10 + 1 δυνατές θεατρικές ερμηνείες

Νίκος Ψαρράς → Φάρος

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης μετέφερε με σκηνοθετική ειλικρίνεια επί σκηνής τη συνύπαρξη μιας ομάδας ανδρών, αναθέτοντας σε άξιους ηθοποιούς τα διάφορα πρόσωπα μιας ασθμαίνουσας πλοκής. Όλοι τους στάθηκαν αντάξιοι του ρόλου τους, όμως, στον ρόλο του Ιβάν ο Νίκος Ψαρράς κράτησε και πάλι τα πρωτεία, υποδυόμενος με ξεκαρδιστικό χιούμορ και τραγικότητα έναν ξεμωραμένο, ένοχο άνθρωπο, που «χρωστά» ακόμη στη ζωή, επιβεβαιώνοντας, για μιαν ακόμη φορά, ότι ο καλός ηθοποιός μπορεί να αναδειχθεί σε οποιανδήποτε συνθήκη, στο πλευρό οποιουδήποτε νέου ηθοποιού.
Info: Θέατρο Αθηνών, από 10 Οκτωβρίου

Κωνσταντίνα Τάκαλου → Οι δούλες

Η Μαριάννα Κάλμπαρη μετέφρασε και σκηνοθέτησε το σκληρό έργο του Ζαν Ζενέ που σχολιάζει τη βία και τη φυσική τάση του ανθρώπου να ονειρεύεται. Ως σκηνοθέτις και ερμηνεύτρια ταυτόχρονα, με ελάχιστα σκηνικά μέσα, έδωσε βήμα στην Κωνσταντίνα Τάκαλου και στην Κάτια Γέρου. Η κυρία Τάκαλου, με οικείο τόνο και με χαρακτηριστικά νευρώδεις κινήσεις, επένδυσε τον αντιφατικό της ρόλο με έμπνευση και πέρασε με ευκολία από τη μια διάθεση στην άλλη, σφραγίζοντας με την ερμηνεία της αυτήν την πολύ καλή παράσταση.
Info: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, από 7 Ιανουαρίου 2019

Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης - Σταμάτης Κραουνάκης

Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης → Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα

Οι μονόλογοι δύο διαφορετικών ανθρώπων ενώθηκαν σκηνικά στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μάρκελλου. Οι δυο διαφορετικοί ήρωες της Λένας Κιτσοπούλου ήταν τραγικοί, στον βαθμό στον οποίον συγκρούονταν με την πραγματικότητα. Η πρώτη νουβέλα, όμως, βρήκε την εκφορά του λόγου, το σκηνικό θάρρος, τον απαιτούμενο βαθμό έκθεσης στο κοινό και την κατάλληλη συναισθηματική κλιμάκωση ώστε η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Αβαρικιώτη στον «Καραφλομπέκατσο» να καθιερωθεί ως τολμηρή και πρωτοπόρα.
Info: Θέατρο Σταθμός, από 8 Οκτωβρίου (Φέτος, στον ρόλο του «Καραφλομπέκατσου» ο Θύμιος Κούκιος)

Σταμάτης Κραουνάκης → Ντουέντε

Καθισμένος και επιβλητικός πίσω από ένα τραπέζι ο Σταμάτης Κραουνάκης απήγγειλε το στοχαστικό δοκίμιο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα πάνω στο «Ντουέντε», σχολιάζοντας με δυο αντρικές φωνές, ένα τσέλο και ένα πιάνο και στήνοντας ένα δρώμενο γεμάτο απρόοπτα και έμπνευση. Ο Κραουνάκης δεν ανέδειξε μόνο το κείμενο του Λόρκα, παρά δημιούργησε το ελληνικό σύστοιχο της «φλαμένκο» διάθεσης, διατηρώντας έναν αξιοζήλευτο ειρμό και ζωντανεύοντας μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας ένα βασικό κατηγόρημα της Αισθητικής.
Info: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, από 17 έως 21 Οκτωβρίου

Δανάη Μπάρκα - Στάθης Σταμουλακάτος

Δανάη Μπάρκα → Ουρανία

Η Ουρανία είναι ένας μονόλογος πάνω στη ματαίωση των ονείρων, τον απόλυτο έρωτα και την ολοκληρωτική μοναξιά. Μια νέα γυναίκα κατανοεί, σχολιάζει και απαρνείται την πραγματικότητα μέσα από μια κάμερα. Η Δανάη Μπάρκα ανέλαβε μια τεράστια πρόκληση: να ερμηνεύσει τον σχετικά άνισο, στη σύνθεσή του και στη θεματική του, μονόλογο που έγραψε ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, να δημιουργήσει τον ρόλο από την αρχή και να μας συστήσει τη συγκινητική, παχουλή Ουρανία μέσα στο παιδικό της δωμάτιο.
Info: Θέατρο 104, από 15 Οκτωβρίου μέχρι 18 Δεκεμβρίου

Στάθης Σταμουλακάτος → Στέλλα κοιμήσου

Ο Στάθης Σταμουλακάτος φιλοτεχνεί επί σκηνής το μοντέλο του φαλλοκράτη, διαβρωμένου νεόπλουτου επιχειρηματία που με απόλυτη απουσία ήθους και αισθητικής καθορίζει την οικονομική ζωή και τις επιλογές της οικογένειάς του: στο έργο του Γιάννη Οικονομίδη ο πατέρας-αρπακτικό είναι μια παρατραβηγμένη, κραυγαλέα εκδοχή της πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας. Αποδίδοντας τη νατουραλιστική σύλληψη του συγγραφέα, ο Σταμουλακάτος εκφέρει με πειστικό τρόπο ένα λόγο ακραία σκληρό, κυνικό και χυδαίο, ενώ η αθυροστομία του είναι το τεκμήριο της ευτέλειας και της φαυλότητάς του.
Info: Θέατρο Τζένη Καρέζη, μέχρι και τις 13 Νοεμβρίου

Γιώργος Παπαπαύλου - Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Γιώργος Παπαπαύλου → Αγαμέμνονας

Η ερμηνεία του Γιώργου Παπαπαύλου στον ρόλο της Κλυταιμνήστρας στην παράσταση του Κωνσταντίνου Χατζή ήταν συγκλονιστική. Οι ασύλληπτα «μικρές» κινήσεις του δήλωναν τη διαφοροποίηση του ενός ρόλου από τον άλλον. Ο Παπαπαύλου «διεκδραμάτισε» με το σώμα και τη φωνή του όλη την πλοκή του έργου. Δούλεψε τον κάθε μόνολογο σαν να επρόκειτο να τον παίξει ολοκληρωμένο σε μιαν ενιαία παράσταση. Αφέθηκε στη μουσική των λέξεων αφού πρώτα εξέτασε τα κίνητρα και άφησε το προσωπικό του στίγμα στο κείμενο.

Λάζαρος Γεωργακόπουλος → Misery

Με χιούμορ και έναν ενδιαφέροντα ρόλο να διαχειριστεί, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος υποστήριξε, καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, τη θεατρική μεταφορά του Misery. Χωρίς την παρουσία του, η ερμηνεία της Ρένης Πιττακή θα έχανε πολλές από τις ποιότητές της. Αποδίδω την επιτυχία του κύριου Γεωργακόπουλου σε μια λεπτομερή μελέτη του ρόλου του, αλλά και στη συναίσθηση της σπουδαιότητας που είχε η συνύπαρξή του, επί σκηνής, με μιαν ηθοποιό μεγάλου διαμετρήματος. 

Λυδία Φωτοπούλου - Χρήστος Λούλης

Λυδία Φωτοπούλου → Με δύναμη από την Κηφισιά

Η παράσταση του Δημήτρη Καραντζά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ήταν ανεπανάληπτη, όχι μόνο ως προς την επιλογή των πρωταγωνιστριών, αλλά στο σύνολό της. Ο σκηνοθέτης κατάφερε να συστεγάσει το δραματικό και το κωμικό στοιχείο σε άψογη αναλογία, εναλλάσσοντας ομαλά τις σκηνές δίχως να κομπιάσει στην παράθεση της ιστορίας. Η Λυδία Φωτοπούλου στον ρόλο της Αλέκας απέπνεε τόσο αισθησιασμό, όσο και θηλυκότητα, κρατώντας το μέτρο και ελέγχοντας με τη φωνή της τις κινήσεις και τη σκευή του ρόλου.

Χρήστος Λούλης → ΡΟΜΠ/ROB

Και πάλι από τον Δημήτρη Καραντζά το Ρομπ/Rob του Ευθύμη Φιλίππου σχολίασε τον Ρομπέρτο Τσούκο, τον ήρωα του Bernard-Marie Koltès, κάνοντας τους θεατές συνενόχους μιας αλλόκοτης τελετής συμποσιακού χαρακτήρα. Η παρουσία του Χρήστου Λούλη ήταν ο παράγοντας που συνένωνε τις αφηγήσεις και μαρτυρίες των θυμάτων του δολοφόνου αυτού. Η κατασκευή του χαρακτήρα πέρασε επανειλημμένα τον ηθμό δοκιμασίας της δικής του φωνής και του δικού του, δυναμικού σκηνικού πορτρέτου, που ταίριαξε σε αυτόν τον νεορρεαλιστικό καμβά με μοναδικό τρόπο. 

Καρυοφυλιά Καραμπέτη

Καρυοφυλιά Καραμπέτη → Βάκχες

Διατηρώντας την ενέργειά της για αργότερα, συνεσταλμένη, αναμένοντας τη στιγμή της δυναμικής της εμφάνισης, συγκρατώντας τις αναπνοές της και απολύτως ενοποιημένη με το σύνολο των χορευτών/περφόρμερς, η Καριοφυλλιά Καραμπέτη ξεπρόβαλε και ανέδειξε το δεύτερο μέρος της παράστασης των «Βακχών» του Ευριπίδη, αιφνιδιάζοντας το κοινό με μιαν Αγαύη συγκλονιστική. Όσο για τον σκηνοθέτη Άρη Μπινιάρη, σχολίασε την προσωπική ελευθερία με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, σε μιαν υπερσύγχρονη, χορογραφημένη εκδοχή της τραγωδίας.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.