Στο πλαίσιο του πρώτου POP UP Solo Dance Festival της Αθήνας, τέσσερις αξιοπρόσεκτες παραστάσεις ανέβηκαν στο ΠΛΥΦΑ από τις 22 Μαρτίου ως τις 13 Απριλίου, ενώ αναμένεται να πραγματοποιηθούν ξανά στον ίδιο χώρο τον Σεπτέμβρη και να ξεκινήσουν περιοδεία ανά την Ελλάδα. Στην κεντρική εικόνα, στιγμιότυπο από την παράσταση «Fantastic, isn’t it?».
Γράφει ο Νίκος Ξένιος
Το πρώτο POP UP Solo Dance Festival της Αθήνας στεγάζεται στο ΠΛΥΦΑ (αγαπημένος, πια, χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης στις εγκαταστάσεις των πρώην Πλεκτηρίων Υφαντηρίων Αθηνών, στον Βοτανικό) και περιλαμβάνει τέσσερα soli και μια σειρά από εργαστήρια χορού. Διοργανωτής είναι η DANCE Athens και συμμετέχουν καλλιτέχνες που επιθυμούν να εκφραστούν ελεύθερα, έξω από θεσμικά πλαίσια. Στην Αμερική τα Pop Up Dances συνήθως διεξάγονται σε πολυσύχναστα αστικά κέντρα (π.χ. στο Βανκούβερ επιστρατεύθηκε φέτος η Δημόσια Βιβλιοθήκη) και σε ασυνήθιστους χώρους: σκάλες, τούνελ, βιτρίνες κλπ., στη γραμμή των θεατρικών και εικαστικών φεστιβάλ που «αναπνέουν» τη ζωή των κατοίκων της πόλης. Οι σολίστ έχουν την ευκαιρία να ερμηνεύσουν περισσότερους τεχνικά απαιτητικούς ρόλους σε ένα ευρύ φάσμα ρεπερτορίου. Ως συμμετέχοντες στο διαγωνισμό, χορογράφοι και χορευτές καλούνται να παρουσιάσουν ένα σόλο κομμάτι που είναι νέο, πρωτότυπο, ευφάνταστο.
Θεματικός τίτλος του πρώτου αυτού αθηναϊκού POP UP festival είναι «A matter of passion»
Θεματικός τίτλος του πρώτου αυτού αθηναϊκού POP UP festival είναι «A matter of passion»: όπως διευκρινίζουν οι διοργανωτές, «εξετάζει τη σχέση της ανθρώπινης υπόστασης και δημιουργίας με το πάθος και τις πολλαπλές εκφάνσεις του. Τι σημαίνει να βιώνεις ένα πάθος, να πάσχεις από αυτό, να το ακολουθείς, και πώς αυτό μπορεί να διαμορφώνει τις κινητικές και συναισθηματικές εκφράσεις του σώματος». Η ρηξικέλευθη θεματική και η ιδιοσυγκρασιακή ταυτότητα των τεσσάρων χορογραφιών solo που είδα αναδεικνύουν τη σημασία των κειμένων που συνοδεύουν καθεμιά ξεχωριστά. Επίσης, επιβεβαιώνουν την εικόνα που έχω του σόλο χορευτή ως ανατρεπτικής, περιθωριακής φιγούρας, που κινείται σ’ ένα οριακό, ευάλωτο σημείο. Τέλος, ισχυροποιούν την πεποίθησή μου ότι η ορχηστική τέχνη στην Ελλάδα διαρκώς αναβαθμίζεται – οι θεματικές, η τεχνική, η δραματοποίηση, οι μουσικές επιλογές, τα κοστούμια, οι φωτισμοί, όλα έχουν πλέον περάσει σε ανώτερο επίπεδο.
To σύνολο των προκριθεισών παραστάσεων ανέβηκε στο ΠΛΥΦΑ στις 22 και 23 Μαρτίου και στις 3 και 13 Απριλίου, ενώ θα επαναληφθεί τον Σεπτέμβριο στον ίδιο χώρο. Ξεκινά άμεσα περιοδεία ανά την Ελλάδα, με βέβαιους σταθμούς τη Θεσσαλονίκη (πιθανότατα στο θέατρο Αυλαία), τη Λάρισα (Ωδείο Λάρισας) και τον Βόλο (Θέατρο Παλαιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας).
RE B OU N D
Χορογραφική και ερμηνευτική δεξιότητα, απόλυτη μουσικότητα (η μουσική του Στέφανου Γιακουμάκη) και μεγάλη συγκίνηση αναδίδει η δημιουργία της Μαρίας Μανουκιάν. Κάνοντας εξαιρετική χρήση της πλούσιας κόμης της, η ερμηνεύτρια φαίνεται αρχικά απόλυτα εσωστρεφής, προσηλωμένη στο έδαφος, γειωμένη σ’ έναν εσωτερικό ρυθμό. Η παραληρηματική λεκτική της αναφορά στο δυσεύρετο νερό και στην ξηρότητα και αυχμηρότητα του τοπίου επιτείνει την αίσθηση αποκλεισμού του τοπίου. Το αισθησιακό κοστούμι του Francesco Infante αναδεικνύει την κίνησή της και της επιτρέπει να «πετάξει» ψηλά, σ’ ένα στάδιο αποτίναξης των γήινων δεσμών της.
Η Μαρία Μανουκιάν μεγάλωσε στη Ρόδο, όπου θεμελίωσε το Dance Laboratory Rhodes, μια καλλιτεχνική πλατφόρμα που σκοπό έχει να ενώσει τις καλλιτεχνικές επιρροές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Σπούδασε στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης στην Αθήνα και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ισραήλ, όπου εκπαιδεύτηκε στην τεχνική Gaga. Είναι μέλος της Hellenic Dance Company, όπου έχει χορέψει σε ρεπερτόριο Jasmin Vardimon, Tono Lachky και Martha Graham. Εντάσσεται στην ομάδα του Anton Lachky Company για την καινούργια παραγωγή Ludum. Από το 2015 ερμηνεύει το έργο Twisted Genders, μια παραγωγή του Χοροθεάτρου Λυδία Λίθος της Φένιας Αποστόλου. Έχει συν-χορογραφήσει την τραγωδία Αντιγόνη του Σοφοκλέους για το θέατρο Νοτίου Αιγαίου και έχει κάνει την επιμέλεια κίνησης για την παράσταση «Θεΐκά Λόγια» σε σκηνοθεσία Κώστα Κατσουλάκη, της ομάδας «Πράξις».
Fantastic, isn’t it?
Η Ελευθερία Ηλιοπούλου περνά σε μια φιλοσοφικά θεμελιωμένη χορογραφία, με κινησιολογικούς γρίφους που θέτουν το ζήτημα της ψευδαίσθησης: κατά πόσον, δηλαδή, τα δεδομένα των αισθήσεών μας είναι παραπλανητικά ή διανοίγουν νέους ορίζοντες στην ανθρώπινη φαντασία. Λιγότερο «θηλυκή», αυτή η δεύτερη χορογραφία έχει απρόσμενα δύσκολα σημεία, που απαιτούν δωρικό ύφος. Το γαλάζιο κοστούμι του Raf the rough είναι πολυτροπικό και σε μια δεύτερη φάση υπογραμμίζει τον δυναμισμό της κίνησης. Σε δύο φάσεις εκδιπλώνεται, αντίστοιχα, και η ωραία μουσική σύνθεση του Γιώργου Νίκα, που τη συνοδεύει.
Απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, η Ελευθερία Ηλιοπούλου έχει συνεργαστεί με την Πένυ Διαμαντοπούλου και το Fluxum Foundation. Ως μέλος της Hellenic Dance Company έχει επίσης συνεργαστεί με τους Anton Lachky και Αντώνη Φωνιαδάκη. Από το 2018 συνεργάζεται με την ομάδα «Farm in the Cave» International Theatre Studio, στην Πράγα. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια με χορογράφους και ομάδες όπως Akram Khan Company, Hofesh Shechter, David Zambrano.
Another Happy Day
Ο Κων/νος Αργυρίου Ευαγγελούδης επιχειρεί έναν μονόλογο πολύ απαιτητικών ερμηνευτικών προδιαγραφών, μια παρλάτα μπεκετικής έμπνευσης («Ω, οι ευτυχισμένες μέρες»), ενώ παράλληλα παλεύει με μιαν αυτοσαρκαστική χορευτική εκδοχή της ευτυχίας. Το ανέμελο κοστούμι του Francesco Infante, το αδιάβροχο και η ομπρέλα προσδίδουν νοσταλγική διάθεση στην όλη σύνθεση. Πάλη με το σκληρό έδαφος, δύσκολοι χειρισμοί, άλματα και κυβιστήσεις συνοδεύουν την εναγώνια απεύθυνση σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, με τη συνοδεία του μουσικού ποτ-πουρί του Άρη Μπαγεώργου. Αξιοσημείωτη ερμηνεία, που όμως υπονομεύεται από την υπερβολική χρήση του λόγου.
Ο Kωνσταντίνος Αργυρίου Ευαγγελούδης έχει συμμετάσχει σε χορευτικές και θεατρικές παραστάσεις και χορογραφίες των Χριστίνας Σουγιουλτζή, Γιάννη Αντωνίου, Αρτέμιδος Ιγνατίου,Πένυ Διαμαντοπούλου, Ηλία Μπαγεώργου & σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου, Γιώργου Βούρου & της ομάδας «Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων». Έχει συμμετάσχει στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδάυρου («Η τραγωδία του βασιλιά Ριχάρδου ΙΙΙ»), Compartments Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών στο Τρένο στο Ρουφ («Επισκέπτης») και στο Διεθνές Φεστιβάλ Καλαμάτας (2023) ως μέλος της δημιουργικής ομάδας του Danceathon. Στο θέατρο Τρένο στο Ρουφ παρουσίασε τη χοροθεατρική περφόρμανς «Τι νέα, ψιψίνα;».
ALICO
Φορώντας το εξαιρετικό κοστούμι του Francesco Infante, ο Ηλίας Μπαγεώργος μεταμορφώνεται σε αρπακτικό πουλί που κινεί τα φτερά του στο σκοτάδι ανακαλώντας τα ποντιακά και ηπειρώτικα μοιρολόγια (πάνω στον «πειραγμένο» μουσικό καμβά ηλεκτρονικής μουσικής του Γιώργου Στεφανακίδη και με τη συνοδεία της φωνής του Γιώργου Καραμίχου) και τριπλασιάζει την ύπαρξή του μέσω της σκιάς. Λυρική ενατένιση του δίπολου ζωής-θανάτου, ευαίσθητα κινητικά μοτίβα, ισορροπημένη σκηνική παρουσία και μελετημένη ερμηνεία. Έντονη καταγραφή της επιθυμίας και «άλικο κόκκινο» χρώμα είναι τα γνωρίσματα αυτής της υψηλών προδιαγραφών χορογραφίας.
Ο Ηλίας Μπαγεώργος γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε χορό στο Θεσσαλικό Μπαλέτο, υπό την καθοδήγηση του Γκες Μίχωφ. Η κλασική του παιδεία με μέντορά του τον Gueus Michof αποτέλεσε τη βάση της πορείας του ως χορευτή-performer με συμμετοχές του σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ χορού-θεάτρου. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας, τον Ohad Naharin, το Dancetheater Lydia Lithos, το θέατρο OLVIO και την ομάδα Dancers Of North. Συμμετείχε στο Thread και στις παραγωγές της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση με το Stereo Nερό «442, or A Game Without Score». Έχει ασχοληθεί με το παιδικό θέατρο σε συνεργασίες με την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Φώτη Σπύρου. Ως χορογράφος έχει συμμετάσχει στο Compartments Young Choreographers Festival, στο Dance Laboratory Rhodes, στο Patras Art festival-PAF κ.α. Είναι ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του DANCE Athens (www.danceathens.gr).
* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Το νέο του μυθιστόρημα «Αλλοτεκοίτη – Εκεί που χάθηκε η βλάστηση» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική.
