kitsopoulou 2

Για την παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου «Φράνκενσταϊν – Ο χαμένος παράδεισος», η οποία θα παρουσιάζεται στην Κεντρική σκηνή της Στέγης μέχρι και τις 5 Ιουνίου.

Του Νίκου Ξένιου

Το trip ψυχεδέλειας και το καυστικό χιούμορ είναι αντιπροσωπευτικό των ανατρεπτικών, splatter κειμένων της Λένας Κιτσοπούλου, ωστόσο στον «Φράνκενστάϊν» της Στέγης το στοιχείο του μακάβριου ξεπερνά κάθε προηγούμενο, καθιστώντας την παράσταση πραγματικά ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερα οχληρή. Η οικογένεια Φράνκενσταϊν είναι μια γελοιογραφία πνιγηρής, διαχρονικής οικογένειας που υπερτονίζει το στοιχείο της μητριαρχίας, το σεξιστικό πατρικό πρότυπο που υποδύεται το συναίσθημα της αγάπης και που, σε έναν καταιγισμό κυνισμού, βιάζει και σκοτώνει τα παιδιά του: η σύλληψη είναι αρχετυπική, γι’ αυτό και τα αντιθετικά δίπολα που τη χαρακτηρίζουν (παστέλ «πειραγμένη» ενδυματολογία κλασικισμού και τεχνολογία, καθωσπρεπισμός και γυμνότητα, ποιητικό μέτρο και σεξιστική βωμολοχία της δεκαετίας του ‘80) συνθέτουν ένα μάλλον συνεκτικό αισθητικό σύμπαν.

Η χυδαία χειραγώγηση από την ευρύτερη «αγία οικογένεια» (πατέρας, μητέρα, αδέρφια, ξαδέρφια, παιδικός φίλος κ.ο.κ.) οδηγεί στη διάπλαση ενός νεαρού «τέρατος», που συνοψίζει όλη τη monstruosité της ζωής μας. Η Ιωάννα Μαυρέα στον ρόλο της μητέρας και ο Νίκος Καραθάνος στον ρόλο του πατέρα συνθέτουν ένα ανάρπαστο ντουέτο: ο κύριος Καραθάνος, για μιαν ακόμη φορά, λειτουργεί ως συντονιστής του tempo της παράστασης και διατηρεί πολύ λεπτές ισορροπίες, μπαινοβγαίνοντας στον θίασο και διαρκώς απευθυνόμενος υποτιμητικά στον γιο του Βίκτωρα Φράνκενσταϊν. Ο Πάνος Παπαδόπουλος (Βίκτωρας), συνθλιβόμενος από τον επικαθορισμό της οικογένειας και εντελώς διαφορετικός από τον μέσο όρο, θραύει τα νήματα που τον συνδέουν με το σπίτι του, επενδύει στη γνήσια καλλιτεχνική του ανησυχία και επιδίδεται στην καριέρα του κεραμίστα. Το εργαστήριο κεραμικής του νέου αυτού (o Τεό Τριανταφυλλίδης φιλοτεχνεί το εργαστήρι αυτό, με κεραμικά, ημιτελή και τελειωμένα έργα, με το πήλινο πρόπλασμα της μάσκας του «Φράνκενσταϊν» και με μια γκιλοτίνα ενσωματωμένη) γίνεται σκηνή γέννησης της τέχνης συγγενής με τη δημιουργία του Αδάμ/Ανθρώπου από πηλό. Η αντιστοιχία θέλει τη συγγραφέα/σκηνοθέτη στον ρόλο ενός μικρού Θεού και το δημιούργημα στον ρόλο του τέρατος Φράνκενσταϊν. Η σχέση, δε, δημιουργού και δημιουργήματος είναι εξώφθαλμη στη σχέση πατέρα-γιου: είναι η σχέση του τέρατος με το γένος Φράνκενσταϊν – εδώ τηρούνται κάποιες πρώτες αναλογίες με το «πειραγμένο» μυθιστόρημα της Μαίρης Σέλλεϋ.

«Γαμώ την πίστη σας στον υγιή άνθρωπο!»

Τηρώντας τα στερεότυπα, ο νέος καλλιτέχνης είναι weird, είναι «αδερφή»· τέτοιες λέξεις επαναλαμβάνονται εμφαντικά και ηχούν πολύ δυσάρεστα, πράγμα, υποθέτω, που συνιστά πρόθεση της Λένας Κιτσοπούλου. Το γκέι μικροσύμπαν (που υπαινικτικά δίνεται με το σκιαγράφημα ενός δονητή), οι σκατολογικές, πρωκτικές αναφορές για το ομοφυλοφιλικό σεξ και οι υβριστικότατες, politically in-correct εκφράσεις («Εγώ δεν λέω Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι. και τέτοια: εγώ λέω πούστρα!») εντάσσονται στο ευρύτερο προβοκατόρικο πλαίσιο και στην απογύμνωση των σημαινόντων που επιχειρεί η δημιουργός. Δεν θέλω ούτε να το διανοηθώ ότι υποκρύπτει σεξισμό ή ομοφοβία και το αποδίδω στο ότι, στην Κιτσοπούλου, τα πράγματα στολίζονται με τα συνήθη επίθετα, αυτά με τα οποία δυστυχώς εκφέρονται στην πραγματικότητα.

Το γκέι μικροσύμπαν, οι σκατολογικές, πρωκτικές αναφορές για το ομοφυλοφιλικό σεξ και οι υβριστικότατες, politically in-correct εκφράσεις («Εγώ δεν λέω Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι. και τέτοια: εγώ λέω πούστρα!») εντάσσονται στο ευρύτερο προβοκατόρικο πλαίσιο και στην απογύμνωση των σημαινόντων που επιχειρεί η δημιουργός.

Βεβαίως, έτσι υπονομεύεται κάθε αισιόδοξη θεώρηση της ανθρώπινης κατάστασης και όλα αποκτούν τα γνωρίσματα της τερατογένεσης. Ο παιδικός φίλος δεν θα ακολουθήσει τον νεαρό Φράνκενσταϊν στη νέα του καριέρα και θα καταντήσει αλκοολικός, επειδή ο πατέρας του, απειλώντας τον με δημόσια έκθεση, έχει διαρρήξει τα ιμάτιά του και κυκλοφορεί ολόγυμνος επί σκηνής (σε αφηγηματική διάρκεια έξι χρόνων γυμνότητας). Ο Ηλίας Μουλάς στον ρόλο του Χένρι και ο Γιάννης Κότσιφας στον ρόλο του πατέρα του συνθέτουν ένα ντουέτο ιδιαίτερα ενδιαφέρον, η σχιζοφρενική παρέμβαση των μηχανισμών καταστολής είναι μια παρενδυσία γι’ αυτόν τον πατέρα που, αποτυγχάνοντας να κερδίσει την εύνοια και έγκριση του παιδιού του, υποδύεται τον ρόλο του αστυνομικού των ΜΑΤ και καταστρέφει το σκηνικό εν μέσω δακρυγόνων. Η συνεχής παρουσία του γραφείου κηδειών «Ο Μίχος» στο βάθος της σκηνής δίνει έναν ενδιαφέροντα ρόλο στον Φώντα Μίχο, αλλά και επιτρέπει ένα παιχνίδι σπλάτερ με πριόνια και κομμένα μέλη που συνιστούν τη δεύτερη παραπομπή στο βιβλίο της Μαίρης Σέλλεϋ και αξιοποιούν το black humour της κυρίας Κιτσοπούλου. Η μουσική του κύριου Κυπουργού και τα κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού υπηρετούν επίσης την κεντρική σύλληψη και διαπνέονται από το ίδιο χιούμορ.

kitsopoulou 1

Η διευρυμένη οικογένεια των τεράτων

Η μίμηση της υποκριτικής μανιέρας της Κιτσοπούλου από την Έμιλυ Κολιανδρή (που υποδύεται τη Ζυστίν) έρχεται να δέσει με τον δάνειο αυτόν χαρακτήρα, που ξεπηδά από τις σελίδες του Μαρκήσιου Ντε Σαντ. Για μια ακόμη φορά η αναπηρία αυτοκαταργείται, η πραγματικότητα αντιστρέφεται σαν σε όνειρο, το θέατρο υλοποιεί το ανέφικτο και η βία και κακοποίηση κυριαρχούν με νηφάλιο τρόπο. Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνή, και μάλιστα πολύ καλά δοσμένη. Την αμηχανία σε συγκεκριμένα σημεία θα την απέδιδα στην πλημμελή επιμέλεια ενός κάπως «ξεχειλωμένου» κειμένου, στις γρήγορες εναλλαγές από σκηνή σε σκηνή, αλλά και σε ορισμένες ξεκάρφωτες μανιέρες συμπεριφοράς των ηθοποιών: η υπόδυση, εν χορώ, του Χορού της αρχαίας Τραγωδίας βγάζει όντως γέλιο, όμως θεματικά δεν συνδέεται με το υπόλοιπο κείμενο. Τα υπόλοιπα μέλη του τερατικού θιάσου: η Χριστίνα Αντωναράκη στον ρόλο της Ελίζαμπεθ, ο Γιώργος Βουρδαμής στον ρόλο του Γιατρού και, αργότερα, ο ίδιος στον ρόλο του Τέρατος, ο Χρήστος Καραβέβας στον ρόλο του Ουίλιαμ, στηρίζουν το όλο εγχείρημα με αξιοθαύμαστη αυταπάρνηση και διάθεση αυτοσαρκασμού.

Στο πλαίσιο απόλυτης σκηνικής ελευθεριότητας, όλα τα τοξικά γνωρίσματα της ανθρώπινης ζωής επιφέρουν απότομες μεταπτώσεις (σαν εκρήξεις) στη διάρκεια της ροής, αποκαλύπτοντας όχι τόσο αφηγηματική ένδεια, όσο παραίτηση από κάθε πρόθεση γραμμικής αφήγησης.

Είναι άξιο λόγου το ότι η θεατρική ψευδαίσθηση λύεται εν τη γενέσει της σε όλη τη διάρκεια της παράστασης: ίσως αυτή να είναι η πιο αξιοσημείωτη επιλογή της δημιουργού. Στο πλαίσιο απόλυτης σκηνικής ελευθεριότητας, όλα τα τοξικά γνωρίσματα της ανθρώπινης ζωής επιφέρουν απότομες μεταπτώσεις (σαν εκρήξεις) στη διάρκεια της ροής, αποκαλύπτοντας όχι τόσο αφηγηματική ένδεια, όσο παραίτηση από κάθε πρόθεση γραμμικής αφήγησης. Τα θέματα που πραγματεύεται (ο δημιουργός, το τέρας, ο φόνος, η ζωή, ο θάνατος) από μόνα τους οργανώνουν ένα σχιζοφρενικό, ελευθεριάζον παραστασιακό κλίμα, όπου ο πυρηνικός προβληματισμός συσκοτίζεται αρκετά από την επαναληπτικότητα, τα εμβόλιμα επεισόδια, τη live κινηματογράφηση, την επιστράτευση του ελεύθερου συνειρμού, την πρόθεση να νιώσει «άβολα» ο θεατής, τη συνεχή παράθεση κορυφώσεων. Με άλλα λόγια, το κείμενο και η παράσταση πάσχουν από άποψης σύνθεσης, «κάνουν κοιλιά» από δραματουργική άποψη.

kitsopoulou 3

Αυθάδικα γεννητούρια του έργου τέχνης

Η καλλιτέχνις, που η σκηνική της αυτοδιάθεση είναι επιδεικτικά τεράστια για τα ελληνικά (αλλά και για τα ευρωπαϊκά και για τα παγκόσμια) δεδομένα, ανοίγει τα πόδια επί σκηνής εκθέτοντας την «είσοδο» στις ωδίνες της κυοφορίας του έργου τέχνης, σε μια σκηνή επαναληπτικά προκλητική που θραύει τα γλωσσικά ταμπού του θεατή και καθιστά την παράσταση άβολη για ένα αστικό, επαναπαυμένο κοινό. Η μπροστινή μου κυρία, αφού άκουσε για είκοσι τουλάχιστον φορές τη λέξη «μουνάρα» από τη Λένα Κιτσοπούλου, κάποια στιγμή αναφώνησε: «Έλα! Φτάνει πια!». Κατ’ εμέ η εν λόγω κυρία περίμενε κάτι προκλητικό, αλλά όχι κάτι τόσο προκλητικό, κι αυτό είναι πράγματι πολύ κωμικό ως συνθήκη.

Η ίδια η δημιουργός εμμένει στην ιδιότητα της ηθοποιού και παράγει ένα μακροσκελές εξωκειμενικό σχόλιο που σε «πετάει» κυριολεκτικά «έξω», όπου όμως εκτίθεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καταιγιστική πηγαιότητα στην αποδόμηση του ίδιου της του έργου και στη συγκινητική εκμυστήρευση των απωλειών της ζωής της.

Όμως η κυρία Κιτσοπούλου δεν αρκείται στην πρόκληση, αλλά περνά και σε κριτική: η τεράστια γλυπτή αράχνη που επικρέμαται ως δαμόκλειος απειλή πάνω από τον οικογενειακό δείπνο, πέραν των ψυχαναλυτικών της αναφορών, συνιστά σαρκαστικό σχόλιο για το πρόσφατο αποτροπαϊκό απόκτημα του Ιδρύματος Νιάρχου. Κατ’ αντιστοιχίαν με αυτό, η κυρία Κιτσοπούλου καυτηριάζει ευθέως και την πρόσφατη, κουλτουριάρικη δημιουργία της Αργυρώς Χιώτη για τον Γιαννούλη Χαλεπά, κρίνοντας τη Στέγη εκ των έσω, ενώ ταυτόχρονα αξιοποιεί την απόλυτα συστημική της θέση. Συνυπολογίζοντας όλες τις παραμέτρους, κατέληξα στο ότι η Στέγη  στεγάζει τον άγριο και ευαίσθητο κόσμο του «Φράνκενσταϊν» της, όσο ακραίος, γκροτέσκος και ρηξικέλευθος και αν φαντάζει, είτε γιατί ο αγαπητός μας θεσμός της λεωφόρου Συγγρού αρέσκεται στο να αυτοϋπονομεύεται, είτε γιατί απλώς η κραυγή της δημιουργού δεν τον απειλεί στην πραγματικότητα – αντιθέτως τον διαφημίζει.

Ο αφανισμός κάθε ευοίωνου, ευτυχισμένου μέλλοντος για τους νέους και το επαγγελματικό αδιέξοδο σηματοδοτούν την έκπτωση από την «παραδείσια» δεκαετία της εφηβείας της Λένας Κιτσοπούλου. Η απομόνωση και η ναρκισσιστική αντιμετώπιση του έρωτα παράγουν ταυτίσεις και κατοπτρικές αντανακλάσεις όπου κυριολεκτικά τα ρήματα χάνουν την κυριολεξία τους. Η υπαρξιακή μοναξιά του καλλιτέχνη πηγάζει από την οριακή κατάσταση κάθε σημαντικής δημιουργίας. Η ίδια η δημιουργός εμμένει στην ιδιότητα της ηθοποιού και παράγει ένα μακροσκελές εξωκειμενικό σχόλιο που σε «πετάει» κυριολεκτικά «έξω», όπου όμως εκτίθεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καταιγιστική πηγαιότητα στην αποδόμηση του ίδιου της του έργου και στη συγκινητική εκμυστήρευση των απωλειών της ζωής της. Αυτή, η τελευταία, είναι γνώρισμα του ρομαντισμού και συνιστά το τρίτο και σημαντικότερο κοινό της Κιτσοπούλου με τη Μαίρη Σέλλεϋ.


* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Onassis Dance days 2024», στη Στέγη: Ουόρλοπ, Παρασκευοπούλου, Κοσιάρη – Τρεις παραστάσεις που έδωσαν τον τόνο

«Onassis Dance days 2024», στη Στέγη: Ουόρλοπ, Παρασκευοπούλου, Κοσιάρη – Τρεις παραστάσεις που έδωσαν τον τόνο

Το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων πραγματοποιήθηκε για ενδέκατη χρονιά στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Οι χορογράφοι Mιέτ Ουόρλοπ, Χριστιάνα Κοσιάρη, Ξένια Κογχυλάκη, Πάνος Μαλακτός και Ιωάννα Παρασκευοπούλου έκλεψαν το χειροκρότημα των θεατών. Κεντρική εικόνα: από την παράσταση «One Song» της Μιέτ Ουόρλοπ.

...
«Η καρδιά του σκύλου» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σε διασκευή/σκηνοθεσία Άρη Σερβεταλη και Έφης Μπίρμπα, στο θέατρο Κιβωτός

«Η καρδιά του σκύλου» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σε διασκευή/σκηνοθεσία Άρη Σερβεταλη και Έφης Μπίρμπα, στο θέατρο Κιβωτός

Για τη θεατρική μεταφορά της «Καρδιάς σκύλου» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ σε διασκευή Άρη Σερβετάλη και Έφης Μπίρμπα και σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα που ανεβαίνει στο θέατρο Κιβωτός. Κεντρική εικόνα: Ο Αντώνης Μυριαγκός στον ρόλο του γιατρού Πρεομπραζένσκι.

Γράφει ο Νίκο...

Η «Σκέψη» του Αντρέγιεφ και το mal du siècle, στο θέατρο «Σφενδόνη»

Η «Σκέψη» του Αντρέγιεφ και το mal du siècle, στο θέατρο «Σφενδόνη»

Για τη μεταφορά της νουβέλας «Η Σκέψη» (1902) του Λεονίντ Αντρέγιεφ, στο θέατρο Σφενδόνη και σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη, με τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Στις 11 Φεβρουαρίου του 1900, ο γιατρό...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η Τσεχία στην πρωτοπορία της Ευρώπης: Καθιερώνει μηδενικό ΦΠΑ στα βιβλία

Η Τσεχία στην πρωτοπορία της Ευρώπης: Καθιερώνει μηδενικό ΦΠΑ στα βιβλία

Μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νορβηγία, την Ιρλανδία, την Ουκρανία και τη Γεωργία, η Τσεχία είναι η επόμενη χώρα της Ευρώπης που θεσπίζει μηδενικό ΦΠΑ στα βιβλία. Όλο και περισσότερες χώρες αντιλαμβάνονται τη σημασία που έχει ο κλάδος του βιβλίου στην ανάπτυξη και στην πολιτισμική πολυμορφία. «Είμαστε επιτέλους στην ...

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ [Iris Murdoch] «Μέσα στο δίχτυ» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), το οποίο κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν είδα τον Φιν να με περιμένει στη γωνία το...

Τα βραβεία του «Χάρτη» 2023 - Ο μακρύς κατάλογος

Τα βραβεία του «Χάρτη» 2023 - Ο μακρύς κατάλογος

Το διαδικτυακό περιοδικό Λόγου και Τέχνης Χάρτης (www.hartismag.gr) συνεχίζει για τρίτη χρονιά την απονομή ετήσιων βραβείων, με σκοπό την ανάδειξη των σημαντικότερων βιβλίων που κυκλοφόρησαν το περασμένο έτος. Η διάκριση αυτή προέρχεται από μια ευρεία ομάδα τακτικών συνεργατών του περιοδικού που, χωρίς δεσμεύσεις ή ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ [Iris Murdoch] «Μέσα στο δίχτυ» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), το οποίο κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν είδα τον Φιν να με περιμένει στη γωνία το...

«Η τέχνη της μέθης» του Λοράν ντε Σουτέρ (προδημοσίευση)

«Η τέχνη της μέθης» του Λοράν ντε Σουτέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από βιβλίο του βραβευμένου Βέλγου δοκιμιογράφου και καθηγητή Νομικής Λοράν ντε Σουτέρ [Laurent de Sutter] «Η τέχνη της μέθης» (μτφρ. Ζωή Καραμπέκιου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Το Μέλλον.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Μικρές εισαγωγές» σε μεγάλες θεματικές από τις εκδόσεις Οξύ – 5 βιβλία που μας κάνουν σοφότερους

«Μικρές εισαγωγές» σε μεγάλες θεματικές από τις εκδόσεις Οξύ – 5 βιβλία που μας κάνουν σοφότερους

«Τρέλα», «Αντίληψη», «Αισθητική», «Πληροφορία», «Χιούμορ»: Πέντε βιβλία της άκρως επιτυχημένης σειράς του Oxford University Press κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ και μας βοηθούν να κατανοήσουμε βασικές πτυχές της ανθρώπινης νόησης και συμπεριφοράς. Η επιμέλεια της σειράς είναι του Θάνου Καραγιαννό...

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

«Είμαστε εξαιρετικά τυχεροί που ζούμε στην Ευρώπη» μας έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή του για την Book Press, o ευρωπαϊστής ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας. Δύο χρόνια μετά από την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία ανατρέχουμε στα άρθρα που γράψαμε για βιβλία που διαβάσαμε και προτείναμε όλο αυτό το διάστημα. Το...

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ