Η Τζοάν Χάρις (Joanne Harris), συγγραφέας πολλών μπεσ σέλερ μεταξύ των οποίων και του «Καυτή σοκολάτα», απέρριψε εκδοτική συμφωνία για το νέο της βιβλίο, εφόσον οι Αμερικανοί εκδότες της ζήτησαν να βγάλει τη λέξη «γ…» από το μυθιστόρημά της.
Επιμέλεια: Book Press
Το περασμένο Σάββατο, η συγγραφέας Τζοάν Χάρις ανακοίνωσε, από τον λογαριασμό της στο Twitter, τα εξής: «Σήμερα απέρριψα μια συμφωνία για το νέο μου βιβλίο στις ΗΠΑ, επειδή ήθελαν να σβήσουν τη λέξη «γαμώ» (fuck), που είχα γράψει. Αρνήθηκα για δύο λόγους: κατ’ αρχάς, γιατί δεν χρησιμοποιώ τυχαία τις λέξεις. Έχουν σημασία. Και δεύτερον, γιατί δεν πιστεύω ότι η χρήση της λέξης «γαμώ» βλάπτει κανέναν».
Η Τζοάν Χάρις (τα βιβλία της οποίας κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός) παρευρέθηκε πρόσφατα στο φεστιβάλ λογοτεχνίας Faversham, για να μιλήσει για το τελευταίο της μυθιστόρημα, με τίτλο A Narrow Door. Είπε πως η συμφωνία που της προσφέρθηκε αφορούσε σε μια ειδική έκδοση του βιβλίου A Narrow Door, αποκλειστική για τις παραγγελίες του μυθιστορήματος μέσω ταχυδρομείου.
Με δικά της λόγια
«Το σκέφτηκα για λίγο και έπειτα πήρα την απόφαση. Έτσι λειτουργούν οι εκδόσεις και είμαι ευχαριστημένη με την επιλογή μου. Εν προκειμένω, [η λέξη] ήταν ένας χαρακτηρισμός και θα ήταν αδύναμο αν την αφαιρούσα. Αλλά εάν κάποιος συντάκτης είχε επισημάνει ένα ακούσιο λάθος στο κείμενο -ή κάτι στον τόνο που ενδεχομένως να πλήγωνε κάποιους- θα τον είχα ακούσει και πιθανότατα θα το άλλαζα. Το ότι υπερασπίζομαι τις λέξεις που θέλω να χρησιμοποιήσω δεν σημαίνει ότι αρνούμαι να αλλάξω τις λέξεις που δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω».
Η συγγραφέας δήλωσε πως δεν αισθάνθηκε προσβεβλημένη από το αίτημα του εκδότη.
«Καταλαβαίνω την πλευρά του, αλλά δεν είμαι έτσι εγώ. Έκανα την επιλογή μου και το ίδιο έκαναν και αυτοί», είπε. «Δεν αισθάνομαι ότι με έχουν κάνει cancel, με τον οποιοδήποτε τρόπο.»
Επιπλέον, η Χάρις είπε ότι επέλεξε να δημοσιοποιήσει την απόφασή της, μετά από μια συζήτηση με τον Τζον Μπόιν (John Boyne), συγγραφέα του βιβλίου Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα, ο οποίος επέκρινε την πρακτική «των αναγνωστών ευαισθησίας», που υιοθετούν όλο και περισσότεροι εκδοτικοί. Οι «αναγνώστες ευαισθησίας» είναι άτομα των εκδοτικών οίκων που διαβάζουν τα έργα προς έκδοση, ώστε να εντοπίσουν και να αφαιρέσουν τυχόν προσβλητικό περιεχόμενο, στερεοτυπικές αντιλήψεις κλπ.
«Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι (μερικοί από αυτούς είναι συγγραφείς, οι περισσότεροι όχι) παρεξηγούν τον ρόλο των ‘’αναγνωστών ευαισθησίας’’. Αυτό πιθανώς να οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ τους έναν, και παραπλανούνται από τη λέξη ‘’ευαισθησία’’, η οποία, σε έναν κόσμο τοξικής αρρενωπότητας, συχνά εκλαμβάνεται εσφαλμένα ως αδυναμία. Για αυτούς τους ανθρώπους, η πρόσληψη κάποιου που ελέγχει τη δουλειά τους για λόγους ευαισθησίας συνεπάγεται την παράδοση του ελέγχου, μια αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων», είπε η Χάρις.
Η απόρριψη της εκδοτικής συμφωνίας ήταν, κατά τα λεγόμενά της, μια επιβεβαίωση «πως οι επαγγελματικές επιλογές είναι προσωπικές και πως πρέπει να τις κάνουμε καθημερινά».
