alt

Για την παράσταση «Σάλεμα» του Αντώνη Φωνιαδάκη (χορογραφία) και του Αντώνη Μαρτσάκη (μουσική σύνθεση, τραγούδι, βιολί, μαντολίνο), η οποία παρουσιάστηκε στο Summer Nostos Festival, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Toυ Νίκου Ξένιου

Η κρητική μουσική είναι ζωντανό, σφύζον μέρος της παράδοσής μας. Η συνεχής εξέλιξη και ανανέωσή της οφείλεται σε μουσικά σχήματα που ενσωματώνουν με τον πιο δημιουργικό τρόπο σύγχρονα ακούσματα και βιώματα στη δουλειά τους: ένα από αυτά είναι το συγκρότημα του Αντώνη Μαρτσάκη. Η παράσταση χορού «Σάλεμα» που δόθηκε στον υπαίθριο χώρο του Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στο πλαίσιο του Summer Nostos Festival πάντρεψε με θαυμαστό τρόπο τους ήχους της Κρήτης και τη χορογραφική άποψη του Αντώνη Φωνιαδάκη, που με μια ομάδα εξαίρετων χορευτών και με βοηθούς του τη Μαρκέλλα Μανωλιάδη και τον Πιέρ Μαζεντί προέβη στο δύσκολο εγχείρημα της σύνθεσης του δημοτικού τραγουδιού με μιαν ιδιαίτερα απαιτητική χορογραφία: απαιτητική τόσο ως προς τη συσσωρευμένη και ολοένα επιταχυνόμενη τεχνική αρτιότητα, όσο κι ως προς τον εναγκαλισμό της με την παράδοση του κρητικού τραγουδιού. 

Το βερνίκωμα τση λύρας είναι παράδοση

Η κρητική μουσική που αγαπήθηκε σε όλον τον κόσμο είναι η χορευτική μουσική: ο συρτός των Χανίων και του Ρεθύμνου, ο μαλεβιζιώτικος, το ανωγειανό και οι άλλοι πηδηχτοί χοροί, το αγκαλιαστό, η σούστα, το λαζώτικο, ο χυματικός, ο πεντοζάλης και οι πυρρίχειοι της Κρήτης.

Αυλοί, δύαυλοι, βούκινα, σάλπιγγες και λύρες, «πυρρίχειοι» χορευτικοί ρυθμοί και στολές συνθέτουν τη στερεότυπη εικόνα που έχουμε για την κρητική μουσική παράδοση. Αμανέδες, σταφιδιανά, ταμπαχανιώτικα και κρητικά ρεμπέτικα διασώζουν το ύφος και τα μουσικά μοτίβα κάποιων τραγουδιών της Μικράς Ασίας, ή με επιρροές από τα τετρακόσια χρόνια της Ενετοκρατίας. Αυτά κατά κανόνα δεν χορεύονται. Όμως, η κρητική μουσική που αγαπήθηκε σε όλον τον κόσμο είναι η χορευτική μουσική: ο συρτός των Χανίων και του Ρεθύμνου, ο μαλεβιζιώτικος, το ανωγειανό και οι άλλοι πηδηχτοί χοροί, το αγκαλιαστό, η σούστα, το λαζώτικο, ο χυματικός, ο πεντοζάλης και οι πυρρίχειοι της Κρήτης. Οι πρώτοι επώνυμοι λαϊκοί μουσικοί της Κρήτης, καθ' υπακοήν και κατ' αντιφώνησιν, καθιέρωσαν το ιδιόμελον, δηλαδή τη δυνατότητα ανανέωσης του αρχικού καμβά. Από μόνες τους οι αμέτρητες διασκευές του Ερωτόκριτου το αποδεικνύουν: οι παλιοί οργανοπαίκτες ερμήνευαν το αναγεννησιακό έργο με κοντυλιές, ενώ σήμερα χρησιμοποιούνται άλλοι αργόσυρτοι ρυθμοί. Ο Πρώτος και ο Δεύτερος Χανιώτικος Συρτός διασώζουν τα αρχαία υπορχήματα και με βάση τους ρυθμούς αυτούς συνεχίζεται η σύνθεση νέων συρτών σε όλη την Κρήτη. 

Είναι καθαρή απόφαση ενός σύγχρονου λυράρη το αν θα ακολουθήσει τις παραδοσιακές «σχολές» τής κρητικής μουσικής ως προς το ύφος, το ήθος, τον τρόπο παιξίματος και το ρεπερτόριο. Κάποιοι από τους νεώτερους έχουν επηρεαστεί από το λαϊκό τραγούδι, ενώ κάποιοι προβαίνουν σε έντεχνες νέες δημιουργίες. Η μουσική της Κρήτης είναι τροπική, δηλαδή ακολουθεί αρχαίους «τρόπους», μουσικές οδούς της βυζαντινής μουσικής και «μακάμια» άλλων λαών της ανατολικής Μεσογείου, και όχι τη δυτική σημειογραφία, πράγμα που της επιτρέπει μεγάλη ελευθερία ως προς την επιλογή των μοτίβων του τραγουδιού και του χορού. Οι Χαΐνηδες και ο Ρος Ντέιλι συνέβαλαν στην ανανέωση των οργάνων της κρητικής ορχήστρας: το θιαμπόλι, τη μαντούρα και την ασκομαντούρα (απόγονο του αρχαίου άσκαυλου), το κανονάκι, το νταούλι, τη φλογέρα, τη λύρα, το λυράκι, τη βροντόλυρα, τη βιολόλυρα, το βιολί, το λαγούτο, το μαντολίνο, το μπουλγαρί, τα γερακοκούδουνα, το μαντολίνο και τη μαντόλα: όλα αυτά για το «σάλεμα» και το «ξεσάλωμα».

Βέβαια, υπάρχουν και οι πιο συνεπείς ως προς την παράδοση: ο Θοδωρής Πολυχρονάκης και ο Αντώνης Μαρτσάκης στα Κισσαμίτικα, ο Βαγγέλης Βαρδάκης στα Γεραπετρίτικα και Λασιθιώτικα, ο Νεκτάριος Σαμόλης στα παραδοσιακά Ρεθμνιώτικα, και αρκετοί επαγγελματίες καθώς και δεκάδες ερασιτέχνες λυράρηδες και βιολάτορες κατατάσσονται στους πιο παραδοσιακούς λυράρηδες, που βαδίζουν τον δύσβατο δρόμο της διατήρησης του ύφους, κατά πώς το ορίσαμε παραπάνω. Ο αυθεντικός τρόπος παιξίματος της λύρας, του βιολιού, του λαούτου, του μπουλγαρί, του μαντολίνου, της ασκομαντούρας και της μαντούρας, καθώς και ο παραδοσιακός τρόπος με τον οποίον ερμηνεύονται τα τραγούδια καθιέρωσε τον Μαρτσάκη ως ρέκτη της κρητικής μουσικής, αρμόδιο και άξιο να συμβαδίσει με κάθε καινοτόμο προσέγγισή της. 

Οι ρίζες είναι έρωτας που χορεύεται

Μετά από τα Links, το Selon Désir, το Wisteria Maiden, το Kosmos και τον Γαλαξία, μετά από τη μουσική του Γκεόργκι Λίγκετι, του Ζυλιέν Ταρρίντ, του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και του Γκεόργκ Φρήντριχ Χαίντελ, μετά από την ομάδα Echo, το Μπεζάρ της Λωζάνης, το Μεγάλο Θέατρο της Γενεύης, τη Λουκέρνη, τη Βέρνη, το Bale da Cidade της Βραζιλίας, το Washington Ballet, την Sydney Dance Company, την ομάδα Cedar Lake και την ομάδα Apotosoma στη Λυών και την τόσο παραγωγική συνεργασία του με τους πρώτους χορευτές, τους κορυφαίους και τους σολίστ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο Αντώνης Φωνιαδάκης επιχειρεί την αναδίφηση στις ρίζες του. Στο «Σάλεμα» των Φωνιαδάκη/Μαρτσάκη ο Αντώνης Μαρτσάκης τραγούδησε και ερμήνευσε βιολί και μαντολίνο, επίσης λαούτο ερμήνευσε ο Νίκος Μαρεντάκης, ενώ στο τραγούδι και στο λαούτο «κέντησε» ο Κοζωνάκης Κανάκης και στο νταουλάκι της Σητείας και στην ασκομαντούρα ο Χαράλαμπος Πιτροπάκης. 

Οι μουσικοί στην αρχή ερμήνευσαν τη «Λεμονιά» και η παράσταση συνεχίστηκε με τον πεντοζάλη: ο Αντώνης Φωνιαδάκης χορογραφεί αυτο το concept αρχικά σε αντίστιξη, ώστε σταδιακά στη συνέχεια να το ακολουθήσει και να προκύψει με μαγικό τρόπο το «σάλεμα».

Μια μαύρη εξέδρα στήθηκε σε ειδική πλατφόρμα με παρασκήνια και γιγαντοοθόνη από πίσω, εν είδει «γέφυρας» που συνδέει τις δυο όχθες του τεχνητού καναλιού. Έτσι, σε ατμόσφαιρα απόλυτα καλοκαιρινή και εορταστική, και με τους θεατές να κάθονται και να στέκονται σε κερκίδες της μιας πλευράς του καναλιού, υπό τους υποβλητικούς φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη που καθόταν διακριτικά στις κερκίδες με το κομπιούτερ του στα πόδια, ξεκίνησε ένα πραγματικό χάρμα οφθαλμών με την εκπληκτική σκηνική παρουσία και αντοχή των χορευτών του Αντώνη Φωνιαδάκη και της Μαρκέλλας Μανωλιάδη: του Alexander Hille, του Mike Doolan, του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου, του Μιχάλη Κριεμπάρδη, του Γιάννη Τσίγκρη και των δυναμικών γυναικών της ομάδας: της Εύης Οικονόμου, της Δέσποινας Λαγουδάκη, της Γαβριέλας Αντωνοπούλου, της Στεφανίας Σωτηροπούλου, της Νεφέλης Αστερίου και της Μάρως Σταυρινού, που απογείωσαν το δεύτερο μέρος της σύνθεσης εισάγοντας πυρετώδη, διονυσιακό ρυθμό πεντοζάλη και αποσπώντας ενθουσιώδη χειροκροτήματα από το κοινό. Όλα τα παιδιά ήταν ντυμένα με την αισθησιακή οπτική του Τάσου Σωφρονίου, ένα γαλαζωπό και μαύρο συνδυασμό του κρητικού στιβανιού με μια φουτουριστική διάσταση απόλυτα ταιριαστή. Οι μουσικοί στην αρχή ερμήνευσαν τη «Λεμονιά» και η παράσταση συνεχίστηκε με τον πεντοζάλη: ο Αντώνης Φωνιαδάκης χορογραφεί αυτο το concept αρχικά σε αντίστιξη, ώστε σταδιακά στη συνέχεια να το ακολουθήσει και να προκύψει με μαγικό τρόπο το «σάλεμα».

alt

Ζωντανό είναι ό,τι σαλεύει: «κάτι ξέρει» ο Μαρτσάκης!

Η κρητική μουσική, σε αντίθεση με τη δημοτική παράδοση της υπόλοιπης Ελλάδας, εμπλουτίζεται διαρκώς ως προς τον στίχο (μεγάλη ρίμα, μαντινάδα ή ριζίτικο τραγούδι της τάβλας ή της στράτας), ενώ ο καλός λυράρης πάντα αυτοσχεδιάζει.

Στην Κρήτη οι μουσικοί δεν αρκούνται στο να επαναλαμβάνουν στερεότυπα τις μελωδίες, αλλά επιστρατεύουν τον αυτοσχεδιασμό όταν συνοδεύουν τους χορευτές, οι οποίοι με τη σειρά τους επιτρέπουν αυτοσχεδιασμό στον εαυτό τους. Αυτό συμβαίνει, άλλωστε, σε όλες τις σπουδαίες μουσικές παραδόσεις, στο φλαμένκο, στο αργεντίνικο τάνγκο, στους τσιγγάνικους χορούς, στους ινδικούς χορούς. Η ερωτική μουσική της σούστας που χορεύεται αντικριστά έχει τα δικά της ηδύσματα: αυτά τα «στολίσματα» θα λέγαμε ότι είναι τα ξόμπλια που δίνουν πάτημα σε μια μαντινάδα. Η κρητική μουσική, σε αντίθεση με τη δημοτική παράδοση της υπόλοιπης Ελλάδας, εμπλουτίζεται διαρκώς ως προς τον στίχο (μεγάλη ρίμα, μαντινάδα ή ριζίτικο τραγούδι της τάβλας ή της στράτας), ενώ ο καλός λυράρης πάντα αυτοσχεδιάζει. Επίσης, κάθε οργανοπαίκτης όσο κρατάει ο χορός προσθέτει και δικά του στοιχεία:

«Κάθε πρωϊ με το δροσιό π' ανοίγει το λουλούδι αφουγκρασθείτε να σας πω τση Κρήτης το τραγούδι»

Οι περιπτώσεις μουσικών που λειτούργησαν ως «αναθεωρητές» του μουσικού ύφους της Κρήτης (Μάνος Πυροβολάκης, Ζαχάρης Σπυριδάκης, Μιχάλης Τζουγανάκης κ.ά.) έχουν θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων τη «νοσταλγική» προσέγγιση της παράδοσης από κάποιους παλαιάς κοπής υποστηρικτές μιας ξεπερασμένης εκδοχής της. Διάφοροι «αποθεματοποιημένοι» ήχοι (stock sounds), καθώς και μεταφορές και εικόνες αντλημένες από τη σύγχρονη ζωή, έχουν διασαλεύσει την κοινώς αντιληπτή έννοια της «κρητικότητας» λίγο ως πολύ ταυτίζεται αφελώς με την αυθεντικότητα. Εννοείται πως η υποστήριξη της αυθεντικότητας, εκτός από τοπικιστικά ή εθνικιστικά κίνητρα, δηλώνει και άγνοια του τι σημαίνει «ύφος»: στο μουσικολογικό λεξικό του Grove ο όρος «ύφος» δηλώνει «τα μουσικά χαρακτηριστικά ενός συνθέτη, μιας περιόδου, μιας γεωγραφικής περιοχής», ή είναι «ο τρόπος έκφρασης ή παρουσίασης» ενός μουσικού έργου (2001: 638). Αναθεωρώντας το ζήτημα του ύφους διαπιστώνει κανείς πως το ύφος δεν αποτελεί αυτούσια μουσική μορφή, αλλά σχετίζεται συμβολικά με ποικίλα πεδία κοινωνικών σχέσεων και με αρτηριοσκληρωτικές ιδεολογίες. Ο Αντώνης Φωνιαδάκης συμφώνησε με τον Αντώνη Μαρτσάκη να διασώσουν το ύφος της κρητικής μουσικής, εμβαπτίζοντάς την σε μια διαφορετική κίνηση: η αντίστιξη παράγει βαθμηδόν το παραξένισμα και από αυτή τη διαλεκτική σχέση γεννιέται το «σάλεμα», δηλαδή το ζωντανό στοιχείο της παράδοσης που ανακινείται και βγαίνει από τα βάθη των αιώνων για να βαλαντώσουν οι χορευτές: τουλάχιστον αυτό ήταν πασιφανές στον ενθουσιασμό του κοινού κατά τη διάρκεια της παράστασης.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο του, η νουβέλα «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία» (εκδ. Κριτική).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...
«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

Για τις παραστάσεις «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστολόπουλου, που ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου «Σταθμός». Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Η κασέτα» © Αγγ. Παπαδόπουλος.&nb...

«Sadmen» του Θανάση Κριτσάκη στο Θέατρο Ροές (κριτική) – Θλιμμένοι «σούπερ ήρωες» που δεν πείθουν

«Sadmen» του Θανάση Κριτσάκη στο Θέατρο Ροές (κριτική) – Θλιμμένοι «σούπερ ήρωες» που δεν πείθουν

Για την παράσταση «Sadmen» του Θανάση Κριτσάκη που ανέβηκε στο Θέατρο Ροές. Κεντρική εικόνα: Ελ. Χούμου. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος 

Ο Θανάσης Κριτσάκης, μετά από την παράσταση «Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης», έρ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ