epetioi

Διήγημα που διακρίθηκε στον διαγωνισμό «200 χρόνια τώρα...», με θέμα «200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση», που συνδιοργάνωσαν η Book Press με τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Τα δέκα διηγήματα που ξεχώρισαν κυκλοφορούν σε e-book από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Στην κεντρική εικόνα, μαθήτριες δίνουν μια μορφή παράστασης στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, το 2019, στη Νέα Φιλαδέλφεια. 

Της Μαριτίνας Πάσσαρη

Περπατάει χωρίς να υπολογίζει το βάρος του σάκου του, ξεχνώντας προς στιγμήν την παρουσία του. «Πάω γρήγορα;» Το αγόρι σέρνει το βλέμμα στο στήθος της και το καρφώνει μακριά. Πέρα από τη γέφυρα, η Κηφισίας γυαλίζει. Τον παίρνει από το χέρι. Βαδίζουν μαζί μέχρι το αυτοκίνητο. Καθώς του δένει τη ζώνη, «Νο», της λέει βραχνά κι επιθετικά: «Νο!».

«Golden slumbers fill your eyes», τραγουδάει καθώς μπαίνουν στην Εθνική. «Once there was a way, to go back homewards» –το κομμάτι άρεσε πολύ στον Παύλο– «Once there was a way to go back home...»

Δεν ξέρει αν το αγόρι προσέχει τη φωνή της, αν έχει ξανακούσει ποτέ Μπιτλς. Χθες το βράδυ καθώς άδειαζε ένα συρτάρι να κάνει χώρο για τα πράγματά του, το σιντί έπεσε στο πάτωμα και η θήκη του έσπασε. Το πήρε ξέσκεπο να το ακούσουν μαζί στη διαδρομή. Φαντάστηκε έναν μακρινό Μάρτη, δυο μέρες πριν από την 25η Μαρτίου, διακόσια χρόνια από την Επανάσταση. Κάθεται στον καναπέ του σαλονιού, ακούει το Abbey Road, το αγόρι επιστρέφει από τη γιορτή του σχολείου ντυμένο τσολιαδάκι – κάνουν ακόμα γιορτές, ίσως όχι παρελάσεις, αλλά γιορτές σίγουρα...  

Είναι Παρασκευή πριν από τις 25, που φέτος πέφτει Κυριακή και χαλάει τα σχέδια των εκδρομέων. Θαυμάσιος καιρός, ανοιξιάτικο κρύο. Η κίνηση πυκνώνει όσο πλησιάζουν στον Ισθμό. Ένας φορτηγατζής την εμποδίζει να προσπεράσει. Κοιτάζει πίσω κλεφτά. «Ντιν; Όλα καλά;» Μήπως το αγόρι έχει ζαλιστεί; Οι μακριές βλεφαρίδες του σκιάζουν το βλέμμα.

«Ντιν, από δω η Έλλη». Όταν της τον σύστησε για πρώτη φορά η Ρόζα από τη μη κερδοσκοπική, πρόσεξε ότι στράβωσε το στόμα του, όταν άκουσε το όνομά του. «Ίσως δεν τον λένε έτσι. Μπορείς να του το αλλάξεις. Να τον βαφτίσεις κανονικά». Γέλασε με την πρόταση, «Καλά θα δούμε» είπε κι ένιωσε τον ιδρώτα να καίει ελαφρά την πλάτη της. «Από πού έρχεται; Δεν έχει χαρτιά;» «Δεν μιλάει, έχουμε χάσει κάπου τη γιαγιά του. Να μείνει μαζί σου το Σαββατοκύριακο, αν δεν βρούμε άκρη;»

Πίνει μια γουλιά νερό, απλώνει το χέρι της να ξεπιαστεί και το αγόρι τής αρπάζει το μπουκαλάκι. «Άσπρο πάτο» του λέει χαμογελώντας στον καθρέφτη, κατεβάζει ταχύτητα και τον βλέπει να καταπίνει με βουλιμία, όμως πριν προλάβει να παρκάρει, το αγόρι έχει ξεκουμπώσει τη ζώνη, έχει ανοίξει την πόρτα και το έχει βάλει στα πόδια.

Μια άλλη κοπέλα –όχι η Ρόζα– της τον παρέδωσε το πρωί. «Έχει φάει γερό πρωινό» της είπε «δεν χρειάζεται τίποτα μέχρι το μεσημέρι». 

«Ντιν, πεινάς;» Πετάει πίσω ένα πακέτο κρακεράκια, ενώ ο φορτηγατζής μπαίνει στον παράδρομο. Το αγόρι ανοίγει τη συσκευασία, απολαμβάνοντας το σκίσιμο του περιτυλίγματος και το παντελόνι του γεμίζει ψίχουλα. «Κανάλ!» του δείχνει  τον Ισθμό. Πίνει μια γουλιά νερό, απλώνει το χέρι της να ξεπιαστεί και το αγόρι τής αρπάζει το μπουκαλάκι. «Άσπρο πάτο» του λέει χαμογελώντας στον καθρέφτη, κατεβάζει ταχύτητα και τον βλέπει να καταπίνει με βουλιμία, όμως πριν προλάβει να παρκάρει, το αγόρι έχει ξεκουμπώσει τη ζώνη, έχει ανοίξει την πόρτα και το έχει βάλει στα πόδια.

«Ντιν, πού πας, περίμενε» ουρλιάζει, και ο βενζινάς, ένας νεαρός με τατουάζ, τη βλέπει να βγαίνει κακήν κακώς από το αυτοκίνητο, κομψή με στενό τζιν, μπότες, και μπουφάν νεανικό, αν την κοιτάζεις από πίσω την κάνεις καμιά τριανταριά χρονών, αλλά όχι, είναι πολύ παραπάνω, ίσως κοντά στα πενήντα, το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που τρέχει, σβέλτα χωρίς ευστάθεια, μπορεί να σωριαστεί ανά πάσα στιγμή. Πράγματι παίρνει μια αστεία τούμπα, σηκώνεται στα τέσσερα και ο βενζινάς την ακούει να κλαίει με λυγμούς –από λύσσα όχι από πόνο–, γι’ αυτό ακολουθεί το αγοράκι, το προλαβαίνει πριν από την κατηφόρα και το σέρνει αδιαφορώντας για τις κλωτσιές, τις δαγκωνιές και τις ροχάλες του. Η γυναίκα που δεν είναι του γούστου του τελικά, στεγνό πρόσωπο, ρυτίδες γύρω από γκρίζα, θολά μάτια, σκουπίζει με τις παλάμες της διαδοχικά τις μύξες του παιδιού και τα δικά της δάκρυα, ψελλίζει ευχαριστώ, σπρώχνει τον μικρό δραπέτη στο μπροστινό κάθισμα και ξεκινά χωρίς να βάλει βενζίνη.   

Ο Παύλος ήρθε να τους βρει μόλις του τηλεφώνησε, όταν σταμάτησαν έξω από την Τρίπολη. Τώρα κάθονται στο εστιατόριο της πλατείας, έχουν στριμώξει για ασφάλεια το παιδί ανάμεσά τους, του έδωσαν στυλό και ζωγραφίζει άτσαλα σχήματα με πίεση που σκίζει το χαρτί. 

«Θα μπορούσε να έχει σκοτωθεί, αν διέσχιζε τον δρόμο. Ευτυχώς, έτρεξε αριστερά σε μια αλάνα με θάμνους και αγκάθια».

Ο Παύλος χωρίς τα μαύρα του γυαλιά τής φαίνεται χλωμός και κουρασμένος.

«Γιατί πήγε να σ’ το σκάσει;» τη ρωτά.
«Μπορεί να μην ήξερε πώς να το ζητήσει. Ή να μην ήθελε να τον πάω εγώ στην τουαλέτα. Τελικά τα αμόλησε, σταμάτησα να του αλλάξω παντελόνι, και σε θυμήθηκα...».
«Καλά έκανες» τη διακόπτει.
«Τι κάνει η Αποστολία και η κόρη σου;» ρωτάει επειδή ντράπηκε ξαφνικά.
«Έχουν πάει εκδρομή!»
«Α, μάλιστα!»
«Χαίρομαι που σε βλέπω, Έλλη» της λέει, δεν την κοιτάζει όμως, κοιτάζει το παιδί.


200 chronia toraΤριάντα χρόνια πριν, η 25η έπεφτε στη μέση της βδομάδας κι έτσι Δευτέρα 23 το έσκασαν με το σαραβαλάκι του. Ο Παύλος που είχε αρχίσει να σχεδιάζει το μεταπτυχιακό του για το ’21 περιπλανιόταν συχνά στην Πελοπόννησο. «Για ρεπεράζ;» τον είχε ρωτήσει ειρωνικά – εκείνη σκόπευε να εγκαταλείψει τις σπουδές της για το σινεμά.

«Έλλη, αν δεν γίνει τώρα κάτι μεταξύ μας, δεν θα γίνει ποτέ!»
«Παύλο, ελευθερία ή θάνατος!»

Σταμάτησαν στη Δημητσάνα. Η Έλλη τού έδειξε το πατρικό μιας προ-προγιαγιάς της μάνας της, ένα γκρεμίδι που θυμόταν αμυδρά γιατί κάποτε είχαν έρθει οικογενειακώς να ξεκαθαρίσουν τα συμβολαιογραφικά για να το πουλήσουν. Του είπε ότι η προ-προγιαγιά είχε έναν γιο που χάθηκε μικρός στην Επανάσταση και δεκατρία κορίτσια, ότι ο Παλαιών Πατρών ήταν θείος της κι έτρωγε σ’ αυτό το σπίτι στην κουζίνα φασολάδα και λαρδί, ότι οι μεγάλοι έβαζαν τα παιδιά να του φιλούν το χέρι, αλλά όταν έφευγε τον έβριζαν «βρομόπαπα». Ο Παύλος εντυπωσιάστηκε, μέτρησε τις γενιές που κράτησαν ζωντανό το μίσος, το απέδωσε στη διαφωνία με τον Παπαφλέσσα και έσπρωξε την Έλλη στον τοίχο για να τη φιλήσει, όμως οι πέτρες υποχώρησαν και βρέθηκαν στο χώμα, λες και το πνεύμα του Παλαιών Πατρών ζητούσε εκδίκηση για την παλιά οικογενειακή αχαριστία.

Μετά το πρώτο αμήχανο κι όλο λαχτάρα σεξ, η Έλλη ελευθερώθηκε από την αγκαλιά του, πέταξε την τρίχινη κουβέρτα που γέμιζε κοκκινίλες το τρυφερό της δέρμα και γυμνή έτρεξε ξυπόλυτη στις λερωμένες πλάκες του ξενώνα μέχρι την τουαλέτα. Μεταφέροντας κρύο νερό στις χούφτες της από τον νιπτήρα μέχρι τη λεκάνη προσπάθησε να διαλύσει το εκρηκτικό μείγμα των υγρών τους. Την επομένη στα Καλάβρυτα ύψωσε το λάβαρο ανεξαρτησίας για τη σχέση τους: Όχι στους γάμους, όχι στα παιδιά!


Το αγόρι, ο Ντιν, σταμάτησε να μουντζουρώνει, κοιτάζει βλοσυρά έξω από το παράθυρο. Το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, με το γιαταγάνι ψηλά, ορμάει κάθε στιγμή στη μάχη. 

«Για πού το βάλατε;»
«Τι να τον κάνω όλη μέρα σπίτι, σκέφτηκα να πάμε ως την Καλαμάτα!» 
«Θα τον υιοθετήσεις;» 

Η Έλλη ιδρώνει πάλι.

«Δεν είναι κακή ιδέα, αφού δεν έκανες παιδιά», ο Παύλος επιμένει.
«Μέχρι πόσο χρονών είναι φυσιολογικό να κατουριούνται;» τον ρωτάει, λες και από αυτό εξαρτάται.
«Μέχρι να τελειώσουν το Δημοτικό!»

Δεν τον είχε φανταστεί ποτέ στον ρόλο του πατέρα. Όμως όταν η διατριβή του κόλλησε, πήγε αναπληρωματικός σε ιδιωτικό και τα παιδιά τον λάτρεψαν. Στη γιορτή της 25ης, τα έβαλε να παρελάσουν σιωπηλά με φουστανέλες και τσεμπέρια, σαν ήρωες της Επανάστασης. «Δεν είναι Απόκριες» του είπε ο διευθυντής, «δεν είναι αυτό το νόημα της Παλιγγενεσίας». Η σύμβασή του δεν ανανεώθηκε. Ο Παύλος από τότε άρχισε να θυμώνει, κλείστηκε σπίτι και την έβριζε που έλειπε συνέχεια σε γυρίσματα.

Παραγγέλνουν. Ο Παύλος μπακαλιάρο σκορδαλιά και για το παιδί προτείνει μπιφτέκι με πουρέ.

«Κι εσύ;» ρωτάει την Έλλη.
«Τίποτα, αισθάνομαι ένα βάρος».
«Χωρίς σκορδαλιά χάνεται το νόημα της μέρας!» αστειεύεται.
«Εγώ δεν ήθελα ποτέ παιδιά» του λέει σοβαρά.

Όταν έρχονται τα πιάτα, η μυρωδιά του σκόρδου την ανακατεύει.

«Πάμε να πλύνουμε χέρια» προτείνει ο Παύλος στο παιδί, «θα σου μάθω να κατουράς όπως οι ήρωες που φορούσαν φουστανέλα!». Το αγόρι δεν καταλαβαίνει, αλλά υπακούει. «Μάθε του ελληνικά και για την Ιστορία ξεκίνα απ’ τον “βρομόπαπα”» αστειεύεται ο Παύλος.

Ο ήλιος καίει μεσημεριάτικος, τρέχει ο ιδρώτας κάτω από τα μαλλιά της, βγαίνει στο κρύο να συνέλθει, στην πλατεία του Άρεως στηρίζεται στο άγαλμα. Πάνω από τα οστά του ήρωα Κολοκοτρώνη δεν αντέχει, κάνει εμετό. «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη», μια μπάντα παίζει ξεκούρδιστα. Διασταυρώνεται με τσολιαδάκια από την παρέλαση. «Σαν από ταινία του Βούλγαρη». Ξεκλειδώνει το αμάξι. «Tο σινεμά σε έχει καταστρέψει».

Απομακρύνονται γελώντας. Στιγμές παίζουν μπροστά στα μάτια της. Σαν από ταινία του Αγγελόπουλου, απέναντι στο Μαίναλο, η προ-προ-γιαγιά καταφθάνει από τη Δημητσάνα με δεκατρία κορίτσια. «Πόσες γενιές ως σήμερα;» Το χιόνι τούς φτάνει μέχρι τα γόνατα. «Εγώ είμαι η τελευταία». Όχι! Στο τέλος της μικρής πομπής ένα αγοράκι, σαν τον μικρούλη Ντιν, καθυστερεί, ακολουθεί, βυθίζεται στο χιόνι, μόνο το φέσι του φαίνεται να τραμπαλίζει, σαν μια κουκίδα στο λευκό τοπίο, σαν κόκκος πιπεριού στο πιάτο του πουρέ.

Ο ήλιος καίει μεσημεριάτικος, τρέχει ο ιδρώτας κάτω από τα μαλλιά της, βγαίνει στο κρύο να συνέλθει, στην πλατεία του Άρεως στηρίζεται στο άγαλμα. Πάνω από τα οστά του ήρωα Κολοκοτρώνη δεν αντέχει, κάνει εμετό. «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη», μια μπάντα παίζει ξεκούρδιστα. Διασταυρώνεται με τσολιαδάκια από την παρέλαση. «Σαν από ταινία του Βούλγαρη». Ξεκλειδώνει το αμάξι. «Tο σινεμά σε έχει καταστρέψει».

«Once there was a way…». Παίρνει τον δρόμο για τη Δημητσάνα. «To go back homewards». Το σπίτι της γιαγιάς... «Once there was a way...»

Χτυπάει το τηλέφωνο.

«Μάντεψε πώς τον λένε!» η Ρόζα στην άλλη άκρη της γραμμής ξεκαρδίζεται στα γέλια, «Αλαντίν! Αλαντίν Τζαφρ! Βρήκαμε τη γιαγιά!». «Boy, you're gonna carry that weight...». «Φέρ’ τον γρήγορα! Έλλη! Χαμήλωσε τη μουσική!». «CARRY THAΤ WEIGHT A LONG TIME…». «Πού είσαι;»

Η μουσική κόβεται απότομα. 

«Έμεινα από βενζίνη έξω από την Καρκαλού!»
«Υπάρχει αυτό το μέρος;» 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ανείπωτα (διήγημα)

Ανείπωτα (διήγημα)

Εδώ και μερικές μέρες, οι γείτονες παραπονιούνται για τους ενοχλητικούς ήχους που έρχονται από το διαμέρισμά της κάθε βράδυ. Από την κουζίνα του δεύτερου ορόφου, ξεχύνονται ανακατεμένες γυναικείες φωνές, λόγια που το ένα σκεπάζει το άλλο χωρίς ολοκληρωμένο νόημα. Αυτά διηγήθηκαν στον αξιωματικό υπηρεσίας και μετά απ...

Χωρίς εμένα (διήγημα)

Χωρίς εμένα (διήγημα)

Πράσινες τηγανιτές ντομάτες. Χα. Πες μου εσύ τώρα ποια νορμάλ γκόμενα θα έλεγε ότι αυτή είναι η αγαπημένη της ταινία όλων των εποχών. Πράσινες τηγανιτές ντομάτες. Σαχλαμάρα. Α, για περίμενε, τι έβαλε τώρα; Ναι στο ραδιόφωνο, δυνάμωσέ το λίγο, δεν μπορείς ε; Άστο, μέχρι να πας θα τελειώσει το κομμάτι....

Πιάτσα ΗΣΑΠ Νέου Φαλήρου (διήγημα «1821»)

Πιάτσα ΗΣΑΠ Νέου Φαλήρου (διήγημα «1821»)

Διήγημα που διακρίθηκε στον διαγωνισμό «200 χρόνια τώρα...», με θέμα «200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση», που συνδιοργάνωσαν η Book Press με τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Τα δέκα διηγήματα που ξεχώρισαν κυκλοφορούν σε e-book από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Στην κεντρική εικόνα, η μορφή του Καραϊσκάκη σε γκράφιτι που δημι...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Μαξ Φρις: «Η ζήλια είναι ο φόβος της σύγκρισης»

Μαξ Φρις: «Η ζήλια είναι ο φόβος της σύγκρισης»

Μια μέρα σαν σήμερα, 15 Μαΐου 1911, γεννήθηκε στη Ζυρίχη ο Μαξ Φρις, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας. 

Του Λεωνίδα Καλούση

Ο Μαξ Φρις μεγάλωσε στη Ζυρίχη με τον πατέρα του, Φραντς Μπρούνο Φρις κ...

Ημέρα της μητέρας, της Νέλε Νόιχαους (προδημοσίευση)

Ημέρα της μητέρας, της Νέλε Νόιχαους (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Nele Neuhaus «Ημέρα της μητέρας» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Μαΐου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κάθε φτυαριά κοσκινιζόταν σχολαστικά, τα αντικε...

Πέρα από την Επιστήμη και τη Θρησκεία

Πέρα από την Επιστήμη και τη Θρησκεία

Για τον συλλογικό τόμο «Πέρα από την Επιστήμη και τη Θρησκεία – Νέες φιλοσοφικές και ιστορικές προσεγγίσεις» (Επιμελητές τόμου: Σωτήρης Μητραλέξης, Paul Tyson, Peter Harrison, επίμετρο: Αθανάσιος Σ. Φωκάς, εκδ. Ροπή). Κεντρική εικόνα: Γαλιλαίος: «Κι όμως γυρίζει».

Του Μύρωνα Ζαχαράκη

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ημέρα της μητέρας, της Νέλε Νόιχαους (προδημοσίευση)

Ημέρα της μητέρας, της Νέλε Νόιχαους (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Nele Neuhaus «Ημέρα της μητέρας» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Μαΐου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κάθε φτυαριά κοσκινιζόταν σχολαστικά, τα αντικε...

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, της Έλενας Χουζούρη (προδημοσίευση)

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, της Έλενας Χουζούρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Έλενας Χουζούρη «Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού – Μια παλιά ιστορία», το οποίο κυκλοφορεί στις 20 Μαΐου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ι ...

Σύγχρονα κάτοπτρα της ελληνικότητας, της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη (προδημοσίευση)

Σύγχρονα κάτοπτρα της ελληνικότητας, της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη «Σύγχρονα κάτοπτρα της ελληνικότητας – Ιδέες και Ιδεολογήματα στον 20ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«…επιχειρώντας, έτσι, μια συνοπτικ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Επιλογή οκτώ μεταφρασμένων αστυνομικών μυθιστορημάτων από τις πρόσφατες κυκλοφορίες.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

...

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Ήταν Σάββατο του Λαζάρου 26 Απριλίου 1986 όταν σημειώθηκε το μεγαλύτερο, μέχρι τότε, πυρηνικό δυστύχημα στην ιστορία. Μια σειρά εκρήξεων προκάλεσε την καταστροφή του αντιδραστήρα 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας στο Τσερνομπίλ της τότε Σοβιετικής Ένωσης και σημερινής Ουκρανίας. Τριάντε πέντε χρόνια μετά, ...

Κακοποίηση: Βιβλία για παιδιά κι εφήβους που μιλούν ανοιχτά

Κακοποίηση: Βιβλία για παιδιά κι εφήβους που μιλούν ανοιχτά

Πώς μιλάμε στα παιδιά για τη σεξουαλική κακοποίηση; Για τη βία που βιώνουν συνομίλικοί τους, για τα τραύματα, την οδυνηρή και μοναχική πορεία των θυμάτων μέχρι που ορισμένα, λίγα, παιδιά καταφέρνουν να βρουν το κουράγιο και τα λόγια για να μιλήσουν; Πώς αποτυπώνουν οι συγγραφείς βιβλίων για παιδιά και για εφήβους τη...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

22 Απριλίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Αυτά είναι τα έξι βιβλία που διεκδικούν το International Booker Prize 2021

Ανακοινώθηκαν τα έξι βιβλία μεταφρασμένης πεζογραφίας στα αγγλικά, τα οποία διεκδικούν το International Booker Prize 2021. Δείτε ποια βιβλία έχουν μεταφραστεί στα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ