katsandri360

Στην Αναστασία Καμβύση

Μετά από την καλοκαιρινή περιοδεία με την παράσταση Κοινός Λόγος, συναντάμε τη Μαρία Κατσανδρή στη σκηνή του θεάτρου Μουσούρη, στο πλάι του Πέτρου Φιλιππίδη, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της κωμωδίας του Δημήτρη Ψαθά, Φον Δημητράκης.

Οι κωμωδίες του Δημήτρη Ψαθά είναι ομολογουμένως από τις πιο αγαπημένες του ελληνικού κοινού. Τι σας συγκινεί περισσότερο στον Φον Δημητράκη;

Το ίδιο το έργο πάνω απ' όλα, εξ άλλου «συγκινεί» πάντα ένα έργο γραμμένο με μαεστρία και αγάπη για τους χαρακτήρες. Δικαιώνονται σχεδόν όλοι. Αλλά ίσως αυτό που περισσότερο με «συγκινεί» είναι το πόσο τωρινό είναι, κι αυτό είναι και τρομακτικό λίγο, λες και δεν έχουν περάσει κάποια χρόνια...

Η ηρωίδα που υποδύεστε ανήκει στην εποχή που γράφτηκε το έργο ή τη βλέπετε σήμερα γύρω μας, στην ελληνική κοινωνία; Είναι με έναν τρόπο τραγική;

Φυσικά και την βλέπουμε σήμερα. Άλλωστε, νομίζω, οι «μαμάδες» δεν αλλάζουν και πολύ στο βάθος τους. Θα είναι πάντα αυτές που η καρδιά θα χτυπάει για τα παιδιά τους, που θα υποστηρίζουν, που θα ανησυχούν. Πάντα και παντού. Μπορεί ν' αλλάζει ο τρόπος αλλά όχι η ουσία. Μ' αυτήν την έννοια οι μαμάδες είναι με έναν τρόπο τραγικές και μάλιστα σε περιόδους πολέμου ή κρίσης. Τώρα όσον αφορά στην τραγικότητα του προσώπου αυτής της γυναίκας που τυχαίνει, κι αυτό είναι που τη χαρακτηρίζει, να είναι η σύζυγος του Φον Δημητράκη, είναι τόσο τραγική όσο και γελοία όπως και ο Φον Δημητράκης. Πιστεύω βέβαια πως πίσω από την όποια γελοιότητα κρύβεται μια μικρή έστω κηλίδα «οδύνης». Αν και αυτό θέλει πολύ κουβέντα...

Το έργο εκτυλίσσεται στην Κατοχή. Υπάρχει κάποια ιστορία από την Κατοχή, μια μαρτυρία δικού σας ανθρώπου που σας βάζει στο κλίμα της εποχής;

Σήμερα χρειάζεται και η ενδοσκόπηση για να ξαναφωνάξουμε σύσσωμοι «αέρα».

Φυσικά και έχω. Πολλές μαρτυρίες. Από την μητέρα μου κατ' αρχήν που αν και ήταν κοριτσάκι, θυμόταν παρά πολλά και από πολλούς θείους και θείες που ζούσαν στο κέντρο της Αθήνας. Ξέρετε, νομίζουμε πως από την Κατοχή έχουν περάσει πολλά-πολλά χρόνια... Δεν είναι έτσι αν το καλοσκεφτούμε... Οι άνθρωποι που τώρα είναι 80 ή και 70, είίναι άνθρωποι της κατοχής... Και μήπως νομίζουμε ότι έχουμε ξεπεράσει το «κατοχικό σύνδρομο»; Άλλωστε κι εγώ που είμαι της γενιάς του '60, θυμάμαι πολύ καθαρά τις τρύπες στα κτίρια της Αθήνας από τις οβίδες που υπήρχαν εκεί σαν ανοιγμένα στόματα για χρόνια. Ρώταγα τι είναι αυτές οι τρύπες στους τοίχους και... ωπ! ξεδιπλωνόταν μια ιστορία που την άκουγα σαν ένα άγριο παραμύθι. Μόνο που για αυτούς τους ανθρώπους δεν ήταν παραμύθι.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι και σήμερα ζούμε ένα είδος οικονομικής "κατοχής". Υπάρχει μία φράση (δική σας ή συναδέλφου σας) που όταν ακούγεται στην παράσταση, την βρίσκετε τρομερά επίκαιρη;

Υπάρχουν πολλές φράσεις που είναι επίκαιρες. Και που δυστυχώς θα παραμένουν αν δεν αλλάξουν τα «πράγματα». Όλα όσα ξεστομίζει ο Φον Δημητράκης είναι δυστυχώς άκρως επίκαιρα. Και όσο για την σημερινή «οικονομική κατοχή», δυστυχώς τα πράγματα είναι χειρότερα από τότε. Δεν είναι οικονομική κατοχή μόνο, είναι ολοκληρωτική «κατοχή». Ηθική, κοινωνική, πνευματική, φυσικά οικονομική... Ο εχθρός τότε ήταν συγκεκριμένος, τον πολεμούσες και ήσουν μάχιμος. Τώρα συμβαίνει και να είναι πολλοί οι εχθροί, εχθροί που φαίνονται, εχθροί που είναι κρυφοί, εχθροί με το προσωπείο του «οικείου». Σήμερα χρειάζεται και η ενδοσκόπηση για να ξαναφωνάξουμε σύσσωμοι «αέρα». Να γίνουμε πολεμιστές.

katsandri-parastasiΠότε αισθάνεστε μεγαλύτερη ασφάλεια ως ηθοποιός, στα χέρια ενός ικανού σκηνοθέτη ή περιτριγυρισμένη από ένα αξιόλογο καστ; Υπάρχει «συνταγή της επιτυχίας» για μια παράσταση;

Συνταγή δεν υπάρχει. Όπως και σε μια ερωτική σχέση. Φυσικά και αισθάνομαι ασφαλής όταν συνυπάρχει και ο ικανός σκηνοθέτης και οι αξιόλογοι ηθοποιοί και εδώ θέλω να σταθώ λίγο, μιας και αυτή η συνύπαρξη είναι σπάνια. Έχω την βαθιά πεποίθηση (και δεν ευλογώ τα γένια κανενός), ότι αυτό το «σπάνιο» έχει συμβεί και όχι από τύχη, σε μας, στη δική μας παράσταση. Ο Πέτρος Φιλιππίδης, που τον γνώρισα τώρα σαν σκηνοθέτη και έχω μεγάλη χαρά, ωθεί τους ηθοποιούς του να γεννήσουν το δικό τους «σπάνιο», «ακριβό», γιατί ο ίδιος είναι σπάνιος και ακριβός και σ' αυτόν οφείλεται αυτή η συγκεκριμένη ανάγνωση του έργου. Αυτό από μόνο του γεννάει μια σπουδαία αίσθηση ασφάλειας, μια δυναμική δημιουργίας. Και από την άλλη μεριά όταν συνευρίσκεσαι με ψυχές που πάλλονται καθημερινά... ε, αυτό κι αν είναι θαύμα. Όμως η παράσταση, κάθε παράσταση, είναι σαν να ακροβατείς καθημερινά σε τεντωμένο σκοινί χωρίς δίχτυ ασφάλειας. Δεν ξέρεις αν και πότε θα σπάσει...

Αν σας ζητούσα να μου πείτε ένα μόνο πράγμα που σας έμαθε το θέατρο στη διάρκεια της καριέρας σας, τι θα διαλέγατε να ξεχωρίσετε, σήμερα;

Α! Δεν μου έμαθε μόνο ένα... Και είναι δύσκολο να πω μόνο ένα. Θα «διαλέξω» την ταπεινοφροσύνη. Αλλά θα μου επιτρέψετε να προσθέσω και την υπομονή. 

Μέσα από το θέατρο έχετε πολλές φορές αναμετρηθεί με την Ιστορία. Ρόζα Λούξενμπουργκ, Κοινός Λόγος (για να σταθώ σε δύο μόνο από τις πρόσφατες ερμηνείες σας). Η βουτιά στην κωμωδία είναι ένα ευχάριστο διάλλειμα ή ένα ακόμη πιο δύσκολο εγχείρημα;

Τα όπλα μας είναι ο λόγος, η φωνή, η γυμνασμένη ψυχή, ο ελεύθερος νους.

Ξέρετε, η κωμωδία από το δράμα απέχει μια λεπτή κλωστή. Και δεν είναι καθόλου διάλειμμα η κωμωδία. θεωρώ ότι είναι το πιο δύσκολο είδος θεάτρου. Η κωμωδία είναι στην ουσία της η πιο βαθιά «βουτιά» στην τραγικότερη πλευρά της ψυχής. Κι εδώ χρειάζεται μεγάλη γενναιοδωρία από τη μεριά του ηθοποιού να εκτεθεί. Είναι ευκολότερο να κάνεις τον θεατή να δακρύσει, έχουμε και το «μελό» στην ιδιοσυγκρασία μας, αλλά είναι πολύ δύσκολο να τον κάνεις να γελάσει με την ψυχή του και αυτό να το πάρει σπίτι του σαν ανάσα για αρκετό καιρό. Γιατί το γέλιο είναι οξυγόνο.

Πώς βλέπετε την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα να επηρεάζει τα δεδομένα στη θεατρική ζωή;

Θα σας πω αυτό που λέγεται και το πιστεύω. Ότι σε περιόδους κρίσης η τέχνη ανθίζει. Και μπορεί να είναι σκληρό, αλλά επίσης σε περιόδους κρίσης γίνεται και ένα ξεκαθάρισμα. Του τι μπορείς, του τι πιστεύεις. Σε περιόδους «κρίσης» χρειάζεται ακόμη περισσότερο να είσαι πολεμιστής δηλαδή «ταγμένος». Το θέατρο είναι σαν το φαγητό. Οι άνθρωποι το χρειάζονται.

Βέβαια τελευταία βλέπουμε από τη μεριά της Πολιτείας να «διώκεται», κατά κάποιο τρόπο, όταν για παράδειγμα θέλει να κλείσει πολλούς χώρους θεατρικούς, με λίγα λόγια μου φαίνεται ότι πολύ θα ήθελαν το θέατρο να το αναλάβει κι αυτό κάποια πολυεθνική... Μόνο που αυτό δεν θα γίνει. Ευτυχώς. Το ζητούμενο είναι να παραμείνουμε ή να γίνουμε πολεμιστές.

Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά κοινωνική και θεσμική; Με ποιο τρόπο μπορεί ένας καλλιτέχνης να υψώσει το ανάστημά του, να γίνει αν θέλετε παράδειγμα αντίστασης στην πολιτική φθορά ή την κοινωνική κατρακύλα;

Ναι, όπως είπαμε και παραπάνω η οικονομική κρίση είναι το αποτέλεσμα, η απόρροια ενός εξ ολοκλήρου λανθασμένου συστήματος και φυσικά όχι μόνο για την Ελλάδα. Η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλάζει όμως τους ανθρώπους. Ένας καλλιτέχνης οφείλει να είναι στον αντίποδα της αναλγησίας, της διαφθοράς. Αν δεν είναι έτσι, δεν είναι καλλιτέχνης. Γιατί πώς μπορεί να ψάχνει την αλήθεια, να μετουσιώνει μια πραγματικότητα, να φανερώνει το αφανέρωτο, να εκφέρει το άρρητο αν μετέχει της αναισχυντίας και της φθοράς που βλέπουμε γύρω μας καθημερινά; Όταν λοιπόν κάνει τη δουλειά του, αυτομάτως γίνεται και παράδειγμα. Δεν έχουμε παρά να κρατάμε την καρδιά και τα μάτια μας ανοιχτά και ταυτόχρονα τα όπλα μας στα χέρια. Τα όπλα μας είναι ο λόγος, η φωνή, η γυμνασμένη ψυχή, ο ελεύθερος νους.

Με ποια σκέψη θα θέλατε να φεύγει ο θεατής από την παράστασή σας;

Με τη σκέψη ότι ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός. Και ότι τέτοιος εχθρός δεν έχει θέση σε τούτον τον τόπο. Και εννοώ και το εσωτερικό τοπίο και το εξωτερικό.

 

 mg 7900Φον Δημητράκης
του Δημήτρη Ψαθά
Θέατρο ΜΟΥΣΟΥΡΗ
Σκηνοθεσία: Πέτρος Φιλιππίδης
Παίζουν: Πέτρος Φιλιππίδης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Μαρία Κατσανδρή, Φαίη Ξυλά, Γιάννα Παπαγεωργίου κ.α.

 

 

 

 

  

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...
«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

Για τις παραστάσεις «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστολόπουλου, που ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου «Σταθμός». Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Η κασέτα» © Αγγ. Παπαδόπουλος.&nb...

«Sadmen» του Θανάση Κριτσάκη στο Θέατρο Ροές (κριτική) – Θλιμμένοι «σούπερ ήρωες» που δεν πείθουν

«Sadmen» του Θανάση Κριτσάκη στο Θέατρο Ροές (κριτική) – Θλιμμένοι «σούπερ ήρωες» που δεν πείθουν

Για την παράσταση «Sadmen» του Θανάση Κριτσάκη που ανέβηκε στο Θέατρο Ροές. Κεντρική εικόνα: Ελ. Χούμου. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος 

Ο Θανάσης Κριτσάκης, μετά από την παράσταση «Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης», έρ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ