Κι άλλη πίτσα

Ο Κώστας βούτηξε ένα κουτί μπισκότα μέσα στο γάλα, χωρίς το περιτύλιγμα.
Με το κουτάλι μάζεψε τα υπολείμματα από τον πάτο και τα τοιχώματα της κούπας.
Άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε το βούτυρο και τη μαρμελάδα βατόμουρο.
Από την ψωμιέρα έβγαλε το πακέτο με τις φέτες για τοστ.
Ευτυχώς η μαμά είχε πάρει τις άσπρες, ο Κώστας δεν άντεχε τη γεύση των μαύρων.
Σε κάθε φέτα άπλωνε ένα παχύ στρώμα βούτυρο, με κατά τόπους βουναλάκια.
Βύθιζε το κουτάλι στο βαζάκι με τη μαρμελάδα και το έβγαζε ξέχειλο.
Ήταν το πιο χοντρό παιδί στη συνοικία, ίσως και σε όλη την πόλη.
Στα διαλείμματα δεν κατέβαινε στην αυλή, λίγο μετά που έφτανε χτυπούσε κουδούνι.
Στην τάξη δεν τον χωρούσε μια καρέκλα, καθότανε σε δυο ενωμένες, μόνος στο θρανίο.
Τα ενδιαφέροντά του ήταν να βλέπει τηλεόραση τρώγοντας πατατάκια.
Το καλοκαίρι τού αρέσει να βυθίζεται σαν μούμια μέσα στην καυτή άμμο.
Μετά από τρία παγωτά να βουτάει στη θάλασσα για να κάνει λίγο γυμναστική,
και πάνω στο φουσκωτό στρώμα να αφήνει ένα ποδαράκι στο νερό ως δροσιστικό πηδάλιο.
Αν όμως κάνει μια μικρή κίνηση, υπάρχει κίνδυνος να αναποδογυρίσει. Μένει ακίνητος.
Πώς έγινε και πάχυνε τόσο; Σε μια φωτογραφία, στο βρεφικό άλμπουμ, είναι αδύνατος.
Παίρνει μια πίτσα από την κατάψυξη και τη ρίχνει στον φούρνο, μεγάλη ανακάλυψη.
Βάζει από πάνω έξτρα τυρί ένταμ, λιώνει αμέσως, θα είναι σαν τσίχλα όταν το δαγκώσει.
Αυτός είναι ο δικός του τρόπος να δίνει απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα.
Δεν έχει φίλους, ταλέντα, έστω ένα κατοικίδιο.
Κάθε κοπέλα που του έχει ρίξει δεύτερη ματιά ήταν για να κάνει «ίου!».
Ο διαιτολόγος τού έβγαλε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα που τήρησε για λίγες ημέρες.
Είναι όμως ακόμα στην πόρτα του ψυγείου με ένα μαγνητάκι από κοντινό σουβλατζίδικο.
Ο Κώστας σηκώνεται από τον καναπέ και παίρνει το ασύρματο τηλέφωνο.
«Ναι, θέλω τέσσερα γύρο απ' όλα και δυο πατάτες. Ναι, το ξέρω ότι βάζετε και στην πίτα...»
Η ώρα είναι περασμένη, νιώθει κουρασμένος, μάλλον παράφαγε σήμερα.
Ο πατέρας του μπήκε στο σπίτι και όλοι, πέρα από τον Κώστα, ασχολούνται μαζί του.
Η μαμά προλαβαίνει τις επιθυμίες του, ο μικρός αδελφός παίζει μαζί του καβαλαρία.
Ο Κώστας μπαίνει και κλείνεται στο δωμάτιό του, σαν ένα ένοχο μυστικό.
Έχει πάρει μαζί του και μια οικογενειακή σακούλα μολτίζες για να μασουλάει στο κρεβάτι.
Θέλει πάρα πολύ να κοιμηθεί επιτέλους, με τη γλυκιά γεύση στο στόμα.
Ξέρει όμως ότι έτσι θα διψάσει μέσα στη νύχτα και θα σηκωθεί για να πιει πορτοκαλάδα.
Δεν πειράζει. Αφού έτσι κι αλλιώς θα ξυπνήσει γύρω στις τρεις για να πάει τουαλέτα.
Συνήθως κάθεται αρκετή ώρα μέσα στην απόλυτη ησυχία και περιμένει.
Νιώθει απόλυτα δυστυχισμένος, σαν να είναι για πάντα καταδικασμένος να κάνει τα ίδια.
Δεν έχει δάκρυα. Αποτελειώνει τις σοκολατένιες μπαλίτσες. Χρειάζεται κάτι ακόμα.
Δεν μπορεί να πάει στην κουζίνα. Είναι εκεί όλοι μαζεμένοι για το βραδινό.
Ο αδελφός του θα περιγράφει μια φάση από τον τελευταίο αγώνα μπάσκετ που έπαιξε.
Μόλις τον δει, θα πει καμιά κακία όπως «καλώς τον ιπποπόταμο».
Η μαμά θα ξεκινήσει να φωνάζει, ο μπαμπάς θα πει ότι θέλει ησυχία στο σπίτι του.
Ο αδελφός του κυκλοφόρησε στο σχολείο ότι ένα πρωινό που πήγε στην τουαλέτα,
βρήκε τη μεγαλύτερη κ... στην ιστορία του κόσμου. Για το βιβλίο Γκίνες. Δεν πήγαινε κάτω.
Ο Κώστας θυμήθηκε ότι είχε σε ένα συρτάρι χωνάκια παγωτού, για ώρα ανάγκης.
Έτσι σκέτα, καταχωνιασμένα από το καλοκαίρι, η γεύση έμοιαζε με πλαστικό ξύλο.
Η κουβέρτα γέμισε τρίμματα, η μάνα του θα γινόταν έξαλλη που δεν είχε πάρει πιάτο.
Αναστέναξε, σκέφτηκε ότι πάλι δεν έπλυνε δόντια, έκλεισε τα μάτια του, αποκοιμήθηκε.
Ξύπνησε με τρομακτικό πόνο στην κοιλιά, σαν να κουβαλούσε μια μπάλα κανονιού.
Έπρεπε να τρέξει, πριν γίνει ατύχημα, κάνοντας όση λιγότερη φασαρία μπορούσε.
Στη σκέψη ότι θα περνούσε ξανά την επόμενη μια ώρα κοιτώντας το γαλακτερό φως,
προσπαθώντας να αδειάσει μια δεξαμενή δίχως πάτο, παρέλυσε από την απελπισία.
Αποφάσισε να μείνει εκεί ακριβώς που ήταν, αδιάφορος για αυτό που θα συνέβαινε.
Θα σταματούσε επιτέλους να φοβάται και να ντρέπεται.
Όσο φοβόταν και ντρεπόταν, έτρωγε χωρίς να σταματά.
Κι όσο έτρωγε το καταπέτασμα, φοβόταν και ντρεπόταν για τα χάλια του.
Τώρα θα περνούσε μέσα από τον φόβο. Λυπήθηκε τον εαυτό του.
Ξεκίνησε να κλαίει λες και λυπότανε έναν ξένο που γνώρισε αυτή τη στιγμή.
Έβαλε τα δάχτυλά του μέσα στο στόμα του, τα δάγκωνε, τα ρουφούσε, τα πιπιλούσε.
Αν μπορούσε θα άνοιγε το στόμα του να φάει ολόκληρα τα χέρια του και μετά το σώμα.
Να εξαφανιστεί. Να μην έχει βάρος. Κατάλαβε ότι οι τελευταίοι μύες του παραδίνονταν.
Σε ελάχιστο χρόνο θα ερχόταν το ατύχημα, το ευτύχημα, θα γινόταν ξανά βρέφος.
Δεν υπήρχε σωτηρία, καμία δύναμη από τον ουρανό δεν θα τον βοηθούσε.
Έπρεπε να το κάνει μόνος του, ακόμη κι αν ήταν το πιο απλό, που φάνταζε πελώριο.
Σηκώθηκε αλλά δεν έτρεξε, σαν και να ήθελε να δείξει πως δεν τρομοκρατείται.
Άπλωσε το χέρι του και πήρε ένα από τα βιβλία που υπήρχαν στο πάνω ράφι του γραφείου.
Τα έφερνε δώρο στον Κώστα ένας ξάδελφος του μπαμπά σε γιορτές και γενέθλια.
Ενώ κανείς δεν τα εκτιμούσε (δεν ήταν δα και καμιά πάστα!), εκείνος το βιολί του...
Βιβλία και πάλι βιβλία, λες και θα μπορούσε κανείς να τα φάει για να χορτάσει.
Μέχρι κι η μητέρα του, πέρσι την Πρωτοχρονιά, που της έφερε ένα τούβλο, χαριτολόγησε:
«Αχ, βρε Σταμάτη, αδιόρθωτος είσαι! Ξέρεις τι έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου;
"Όλα τα έξοδα είναι πεταμένα λεφτά πέρα από όσα πηγαίνουν στο στομάχι μας!"
Αμέσως όμως κατάλαβε ότι, λόγω του γιου της, είχε πει βλακεία, και της κόπηκε το γελάκι.
Πίσω στο τώρα του τότε, ο Κώστας βρίσκεται, μετά από υπερπροσπάθεια, σε ασφαλή θέση.
Μετά την πρώτη ανακούφιση, ευκαιρεί να περιεργαστεί το βιβλίο που κουβάλησε.
Μπορεί να είναι η Ιλιάδα, ο Τομ Σόγερ, ο Πόλεμος των κουμπιών, το Νησί των Θησαυρών.
Δεν βλέπω καλά από εδώ που είμαι. Δεν θα μπω μέσα, είμαι συγγραφέας με τακτ.
Μπορώ όμως να σας πω τι έγινε στο μέλλον (η ιστορία αυτή έγινε προ δεκαετίας).
Συχνά δέχομαι παράπονα από παιδιά ότι αυτά που γράφω τελειώνουν απότομα,
και, ακόμα χειρότερα, πως είναι λυπητερά, χωρίς ποτέ ένα ευτυχισμένο τέλος.
Λοιπόν, σας πληροφορώ ότι ο Κώστας σήμερα (και το σήμερα αυτό ισχύει για πάντα),
είναι ένας αξιολάτρευτος νέος, με επιτυχία σε ό,τι κάνει. Και κανονικός στα κιλά του.
Κανείς δεν ξέρει τι θα βγει από μια αρρώστια. Το αύριο είναι άγραφο. Συμβαίνει τώρα.