εκπαιδευτικός και πεζογράφος. Έχει γράψει τις νουβέλες Στον κάμπο στροβιλίζονται τ’ αγκάθια και Αουρέλια - Η πρώτη μνήμη, καθώς και το μυθιστόρημα Το ίδιο χώμα - Κατεβαίνοντας τις ανηφόρες της Ιστορίας (Περισπωμένη, 2016, 2017 και 2021 αντίστοιχα).
Το σχέδιο της κεντρικής εικόνας ειναι της Παγώνας Ξενάκη.

 

 

 

 

 

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 30 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι φωτογραφίες του Βάγγου Λούκα (διήγημα)

Οι φωτογραφίες του Βάγγου Λούκα (διήγημα)

Η Ε., η πόλη της καταγωγής μου, έμεινε δίχως δική της εφημερίδα για μια ολόκληρη επταετία. Το κενό καλύφθηκε την άνοιξη του 2008 από έναν συγγραφέα παιδικών βιβλίων, τον Βάγγο Λούκα, και το χαμηλών τόνων δεκαεξασέλιδό του με τον ανάλογα σεμνό τίτλο Επιτόπου *. 

Του Γιώργου Συμπάρδη

...
Τρίαθλο (διήγημα)

Τρίαθλο (διήγημα)

Είχε επισκεφτεί τρις την νήσον Μύκονον πράγμα που την καθιστούσε πολύφερνη στο ατομικό της κατάστιχο αποδράσεων στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά. Όφειλε ωστόσο να ομολογήσει ότι δεν την απάντησε ποτέ με τα μάτια της ψυχής…

Της Λίλυς Εξαρχοπούλου

...
Τέσπα (διήγημα)

Τέσπα (διήγημα)

Δεν θα πάρουμε το οικογενειακό σήμερα. Ασ’ το μωρέ. Να χαρούμε λίγο το καινούργιο. Πότε θα το χαρούμε αν όχι τώρα το καλοκαίρι που πάμε και κάπου μαζί. Έστω θάλασσα. Εντάξει, σκόνη, άμμος, αλμύρα, θα μου πεις, τα τρώει τα καθίσματα η αλμύρα. Το χρώμα να δεις τι του κάνει. Αλλά, τέσπα.

Της Κατερίνας Γ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Παρουσίαση του βιβλίου «Πολεμικό Ναυτικό – Ιστορία & Τέχνη» του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη

Παρουσίαση του βιβλίου «Πολεμικό Ναυτικό – Ιστορία & Τέχνη» του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, παρουσιάζει την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022 και ώρα 19.00, την τελευταία του έκδοση «Πολεμικό Ναυτικό – Ιστορία & Τέχνη». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στον χώρο του Μεγάρου της Παλιάς Βουλής, Σταδίου 13. Στην κεντρική εικόνα, το Θωρηκτό Αβέρωφ, ζωγ...

Ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νέος νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα

Ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νέος νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα

Θετική εξέλιξη για τον κλάδο του βιβλίου και για τα πνευματικά δικαιώματα στη χώρα μας. 

Επιμέλεια: Book Press

Στις 22 Νοεμβρίου ψηφίσθηκε από τη Βουλή ο νόμος 4996/2022 για τα πνευματικά δικαιώματα, ο οποίος ενσωματώνει τις Οδηγίες (ΕΕ) 789/...

Η Εταιρεία Συγγραφέων δίνει βραβεία και υποδέχεται τα νέα μέλη της στο Μέγαρο Μουσικής

Η Εταιρεία Συγγραφέων δίνει βραβεία και υποδέχεται τα νέα μέλη της στο Μέγαρο Μουσικής

Η Εταιρεία Συγγραφέων διοργανώνει την Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2022, στον Πολυχώρο του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) την τελετή απονομής των Βραβείων 2022 της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην ίδια εκδήλωση η Εταιρεία θα καλωσορίσει τα νέα μέλη της και θα παρουσιάσει το Ημερολόγιό της για το 2023 με ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς [Julian Barnes] «Ελίζαμπεθ Φιντς» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στεκόταν μπροστά μας χωρίς ση...

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την ανθολογία κειμένων του Κώστα Κουτσουρέλη «Η Πλάνη του Γκαίτε – Για μια κριτική του μεταφραστικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Δεν αληθε...

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Τσαρλς Σέιφ [Charles Seife] «Ο πραγματικός Χόκινγκ – Κατασκευάζοντας έναν διάσημο επιστήμονα» (μτφρ. Ανδρέας Μιχαηλίδης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

Δεκαέξι συγγραφείς γράφουν για την πρώτη ιδέα, το θεμελιακό αίτημα, το αρχικό ερέθισμα του νέου τους βιβλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κώστας Ακρίβος: «Ανδρωμάχη» (Μεταίχμιο)

...

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

10 Νοεμβρίου 2022 ΕΠΩΝΥΜΩΣ

«Γράφε για όσα ξέρεις»: Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες αποτιμούν την πιο διάσημη συγγραφική συμβουλή

Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες μιλούν για τη χιλιοειπωμένη συμβουλή που παροτρύνει τους άπειρους δημιουργούς να βασιστούν στα βιώματα και στις εμπειρίες τους, στην καθ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ