Made in USA και στη Στέγη

Το Made in USA είναι ένα πολυσυλλεκτικό φεστιβάλ που αποσκοπεί να μας εισάγει στη «νέα» αμερικανική πρωτοπορία, όπως αυτή αναδύθηκε μετά τους ριζοσπαστικούς πειραματισμούς του Wooster Group στο Performing Garage, στο κέντρο του Μανχάταν, τις δεκαετίες του 1970 και 1980. Το φεστιβάλ αρθρώνεται γύρω από καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει τη σύγχρονη αμερικανική τέχνη από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 μέχρι σήμερα, με τις σκηνικές φόρμες αιχμής τους, οι οποίες κινούνται στα όρια μεταξύ περφόρμανς, χορού, θεάτρου και εγκατάστασης. Το φεστιβάλ θα καταλάβει την Κεντρική και τη Μικρή Σκηνή της Στέγης, αλλά και εξωτερικούς χώρους, και θα παρουσιάσει 10 καλλιτέχνες και ομάδες με ιδιαίτερο καλλιτεχνικό λεξιλόγιο. Ριζοσπαστικά πειράματα με έργα ρεπερτορίου, εξερευνήσεις της ποπ κουλτούρας, αντισυμβατικές προσεγγίσεις των μεταμοντέρνων της Judson Church, εναλλακτικές χρήσεις των νέων τεχνολογιών, αλλά και συμμετοχικές τεχνικές που φέρνουν στη σκηνή ερμηνευτές και θεατές, είναι ορισμένες από τις κύριες θεματικές αυτής της δυναμικής πλατφόρμας. Ταυτόχρονα, ένα παράλληλο πρόγραμμα δημόσιων διαλόγων, εργαστηρίων, masterclasses και συζητήσεων με τους καλλιτέχνες θα διερευνήσει τη ζωτικότητα, τις προκλήσεις και τις αντιγνωμίες αυτής της «νέας» πρωτοπορίας, σε μια ιστορική στιγμή οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών αναταράξεων τόσο σε αμερικανικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κάτια Αρφαρά
Καλλιτεχνική Διευθύντρια Θεάτρου και Χορού της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση

Τι θα συνέβαινε ιστορικά αν ο μεταμοντέρνος χορός συναντούσε το voguing – το φανταχτερό «χορευτικό» υβρίδιο που ξεπήδησε από τις συνοικίες του Χάρλεμ στα τέλη της δεκαετίας του ΄60;

Ο Trajal Harrell θέτει ένα προκλητικό, υποθετικό ερώτημα για να εξετάσει τον τρόπο που η ιστορία κατασκευάζεται και ερμηνεύεται.Τι θα συνέβαινε ιστορικά αν ο μεταμοντέρνος χορός συναντούσε το voguing; Ο ριζοσπαστικός χορογράφος Trajal Harrell θέτει ένα προκλητικό, υποθετικό ερώτημα για να εξετάσει τον τρόπο που η ιστορία κατασκευάζεται και ερμηνεύεται.

46 άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιούνται για 61 λεπτά. Μια παράσταση-ύμνος στο ζωντανό θέατρο, με θέμα εμάς τους ίδιους και τη σημασία του να είσαι παρών στο «εδώ και τώρα».

Πώς θα ήταν αν οι ντανταϊστές, οι αποδομιστές, οι δημιουργοί διαδραστικών εφαρμογών και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης και οι αναρχικοί χάκερ του Ίντερνετ ανέβαζαν τον σαιξπηρικό Άμλετ από κοινού με τον Heiner Müller και τη Laurie Anderson;

Πώς θα ήταν αν οι ντανταϊστές, οι αποδομιστές, οι δημιουργοί διαδραστικών εφαρμογών και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης και οι αναρχικοί χάκερ του Ίντερνετ ανέβαζαν τον σαιξπηρικό Άμλετ από κοινού με τον Heiner Müller και τη Laurie Anderson;

Μια απρόβλεπτη διαχείριση των Τριών Αδερφών του Τσέχοφ, ένα ηλεκτρισμένο σκηνικό ποίημα, αποκαλυπτικό της οριακής κατάστασης των τσεχοφικών ηρωίδων.

Ένα απροσδόκητο multimedia σόλο με τον Αγαμέμνονα και τον Αίγισθο στο Skype και τη μυθική Κλυταιμνήστρα καλωδιωμένη στο Google.

Πού φτάνουν τα «θέλω» μας, όταν αρχίζουν τα «θέλω» των άλλων;
Μπορούν οι μονάδες να συναποτελέσουν μια ομάδα;
Μια παράσταση για τη διαφορετικότητα από την ελληνικής καταγωγής Heather Kravas.

Ο πυρετός της μέσης ηλικίας, τώρα χορογραφημένος!

Μια ελεγεία στημένη σε ένα καταγώγιο, με ζωντανή μουσική και τρεις αρχετυπικούς Αμερικανούς αντιήρωες: έναν παλαιστή, τον διεφθαρμένο μάνατζέρ του και μια πόρνη.

Showcase

Ένας ηθοποιός, ολόγυμνος, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Δίπλα του, σε απόσταση αναπνοής, εμείς, οι θεατές.
Ένα νέο «συμβόλαιο» για το τι τελικά είναι θέατρο υπογράφεται ανάμεσα στον περφόρμερ και το κοινό του.

Πώς συνδέονται η Whitney Houston, o Paul Simon, ο Buddy Holly, o Bruce Lee, η Amelia Earhart, o Serge Gainsbourg, ο Bob Dylan, μια υπέρβαρη ετοιμόγεννη γυναίκα, τα Xanax και η αγάπη; Μία είναι η απάντηση: ο Zachary Oberzan είναι εδώ! 

Σχηματίζοντας έναν κλοιό γύρω από τους ερμηνευτές, οι θεατές καλούνται να γίνουν μέρος αυτού που συμβαίνει και να συμμετάσχουν σε ένα απολαυστικό χάος. 
Ετοιμαστείτε να ζήσετε το ζωντανό θέαμα ως κοινή πολιτική πράξη!