troades-1

Για την παράσταση Τρωάδες, του Σωτήρη Χατζάκη, από το Εθνικό Θέατρο.

Του Νίκου Ξένιου

Στο ολοκαίνουργιο ανοικτό θέατρο της Χώρας Άνδρου είδαμε τις Τρωάδες του Ευριπίδη, την παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου σεσκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη που άνοιξε τα Επιδαύρια 2015.

Τον Ιούλιο οι Τρωάδες ανέβηκαν στην Αλεξανδρούπολη, την Ολυμπία και τη Νεμέα, τον Αύγουστο στο Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας και στην Άνδρο, ενώ θα συνεχίσουν την πορεία τους στα Βριλήσσια, το Χαλάνδρι, την Ελευσίνα, τον Βύρωνα, τη Θεσσαλονίκη, το Ηρώδειο, το κηποθέατρο Παπάγου, τη Νέα Σμύρνη και την Ηλιούπολη.

Ανταγωνισμός των πολιούχων θεών

Ο Σκάμανδρος βουίζει από τις κλάψες
των σκλάβων γυναικών, που τις μοιράζουν
στους αφέντες με κλήρο. Άλλες λαχαίνουν
στους Θεσσαλούς και στους Αρκάδες άλλες
ή στου Θησέα τους γιους, τους βασιλιάδες
των Αθηναίων. Κι εδώ μες στις καλύβες
είναι όσες μείνανε έξω από τον κλήρο,
γυναίκες απ᾽την Τροία, ξεδιαλεγμένες
για του στρατού τους πρώτους· και μαζί τους
είναι κι η Ελένη, η κόρη του Τυνδάρεω,
από τη Λακωνία· μ᾽ όλο το δίκιο
για σκλάβα τους κι αυτή τη λογαριάζουν.
Και να, στην πόρτα μπρος πεσμένη —αν θέλει
κανείς την έρμη αυτή να δει— η Εκάβη
χύνει πολλά και για πολλούς τα δάκρυα·
σκληρά την Πολυξένη της σκοτώσαν
κοντά στον τάφο του Αχιλλέα· χαθήκαν
ο Πρίαμος, τα παιδιά τους· την Κασσάνδρα,
που παρθένα στην έκσταση δοσμένη
την άφησε ο Απόλλωνας, την παίρνει
στανικώς ο Αγαμέμνονας, κι ευσέβεια
και το θεό αψηφώντας, να την έχει
συντρόφισσα κρυφή του κρεβατιού του.
Τώρα έχε γεια, πελεκητό εσύ κάστρο
κι ω πόλη, που καλότυχη άλλοτε ήσουν·
αν η Αθηνά δε σε χαλούσε, η κόρη
του Δία, γερή κι ολόρθη ακόμη θα ήσουν[1].

Ο Ευριπίδης βάζει την διεσυρμένη, κουρεμένη και σκονισμένη από τα χαλάσματα του πολέμου Εκάβη των «Τρωάδων» του να νοσταλγεί τις διονυσιακές τελετές και να ολοφύρεται για το τέλος ενός πολιτισμού.

Ο Ποσειδώνας δίνει την έναρξη και την περίληψη των τεκταινόμενων αυτού του δράματος, που υπαινίσσεται τις βιαιοπραγίες των Αθηναίων σε βάρος των κατοίκων της Μήλου. Ένα θέμα ιδιαίτερα ευαίσθητο που κηλίδωσε την Αθηναϊκή Συμμαχία, αμαύρωσε την εικόνα της Δημοκρατίας και εξελίχθηκε σε αφόρμηση ειρηνιστικών έργων τέχνης. Ο Ευριπίδης βάζει την διεσυρμένη, κουρεμένη και σκονισμένη από τα χαλάσματα του πολέμου Εκάβη των «Τρωάδων» του (που παρουσιάστηκε το 415 στο θέατρο του Διονύσου ως τρίτο μέρος της τριλογίας Αλέξανδρος/Παλαμήδης/Τρωάδες) να νοσταλγεί τις διονυσιακές τελετές και να ολοφύρεται για το τέλος ενός πολιτισμού. Η νοσταλγία της πολιτιστικής ταυτότητας της Εκάβης είναι δύσχρηστο θέμα και υψηλό στοίχημα για κάθε σκηνοθέτη, ως εκ τούτου δε σπανίως αποδίδει καρπούς. Εξίσου υψηλής στάθμης στοίχημα συνιστά για μιαν ηθοποιό, και δη της ηλικίας της κυρίας Καραμπέτη, το να αποπειραθεί μιαν Εκάβη πειστική, ιδία όταν πρόκειται για μια νατουραλιστική προσέγγιση του έργου, που απαιτεί ακαδημαϊκή εκφορά και εξάρσεις βογγητών, δακρύων και πένθους.

Καλές αλλά μεμονωμένες ερμηνείες

troades-2Αξιοπρεπής λοιπόν η ερμηνεία της κυρίας Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, άνισες όμως οι κορυφώσεις της, σαν να είχαν δουλευτεί καλά χωριστά αλλά να μην είχαν δομηθεί σε ενιαίο σύνολο. Κατά στιγμές βεβαίως θαύμασα την άψογη χρήση των εκφραστικών της μέσων, μου έλειπε όμως η αίσθηση της απόλυτης φρίκης που αναζητώ από τον θρήνο της Εκάβης, πιθανώς γιατί η κυρία Καραμπέτη φάνταζε ιδιαίτερα νέα και «επιμελημένα ατημέλητη» για να σταθεί στο ύψος του σπαραγμού της. Το ίδιο ίσχυε για τον Χορό, με στυλιζαρισμένες περούκες «κεκαρμένων δούλων», με στημένες κινήσεις και υψίφωνες εξάρσεις που κούραζαν. Κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις (Γιασεμί Κηλαηδόνη, Γεωργία Μητροπούλου) παγιδεύτηκαν στη σύνθεση ανούσιων «ταμπλώ» της χορογραφίας και στην εκτέλεση δύσκολων ελληνοπρεπών συνθέσεων χορωδιακού συνόλου του κυρίου Παπαδημητρίου. Οι αλλού επικές κι αλλού λυρικές του συνθέσεις παρήγαγαν άψογα φωνητικά σύνολα που, ωστόσο, ελάχιστα συνέβαλαν στη δραματική κορύφωση, καθώς φάνταζαν σαν καλοχορδισμένα χορικά άλλων εποχών, μιας «από καθέδρας» εκφοράς του δραματικού λόγου.

Ένα συμβατικό κι ατελέσφορο σκηνικό

Η όλη αισθητική προσέγγιση της σπουδαίας αυτής τραγωδίας ήταν παραδοσιακή, αν ξεκινήσει κανείς από τα κοστούμια του Γιάννη Μεντζικώφ, συνεχίσει με το σκηνικό και τους φωτισμούς, και κλείσει με τη διδασκαλία του Χορού.

Ιδιαίτερα πρόχειρη κατασκευή, το σκηνικό της κυρίας Δρίνη με την πύλη της Τροίας και τους ογκόλιθους θύμιζε παρωχημένες εποχές, Κλώνη ή κάτι τέτοιο. Αλλά και η όλη αισθητική προσέγγιση της σπουδαίας αυτής τραγωδίας ήταν παραδοσιακή, αν ξεκινήσει κανείς από τα κοστούμια του Γιάννη Μεντζικώφ, συνεχίσει με το σκηνικό και τους φωτισμούς, και κλείσει με τη διδασκαλία του Χορού. Από την αρχή της παράστασης αντιλαμβανόταν κανείς την πεπατημένη της προσέγγισης, ακόμη και όταν το κείμενο του Κ.Χ. Μύρη ξέφευγε από την κατά λέξιν απόδοση του πρωτοτύπου: «...αν δεν την βύθιζε ο Θεός στα Τάρταρα, ποιος θα μιλούσε για την Τροία; Θα χανόμασταν στο σκοτάδι της ιστορίας κι οι γενιές των μελλοντικών ανθρώπων δεν θα μας τραγουδούσαν στα έπη και τις τραγωδίες». Τα σκηνικά δεν πρότειναν κάτι ουσιαστικό, ούτε φάνηκε να είχαν άλλη πρόθεση πέραν μιας αφαίρεσης νατουραλιστικών αποχρώσεων: θα μπορούσαν και να λείπουν τελείως. Η χορογραφία συνέτεινε στην αποστασιοποιημένη εικόνα που μας άφησε η παράσταση. Το ίδιο ισχύει για τους αφελείς φωτισμούς.

Τα μεγάλα πλεονεκτήματα της παράστασης

Η Μαρία Κίτσου ως Ανδρομάχη κατόρθωσε να κρατήσει το κοινό την ανάσα του, ο Νίκος Ψαρράς ως Ταλθύβιος ισορρόπησε ανάμεσα στην εξωτερική σκληρότητα του ρόλου και σε μια βαθιά βιωμένη ανθρωπιά και η Κωνσταντίνα Τάκαλου ως Αθηνά εντυπωσίασε με τον αισθησιασμό και την ένταση της φωνής της. Αυτοί οι τρεις ηθοποιοί κράτησαν, κατά την άποψή μου, τα ερμηνευτικά σκήπτρα της παράστασης, ενώ δεν πέρασαν απαρατήρητες η Κασσάνδρα της Κόρας Καρβούνη και η Ελένη της Ελένης Ρουσσινού.

troades-3Βακχική ως προς την έμπνευση και ως προς τις γραμματολογικές αναφορές είναι η εμφάνιση της Κασσάνδρας επί σκηνής: ψάλλοντας «ευάν, ευοί» η ευριπίδεια Κασσάνδρα παραπέμπει στον παλιό εκείνο καιρό της ευωχίας και των ιερών βακχικών χορών ώστε να διαγράψει τον ειρωνικό «υμέναιο» σκλάβας που την περιμένει στην κλίνη του Αγαμέμνονα. Ως ηθικός αυτουργός της εκβακχεύσεως των φρενών της Κασσάνδρας παρουσιάζεται, δια στόματος Ταλθύβιου, ο Απόλλων. Η Κασσάνδρα θα προφητεύσει όλη την εξέλιξη των κύκλιων επών επί σκηνής, τον «ωμοβρότα» και «ορειβάτιν» Κύκλωπα και την «μήτιν» (πανουργία) του Οδυσσέα στο ομώνυμο έπος. Η μάντισσα κακών προφητεύει τη διάρρηξη του παρθενικού της υμένα ως αλληγορία της εισβολής των Δαναών στα ιερά εδάφη της Ασίας, αυτό το «βάκχευμα» ή «άγνευμα» που η ανατολίτισσα Εκάβη θα περιγράψει γλαφυρά λέγοντας πως «δεν έχει καμιάν αίσθηση του μέτρου». Η Ελλάδα εμβαπτίζεται στην Ανατολή με σφάγιον την ίδια την έννοια της ιερότητας και της ανθρωπιάς. Η Κασσάνδρα εκφαίνεται ως απόλυτη κυρίαρχος του πεπρωμένου της κι εκφράζει την απόλυτη περιφρόνηση του Ευριπίδη για κάθε εξουσιαστικό σχήμα. Αλλά οι υποδουλωμένες Τρωάδες την παρακινούν να εγκαταλείψει το σχήμα της και τα σκήπτρα της: «Ρίπτε, τέκνον, ζαθέους κλήδας και από χοός ενδυτών στεφέων ιερούς στολμούς»: Ο ύμνος στον Έρωτα που ψάλλει ο Χορός των καλλίπεπλων νεανίδων της Φρυγίας συνιστά αντίστιξη στο τοπίο της ερήμωσης και του χαλασμού της Τροίας, αλλά και μνεία στην εγκατάλειψη της πόλης από τους θεούς.

Η τραγικότητα ξεπερνά κάθε προηγούμενο: ο Αστυάνακτας, που προοριζόταν για διάδοχος του επίγειου ασιατικού θρόνου, θα γκρεμιστεί χωρίς έλεος από τα τείχη πριν προλάβει να λάβει μέρος στους τοξευτικούς αγώνες των εφήβων και φέρετρό του θα γίνει η ασπίδα του Έκτορα. 

Η στυγνή δολοφονία του μικρού Αστυάνακτα βαρύνει το «Τυνδάρειον έρνος», την Ελένη, που στη συγκεκριμένη τραγωδία εκφαίνεται ως επιτυχημένη πλανεύτρα γελοιοποιώντας τον Μενέλαο μπροστά στον Χορό των γυναικών. Η τραγικότητα ξεπερνά κάθε προηγούμενο: ο Αστυάνακτας, που προοριζόταν για διάδοχος του επίγειου ασιατικού θρόνου, θα γκρεμιστεί χωρίς έλεος από τα τείχη πριν προλάβει να λάβει μέρος στους τοξευτικούς αγώνες των εφήβων και φέρετρό του θα γίνει η ασπίδα του Έκτορα. Αυτή η ωμή, κανιβαλική και πρωτόγονη αρρενοφθορία συνιστά και την ύψιστην ύβριν ενός τραγικού έργου που δεν αποδίδει τίσιν ή κάθαρσιν. Ενός έργου που είναι κατεξοχήν πολιτικό. «Τι είσαι, Δία;» αναφωνεί η Εκάβη θεολογώντας, «νόμος φυσικός, ή ανθρώπων επινόηση;». Μαζί με τις γυναίκες του Χορού θρηνεί, αναπολώντας τα «κισσοφόρα νάπη» της Ίδης, τους δώδεκα «ζαθέους σελάνας», τα ξόανα των θεών και τις διονυσιακές τελετές, της πάλαι ποτέ ευτυχισμένης εποχής της βασιλείας της: «παιάνι στυγνώ συρίγγων τ’ευφθόγγων φωναίς». Η τρωαδίτισσα άνασσα κατεβάζει τα τεράστια πάθη της σε ανθρώπινη κλίμακα, τώρα που οι φλόγες των Αχαιών ισοπεδώνουν το βασίλειό της και τα παιδιά της σφάζονται και εξανδραποδίζονται, το ένα μετά το άλλο. Δεν νομίζω να υπήρξε άλλο έργο στην παγκόσμια ιστορία του θεάτρου που να συγκέντρωσε τόσο θρήνο και τόσον κοπετό χωρίς αυτό να έχει αποβεί εις βάρος της δραματουργικής ισορροπίας. Το έργο θα κλείσει η Εκάβη με την ειρωνική συνειδητοποίηση της απρόσμενης τροπής των ανθρωπίνων και της σχετικότητας της ευτυχίας:

Όποιος την ευτυχία του καμαρώνει
σαν κάτι απαρασάλευτο, είν᾽ ανόητος·
σαν τον τρελό τον άνθρωπο και η τύχη,
ιδιότροπη πηδά απ᾽ τη μια στην άλλη,
δε μένει πάντα σ᾽ έναν η ευτυχία [2].
Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
 
Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Σκηνικά: Έρση Δρίνη
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Χορογραφία: Κική Μπάκα
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Mελίνα Παιονίδου
A΄Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Δαυλού
B΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Γούνας
Bοηθός σκηνογράφου: Φώτης Μουρτάς
Bοηθός ενδυματολόγου: Λίνα Καρανικολάου
Σχεδιασμός Κομμώσεων: Χρόνης Τζήμος
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
 
Διανομή (με σειρά εμφάνισης)
Ποσειδών: Θέμης Πάνου
Aθηνά: Κωνσταντίνα Τάκαλου
Εκάβη: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη  
Ταλθύβιος: Νίκος Ψαρράς
Κασσάνδρα: Κόρα Καρβούνη
Ανδρομάχη: Μαρία Κίτσου  
Μενέλαος: Κρατερός Κατσούλης  
Ελένη: Ελένη Ρουσσινού  

Χορός:

Ντίνα Αβαγιανού, Κατερίνα Γιαμαλή, Ανδρομάχη Δαυλού, Άννα Ελεφάντη, Βερόνικα Ηλιοπούλου, Δανάη Κατσαμένη, Γιασεμί Κηλαηδόνη, Σταυρούλα Κοντοπούλου, Σταυρούλα-Μελισσάνθη Μάκρα, Βάγια Ματαφτσή, Γεωργία Μητροπούλου, Γεωργιάννα Νταλάρα, Στέλλα Ράπτη, Αγγέλα Σιδηροπούλου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Γεωργία Τσαγκαράκη, Ιώβη Φραγκάτου  

Φρουροί: Αλέξανδρος Βαμβούκος, Αντώνης Χαντζής

Στο ρόλο του Αστυάνακτα ο μικρός Βασίλης Δημουλής

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

[1] Ευριπίδη Τρωαδίτισσες, σε μετάφραση Θρασύβουλου Σταύρου.
[2] Το ίδιο, όπως παραπάνω.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο θείος Βάνιας», «Μια άλλη Θήβα», «Σεροτονίνη»: Τρεις έξοχες παραστάσεις που παίζονται αυτές τις μέρες

«Ο θείος Βάνιας», «Μια άλλη Θήβα», «Σεροτονίνη»: Τρεις έξοχες παραστάσεις που παίζονται αυτές τις μέρες

Τρεις έξοχες παραστάσεις, οι οποίες θα παρουσιάζονται μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου. «Ο θείος Βάνιας» (σκην. Δημήτρη Καραντζά) στο θέατρο Προσκήνιο, «Μια άλλη Θήβα» (σκην. Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου) στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και «Σεροτονίνη» (σκην. Δημήτρη Αγαρτζίδη, Δέσποινας Αναστάσογλου) σ...

«Σπιρτόκουτο» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης: Στην άγρια γοητεία του musical

«Σπιρτόκουτο» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης: Στην άγρια γοητεία του musical

Για την παράσταση «Σπιρτόκουτο: The Musical – Πόλεμος σε τέσσερις τοίχους», βασισμένη στην ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Νιάρρου, η οποία παρουσιάζεται στη Στέγη έως τις 30 Δεκεμβρίου 2022. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Στη...

 «Solaris», «Βασίλισσα χωρίς φτερά» και «Ελευθερία εις θάνατον»: Τρεις αξιόλογες πολιτικές παραστάσεις του φθινοπώρου

«Solaris», «Βασίλισσα χωρίς φτερά» και «Ελευθερία εις θάνατον»: Τρεις αξιόλογες πολιτικές παραστάσεις του φθινοπώρου

Τρεις θεατρικές παραστάσεις προβάλλουν σαφείς πολιτικές τοποθετήσεις, υπερβαίνοντας την τρέχουσα επικαιρότητα. «Solaris», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, «Βασίλισσα χωρίς φτερά», σε σκηνοθεσία Μαρίας Γοργία και «Ελευθερία εις θάνατον» σε σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη.

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Τα 10 καλύτερα βιβλία του 2022 σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς

Τα 10 καλύτερα βιβλία του 2022 σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς

Οι New York Times δημοσίευσαν πρόσφατα μια λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία που κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά. Αξίζει να αναφερθεί πως, στην κατηγορία της μυθοπλασίας, τέσσερα από τα πέντε προτεινόμενα βιβλία είναι έργα γραμμένα από γυναίκες συγγραφείς. Στην κεντρική φωτογραφία, η βραβευμένη με Πούλιτζερ λογοτεχνίας ...

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς [Julian Barnes] «Ελίζαμπεθ Φιντς» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στεκόταν μπροστά μας χωρίς ση...

Παρουσίαση του μυθιστορήματος του Ντίνου Γιώτη «Club 23.4»

Παρουσίαση του μυθιστορήματος του Ντίνου Γιώτη «Club 23.4»

Το ΝΠΔΔ του Δήμου Ζωγράφου και οι εκδόσεις Βακχικόν παρουσιάζουν το βιβλίο του Ντίνου Γιώτη Club 23.4. 

Επιμέλεια: Book Press

Για το βιβλίο θα συζητήσουν ο συγγραφέας Ντίνος Γιώτης με τον συγγραφέ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς [Julian Barnes] «Ελίζαμπεθ Φιντς» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στεκόταν μπροστά μας χωρίς ση...

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την ανθολογία κειμένων του Κώστα Κουτσουρέλη «Η Πλάνη του Γκαίτε – Για μια κριτική του μεταφραστικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Δεν αληθε...

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Τσαρλς Σέιφ [Charles Seife] «Ο πραγματικός Χόκινγκ – Κατασκευάζοντας έναν διάσημο επιστήμονα» (μτφρ. Ανδρέας Μιχαηλίδης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

Δεκαέξι συγγραφείς γράφουν για την πρώτη ιδέα, το θεμελιακό αίτημα, το αρχικό ερέθισμα του νέου τους βιβλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κώστας Ακρίβος: «Ανδρωμάχη» (Μεταίχμιο)

...

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

10 Νοεμβρίου 2022 ΕΠΩΝΥΜΩΣ

«Γράφε για όσα ξέρεις»: Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες αποτιμούν την πιο διάσημη συγγραφική συμβουλή

Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες μιλούν για τη χιλιοειπωμένη συμβουλή που παροτρύνει τους άπειρους δημιουργούς να βασιστούν στα βιώματα και στις εμπειρίες τους, στην καθ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ