Το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων πραγματοποιήθηκε για ενδέκατη χρονιά στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Οι χορογράφοι Mιέτ Ουόρλοπ, Χριστιάνα Κοσιάρη, Ξένια Κογχυλάκη, Πάνος Μαλακτός και Ιωάννα Παρασκευοπούλου έκλεψαν το χειροκρότημα των θεατών. Κεντρική εικόνα: από την παράσταση «One Song» της Μιέτ Ουόρλοπ.
Γράφει ο Νίκος Ξένιος
Για ενδέκατη συναπτή χρονιά πραγματοποιήθηκε από τις 23 έως τις 25 Φεβρουαρίου το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Η Βελγίδα Μιέτ Ουόρλοπ (“One Song”) έκλεψε το χειροκρότημα όλων μας, ενώ οι Έλληνες χορογράφοι Ξένια Κογχυλάκη («Slamming-work in progress»), Χριστίνα Κοσιάρη (“RUNWAY”), Πάνος Μαλακτός («We all need therapy») και Ιωάννα Παρασκευοπούλου («All my love» και «ΜΟS») έδωσαν από κοινού τον τόνο στο φεστιβάλ.
Μια γενική παρατήρηση είναι πως οι χορογραφίες είχαν πυρετώδεις ρυθμούς και πως, με κύριο μοτίβο τους την επανάληψη, στρέφονταν θεματικά γύρω από το ζήτημα του αγώνα που διεξάγει ο καλλιτέχνης επί σκηνής – με όλες τις νοηματικές προεκτάσεις που μπορεί αυτός να πάρει.
1. «One Song», της Μιέτ Ουόρλοπ
Παράσταση που ήδη θριάμβευσε στην Αβινιόν, στην Αμβέρσα, στη Ντιζόν και στο Βερολίνο, το "One Song" της Βελγίδας visual artist Miet Warlop από το θεατρικό εργαστήρι NTGent της Γάνδης, παρουσιάζεται στην κεντρική σκηνή της Στέγης.
Η δραματουργική προσέγγιση του Giacomo Bisordi κατασκευάζει ένα σισύφειο μαρτύριο, έναν αγώνα χωρίς τέλος, στήνοντας μια ανθρώπινη διάταξη που θα μπορούσε να σημαίνει χίλια-δυο πράγματα.
Βασίζεται σε μιας ώρας σύνθεση του Φλαμανδού κιθαρίστα και συνθέτη Maarten van Cauwenberghe (που είναι σημαίνον μέλος της ομάδας Voetvolk), κατά την οποία μια ομάδα μουσικών-χορευτών επιδίδονται σε ένα μαραθώνιο επανάληψης του ίδιου μουσικού ψυχεδελικού electro punk κομματιού, που ερμηνεύεται σε χίλιες ταχύτητες. Η δραματουργική προσέγγιση του Giacomo Bisordi κατασκευάζει ένα σισύφειο μαρτύριο, έναν αγώνα χωρίς τέλος, στήνοντας μια ανθρώπινη διάταξη που θα μπορούσε να σημαίνει χίλια-δυο πράγματα:
Πρώτον, συνιστά ένα μόνο επεισόδιο μιας σειράς χορογραφιών που φέρει τον τίτλο «Histoire(s) du théâtre» και που ξεκίνησε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή της NTGent Milo Rau. Η Miet Warlop είναι η τέταρτη καλλιτέχνιδα που αναλαμβάνει την πρόκληση του NTGent να δημιουργήσει μια «Ιστορία του Θεάτρου», μετά τον Milo Rau, τον Faustin Linyekula και την Angélica Liddell και πριν από τον Tim Etchells, σαν μια σκυτάλη που παραδίδεται από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη για να αφηγηθούν την προσωπική τους ιστορία του θεάτρου.
Δεύτερον, από τους επαναλαμβανόμενους στίχους του τραγουδιού συγκρατεί κανείς τη φράση: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω, προτού όλοι πεθάνουμε» («Sauve qui peut avant qu'on crève tous. Toc, toc, toc qui est là? C'est ton chagrin passé. Le chagrin c'est un rocher dans la tête, c'est dur, c'est âpre, c'est inexorable, c'est salé. Le chagrin peut mûrir et muer, se changer en raisin sucré»). Αντιλαμβανόμαστε πως το κονσέρτο/αθλητικός αγώνας συνιστά μια μεταφορά.
Τρίτον, η έντονη ενόρμηση για ζωή και δραστηριότητα υλοποιείται μέσω της εξαντλητικής επανάληψης και παραλλαγής του ίδιου μοτίβου: και η παρόρμηση είναι να διαχειριστούμε τη θλίψη μας ως ομάδα, ως κοινότητα, ακόμη και σε διαστάσεις οικουμενικού «χωριού». Παρακολουθούμε ένα αβανγκάρντ τελετουργικό που διασώζει τις προσωπικές μνήμες της χορογράφου και τις μετατρέπει σε κοινό βίωμα.
Ο θίασος είναι εξωφρενικός, όπως και η όλη σύλληψη, την οποία προαναγγέλλει σχολιάζοντάς την στο μεγάφωνο η χορογράφος ντυμένη με πορτοκαλί σατέν φόρμα.
Ο μετρονόμος ρυθμίζει το πώς θα κινηθεί ο ντράμερ, πώς θα κινηθεί επί της δοκού η βιολονίστρια, πώς θα αγκαλιάσει το κόντρα μπάσο ο άλλος χορευτής, πώς θα κάνει άλμα αυτός που παίζει keyboard, πώς θα τρέξει στον διάδρομο ο θαυμάσιος ερμηνευτής Witche Tanghe. Και, κυρίως, πώς θα χορέψει και θα στροβιλιστεί σαν δερβίσης αυτός ο απόλυτα αρρενωπός pin-up boy «μαζορέτος», φορώντας φουστίτσα και πομ-πομ, και πώς θα χειροκροτήσει μια ξέφρενη ομάδα φιλάθλων/θεατών, πώς θα ζητωκραυγάσει στην κερκίδα.
Ο θίασος είναι εξωφρενικός, όπως και η όλη σύλληψη, την οποία προαναγγέλλει σχολιάζοντάς την στο μεγάφωνο η χορογράφος ντυμένη με πορτοκαλί σατέν φόρμα, καθώς κάθε μουσικό όργανο συνιστά από μόνο του και μιαν αθλητική πρόκληση. Μουσική, εικαστικές τέχνες, χορός και θέατρο συναντούν το maximum της ανθρώπινης προσπάθειας σε ένα άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα που θέλει γερό νευρικό σύστημα αλλά σε αφήνει με την επίγευση του πραγματικού καλλιτεχνικού άθλου.
Χορεύουν: Simon Beeckaert, Elisabeth Klinck, Willem Lenaerts, Milan Schudel, Melvin Slabbinck, Joppe Tanghe, Karin Tanghe, Wietse Tanghe and Eva Kamanda, Flora Van Canneyt, Max Colonne, Marius Lefever και η ίδια η Miet Warlop.
2. «All my love», της Ιωάννας Παρασκευοπούλου
Η χορογράφος Ιωάννα Παρασκευοπούλου, που απέσπασε πέρυσι τη διάκριση του διεθνούς δικτύου Aerowaves, παρουσιάζει φέτος στο διεθνές φεστιβάλ χορού της Στέγης δύο ηχοκινητικά έργα της: το βραβευμένο “MOS” και το νέο της και άκρως προσωπικό πρότζεκτ “All of My Love”.
Το «All of My Love» είναι μια ηχο-χορογραφική κατασκευή, που αναζητά τη μνήμη των «χαμένων» κινήσεων, των απολεσθεισών χειρονομιών, των εικόνων και των τοπίων.
Το «All of My Love» είναι μια ηχο-χορογραφική κατασκευή, που αναζητά τη μνήμη των «χαμένων» κινήσεων, των απολεσθεισών χειρονομιών, των εικόνων και των τοπίων που θα μπορούσαν να ανακαλέσουν μικρούς, απροσδιόρισους ήχους. Κυριαρχεί είναι η προσπάθεια διαχείριση της απώλειας: έτσι, κάποιες εικόνες από παιδικά οικογενειακά φιλμάκια Super8 παιδικών γενεθλίων μιας μεσοαστικής αμερικανικής οικογένειας που «θα μπορούσε να είναι και η παιδική της ηλικία», μαζί με κάποιες εκπλήξεις ηχητικές, συνθέτουν (στη δραματουργική σύνθεση της Έλενας Κοβάκοβιτς) ένα περίεργο υφαντό που λειτουργεί σκηνογραφικά σαν πραγματική χειροτεχνία.
3. «RUNWAY» της Χριστιάνας Κοσιάρη
Σε μια δραματουργική σύνθεση της Δήμητρας Μητροπούλου, σ’έναν περιορισμένο χώρο του 5ου ορόφου της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, η Χριστιάνα Κοσιάρη κάνει πάνω στον ιμάντα βήματα μοντέλου πασαρέλας, γίνεται θηλυκό αντικείμενο σεξ, πρότυπο ομορφιάς, που γρήγορα παραφθείρει την αρμονική του κίνηση σε άβολες στάσεις, silly walks, αλείφεται και βάζει μάσκες ομορφιάς, πασχίζοντας με ένα γκροτέσκο τρόπο να μεταπλάσει αυτήν την εξωφρενική πασαρέλα σε αλληγορία του ατομικού αγώνα μιας γυναίκας ενάντια στη φθορά.
Στο “RUNWAY” μια αθλητική γυναίκα τρέχει στον κυλιόμενο διάδρομο γυμναστικής, αφού μάς έχει συμβουλεύσει να λάβουμε τα μέτρα μας ενάντια στην αλλοτριωτική πάροδο του χρόνου.
Στο “RUNWAY” μια αθλητική γυναίκα τρέχει στον κυλιόμενο διάδρομο γυμναστικής, αφού μάς έχει συμβουλεύσει να λάβουμε τα μέτρα μας ενάντια στην αλλοτριωτική πάροδο του χρόνου. Η χορογράφος και χορεύτρια Χριστιάνα Κοσιάρη, με τον σχεδιασμό ήχου του Jan Van Angelopoulos (πλήκτρα και τα ηλεκτρακουστικά ηχοτοπία) , δημιουργεί ένα εξατομικευμένο περιβάλλον υπόδυσης όλων των αλλοιώσεων του χρόνου και των τρόπων αντιμετώπισής τους. Θυμόμαστε τη Χριστιάνα Κοσιάρη από το “Chained” και από τις “Bouboulines” στην Ελευσίνα. Ο κύριος προβληματισμός της παραμένει ο ίδιος με εκείνον της ομάδας U(R)TOPIAS, όπου γυναίκες διαφόρων ηλικιών επιδίδονταν στη μάχη τους με τον χρόνο.
* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Το νέο του μυθιστόρημα «Αλλοτεκοίτη – Εκεί που χάθηκε η βλάστηση» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική.
