alt

Για το μυθιστόρημα του Ιωάννη Πάππου Hotel Living (μτφρ. Χρήστος Καψάλης, Ιωάννης Πάππος, εκδ. Λιβάνη).

Του Κώστα Αγοραστού

Το Hotel Living είναι ένα μυθιστόρημα για το πώς μπορείς να αποτύχεις μέσα στην απόλυτη επιτυχία. Ένα μυθιστόρημα για τη σφοδρότητα του έρωτα, τη μοναξιά της κορυφής και την καταβύθιση στον πιο σκοτεινό και αυτοκαταστροφικό εαυτό μας.

Ο ήρωας του βιβλίου, ο Στάθης Ρακής γεννήθηκε στο Τρίκερι Πηλίου και μετά τις σπουδές του στην Αθήνα έφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για να ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Μια σταδιοδρομία συμβούλου επιχειρήσεων που προβλεπόταν λαμπρή και άκρως επιτυχημένη. Το τέλος της δεκαετίας του ’90 ήταν ο ιδανικός χρόνος, για όσους ήθελαν να επενδύσουν στις μεγάλες κουβέντες, στους άπιαστους στόχους, τη συσσώρευση πλούτου των υπερατλαντικών επιχειρήσεων. Ο Στάθης «ανέβηκε» σ’ αυτό το κύμα και αφέθηκε να τον βγάλει εκεί όπου θα κατέληγαν όλοι: μεγάλη περιουσία, κοινωνική καταξίωση, ανύπαρκτη προσωπική ζωή.

Ο Έρικ αντιπροσώπευε όλα όσα ο Στάθης δεν είχε κι όλα αυτά που πάλευε να κατακτήσει με κόπο και προσωπικό μόχθο. Και επιπλέον, ο Έρικ αδιαφορούσε για όλα αυτά.

Η ζωή όμως είχε διαφορετικά σχέδια. Στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια ενός ΜΒΑ, ο Στάθης γνωρίζει τον Έρικ και τον ερωτεύεται ακαριαία. Ο Έρικ αντιπροσώπευε όλα όσα ο Στάθης δεν είχε κι όλα αυτά που πάλευε να κατακτήσει με κόπο και προσωπικό μόχθο. Και επιπλέον, ο Έρικ αδιαφορούσε για όλα αυτά. Έχοντας υιοθετήσει μια κριτική και εν πολλοίς σνομπ στάση για όλους και για όλα, ο Έρικ επιδίδεται συνεχώς σε ένα λεκτικό μπρα-ντε-φέρ με τον Στάθη, προσπαθώντας να κυριαρχήσει σε ό,τι, με μεγάλη προσοχή και μαεστρία απαξίωνε. «Με το που έφτιαξε ο καιρός, ο Έρικ άρχισε να αποφεύγει dinners και συναυλίες. “Δε σηκώνει η τσέπη μου τους κήπους που τρως”, έλεγε χαμογελώντας ειρωνικά. Αν κατάφερνα κάποια Command πρόσκληση για τους Νικς, μ’ έκανε πέρα. “Φίλε, δεν μπαίνω σε κονδύλια Επαγγελματικής Εξέλιξης! Δεν είμαι κόστος πρακτορείου”, μου πέταγε στα μούτρα τη (λάθος) Command ορολογία. Σκεφτόμουν τους πελάτες που με άκουγαν με προσοχή, τον Γκάουελ που με θαύμαζε –αν όχι λάτρευε–, και του την έλεγα: “Σ’ αρέσει να μας θυμίζεις πως δεν έχεις τηλεόραση”, σχολίασα όταν ο Έρικ βρήκε “ανόητη” μια συζήτηση για το Lost στη διάρκεια ενός brunch όπου εμφανίστηκε τελευταία στιγμή. Όταν ήρθε ο λογαριασμός, ανακάτεψα θυμό και συντροφικότητα και του πέρασα ένα πενηντάρικο κάτω απ’ το τραπέζι. Γράπωσε το χέρι μου και το έσφιξε δυνατά στον καρπό, μέχρι που άνοιξε η γροθιά μου. “Μάζεψέ το τώρα”, είπε ικανοποιημένος.
 Μέχρι το καλοκαίρι, οι τσακωμοί ήταν μόνιμοι».

Η απόσταση κάνει κάθε φορά πιο δυνατή την επαφή. Πιο δυνατή τη σύγκρουση. Πιο βαθύ το ρήγμα, και κανείς τους δεν τολμά να παραδεχτεί πώς ανοίγει και τους περιμένει.

Οι δύο τους μπλέκονται σε μια ιδιότυπη σχέση, η οποία αναζωπυρώνεται σε δωμάτια ξενοδοχείων, ανάμεσα στα επαγγελματικά ταξίδια του Στάθη. Από το Φοντενεμπλό στο Λονδίνο κι από εκεί στη Νέα Υόρκη, την Ουάσινγκτον, το Πρίνστον, τη Βοστόνη, το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες. Η απόσταση κάνει κάθε φορά πιο δυνατή την επαφή. Πιο δυνατή τη σύγκρουση. Πιο βαθύ το ρήγμα, και κανείς τους δεν τολμά να παραδεχτεί πώς ανοίγει και τους περιμένει. «Στεκόμουν δίπλα του χωρίς να ανασαίνω. “Όπως και να ’χει, γαμημένος”, είπα. Άφησε το σακίδιο να πέσει κάτω.
 “Δε θέλω να τους ξαναδώ μπροστά μου”. “Πόσων χρονών είσαι;” Τα μάτια του μισόκλεισαν.
 “Με το ζόρι κρατιέμαι να μη φας μπουκέτο”, είπε. 
Τον έσπρωξα, έπεσε στο κρεβάτι και έβαλα τη γροθιά μου στο στήθος του. “Κοίτα με, ρε”. “Άντε γαμήσου”, ψιθύρισε. 
 “Κοίτα πόσο καλός είμαι. Απλά κοίτα με”.
 Έσφιξε σαν τανάλια τις παλάμες στο πρόσωπό μου. Πόναγα. “Έλα να μείνεις στη Νέα Υόρκη”, είπε.
 Κλειδωμένος, ανέπνεα την ανάσα του. Ζούσα μέρα με τη μέρα».

Όσο περισσότερο καταξιώνεται στη δουλειά του ο Στάθης, τόσο μεγαλύτερη αμφισβήτηση και ειρωνία εισπράτει από τον Έρικ. Οι εκλυστικές διαφορές τους μετατρέπονται πια σε θέματα διαμάχης. Η κοσμοθεωρία του Έρικ συγκρούεται ανελέητα με την κοσμοθεωρία του Στάθη. Μέχρι που κάποια μέρα οι δρόμοι τους χωρίζουν. «Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, στη Δέκατη Λεωφόρο, έχοντας στα ρουθούνια μου τη μυρωδιά του καφέ στην ανάσα του, με τα σάλια του να πιτσιλίζουν το πρόσωπό μου, ήξερα πως πλησιάζαμε σε κάποιο τέλος. Ίσως να μη με είχε δει ποτέ σαν ίσο. Ούτε κι εγώ. Είχαμε γνωριστεί ενώ προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε απ’ τα σπίτια μας, όμως τραβούσαμε σ’ αντίθετες κατευθύνσεις κι οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν τυχαία, σ’ ένα συναπάντημα που μπορεί να το τράβηξα πολύ».

Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά μια μανιασμένη διαδρομή προς τα κάτω: προς τις καταχρήσεις, το αλκοόλ, το εφήμερο σεξ, τα ναρκωτικά.

Ο χωρισμός του από τον Έρικ θα μπορούσε να ήταν το σημείο μηδέν για τον Στάθη. Αλλά δεν ήταν. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά μια μανιασμένη διαδρομή προς τα κάτω: προς τις καταχρήσεις, το αλκοόλ, το εφήμερο σεξ, τα ναρκωτικά. Το σκηνικό αλλάζει και από τη «διανοούμενη» και ανταγωνιστική Νέα Υόρκη, μεταφερόμαστε, στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, στη ράθυμη και ασαφή καλλιτεχνικά Δυτική Ακτή. Ηθοποιοί του κινηματογράφου, κακομαθημένα πλουσιόπεδα, πέρσοναλ γυμναστές, θεατρικοί παραγωγοί και πόρνες πολυτελείας παρελαύνουν σαν σε όνειρο από την καθημερινότητα του Στάθη, ενώ η επαγγελματική του καριέρα προχωράει. Κι εκεί όμως, τα παιχνίδια εξουσίας και διαφθοράς έχουν φέρει τον Στάθη σε σημείο να διεκπεραιώνει τις υποχρεώσεις του χωρίς να έχει πραγματική επαφή με αυτό που συμβαίνει μπροστά τα μάτια του.

Στα απόνερα της μεγάλης ευημερίας

Ο Ιωάννης Πάππος, σ’ αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα επιχείρησε να αποτυπώσει το άγχος, τον ανταγωνισμό και την ηθική ενός επαγγελματικού χώρου που γνωρίζει πολύ καλά. Μια δεκαετία οικονομικής ευημερίας, η οποία αποτυπώθηκε σ’ αυτούς τους χώρους στο έπακρον, χωρίς να καταφέρει να αφήσει πίσω της τίποτα το ουσιαστικό. Επιχειρηματικά παιχνίδια, πλούτος, υποσχέσεις κι εφήμερη λάμψη.

alt
Ο Ιωάννης Πάππος
Φωτογραφία Alexandra Stonehill

Κυρίως όμως, το Hotel Living είναι ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων. Δύο ανταγωνιστικών χαρακτήρων, οι οποίοι με πρόσχημα την εποχή, και ίσως τον έρωτα, βάλθηκαν να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλον. Ο Πάππος χρησιμοποιεί σε μεγάλη έκταση στο βιβλίο την τεχνική των διαλόγων. Διάλογοι κοφτεροί και γεμάτοι ζωντάνια. Διάλογοι-μέσο επιβολής της προσωπικότητας και της κοσμοθεωρίας του κάθε ήρωα. Διάλογοι που αξίζουν, κυρίως, για όσα δεν λένε, όσα αποσιωπούν, όσα εντέχνως κρύβουν κάτω από υπονοούμενα, χαρακτηρισμούς, καθημερινές φλυαρίες. Διάλογοι με στόχο να ακινητοποιήσουν, να πληγώσουν και να αλώσουν το σώμα και την ψυχή.

Ο τρόπος με τον οποίο «χτίζεται» και «γκρεμίζεται» ο ψυχισμός των ηρώων είναι εντυπωσιακός. Σε κάθε τους φράση κυριαρχεί η ματαίωση για όσα δεν κατάφεραν να γίνουν. Πόνος, κάποιες φορές αίμα, συχνά θυμός και εμμονή να αποδείξει ο ένας στον άλλον κάτι που δεν είναι. Κάτι που ίσως ποτέ δεν θέλησαν να είναι. Οι ήρωες του μυθιστορήματος του Πάππου συνεχώς υποδύονται ρόλους. Του πετυχημένου, του ανεξάρτητου, του αντισυμβατικού, του επιβήτορα. Ρόλοι που τους εγκλωβίζουν σε συμπεριφορές χάνοντας ή κρύβοντας βαθύτερα τον πραγματικό τους εαυτό.

Το να μην ανήκεις σε ένα σπίτι, σε ένα επάγγελμα, σε μια πατρίδα, σε έναν έρωτα, κάποιες φορές μπορεί να μοιάζει λυτρωτικό. Συνήθως όμως σε αφήνει μετέωρο.

Ο «αληθινός» όμως Στάθης βρίσκεται στις αφηγήσεις και στις αναμνήσεις του, λίγο πριν φύγει από το Τρίκερι. Εκεί, ο συγγραφέας γίνεται πιο περιγραφικός και λυρικός με έναν τρόπο όμως λιτό και απογυμνωμένο από αισθηματολογία. «Έκανα μια τζούρα και θυμήθηκα τη νύχτα όταν έμαθα πως είχα πάρει υποτροφία για την Καλιφόρνια. Είχα καταλήξει στην κορυφή του βουνού, στα Χάνια, τα φώτα του Βόλου κάτω στον κόλπο να σβήνουν στην αυγή. Μια από τις λίγες φορές στη ζωή μου που νόμιζα πως ξεκαθάρισαν όλα. Θα ’φευγα από το σπίτι –απ’ το νησί, απ’ την απομόνωση, απ’ το δυνατό αέρα που δε σ’ άφηνε ν’ ακούσεις και ν’ ακουστείς–, θα ’βρισκα τον εαυτό μου. Θα μάθαινα, θα κέρδιζα, μπορεί και να ’χανα. Θα ’κανα ό,τι κάνουν οι Έλληνες, μια πάνω και μια κάτω εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια. Έναν ωκεανό μακριά, παρασυρμένος από τους Έρικ του Νέου (μου) Κόσμου –εξίσου έρημα νησιά–, απ’ την κληρονομιά τους, απ’ τα μερίσματα, είχα γίνει κι εγώ στέλεχος, σε κάποιο βαθμό ένα μ’ αυτούς, ανταλλάσσοντας τη σιωπή στο Τρικέρι μ’ αυτή της Βοστόνης. Ήταν αστείο: Τώρα που ’χα τ’ αρχίδια να μιλήσω, δεν υπήρχε κανείς τριγύρω να μ’ ακούσει».

Το Hotel Living είναι ένα μυθιστόρημα για το αίσθημα του μη ανήκειν. Το να μην ανήκεις σε ένα σπίτι, σε ένα επάγγελμα, σε μια πατρίδα, σε έναν έρωτα, κάποιες φορές μπορεί να μοιάζει λυτρωτικό. Συνήθως όμως σε αφήνει μετέωρο. Το αίσθημα του προσωρινού, του εφήμερου και του καταναλώσιμου κινεί τις πράξεις όλων των ηρώων του βιβλίου. Ο Στάθης, περνώντας μέσα από την κόλαση των άλλων αλλά και αντιμετωπίζοντας τη βία ενός έρωτα, καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του και να δει για μια στιγμή καθαρά και ψύχραιμα την άκρη του δρόμου στον οποίο βαδίζει.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε την περασμένη χρονιά, από έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους των Ηνωμένων Πολιτειών, τη Harper Collins, κερδίζοντας επαινετικές κριτικές. Η ελληνική μετάφραση από τον Χρήστο Καψάλη, με την επιμέλεια του Ιωάννη Πάππου, μεταδίδει με ακρίβεια και σαφήνεια το κλίμα και την επαγγελματική ορολογία του πρωτότυπου κειμένου.

* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.

altHotel Living
Ιωάννης Πάππος
Μτφρ. Χρήστος Καψάλης, Ιωάννης Πάππος
Εκδ. Λιβάνη 2016
Σελ. 375, τιμή εκδότη €17,00

alt

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

Για το μυθιστόρημα του Λερντ Χαντ (Laird Hunt) «Ο νυχτερινός δρόμος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου. Φωτογραφία: Λόρενς Μπέιτλερ 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη


...

«Αποσυνάγωγοι» του Ογούζ Ατάι (κριτική) – Ένα σημαντικό έργο της τουρκικής λογοτεχνίας

«Αποσυνάγωγοι» του Ογούζ Ατάι (κριτική) – Ένα σημαντικό έργο της τουρκικής λογοτεχνίας

Για το 34ο βιβλίο της εμβληματικής σειράς «Orbis Literæ», το μυθιστόρημα του Τούρκου συγγραφέα Ογούζ Ατάι [Oğuz Atay] «Αποσυνάγωγοι» (μτφρ. Νίκη Σταυρίδη, απόδοση ποιητικών τμημάτων: Δημήτρης Μαύρος, επίμετρο: Βασίλης Φ. Δρόλιας, εκδ. Gutenberg).

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης ...

«Οι ταξιδιώτες» της Ρετζίνα Πόρτερ (κριτική)

«Οι ταξιδιώτες» της Ρετζίνα Πόρτερ (κριτική)

Για το μυθιστόρημα της Ρετζίνα Πόρτερ [Regina Porter] «Οι ταξιδιώτες» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης, εκδ. Πατάκη).

Γράφει ο Κώστας Δρουγαλάς

Το ντεμπούτο της Αμερικανίδας Ρετζίνα Πόρτερ (Σαβάνα, Τζόρτζια) με τίτλο ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Τη φετινή χρονιά, ανάμεσα στους υποψηφίους για το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου βρίσκεται και ο νομπελίστας Kazuo Ishiguro, για το σενάριο της ταινίας «Αισθάνομαι ζωντανός», μια διασκευή του «Ikiru» του Akira Kurosawa. Ο συγγραφέας μίλησε για την υποψηφιότητά του σε πρόσφατη συνέντευξή του στο The Wrap. Τα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ