alt

Για το μυθιστόρημα της Donatella Di Pietrantonio «Αρμινούτα» (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος).

Του Διονύση Μαρίνου

Ακόμη κι αν δεχθούμε, που οφείλουμε να το κάνουμε, πως ο προσδιορισμός «γυναικεία λογοτεχνία» είναι αν μη τι άλλο μειωτικός, πολιτικά μη ορθός και, σαφώς, λογοτεχνικά ατελής, δεν γίνεται να μην παραδεχθούμε πως κάποια βιβλία είναι περισσότερο γυναίκεια από κάποια άλλα. Με την έννοια ότι διερευνούν/εξερευνούν τη γυναίκεια φύση με τρόπο απαράμιλλα ευθύ αναζητώντας εκείνα τα κίνητρα που την καθορίζουν. Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια τα περισσότερα από αυτά τα μυθιστορήματα είναι γραμμένα από γυναίκες σημαίνει πολλά. 

Γυναικείο χέρι γράφει για γυναίκες πρωταγωνίστριες (όλων των ηλικιών) αφήνοντας στην άκρη του οπτικού πεδίου την ανδρική παρουσία. Ακόμη κι αν δεν την διαγράψει εντελώς, σίγουρα δεν την θέτει στο κέντρο της προβληματικής.

Είτε προφανώς δεν υπάρχει στις μέρες μας κάποιος Τρούμαν Καπότε να μιλήσει για τις γυναίκες όπως στο Πρόγευμα στο Τίφφανυς  (μτφρ. Ανδρέας Αποστολίδης, εκδ. Πατάκη) είτε λείπει κάποιος άλλος λεπταίσθητος Κολμ Τοϊμπίν να μεταφέρει στο χαρτί την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση γυναικών που αναζητούν την ταυτότητά τους σε έναν κόσμο που τις δεσμεύει και τις περιζώνει. Η λογοτεχνία, όπως και η ζωή, δεν αγαπάει τα «κενά». Πάντα υπάρχει κάποιος που θα βρεθεί να μιλήσει για τα ανθρώπινα από την πλευρά των γυναικών. Αν μη τι άλλο, τούτο το χρειάζονται και οι άρρενες αναγνώστες – ως εκ τούτου η καλή λογοτεχνία απορροφά το ενδιαφέρον των πάντων (ανεξάρτητα από το φύλο τους). 

Να, όμως, που η έλευση της Έλενα Φερράντε και της Ρέιτσελ Κασκ έθεσαν επί τάπητος το ζήτημα σε άλλες βάσεις. Γυναικείο χέρι γράφει για γυναίκες πρωταγωνίστριες (όλων των ηλικιών) αφήνοντας στην άκρη του οπτικού πεδίου την ανδρική παρουσία. Ακόμη κι αν δεν την διαγράψει εντελώς, σίγουρα δεν την θέτει στο κέντρο της προβληματικής. Εκεί παραμένει μόνο η γυναικεία φιγούρα, τα πάθη, οι εσωτερικές της περιδινήσεις και τα ουσιαστικά ζητούμενά της. 

Το μυθιστόρημα της Ντονατέλα Ντι Πιετραντόνιο Αρμινούτα (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος) εντάσσεται στη χορεία αυτών των βιβλίων που αναφέραμε προηγουμένως. Η κεντρική ηρωίδα είναι ένα μικρό κορίτσι που ξαφνικά χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Είναι ένα κορίτσι που το γυρίζουν πίσω (εξ ου και το προσωνύμιο Αρμινούτα που της «κόλλησαν»). Η μικρή μεγάλωσε σε μια οικογένεια που δεν ήταν δική της κι όταν αναγκάστηκε να επιστρέψει στους φυσικούς της γονείς, ο υπαρξιακός πυρήνας που την συνείχε διαλύθηκε αυτοστιγμεί. 

Στην ουσία αυτό που υπέστη ήταν ένα ψυχολογικό και πολιτισμικό σοκ. Από την ηρεμία μιας οικογένειας που της παρείχε όλες τις ανέσεις βρέθηκε, αίφνης, σε μια πολυπληθή οικογένεια –την πραγματική της– όπου κυριαρχούσε η απάθεια, η αδιαφορία και ο σκληρός νόμος του ισχυρού. Από την βολή της πόλης μεταπήδησε στην αγριότητα του χωριού. Και, τελικά, χάνοντας το οικείο περιβάλλον των φίλων και της ασφάλειας, βίωσε την ανοικείωση και την ανασφάλεια στον υπέρτατο βαθμό. Πάνω από όλα, όμως, το αίσθημα της προδοσίας την φυλάκισε σε ένα παρελθόν που δεν θα μπορούσε να το αποκτήσει ξανά και σε ένα παρόν που δεν γινόταν να το αποδεχθεί και να γίνει οργανικό μέλος της. 

alt
Η Donatella Di Pietrantonio

Τι καταφέρνει η Πιετραντόνιο; Να μας μεταφέρει πολλά στοιχεία της ηρωίδα της με άμεσο και ευθύ τρόπο. Δεν υπερβάλλει στο συναίσθημα, δεν χρησιμοποιεί πληθωριστικά σχήματα να μας κάνει στανικά να την αγαπήσουμε.

Βρισκόμενη σε διαρκή κατάσταση σύγχυσης και εντελώς έξω από τα νερά της, η ηρωίδα της Ντι Πιετραντόνιο μεγαλώνει μέσα σε εσωτερικά τραντάγματα που την μετατοπίζουν συνεχώς. Είναι το καλομαθημένο κορίτσι μέσα σε μια «αγέλη» χωριατόπαιδων που δεν έχουν ζέση για τα γράμματα και η τραχύτητά τους της φαντάζει ξένη και απόκοσμη. Ζει το φούντωμα του έρωτα (με τον μεγάλο της αδελφό που της είναι επίσης ξένος), της γυναίκειας φιλίας (με την μικρή της αδελφή, επίσης ξένη), των ονείρων για το μέλλον, τη στιγμή που τελεί υπό καθεστώς πλήρους αμφιβολίας. Γιατί την άφησε η πρώτη της μητέρα; Αρρώστησε ή πέθανε; Οι αρχικοί της φόβοι εξατμίζονται, όταν το «φάντασμα» της πρώτης μητέρας επεμβαίνει στη ζωή της με τη δεύτερη, τη φυσική, και προσπαθεί με δώρα και νουθεσίες να διορθώσει ένα μεγάλο λάθος που κόστισε στη ζωή του κοριτσιού. 

Δεν είναι, δα, και κανένα φοβερό spoiler αν πούμε πως η θετή μητέρα της έμεινε έγκυος με άλλον άντρα, οπότε αναγκάστηκε να επιστρέψει την υιοθετημένη κόρη στην κούρνια που τη γέννησε. Για την Αρμινούτα, η γνώση των πραγματικών γεγονότων θα είναι η απαρχή της συνειδητοποίησης και της αποδοχής. Η ζωή της ποτέ δεν θα είναι όπως πρώτα, αλλά με κάποιο τρόπο, αυτή η νέα διευθέτηση δεν είναι δυνατό να αλλάξει. Ως εκ τούτου, οφείλει να τη δεχθεί και να προχωρήσει. 

Προφανώς έχουμε να κάνουμε με μυθιστόρημα σταδιακής ωρίμασης του ήρωα και περάσματος από την αφέλεια της παιδικότητας στην πρώιμη ωριμότητα της εφηβείας. Τι καταφέρνει η Πιετραντόνιο; Να μας μεταφέρει πολλά στοιχεία της ηρωίδα της με άμεσο και ευθύ τρόπο. Δεν υπερβάλλει στο συναίσθημα, δεν χρησιμοποιεί πληθωριστικά σχήματα να μας κάνει στανικά να την αγαπήσουμε. Επίσης, η διαχείριση του περιβάλλοντος στο οποίο κινείται το μυθιστόρημα είναι δομημένο με στέρεο και γλαφυρό τρόπο. Ο κλειστός κόσμος της ιταλικής επαρχίας, τα σφραγισμένα στόματα, η ενοχή και η μπρουταλιτέ που κυριαρχούν εντός των τειχών, γίνονται απαραίτητο υλικό στο μυθιστόρημα και πλέκονται άρρηκτα με τη δομή του.

Τι δεν καταφέρνει η Πιετραντόνιο; Να ξεφύγει από το προφανές. Η Αρμινούτα δεν έχει το εύρος και το βάθος της Νόρα Γουέμπστερ ή των ηρωίδων της Χάνα Κεντ. Το βάθεμα στα ψυχολογικά κίνητρα, εδώ, είναι περιορισμένο και μη επαρκές.

Τι δεν καταφέρνει η Πιετραντόνιο; Να ξεφύγει από το προφανές. Η Αρμινούτα δεν έχει το εύρος και το βάθος της Νόρα Γουέμπστερ (μιας και μιλούσαμε για τον Τοϊμπίν) ή των ηρωίδων της Χάνα Κεντ. Το βάθεμα στα ψυχολογικά κίνητρα, εδώ, είναι περιορισμένο και μη επαρκές. Η ανάδευση των συναισθημάτων δεν καταφέρνει να ξεφύγει πολύ από την επιφάνεια των πραγμάτων. Τα γεγονότα είναι –ή γίνονται εν προόδω– δεδομένα κι εκεί που αναμένεις να δεις τον βυθό της ηρωίδας να εμφανίζεται στα μάτια σου, αυτός ολοένα θαμπώνει και χάνεται. Ναι, την κατανοήσεις την Αρμινούτα, ακούς τη μουσική της ψυχής της, σε κάποια σημεία οι νότες αποκτούν ένα κάποιο βάθος, αλλά την επόμενη στιγμή, στο μουσικό μέτρο που ακολουθεί, εκεί που περιμένεις την κορύφωση, τα πνευστά σιωπούν. 

Το βιβλίο έγινε best seller και, όντως, κατέκτησε το κοινό και τους κριτικούς της Ιταλίας. Τίποτα το μη αναμενόμενο. Είναι άλλωστε ένα βιβλίο που διαβάζεται άνετα. Ίσως αυτό είναι, τελικά, το θέμα: διαβάζεται «άνετα». Οι αναγκαίες αμυχές του δεν δίνουν «πλούσια» τραύματα. Η μετάφραση ανήκει στην πολύπειρη Δήμητρα Δότση, η οποία έχει φέρει στα μέρη μας –χάρη στη μεταφραστική της προσπάθεια– και την τετραλογία της Έλενα Φερράντε. Άρα, γνωρίζει πολύ καλά τους κώδικες και τις αναφορές στη χώρα και την εποχή που πάνω κάτω κινούνται και οι δύο συγγραφείς.

* Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο του, η συλλογή διηγημάτων «Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ» (εκδ. Μελάνι).


altΑρμινούτα
Donatella Di Pietrantonio
Μτφρ. Δήμητρα Δότση
Ίκαρος 2018
Σελ. 216, τιμή εκδότη €13,30

alt

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο πρίγκιπας της ομίχλης» του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν (κριτική)  –  πρώτο βιβλίο της Τριλογίας της Ομίχλης

«Ο πρίγκιπας της ομίχλης» του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν (κριτική)  –  πρώτο βιβλίο της Τριλογίας της Ομίχλης

Για το μυθιστόρημα του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν «Ο πρίγκιπας της ομίχλης» (μτφρ. Δέσποινα Δρακάκη, εκδ. Ψυχογιός), πρώτο βιβλίο της εξαιρετικά επιτυχημένης Τριλογίας της Ομίχλης.

Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο,...

«Η περιπλανώμενη βιβλιοθήκη της ερήμου» της Ομάιμα Αλ Καμίς (κριτική)

«Η περιπλανώμενη βιβλιοθήκη της ερήμου» της Ομάιμα Αλ Καμίς (κριτική)

Για το μυθιστόρημα  της Ομάιμα Αλ Καμίς [Omaima Al-Khamis] «Η περιπλανώμενη βιβλιοθήκη της ερήμου» (μτφρ. Ελένη Καπετανάκη, εκδ. Κλειδάριθμος).

Γράφει η Λεύκη Σαραντινού

Η χρυσή εποχή του ισλαμικού πνεύματος τοποθ...

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

Για το μυθιστόρημα του Λερντ Χαντ (Laird Hunt) «Ο νυχτερινός δρόμος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου. Φωτογραφία: Λόρενς Μπέιτλερ 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη


...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Γιατί Ψυχανάλυση;» Συνομιλίες για τον ψυχικό μας βίο με τη Βίκυ Φλέσσα – Σήμερα: «Γονείς και παιδιά»

«Γιατί Ψυχανάλυση;» Συνομιλίες για τον ψυχικό μας βίο με τη Βίκυ Φλέσσα – Σήμερα: «Γονείς και παιδιά»

Στο πλαίσιο του κύκλου «Γιατί Ψυχανάλυση;» 12 συνομιλίες για τον ψυχικό μας βίο με την Βίκυ Φλέσσα που διοργανώνονται από τις εκδόσεις Αρμός, το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου το θέμα είναι «Γονείς και παιδιά».

Επιμέλεια: Book Press

Ο κύκλος συνομιλιών «Γι...

Μενδώνη και Γιατρομανωλάκης στήνουν νέο ΕΚΕΒΙ χωρίς διαβούλευση – Τι καταγγέλλουν οι εκδότες

Μενδώνη και Γιατρομανωλάκης στήνουν νέο ΕΚΕΒΙ χωρίς διαβούλευση – Τι καταγγέλλουν οι εκδότες

Η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, Μενδώνη και Γιατρομανωλάκης, στήνει νέο ΕΚΕΒΙ ερήμην εκδοτών και συγγραφέων. Τα σωματεία των εκδοτών καταγγέλλουν ότι δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στα αιτήματά τους για συνάντηση και ζητούν από το υπουργείο, την ύστατη ώρα, να κληθούν για να συνεργαστούν. Φωτογραφία: Το κτίριο που...

«Αστικά βήματα» του Γιώργου Ν. Θεοχάρη (κριτική)

«Αστικά βήματα» του Γιώργου Ν. Θεοχάρη (κριτική)

Για την ποιητική και φωτογραφική συλλογή του Γιώργου Ν. Θεοχάρη «Αστικά βήματα» (εκδ. ΑΩ). Στην κεντρική εικόνα, φωτογραφία του Thorsten Koch.

Γράφει η Διώνη Δημητριάδου

Αναπαράσταση συναισθημάτων με λόγο και ε...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ