«Αναζητώντας την Ελένη»: Η παράσταση της Νατάσας Νταϊλιάνη στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά λειτουργεί ως ένας οργανισμός εξωστρέφειας και κοινωνικής ευθύνης που δεν φοβάται να βγει έξω από τους τοίχους του και να συναντήσει τον άνθρωπο εκεί όπου πραγματικά βρίσκεται.

Με συνέπεια στο όραμά του για ένα θέατρο ανοιχτό, ζωντανό και κοινωνικά παρεμβατικό, με σταθερή την προσήλωσή του στη συμπερίληψη όλων των κοινωνικών ομάδων, καθώς και με τη βαθιά πεποίθηση ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο θεραπείας, ενδυνάμωσης, έκφρασης και επανένταξης, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά συνεχίζει σταθερά εδώ και δύο χρόνια την ενεργή του παρουσία στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού, αναπτύσσοντας μια μακροπρόθεσμη καλλιτεχνική συνομιλία και δράση με τίτλο «Το θέατρο ως πράξη ελευθερίας».

Η παράσταση της Νατάσας Νταϊλιάνη «Αναζητώντας την Ελένη», με στοιχεία θεάτρου-ντοκιμαντέρ, που παρουσιάστηκε στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά τη φετινή σεζόν με μεγάλη επιτυχία και αποτελεί ένα θεατρικό ταξίδι στη μνήμη της Ελλάδας του Εμφυλίου και στο διαγενεακό τραύμα, παρουσιάστηκε την Τρίτη 31 Μαρτίου μεταξύ 3 με 5 το απόγευμα στους χώρους των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού. Μια αληθινή ιστορία ενός ζευγαριού (Μαρία Τσιμά, Θανάσης Χαλκιάς) από τα Τρίκαλα, την εποχή της ελληνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου. Η δράση του έργου εκτυλίσσεται μέσα σε μία μόνο ημέρα, σε έναν και μοναδικό χώρο – το σπίτι του ζευγαριού. Η εγγονή-συγγραφέας (Νατάσα Νταϊλιάνη) επί σκηνής, ξετυλίγοντας την ιστορία, αναζητά κι εκείνη ίχνη στο δικό της παρόν. Στο επίκεντρο βρίσκεται η γυναικεία εμπειρία που αναμετριέται με τις επιλογές της και τις ενοχές της. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Εργαστήρι θεάτρου

Η φιλοξενία της παράστασης και της συζήτησης στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού εντάσσεται στο Εργαστήρι θεάτρου που υλοποιείται με τις κρατούμενες από εξειδικευμένο προσωπικό του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, από το 2024 έως σήμερα.

Το εργαστήριο ξεπερνά τα όρια της εκπαίδευσης και μετατρέπεται σε μια εμπειρία προσωπικής ανακάλυψης, συλλογικής δημιουργίας και επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας μέσα από την τέχνη, δημιουργώντας έναν ζωντανό τόπο θεραπευτικής ενδυνάμωσης μέσα από τη δημιουργία. Οι συμμετέχουσες αποκτούν έναν ασφαλή χώρο έκφρασης και επικοινωνίας για να μοιραστούν εμπειρίες και να ανακαλύψουν τη δύναμη της συλλογικότητας μέσα από τη θεατρική πράξη, μετασχηματίζοντας το βίωμα σε καλλιτεχνικό λόγο. Θεατρικό παιχνίδι, αυτοσχεδιασμοί, γραφή και τελικά συλλογική δημιουργία των ίδιων των κρατουμένων, αναδεικνύουν τη φωνή τους, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση και την άισθηση του ανήκειν.