alt

Για το βιβλίο του Roth «Χίλιες και δύο νύχτες» (μτφρ: Γιώργος Δεπάστας, εκδ. Ολκός) 

Του Νίκου Ξένιου

Όσοι ισχυρίζονται πως δεν υπάρχουν «ανέφελα δράματα» κάνουν λάθος. Κι όσοι έχουν αποδώσει με το λογοτεχνικό τους έργο την παρακμή της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας δεν θα μπορούσαν παρά να συνθέσουν έναν «ανέφελο μύθο»: στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου του, ο Γιόζεφ Ροτ αφήνει για μιαν ακόμη φορά να ηχήσει -από τα όργανα της αυτοκρατορικής φρουράς της Βιέννης- το Εμβατήριο Ραντέτσκι, λίγο πριν το πεπρωμένο κλείσει τον ολέθριο κύκλο του εις βάρος του πρωταγωνιστή του, πρώην ίλαρχου, βαρόνου Αλοϊσιου φον Τάιτινγκερ.

altΈνας παιγνιώδης πατριωτισμός διαποτίζει το κείμενο, που εξάπτει τη φαντασία. Όμως ακολουθεί μια ελαφρά μουσική της φιλαρμονικής: η παρακμή και πτώση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων είναι χαρακτηριστικά ανάλαφρη, ωστόσο υπηρετεί την αίσθηση εκπατρισμένου -ή απάτριδος- που χαρακτηρίζει τα κείμενα του Ροτ. Με τεχνική που αναζητά το πρότυπό της στις αραβικές Χίλιες και Μια Νύχτες, δηλαδή οργανώνοντας τα δευτερεύοντα επεισόδια γύρω από μια «κεντρική ιστορία», οι Χίλιες και δυο νύχτες δίνουν στον αναγνώστη τη χαρά να νιώθει οξυδερκής και να προβλέπει την εξέλιξη της πλοκής, εφευρίσκοντας αναλογίες. Υπό αυτήν την οπτική, καθίσταται δευτερεύον το κατά πόσον η πλοκή είναι αληθοφανής ή όχι.

Στο πρότυπο αραβικό παραμύθι ο βασιλιάς, συγκλονισμένος από την απιστία της γυναίκας του, παντρεύεται κάθε μέρα και μια διαφορετική παρθένα, την οποία και εκτελεί το επόμενο πρωί ώστε να μην έχει την ευκαιρία να τον ατιμάσει. Όταν πια ο βεζίρης δεν μπορεί να του εξασφαλίσει νύφες, η κόρη του βεζίρη προσφέρεται να γίνει η επόμενη νύφη. Την πρώτη λοιπόν νύχτα αφηγείται στον βασιλιά ένα παραμύθι, το οποίο όμως αφήνει ανολοκλήρωτο. Ο βασιλιάς, θέλοντας ν' ακούσει τη συνέχεια και το τέλος του παραμυθιού, αναγκάζεται ν’ αναβάλει την εκτέλεσή της, κι αυτό συνεχίζεται για χίλιες και μια νύχτες. Αντίστοιχα, στο μυθιστόρημα Χίλιες και δυο νύχτες ο Ροτ μιλά για ένα διαρκώς επικείμενο (υπαρξιακό και κυριολεκτικό) θάνατο, για την απειλή: η βυθισμένη στην επίπλαστη αυτάρκειά της εποχή που εικονογραφεί προοιωνίζεται τη μεγάλη κτηνωδία των επερχόμενων εποχών, με την τεχνική των προμηνυμάτων, με επαναλαμβανόμενες δηλαδή αναφορές προσώπων, περιστατικών ή αντικειμένων, που φαντάζουν επουσιώδη αρχικά, αλλ’ αργότερα επανεμφανίζονται στην αφήγηση αποκτώντας βασικό ρόλο: εδώ πρόκειται για κάποιον στρατιωτικό που απλά ανακοινώνει τα χτυπήματα της μοίρας, ή -κυρίως- για ένα πανάκριβο μαργαριταρένιο κολιέ που μετατρέπεται σε χρυσόμαλλον δέρας μακριά από τον τόπο του.

Ένας παιγνιώδης πατριωτισμός διαποτίζει το κείμενο, που εξάπτει τη φαντασία. Όμως ακολουθεί μια ελαφρά μουσική της φιλαρμονικής: η παρακμή και πτώση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων είναι χαρακτηριστικά ανάλαφρη, ωστόσο υπηρετεί την αίσθηση εκπατρισμένου -ή απάτριδος- που χαρακτηρίζει τα κείμενα του Ροτ.

Βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα και ο Σάχης της Περσίας αποφασίζει να πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας - την οποία οι οθωμανοί είχαν αποτύχει να καταλάβουν κατά τον 17ο αιώνα, όταν πρωτοέφτασαν στην Ευρώπη. Ο Σάχης εντυπωσιάζεται από τις Ευρωπαίες και απαιτεί τη συνεύρεση με μια κυρία της υψηλής κοινωνίας (που, ως υπανδρευμένη, δεν είναι δυνατόν ν’ αποκτηθεί από τον ασιάτη ηγεμόνα), αγνοώντας πεισματικά τα ευρωπαϊκά ήθη, γεγονός πολύ κωμικό αφ’ εαυτού, αλλά και σε συνδυασμό με τη δουλοπρέπεια των αυστριακών. Ο κύριος χαρακτήρας, ο μελαγχολικός βαρώνος φον Τάιτινγκερ (που το όνομά του κάνει αναπόφευκτο συνειρμό με τον παλαιότατο οίκο απόσταξης και τη γνωστή σαμπάνια - πιθανόν γιατί και ο «εκρηκτικός» Τάιτινγκερ, όπως και ο αφρώδης οίνος, επισωρεύει τις ζυμώσεις που θα τον οδηγήσουν στην τελική του έκρηξη), υπεύθυνος να ικανοποιεί τις απαιτήσεις του ανατολίτη ηγεμόνα, αντικαθιστά την ποθητή κόμησα με μια πόρνη και πρώην ερωμένη του, τη Μίτσι Σίναγκλ, που της μοιάζει καταπληκτικά, και με την οποία ο Τάιτινγκερ είχε αποκτήσει ένα γιο. Μια προσομοίωση χλιδής και αισθησιασμού εξαπατά τον Σάχη ο οποίος, πριν επιστρέψει στα βάθη της Ασίας, χαρίζει ένα μαργαριταρένιο κολιέ στη σωσία για τις «υπηρεσίες» της.

Το γεγονός ότι ο Σάχης «έχαψε» το παραμύθι πυροδοτεί μια σειρά από ανατροπές αποκαλυπτικές μιας κοινωνίας ανιαρής, εφησυχασμένης κι ανύποπτης για την επερχόμενη κατάρρευσή της. Τα διακυβεύματα είναι μια καριέρα στρατιωτικού, μια άτυπη καριέρα προαγωγού, μια καριέρα πόρνης, καριέρες συγκεχυμένες κι εύθραυστες όπως και η οιονεί αρραγής κοινωνική συνοχή της αιμάσσουσας αυτοκρατορίας. Το εκποιημένο κολιέ μαργαριταριών αποκαλύπτει τον διαβρωτικό ρόλο του χρήματος στη νέα εποχή: η ιδιοκτήτρια του οίκου ανοχής, αφήνει την τελευταία της πνοή σ’ ένα «αξιοπρεπές» προάστειο χωρίς καν τη μεγαλοψυχία να γράψει τη διαθήκη της, ένας χυδαίος δημοσιογραφίσκος του «κίτρινου τύπου» και έμπορος κοκαḯνης αναλαμβάνει να καταστρέψει την υπόληψη του βαρόνου, ενώ η πάντα ερωτευμένη μαζί του «σωσίας» Μίτσι Σίναγκλ, μετά από εξευτελιστική φυλάκιση για οικονομικό σκάνδαλο, γίνεται ιδιοκτήτρια ενός θεάτρου κέρινων ομοιωμάτων της εποχής, ενός Βιοσκοπίου, που θ’ αναπαραστήσει, εν είδει παρωδίας, όλα τα στάδια έκπτωσης του ήθους των πρωταγωνιστών.

Το έργο του Ροτ χειρίζεται το παραμύθι ως σκάνδαλο: η ”Αγαπημένη του Σάχη” εμφανίζεται σε μια σκηνή «βαριετέ» του Βιοσκοπίου φορώντας το μαργαριταρένιο κολιέ και ο Τάιτινγκερ αντικρίζει αίφνης μια ζωή γεμάτη ομοιώματα και καρικατούρες των ανθρώπων, υποκατάστατα της φιλίας και του έρωτα, παρωδίες των θεσμών και υπολείμματα των εθνοτήτων που συνέθεταν την πάλαι ποτέ ακμαία αυτοκρατορία: για τον «πολυεθνικό» (και προφητικό, ως ένα βαθμό, της σύγχρονής μας εθνολογικής ανομοιογένειας της Ευρώπης) χαρακτήρα της ψυχορραγούσας αυτοκρατορίας είναι χαρακτηριστική η σκηνή όπου ο βαρόνος επιστρέφει στα Καρπάθια για να επιχειρήσει μια μάταιη τελευταία διαχείριση της φθίνουσας περιουσίας του: εκεί ο Δήμαρχος είναι γερμανικής-σαξονικής καταγωγής, ο οδηγός Μοραβός, οι χωρικοί είναι Ρώσοι των Καρπαθίων, ο Διευθυντής της Αστυνομίας κατάγεται από τη Μπρατισλάβα, ενώ ο δασοφύλακας από τη Γαλικία.

alt

Το ιδιάζον στον ρεμβώδη χαρακτήρα του φον Τάιτινγκερ είναι η αμεριμνησία με την οποία αντιμετωπίζει κάθε επιλογή και κάθε στάδιο της ζωής του, τις ασαφείς γι’ αυτόν έννοιες, τις οικονομικές του υποθέσεις, την ιδιότητά του ως ισόβιου εραστή μιας πόρνης, ακόμη και την επανεμφάνιση του αμοραλιστή νόθου γιου τους. Αποκαλεί άκριτα «παιδί του Λαού» τον ωμό υπασπιστή του, καθώς η ωμότητα και ο κυνισμός είναι άγνωστα σε ένα μελαγχολικό βαρόνο κατηγορήματα. Άμοιρος της εύθραυστης κοινωνικής του υπόληψης, συνεχίζει να κατατάσσει τους ανθρώπους σε τρεις -χονδρικά- κατηγορίες: τους ενδιαφέροντες, τους αδιάφορους και τους ενοχλητικούς (ennuyeux). Με το πιστόλι ήδη στον κρόταφο, φαίνεται ακόμη ανίκανος να εκτιμήσει τη βαρύτητα της περίστασης.

Είναι συμπαθής, γιατί είναι αριστοκρατικός και ανυποψίαστος σαν ήρωας του Τσέχωφ, απολίθωμα μιας παρελθούσας κατάστασης πραγμάτων. Η διαφθορά και η τρωτότητα του ήρωα προεικονίζει την κατάρρευση της παλαιάς τάξης πραγμάτων, που αποδεικνύεται ανήμπορη ν’ αντισταθεί στη ραγδαία εισβολή του Μοντέρνου. Όσο πιο σφιχτά συντίθεται η πλοκή -και αυτός ο ρυθμός εντείνεται προς το τέλος του βιβλίου-, τόσο εντονότερα καταδεικνύεται η ελαφρότητα του ανθρώπινου ήθους και το «ανέφελον» του δράματος που πλέκεται, ως εάν επρόκειτο για μαύρη κωμωδία. Ο Ροτ βάζει, στο τέλος της αφήγησης, τον Σάχη να επιστρέφει στη Βιέννη του εικοστού αιώνα και ν’ ανακτά το μαργαριταρένιο κολιέ που πριν χρόνια είχε χαρίσει στη Μίτσι Σίναγκλ, ώστε ο κύκλος του πεπρωμένου να κλείσει και να μπορέσει ο Ευνούχος να διατυπώσει, σε θυμοσοφικές φράσεις, τη βαθειά του γνώση για το σκοτάδι που περιβάλλει τα ανθρώπινα.

Δεν μπορεί κανείς να μην εντοπίσει μια λατρεία προς το ‘παλαιό’ και το ‘ανατολίζον’, καθώς και μια λαγνεία προς το αστικό τοπίο της Βιέννης. Το μυθιστόρημα στην Αυστρία του εικοστού αιώνα δέχτηκε την επίδραση μιας δημοσιογραφικής μικρής φόρμας, του βιεννέζικου χρονογραφήματος (επιφυλλίδας με τον γραμματολογικό τύπο «feuilleton»): η δημοσιογραφική ιδιότητα του Ροτ προσδίδει στο έργο του έντονο πραγματιστικό περιεχόμενο, όμως ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να καταγράψει το στοιχείο του παραμυθιού. Οι ήρωες παρελαύνουν σαν σύννεφα που κάθε άλλο παρά προμηνύουν καταιγίδα. Εν τούτοις μοιάζουν οι ίδιοι ν’ ακροβατούν στο χείλος της δυστυχίας, ενώ οι ζωές τους χάσκουν, ανοικτά πηγάδια έτοιμα να τους καταπιούν.

Δεν μπορεί κανείς να μην εντοπίσει μια λατρεία προς το ‘παλαιό’ και το ‘ανατολίζον’, καθώς και μια λαγνεία προς το αστικό τοπίο της Βιέννης. Το μυθιστόρημα στην Αυστρία του εικοστού αιώνα δέχτηκε την επίδραση μιας δημοσιογραφικής μικρής φόρμας, του βιεννέζικου χρονογραφήματος

Έχει ειπωθεί πως ο Ροτ υπήρξε «ένας συγγραφέας του δέκατου ένατου αιώνα», λόγω της άρνησής του για τον Μοντερνισμό. Οι μορφολογικοί ή γλωσσολογικοί πειραματισμοί του καιρού του δεν τον αφορούν, ούτε η εξερεύνηση του υποσυνειδήτου, ούτε -τέλος- ο αισθητισμός κάποιων ομοτέχνων του. Ο ρεαλισμός του, καθώς και η στράτευσή του στην περιγραφή της εποχής, είναι αμιγώς μη μοντερνιστικά στοιχεία. Ο W.G. Sebald είχε παρατηρήσει ότι «το πιο αξιοσημείωτο σχετικά με τη λογοτεχνική παραγωγή του Ροτ είναι ότι, σε μια περίοδο όπου το μυθιστόρημα είχε γίνει υπερτροφικό, ο Ροτ ετίμησε εκ νέου την τέχνη του να αφηγείσαι ιστορίες». Το ελαφρώς αναχρονιστικό στυλ του, που κατ’ουσίαν είναι η απουσία όποιου στυλ ή επιτήδευσης, βασίζεται σε μια μελαγχολική αίσθηση παρακμής και απαξίωσης του ancien régime.

Στο τέλος, ο συγγραφέας εφαρμόζει μιαν ακόμη τεχνική δανεισμένη από το αραβικό παραμύθι: τη δραματική οπτικοποίηση στην αφήγηση, δηλαδή την αναπαράσταση πληθώρας περιγραφικών λεπτομερειών, τη μιμητική απόδοση χειρονομιών και διαλόγων κατά τρόπον ώστε ο αναγνώστης να "δει" περισσότερο, παρά να φανταστεί τη σκηνή: το βιοσκόπιο αναπαριστά σαρκαστικά τον κόσμο που αποχωρεί. Όσο δε για τον οριακά αναίσθητο -καλύτερα: ασυναίσθητο- Τάιτινγκερ, αυτός αποχωρεί με μια πιστολιά, παίρνοντας μαζί του τα παρηκμασμένα μιλιταριστικά ιδεώδη των οποίων δεν στάθηκε αντάξιος, κι ενώ πίσω του αναβιώνει η μετάλλαξη του πρωσικού τέρατος σε δαμόκλειο σπάθη που επικρέμαται επί της Ευρώπης.

Το μυθιστόρημα πρωτοδημοσιεύθηκε από τον ολλανδικό οίκο «De Gemeenschap» το 1939, λίγο μετά τον θάνατο του συγγραφέα στο Παρίσι. Στην Ελλάδα έτυχε της εξαιρετικής μετάφρασης του Γιώργου Δεπάστα.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο του, η νουβέλα «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία» (εκδ. Κριτική).


alt

Γιόζεφ Ροτ
Χίλιες και δύο νύχτες
Μτφρ: Γιώργος Δεπάστας
Ολκός 2012
Σελ. 264

alt 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΖΕΦ ΡΟΤ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι εμπρηστές, της Ρ.Ο. Κουόν: Εξαιρετική θεματική, αδιέξοδη διαχείριση

Οι εμπρηστές, της Ρ.Ο. Κουόν: Εξαιρετική θεματική, αδιέξοδη διαχείριση

Για το μυθιστόρημα της Ρ.Ο. Κουόν «Οι εμπρηστές» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου, εκδ. Δώμα). Στην κεντρική εικόνα, η συγγραφέας. 

Του Νίκου Ξένιου

Δέκα χρόνια συγγραφικού μόχθου χρειάστηκαν μέχρι να δημοσιεύσει η κορεατικής ...

Η ντίσκο του Γκόγκολ, του Πάβο Μάτσιν

Η ντίσκο του Γκόγκολ, του Πάβο Μάτσιν

Για το μυθιστόρημα του Πάβο Μάτσιν «Η ντίσκο του Γκόγκολ» (μτφρ. Τέσυ Μπάιλα, εκδ. Βακχικόν).

Της Χριστίνας Μουκούλη

Επιστημονική φαντασία ή μαγικός ρεαλισμός; Δυστοπία ή αλληγορία; Παραμύθι ή προφητεία; Ή μήπως όλα αυτά μαζί; Πόση τόλμη, πρωτοτυπία, ευρηματικότητα και φαντασία πρ...

Ο μεγάλος απατεώνας, του Χέρμαν Μέλβιλ

Ο μεγάλος απατεώνας, του Χέρμαν Μέλβιλ

Για το μυθιστόρημα του Herman Melville «Ο μεγάλος απατεώνας» (μτφρ. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, εκδ. Πατάκη).

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Αν ο κάθε άνθρωπος είναι ένα νησί, τότε η ανθρωπότητα (αν αποδεχτούμε αυτή την αφαίρεση) είναι ένα πλοίο. Ή, ακόμα καλύτερ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η τελευταία μονομαχία, του Ρίντλεϊ Σκοτ (κριτική)

Η τελευταία μονομαχία, του Ρίντλεϊ Σκοτ (κριτική)

Για την ταινία «Η τελευταία μονομαχία» σε σκηνοθεσία του Ridley Scott, η οποία προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Του Θόδωρου Σούμα

«Η τελευταία μονομαχία» του Ρίντλεϊ Σκοτ είναι μια θεαματική, δραματική και περιπετειώδης...

Πέθανε ο ποιητής και ζωγράφος Γιώργος Κακουλίδης

Πέθανε ο ποιητής και ζωγράφος Γιώργος Κακουλίδης

Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για τον θάνατο του Γιώργου Κακουλίδη.

Η Εταιρεία Συγγραφέων εκφράζει τη λύπη της για τον θάνατο του καταξιωμένου ποιητή Γιώργου Κακουλίδη. Συγγραφέας αλλά και ζωγράφος, ο Γιώργος Κακουλίδης υιοθέτησε από νέος, έναν τρόπο ζωή...

Ιστορίες από τη ζωή

Ιστορίες από τη ζωή

Ιστορίες από τη ζωή των αρχαίων ημών – και όχι μόνο.

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Συγγενής και σύντροφος του Αλκιβιάδη, ο Αξίοχος (γράφει ο Λυσίας) τον ακολούθησε στην Άβυδο. Εκεί και οι δυο τους νυμφεύθηκαν τη Μεδοντιάδα. Όταν από τον γάμο των τριών γεννήθηκ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (προδημοσίευση)

Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Δημήτρη Ινδαρέ «Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες. Με αφορμή ένα δημοτικό τραγούδι του Μοριά», το οποίο κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ι. ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΡΙΖΕΣ

...
Πράκτορας Σόνυα, του Μπεν Μακιντάιρ (προδημοσίευση)

Πράκτορας Σόνυα, του Μπεν Μακιντάιρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Ben Macintyre «Πράκτορας Σόνυα: Η κατάσκοπος που έκλεψε τα σχέδια της ατομικής βόμβας» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης), το οποίο κυκλοφορεί στις 13 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Τα χρόνια, της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Τα χρόνια, της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Τα χρόνια» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, επίμετρο: Νίκος Μπακουνάκης), το οποίο κυκλοφορεί στις 14 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Σε τούτη την ασπρόμαυρη φωτογραφ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

25 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

1ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ

Ένα νέο βραβείο για τη μεταφρασμένη λογοτεχνία από ισπανικά, πορτογαλικά και καταλανικά στα ελληνικά είναι γεγονός. Διαβάστε τη βραχεία λίστα των υποψηφίων πρ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ