«My fierce, ignorant step», του Χρήστου Παπαδόπουλου – Χορός δέκα σωμάτων σε μία κίνηση, στη Στέγη

O Xρήστος Παπαδόπουλος παρουσιάζει την αριστουργηματική χορογραφία του "My Fierce Ignorant Step" στην κεντρική σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση. Η χορογραφία είναι εμπνευσμένη από νεανικά του ακούσματα (ένα εκ των οποίων είναι το «Άξιον εστί» του Μίκη Θεοδωράκη) που ο ίδιος τα θεωρεί μέρος της συλλογικής μας μνήμης.

Ορμή ζωής, νεανικό σφρίγος, ανάγκη για επικοινωνία, για συνύπαρξη σε μια σφιχτή γροθιά

«Υπάρχει μια αξία που συνδέει τα πράγματα εδώ. Δεν είναι η πίστη σε κάποιο σύστημα, σε κάποια μηχανή ή σε κάποιο κόλπο, αλλά η τολμηρή ευπιστία στο αγαθό», δηλώνει ο Χρήστος Παπαδόπουλος, συνεργάτης, πλέον, του Nederlands Dans Theater (NDT). Και, όντως, η αναπνοή των χορευτών, σαν ένα ακόμη όργανο που συνοδεύει το ασθματικό tempo, τον επιβεβαιώνει. Η κυματιστή κίνηση των κορμιών τους τον επιβεβαιώνει, καθώς παραπέμπει σε σμήνος πουλιών, αγέλη αλόγων ή ομάδα ψαριών που στρίβουν ταυτόχρονα αλλάζοντας κατεύθυνση. Η θαυμαστή οικειοποίηση της χορογραφίας από τον κάθε ερμηνευτή ξεχωριστά, που εμπλουτίζει με πινελιές αναπάντεχες το αυστηρό, απαραβίαστο βηματολόγιο, επίσης τον επιβεβαιώνει.

Ο πολλαπλασιασμός του βασικού μοτίβου σε ένα crescendo, όπου οι παραλλαγές προστίθενται σταδιακά, σαν τα όργανα στο Bolerò του Ραβέλ.

Απόλυτα προσωπικό χορογραφικό ύφος

Ο συγχρονισμός των δέκα ερμηνευτών είναι, ξεκάθαρα, απόρροια της συνεργασίας και συνύπαρξής τους μέσα στο μουσικοκινητικό σύμπαν που χτίζει ο χορογράφος πάνω στο έξοχο μουσικό τοπίο του Κορνήλιου Σελαμσή και του Jeph Vanger, ένα κορυφούμενο μινιμαλιστικό μοτίβο με συνεχείς εκπλήξεις contra tempo. Κρουστά όργανα οι ίδιοι, σαν τους χορευτές του φλαμένκο και του rivel dance, οι δέκα ερμηνευτές της παράστασης έχουν απόλυτα κατακτήσει τον έλεγχο του χώρου και συμμετέχουν σε μια πραγματικά διονυσιακή τελετή βαδίσματος. Το «δειλό», αβέβαιο βάδισμα της αρχής, οι κινήσεις των ώμων και του κεφαλιού, δικαιώνουν το «ignorant» του τίτλου, ενώ η ορμή, η αποφασιστικότητα και η απελευθέρωση της συνέχειας δικαιώνουν το επίθετο «fierce». Ναι, είναι ένα βήμα εξερεύνησης και κατάκτησης ταυτόχρονα. Και αυτό είναι το θέμα της παράστασης.

Είναι ξεκάθαρο πια και ώριμο το χορογραφικό ύφος του Παπαδόπουλου: η συνύπαρξη των σωμάτων σε μια ενιαία κίνηση, που λειτουργεί σαν κύμα σαρωτικό.

Τι συμβαίνει όταν διαστέλλονται ο λόγος και ο ήχος για να φτάσουν σε μια κίνηση, ένα χέρι που σηκώνεται, ένα σώμα που βρίσκεται σε ταλάντωση, ένα πόδι που τρέμει; Είναι ξεκάθαρο πια και ώριμο το χορογραφικό ύφος του Παπαδόπουλου: η συνύπαρξη των σωμάτων σε μια ενιαία κίνηση, που λειτουργεί σαν κύμα σαρωτικό. Ο πολλαπλασιασμός του βασικού μοτίβου σε ένα crescendo, όπου οι παραλλαγές προστίθενται σταδιακά, σαν τα όργανα στο Bolerò του Ραβέλ: μικρές δονήσεις και ανεπαίσθητες variations στο κεντρικό μοτίβο είναι επιτρεπτές σε όλα τα ευφάνταστα στάδια αυτής της ανοδικής πορείας στον χώρο. Η εξερεύνηση της επανάληψης μετατρέπει την κίνηση σε κατάσταση συνύπαρξης πολλών «μικρομοτίβων». Η ρευστότητα υπογραμμίζεται από τους εξαιρετικούς φωτισμούς του Στέφανου Δρουσιώτη.

Ερμηνείες αξιοσημείωτες

Ορμή ζωής, νεανικό σφρίγος, ανάγκη για επικοινωνία, για συνύπαρξη σε μια σφιχτή γροθιά: αυτό είναι το συναίσθημα που μεταδίδει η ομαδική αυτή χορογραφία. Αυστηρή στη δομή της, αφήνει, ωστόσο, ανοιχτά παράθυρα για προσωπική ερμηνεία. Το βλέμμα του ενός χορευτή απευθύνεται στον άλλον, η επιθυμία είναι η κυρίαρχη διάθεση και το αποτέλεσμα είναι απογειωτικό. Ο παλμός και η ερμηνευτική δεινότητα του Γιώργου Κοτσιφάκη και της Ιωάννας Παρασκευοπούλου δίνουν τον κεντρικό τόνο στην ομαδική χορογραφία, αντάξιοί τους αναδεικνύονται η Θέμις Ανδρεουλάκη, η Σωτηρία Κουτσοπέτρου, η Μαρία Μπρεγιάννη, η Δανάη Παζιργιαννίδη, η Αμαλία Κοσμά, ο Αντώνης Βάης και ο Τάσος Νίκας, ενώ ο Σπύρος Ντόγκας ξεχωρίζει με προσωπική ρευστότητα στην κίνηση. Τέντωμα, χαλάρωση, συντονισμός και αποσυντονισμός, ανεπαίσθητη ατομική διαφοροποίηση και αυτόματη επιστροφή στην αυστηρή ομαδικότητα, ροϊκή μετακίνηση στην επιφάνεια της σκηνής, μπουλούκι από φορτισμένα «ιόντα» που έλκονται και απωθούνται με αξιοθαύμαστη ενέργεια.

«Θέλω οι χορευτές να επιστρατεύουν τη φαντασία τους, όχι να εκτελούν απλώς μια κίνηση», δηλώνει σε συνέντευξή του ο δημιουργός, που αυτή τη φορά φτάνει στην κορύφωση της έμπνευσής του, εισάγοντας οριστικά στο έργο του τα στοιχεία της ανθρωπιάς, της ξεγνοιασιάς, της γλυκύτητας και της αρμονίας. Η όλη παράσταση γεννιέται από έναν ήχο, στην πραγματικότητα. Και, με σταδιακό, κομψό εμπλουτισμό αυτού του αρχικού ήχου, εξελίσσεται αναπάντεχα σε ένα ποιητικό παραλήρημα, στα πλαίσια του οποίου η κίνηση του ενός ανθρώπου παράγει διαλεκτικά κάτι καινούργιο μαζί με την κίνηση του διπλανού του. Και το ίδιο επαναλαμβάνεται με τον επόμενο άνθρωπο, και ούτω καθεξής. Σε σημείο οι έξι χορεύτριες και οι τέσσερις χορευτές του «My fierce ignorant step» να μετατρέπονται σε ένα δυναμικό σύνολο που δεν θα μπορούσε να υπάρχει παρά μόνο σε αμοιβαία αναφορά. Το ευφορικό αποτέλεσμα δεν δηλώνεται μόνο από το duende των χορευτών, αλλά και από τα χαμόγελα που ζωγραφίζονται στα πρόσωπά τους προς το τέλος.

Χρήστος Παπαδόπουλος

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νεμέα. Σπούδασε χορό και χορογραφία στο SNDO (School for New Dance Development Holland), θέατρο στη δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Pανεπιστήμιο. Ως χορευτής έχει συνεργαστεί με τους Δημήτρη Παπαϊωάννου, Φώτη Νικολάου, Μαριέλλα Νέστορα, Alexandra Waierstall Noema dance company, Kirstin Andersen WEGO Company, Robert Stein, Ria Higler.

Έχει χορογραφήσει τα έργα «De Perdidos», «Gandau» και «Counter Reset» (Melkweg Τheater Amsterdam), «Ιόν» (Στέγη), «Opus» και «Elvedon» (θέατρο «Πόρτα»), «Άσκηση 27» (Πειραιώς 260), «Larsen C» και «Νέκυια» (Στέγη), ενώ συνεργάστηκε στις παραστάσεις «2» (2006), «Ο δήμιος του έρωτα» (2013), «Τρεις αδελφές» (2020), «Συρανό», «Opus» ( (2016), «Μήδεια» (2017). H χορογραφία «Larsen C» πήρε το διεθνές βραβείο Rose International Dance Prize από το διάσημο κέντρο χορού του Λονδίνου, Sadler’s Wells.

Το 2023 ο Χρήστος Παπαδόπουλος δημιούργησε το έργο «Mellowing» για τη διάσημη ομάδα χορού Dance On, και στη συνέχεια το «Mycelium» για το Μπαλέτο της Όπερας της Λυόν και την Μπιενάλε χορού της ίδιας πόλης.

Σύλληψη & Χορογραφία Χρήστος Παπαδοπουλος

Χορεύουν & συνεργάζονται οι: Θέμις Ανδρεουλάκη, Αντώνης Βάης, Αμαλία Κοσμά, Γιώργος Κοτσιφάκης, Σωτηρία Κουτσοπέτρου, Μαρία Μπρέγιαννη, Τάσος Νίκας, Σπύρος Ντόγκας, Δανάη Παζιργιαννίδη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου

Δραματουργία Αλέξανδρος Μιστριώτης
Πρωτότυπη Μουσικη Κορνήλιος Σελαμσης
Συνεργάτης Συνθέτης Jeph Vanger
Σκηνικά Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια Μαρία Πανουργιά
Φωτισμοί Στέφανος Δρουσιώτης 
Φωνητική Διδασκαλία Αποστόλης Ψυχράμης
Βοηθός χορογράφου Σεβαστή Ζαφείρα
Βοηθός Σκηνογράφου Αγγελική Βασιλοπούλου-Καμπίτση
Βοηθός Ενδυματολόγου Παναγιώτης Ρενιέρης
Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγης Ζωή Μούσχη - Ρένα Ανδρεαδάκη
Υπεύθυνος Φωτισμών Περιοδείας Αλέξανδρος Μαυρίδης
Τεχνική Διεύθυνση Περιοδείας Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη & Αγγελική Βασιλοπούλου- Καμπίτση
Ηχοληψία Κωστής Παυλόπουλος
Οργάνωση Περιοδείας Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου

Συμπαραγωγοί Théâtre de la Ville (Παρίσι, Γαλλία), Julidans (Αμστερντάμ, Ολλανδία), Romaeuropa Festival (Ρώμη, Ιταλία), Théâtre d'Orléans / Scène nationale (Ορλεάνη, Γαλλία), LAC Lugano Arte e Cultura (Λουγκάνο, Ελβετία), December Dance Concertgebouw Brugge (Μπριζ, Βέλγιο), One Dance Festival (Πλοβντιβ, Βουλγαρια), Festival de Marseille (Μασσαλία, Γαλλία), I Teatri di Reggio Emilia (Ρετζο Εμιλια, Ιταλια) & Onassis Stegi Touring Program, Υπουργείο Πολιτισμού

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος και η παράσταση "My Fierce Ignorant Step" είναι υποψήφιοι για το βραβείο χορού Fedora Van Cleef & Arpels 2025.