Ο καλύτερος παιχνιδότοπος στον κόσμο

Το τρένο βγήκε από την πόλη περνώντας μέσα από ένα σπίτι με κήπο.
Ο Νίκος (στην Α΄ Δημοτικού, περίμενε τα Χριστούγεννα) είχε κάτσει παράθυρο.
Πώς γίνεται να κοιμάσαι όταν δίπλα σου περνάνε βαγόνια;
Έμπαιναν όλο και πιο βαθιά στην εξοχή.
Μια αγελάδα έβοσκε δίπλα σε ένα ποταμάκι, μόλις που την είδε από την ταχύτητα.
Μα κάτσε, αυτή ήταν από ένα παιχνίδι του, από εκείνο με τη φάρμα!
Έφτασαν σε έναν σταθμό στη μέση ενός καταπράσινου τίποτα.
Ο Νίκος βοήθησε έναν ηλικιωμένο να κουβαλήσει τη βαλίτσα του.
Ήταν ο παππούς του, τον κατάλαβε, πήγε να του μιλήσει, τον έχασε όμως στο πλήθος.
Μέχρι να αποφασίσει αν θα κατέβει να τον ψάξει, έμεινε μόνος, το τρένο ξεκίνησε πάλι.

Νύχτωνε, άκουγε τον ήχο πάνω στις ράγες και έβλεπε τον εαυτό του στο τζάμι, κρύωνε.
Ανεβαίνανε σε βουνό και παίρνανε στροφές, ήταν όπως στο λούνα παρκ, αλλά στα σοβαρά.
Οι λάμπες σβήσανε, κι εδώ οικονομία, μπήκανε σε ένα τούνελ φτιαγμένο από σκοτάδι.
Το τρένο σταμάτησε, στο βάθος φάνηκε μια θάλασσα από πολύχρωμα κινούμενα φώτα.
Την ησυχία θρυμμάτισε η μουσική, ντάμπα ντούμπα, όπως ένα τζάμι μια μπάλα.
Και αμέσως μετά η βουτιά στο κενό, ο Νίκος το περίμενε, κρατήθηκε, και γούσταρε τρελά.
Όσο πλησίαζε κοιτούσε μαγεμένος το θέαμα, ήταν η χώρα των ονείρων του!
Τα πιο όμορφα παιχνίδια που έγιναν ποτέ, σε τεράστιες διαστάσεις!
Το κόκκινο κουτί των παραμυθιών που δεν γράφτηκαν ακόμα, η φτερωτή γέφυρα,
η τσουλήθρα από τη σπηλιά των γεμιστών μπισκότων
να καταλήγει στο πειρατικό που πλέει στη λίμνη με τα χρυσόψαρα,
ανεμόσκαλες να κρέμονται από τον ιστό των τελεφερίκ,
κι όταν αφήνεις τα χέρια να πέφτεις σε μηχανικά τραμπολίνο που σε πετάν πίσω πιο ψηλά,
κανείς κίνδυνος, όλα τέλεια φτιαγμένα, χιλιάδες νάνοι με αστεία φωσφορίζοντα κοστούμια
να σκίζονται να σε εξυπηρετήσουν χαμογελαστοί.
Ο Νίκος δεν έβλεπε την ώρα να χαθεί στα δρομάκια της παιχνιδούπολης,
ενθουσιασμένος από την προσμονή απίστευτων εκπλήξεων, πέρα από τη φαντασία.
Οι χτύποι της καρδιάς του έπεφταν σε σιρόπι χαράς.
Ο ήχος του σκληρού φρένου ήταν ανατριχιαστικός.
Το τρένο ακινητοποιήθηκε στην πλατφόρμα.
Οι πόρτες δεν άνοιξαν αυτόματα.
Πήγε από κοντά να δει αν χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει κάποιο χερούλι.
Η πόρτα άνοιξε απότομα και μπήκε ένα βλοσυρός κύριος με στολή. Δεν ήταν νάνος.
Ήταν ο ελεγκτής των εισιτηρίων. Κι ο Νίκος ήταν ένας λαθρεπιβάτης.
«Ακολουθήστε με, παρακαλώ».
Ο Νίκος μεταφέρθηκε υπόγεια σε ένα κελί μέχρι να γίνει η δίκη.
Περίμενε μάταια να ξημερώσει, σε αυτόν τον τόπο ήταν συνεχώς νύχτα.
Η τιμωρία του θα ήταν να δουλέψει στα πλυντήρια ενός πολυτελούς ξενοδοχείου.
Έπρεπε να βγάλει τα χρήματα που χρωστούσε, το πρόστιμο, συν τους τόκους.
Έζησε για πολύ καιρό ανάμεσα στις αναθυμιάσεις από τα απορρυπαντικά,
στο στρίγκλισμα του σιδερωτηρίου και τους ατμούς της πρέσας.
Μαζί με άλλους εργάτες από γειτονικά πόστα (οι καθαριστές, οι κουζιναίοι, οι κουβαλητές)
είχαν βγάλει ένα τραγούδι, πάνω στη μελωδία μια γνωστής επιτυχίας.
Το ρεφρέν πήγαινε κάπως έτσι:
«Μαμά, μπαμπά δώστε μου λεφτά
πιο πολλά από κάθε άλλη φορά
αυτό είναι το τελευταίο δώρο που ζητώ
γιατί κάτω από το καλύτερο είναι το πιο κακό».
Μερικοί ετοίμασαν ένα χορευτικό, ανέβηκαν κρυφά στο ισόγειο,
και το παρουσίασαν μπροστά σε παραξενεμένους πελάτες και τον εξαγριωμένο διευθυντή.
Θα πήγαινε κι ο Νίκος να διαμαρτυρηθεί για τη σκλαβιά που περνούσε, αλλά δεν τόλμησε.
Ίσως καλύτερα, γιατί οι συνάδελφοί του εξαφανίστηκαν, έτσι απλά.
Μετά από λίγους μήνες, έλαβε ένα γράμμα που έλεγε ότι η ποινή του είχε τελειώσει.
Μάλιστα, του έδωσαν και ένα ειδικό βραχιολάκι με το οποίο θα μπορούσε να μπει
σε όποιο παιχνίδι ήθελε, και για όσες φορές, για μια ολόκληρη ημέρα.
Ο Νίκος έτρεξε στο σταθμό του τρένου.
Δεν είχε χρήματα να αγοράσει εισιτήριο αλλά μπόρεσε να ανταλλάξει το βραχιολάκι.
«Πού πάτε;» τον ρώτησε ο ίδιος κύριος που τον είχε συλλάβει, αυτή τη φορά ευγενικός.
«Σπίτι».
«Δεν ξέρω αν περνά από κει».
«Μπορώ να δω ένα χάρτη;»
Ο χάρτης δεν είχε ονόματα. Ο Νίκος επέμεινε:
«Η διαδρομή είναι κυκλική. Άρα σίγουρα θα περνά από το σημείο που ανέβηκα στο τρένο».
«Θα σας συμβούλευα να έχετε τα μάτια σας δεκατέσσερα για να μην το χάσετε», απάντησε ο κύριος, «μπορεί να σας φανεί πολύ διαφορετικό, τώρα που εσείς έχετε αλλάξει».
«Θα είναι όμως το ίδιο;» ρώτησε με αγωνία ο Νίκος.
«Ναι, τα πράγματα δεν αλλάζουν έτσι εύκολα, μέσα σε μια νύχτα».
Του ακύρωσε το εισιτήριο, οι πόρτες έκλεισαν με πάταγο και το τρένο ξεκίνησε.
Η παιχνιδούπολη απομακρυνόταν, υπέροχη, χάλια όμως αν ήσουν σε λάθος θέση.
Σε λίγο χάραζε η μέρα.