alt

Για το μυθιστόρημα του François Taillandier Η γραφή του κόσμου (μτφρ. Αλεξάνδρα Κωσταράκου, εκδ. Πόλις).

Του Νίκου Ξένιου

Οι ιστορικοί, συχνά χωρίς τη θέλησή τους, γράφουν για τους μεγάλους άνδρες και τις μεγάλες μάχες, αποκρύπτοντας το βίωμα των απλών ανθρώπων και την καθημερινότητά τους. Η συγγραφή της προσωπικής ζωής και της σκέψης ιστορικών προσωπικοτήτων είναι μια διαφορετική διαδικασία: στο ιστορικό μυθιστόρημα Η γραφή του κόσμου ο γάλλος συγγραφέας Φρανσουά Ταγιαντιέ δανείζεται τη φωνή της λογοτεχνίας και την αναπλάθει για να «συλλάβει» τη στιγμή της γένεσης του νεώτερου δυτικού κόσμου. Στα ελληνικά το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις» σε προσεκτική μετάφραση και με αρκετές και χρήσιμες υποσημειώσεις της Αλεξάνδρας Κωσταράκου.

Ξαναμετρώντας τον χρόνο

Ενώ η Ρώμη δεν είναι πια παρά ο απόηχος αυτού που ήταν κάποτε, μια κάστα ευγενών Ρωμαίων επιμένει ρομαντικά στην επαναφορά σε εποχές αίγλης και ακτινοβολίας.

Βρισκόμαστε στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία του σκοτεινού 6ου μ.Χ. αιώνα, στην εποχή όπου επινοείται η σύγχρονη εκδοχή της χρονικότητας: οι βάρβαροι Γότθοι, Ερούλοι και Αλαμανοί έχουν κατακλύσει το δυτικό της τμήμα, οι Αγγλοσάξονες έχουν κυριαρχήσει στη Βρετανία, σταδιακά διαμορφώνεται η Γαλλία των νεώτερων χρόνων, η κεντρική Ευρώπη ασφυκτιά υπό τις πιέσεις νέων φύλων που επελαύνουν, οι Πέρσες στα ανατολικά σύνορα θέτουν όρους και η Κωνσταντινούπολη αναζητά το οριστικό της στίγμα ως νέας μητρόπολης του χριστιανικού πληθυσμού. Ενώ, λοιπόν, η Ρώμη δεν είναι πια παρά ο απόηχος αυτού που ήταν κάποτε, μια κάστα ευγενών Ρωμαίων επιμένει ρομαντικά στην επαναφορά σε εποχές αίγλης και ακτινοβολίας. Ο πρωταγωνιστής Μάγνος Αυρήλιος Κασσιόδωρος (σε μιαν εσωτερικά εστιασμένη τριτοπρόσωπη αφήγηση) είναι ένας νέος πολιτικός αυτής της κάστας που ξέρει καλά πού οδηγούνται τα πράγματα και που, μετά την πτώση του τελευταίου αυτοκράτορα που έφερε το ειρωνικό όνομα Ρωμύλος Αυγουστύλος, είναι εκ θέσεως κι εκ φύσεως προορισμένος να υπηρετήσει τον «βάρβαρο» Θεοδώριχο (ή, κατ' άλλους, Θευδέριχο), διακρίνοντας, παράλληλα, στον ορίζοντα τον ενοποιητικό ρόλο που πρόκειται να διαδραματίσει ο Χριστιανισμός σε αυτήν την περίσταση.

Ο φιλόσοφος Βοήθιος βασανίζεται κι αποκεφαλίζεται στη φυλακή με την κατηγορία της προδοσίας, τη στιγμή που μια χορεία ιερωμένων ιχνηλατεί την υπόσταση του Ιησού και η Αυτοκρατορία κατ’ ουσίαν είναι χωρισμένη οριστικά στα δυο: από τη μια η ιουστινιάνεια Reconquista[1] και από την άλλη ο παλιός κόσμος της Δύσης, που πασχίζει να επιβιώσει σε μια λαίλαπα νεήλυδων πολιτισμών και βίαιας ένταξής τους. Ο Χριστιανισμός σπαράσσεται ανάμεσα στο κυρίαρχο τριαδικό δόγμα του επισκόπου Ρώμης (θεσμικού προκατόχου των Παπών) και στις αιρέσεις του Αρειανισμού και του Μονοφυσιτισμού, τη στιγμή που ο ρωμαϊκός τρόπος ζωής και το οικοδόμημα των ηθών του αντιστοιχεί πια σε ένα πνευματικό «δεδομένο» και όχι σε μια σφύζουσα πραγματικότητα. Το ουτοπικό σχέδιο του Κασσιόδωρου δυναμιτίζεται από την επελαύνουσα πραγματικότητα, από μια σειρά τυχαιοτήτων, από την επιπολαιότητα κάποιων τυχοδιωκτών και από τον αυταρχισμό των νέων ηγετών.

Συμβιβασμός, ανασφάλεια και relativitas

Οργανώνοντας ένα συνεργείο γραφέων στο μοναστήρι της όψιμης ηλικίας του, ο πολιτικός αυτός άνδρας θα διεκδικήσει τις δάφνες της αθανασίας, αντιγράφοντας, καταγράφοντας, απαθανατίζοντας τις γνώσεις, τις σκέψεις και τα διανοήματα των ανθρώπων από καταβολής κόσμου.

Ενώ ο Ιουστινιανός πνίγει στο αίμα τις αντιδράσεις και οικοδομεί την Αγία Σοφία για να στερεώσει την ελέω Θεού βασιλεία του κι ενώ ο Χλωδοβίκος (Clovis) θεμελιώνει τη φράγκικη δυναστεία του στη Γαλλία, όταν τα σχέδια ανοχής και ειρήνευσης των λαών που ακολούθησε ο Κασσιόδωρος ακυρώνονται εν όψει της τυραννίας και του πολέμου, η απόσυρσή του στο Vivarium προσλαμβάνει τον χαρακτήρα της διάσωσης των γραφών του αρχαίου κόσμου. Αποσυρόμενος, στη δύση της ζωής του, και αναμετρώμενος με τις αναμνήσεις του, τη μετάνοια και το φάσμα της χαραμισμένης καριέρας του, ο Κασσιόδωρος συνάγει πως ο συμβιβασμός με τις εξουσίες του καιρού του υπήρξε ο άξονας γύρω από τον οποίο στράφηκαν οι ενέργειες, οι επιλογές του και τα σημεία «βαρύτητας» που προσέδωσε στην ιστορική του αντίληψη. Οργανώνοντας ένα συνεργείο γραφέων στο μοναστήρι της όψιμης ηλικίας του, ο πολιτικός αυτός άνδρας θα διεκδικήσει τις δάφνες της αθανασίας, αντιγράφοντας, καταγράφοντας, απαθανατίζοντας τις γνώσεις, τις σκέψεις και τα διανοήματα των ανθρώπων από καταβολής κόσμου: είναι ενδιαφέρον το μέρος εκείνο του βιβλίου όπου διευκρινίζεται η σχετικότητα (relativitas) της αντίληψης του κόσμου από την ποικιλότητα των εθνοτήτων και πολιτισμών που τον απαρτίζουν: ab Urbe condita (από ιδρύσεως της Ρώμης) για τους εναπομείναντες Ρωμαίους, anno Domini (από έτους γεννήσεως του Σωτήρος) για τους νεωστί βαπτισθέντες Χριστιανούς, πληθώρα άλλων σημείων «εκκίνησης» της χρονικότητας για το ψηφιδωτό αυτό πολιτιστικών ενοτήτων, ένα παζλ κατανόησης (και παρερμηνείας) του τότε γνωστού σύμπαντος που καθορίζει κάθε ανθρώπινη ενέργεια και επιλογή.

Οι άνθρωποι πρέπει να επινοούν τη «μέση λύση» του συμβιβασμού, να ενεργοποιούν την επιθυμία και την κρίση τους, να συμπεραίνουν, έστω κι εσφαλμένα, πριν διαπληκτισθούν με τις εξουσίες του καιρού τους.

Τα πρόσωπα του βιβλίου υπερβαίνουν τη στενή αντίληψη της εποχής τους χωρίς να ξεφεύγουν από τα μοιραία χρονικά τους δεσμά. Ολοκληρώνεται το πορτραίτο τους ενώ παράλληλα προσλαμβάνει οικουμενικές διαστάσεις η πλάνη βάσει της οποίας διήγαγαν τον βίο τους: «μπαινοβγαίνοντας», θα ’λεγε κανείς, στο ιστορικό τους κάδρο, κερδίζουν μια θέση στο φαντασιακό τοπίο του αναγνώστη και τον προσκαλούν να τους κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τον επερχόμενο όλεθρο. Διατρέχοντας νοερά τον αιώνα εκείνον και συμπαρασύροντας τον αναγνώστη του, ο Ταγιαντιέ φτάνει στην περιοχή της Σεβίλης, όπου, σαράντα χρόνια μετά, το άλλο κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου, ο Λέανδρος, θα προεκτείνει για λίγο στο εγγύς μέλλον το πνευματικό έργο του Κασσιόδωρου. Το τρίτο πρόσωπο του βιβλίου, η Θεολίνδα, βασίλισσα των Λομβαρδών, θα επιχειρήσει να ειρηνεύσει τα αλληλοσυγκρουόμενα βασίλεια της ιταλικής χερσονήσου. Ο αναγνώστης ταυτίζεται με τη Θεολίνδα, μοιράζεται την ελπίδα της και αποδέχεται την ανάγκη της να προσφύγει στον πάπα Γρηγόριο, γιατί αυτές είναι οι μοναδικές επιλογές που απομένουν στην ηρωίδα, σε αυτήν τη μυθιστορηματική καταγραφή του άγχους ενός πολιτισμού που πνέει τα λοίσθια.

Ο διανοούμενος αφηγητής, εστιάζοντας με κομψότητα στον αρχαίο προκάτοχό του, οσφραίνεται τη βαρύτητα μιας επιλογής, τόσο σε ό,τι αφορά τη χρονικότητα, όσο και σε ό,τι συνθέτει τα ethics του πολιτικοκοινωνικού συστήματος: οι άνθρωποι πρέπει να επινοούν τη «μέση λύση» του συμβιβασμού, να ενεργοποιούν την επιθυμία και την κρίση τους, να συμπεραίνουν, έστω κι εσφαλμένα, πριν διαπληκτισθούν με τις εξουσίες του καιρού τους. Το ταλέντο του συγγραφέα αναδεικνύεται στα σημεία αυτά όπου ο πόθος διάσωσης της πνευματικής αξιοπρέπειας δεν περιορίζεται στους κατοίκους της Ραβέννας, της Ρώμης ή της Κωνσταντινούπολης του 6ου αιώνα μ. Χ., αλλά γίνεται πόθος και του σημερινού ευρωπαίου αναγνώστη. Δεν είναι βέβαια τυχαίο το ότι, παρά το πνευματικό αγώνισμα κάποιων εκλεκτών για την αξιοπρέπεια, σε μιαν Ευρώπη που πνίγεται στο αίμα με το παραμικρό, σε σκηνικό ανομίας και αυθαιρεσίας, η πλέμπα δεν μπαίνει στον κόπο να διακρίνει ποιοτική διαφοροποίηση ανάμεσα στους ηγέτες της και τους προσκυνά με μεγάλη ευκολία, αρκεί αυτοί να της εξασφαλίζουν κάποιες δεκαετίες ειρήνης.

alt
    Ο François Taillandier
 

Η τέχνη της συγγραφής της Γραφής του Κόσμου

Ο Φρανσουά Ταγιαντιέ γεννήθηκε το 1955 στο Κλερμόν Φεράν και υπήρξε παιδιόθεν θαυμαστής του Ιουλίου Βερν, του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και του Εντμόν Ρονστάν. Το 1979 άρχισε να διδάσκει λογοτεχνία, όμως τέσσερα χρόνια αργότερα ξεκίνησε την καριέρα του ως επαγγελματία συγγραφέα και δημοσιογράφου και το 1984 εργάστηκε στην Hebdo. Το 2006 αναγορεύθηκε πρόεδρος της Société des gens de lettres. Το 1990 δημοσίευσε τους Clandestins, που πήρε το βραβείο Jean-Freustié, και το 1992 το μυθιστόρημα Les Nuits Racine, που πήρε το βραβείο Roger Nimier. Το 1999 το μυθιστόρημά του Anielka πήρε το βραβείο της Académie Française ενώ το 2005 δημοσιεύθηκε το πρώτο μιας σειράς πέντε αλληλοσυνδεόμενων μυθιστορημάτων με τον τίτλο Option Paradis (La Grande Intrigue, ολοκληρώθηκε το 2010), όπου αναβιώνουν ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ και ο Εμίλ Ζολά. Ο 60ντάχρονος Ταγιαντιέ αρθρογραφεί σήμερα στο Figaro και στην Humanité και ως σκεπτικιστής δηλώνει δημοσίως τα συναισθήματά του για ένα κόσμο «που αποσυντίθεται με μεγάλη ταχύτητα».

Η Γραφή του Κόσμου φέρει τα γνωρίσματα τόσο του συναρπαστικού αφηγήματος όσο και του στοχαστικού δοκιμίου, γιατί η στιλιστική απόλαυση που προσφέρει στον αναγνώστη ξεπερνά την ανάπλαση μιας εποχής.

H γλώσσα της Γραφής του κόσμου, ένα αμάλγαμα ευανάγνωστης γαλλικής που διανθίζεται με μιαν ατελή υποτακτική στο πρωτότυπο (subjonctif imparfait), με σπάνιες λέξεις, τοπικά ιδιώματα, λατινικές εκφράσεις και στοιχεία ενός αρχαΐζοντος ιδιώματος, στην ουσία συνιστά την επινόηση μιας νέας, συμπιληματικής γλώσσας ενός érudit, χωρίς τον λογιωτατισμό που συνήθως αυτή συνεπάγεται. Ανήκοντας δικαιωματικά στο είδος μυθιστορήματος που αποκαλείται «roman savant», η Γραφή του Κόσμου φέρει τα γνωρίσματα τόσο του συναρπαστικού αφηγήματος όσο και του στοχαστικού δοκιμίου, γιατί η στιλιστική απόλαυση που προσφέρει στον αναγνώστη ξεπερνά την ανάπλαση μιας εποχής για να εντρυφήσει στο συναίσθημα ανασφάλειας, χάους και αιματηρής μεταστοιχείωσης μιας «παλιάς» οικουμένης σε κάτι τελείως διαφορετικό. Ίσως ο πρόχειρος, ανεπεξέργαστος και πολυσυλλεκτικός εγκυκλοπαιδισμός της εποχής μας να φέρει εν σπέρματι τις ποιότητες εκείνες της σφαιρικής θεώρησης και αποτίμησης των δυνάμεων που καθορίζουν, των υπόγειων ρευμάτων που κινούν, των πνευματικών δονήσεων που διευθετούν και των αναλυτικών οργάνων[2]/ φιλοσοφικών συστημάτων που εν τη γενέσει τους ερμηνεύουν τον πολύπλοκο και συγκρουσιακό της χαρακτήρα. Μήπως, λοιπόν, mutatis mutandis, η Γραφή του Κόσμου, αν αποκρυπτογραφηθεί υπό το σημερινό πρίσμα, είναι υπαινιγμός για την έναρξη μιας σύγχρονης, συνειδητής καταγραφής της Ιστορίας ενός νέου κόσμου, που όμως πρέπει ν’ αναζητήσει τις ιουδαϊκοχριστιανικές του καταβολές στη διανόηση κάποιων προσωπικοτήτων της μακρινής εκείνης εποχής;

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

[1] Όρος που καθιερώθηκε από τους ιστορικούς για ν’ αποδώσει την «ανασύσταση» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που επιχείρησαν οι στρατηγοί του Ιουστινιανού, ο Βελισάριος και ο Ναρσής. Ο όρος απαρτιούται με τη σύνταξη του Corpus Juris Civilis, του σώματος της αυτοκρατορικής νομοθεσίας που επέτυχε ο Τριβωνιανός.
[2] Δανείζομαι τον όρο από το «Όργανον» του Αριστοτέλη και το Novum Organum του Βάκωνος. 

altΗ γραφή του κόσμου
François Taillandier
Μτφρ. Αλεξάνδρα Κωσταράκου
Πόλις 2015
Σελ. 262, τιμή εκδότη €15,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ FRANCOIS TAILLANDIER

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Το άλλο όνομα» του Γιόν Φόσε (κριτική) – Στα σκοτάδια και στο φως της αγάπης

«Το άλλο όνομα» του Γιόν Φόσε (κριτική) – Στα σκοτάδια και στο φως της αγάπης

Για το μυθιστόρημα του Γιόν Φόσε [Jon Fosse] «Το άλλο όνομα – Επταλογία I-II» (μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης, εκδ. Gutenberg).

Του Διονύση Μαρίνου

Υπήρξα από εκείνους τους τυχερούς που είδαν το έργο του Γιόν Φόσε «Κάποιος θα έρθει» που ανέβηκε τον Σεπτέμβριο...

«Το τούνελ» του Γουίλιαμ Χ. Γκας  – λογοτεχνικό επίτευγμα μακριά από μόδες και ταμπέλες

«Το τούνελ» του Γουίλιαμ Χ. Γκας – λογοτεχνικό επίτευγμα μακριά από μόδες και ταμπέλες

Σκέψεις, ερωτήματα και διαπιστώσεις με αφορμή το μυθιστόρημα «Το τούνελ» του Γουίλιαμ Χ. Γκας (William H. Gass), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, σε μετάφραση Γιώργου Κυριαζή. 

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Ο Fredric Jameson στο βιβλίο...

«Το σιντριβάνι ξεχειλίζει» της Ρεμπέκα Γουέστ – Ταξίδι στην πιο εκπληκτική χώρα: την παιδική ηλικία

«Το σιντριβάνι ξεχειλίζει» της Ρεμπέκα Γουέστ – Ταξίδι στην πιο εκπληκτική χώρα: την παιδική ηλικία

Για το μυθιστόρημα «Το σιντριβάνι ξεχειλίζει» της Ρεμπέκα Γουέστ (μτφρ. Κλαίρη Παπαμιχαήλ, εκδ. Μεταίχμιο).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Πώς φαντάζει η ζωή και ο κόσμος μας μέσα από τα μάτια ενός παιδιού; Τι κερδίζεις και τι χάνεις ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γιον Φόσε: «Θαυμάζω τον Ίψεν γιατί ήξερε να μισεί»

Γιον Φόσε: «Θαυμάζω τον Ίψεν γιατί ήξερε να μισεί»

Σε συνέντευξή του στο Revistascena, ο Νορβηγός δραματουργός Jon Fosse μίλησε για την πολυετή πορεία του στον χώρο του θεάτρου. Τα πρώτα δύο μέρη της γνωστής επταλογίας του «Το άλλο όνομα» κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Σωτήρη Σουλιώτη.

Επιμέλεια: ...

Το μίσος για την ελληνική λογοτεχνία

Το μίσος για την ελληνική λογοτεχνία

Σκέψεις του γνωστού συγγραφέα σχετικά με την ανυποληψία της νεοελληνικής πεζογραφίας στο ελληνικό κοινό. Στην κεντρική εικόνα, τμήμα από το έργο «Portrait of George Dyer in a Mirror» (1968), του Φράνσις Μπέικον.

Του Αλέξη Πανσέληνου

Έγινε πρόσφατα μεγά...

Διαβάζοντας με τον Παναγιώτη Εξαρχέα

Διαβάζοντας με τον Παναγιώτη Εξαρχέα

Πρόσωπα από το χώρο των τεχνών, των ιδεών και του πολιτισμού, αποκαλύπτουν τον δικό τους αναγνωστικό χαρακτήρα, τη μύχια σχέση τους με το βιβλίο και την ανάγνωση. Σήμερα, σκηνοθέτης Παναγιώτης Εξαρχέας απαντά σε 20 κλασικές ή απρόσμενες βιβλιοφιλικές ερωτήσεις.

Επιμέλεια: Λεωνίδας Καλούσης ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Κώστα Καβανόζη «Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – Το μυθιστόρημα τεκμηρίων και η λογοτεχνικότητα του αναφορικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τέλη Σεπτεμβρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Πολλοί πιστεύουν πως η εποχή που τα λογοτεχνικά βιβλία απαγορεύονταν και καίγονταν στην πυρά έχει παρέλθει. Στην πραγματικότητα, μέχρι και σήμερα, πολλές συντηρητικές ομάδες σε πολλές χώρες του κόσμου επιχειρούν να λογοκρίνουν και να καταστρέψουν ακόμα και έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, με διάφορες δικαιολογίες....

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ