bessa dixos to paidi ekeino

Για τη συλλογή αφηγημάτων της Carla Bessa «Κι έτσι τότε εγώ απόμεινα δίχως το παιδί εκείνο» (μτφρ. Νίκος Πρατσίνης, εκδ. Σκαρίφημα). Φωτογραφία © Sergio Larrain.

Της Χριστίνας Μουκούλη

Η Κάρλα Μπέσα στα δεκαέξι αφηγήματα της συλλογής έχει συγκεντρώσει και μας παρουσιάζει ιστορίες, οι οποίες, σύμφωνα με δήλωσή της, είναι προϊόν μυθοπλασίας και προέκυψαν από άρθρα σε εφημερίδες, από εκπομπές στην τηλεόραση και από προσωπικές αφηγήσεις. Είναι ιστορίες που άκουσε από κάποια γειτόνισσα, στη στάση του λεωφορείου, στην ουρά για το ταμείο, κάτω από μια μαρκίζα περιμένοντας να σταματήσει η βροχή. Αναπλάθει αυτές τις ιστορίες με έναν δικό της τρόπο και μας παρουσιάζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι ήρωες των συγκεκριμένων ιστοριών υπέστησαν κάτι –συνήθως μοιραίο και ανεπανόρθωτο– ή προέβησαν οι ίδιοι σε κάποια ενέργεια.

Η πείνα κι ο θάνατος ως στοιχεία της καθημερινότητας

Στο πρώτο αφήγημα, που έχει τον τίτλο «Κίνα», σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο, μια γυναίκα περιγράφει το πώς έφτασε να σκοτώσει το κατοικίδιό της για να τραφεί από αυτό, καθώς ήταν νηστική για επτά ολόκληρες μέρες. Μιλά με ειλικρίνεια και δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει την πράξη της, απλώς εξηγεί ότι κάθε ενέργεια πρέπει να αξιολογείται ανάλογα με τις συγκυρίες οι οποίες την περιβάλλουν και, τις περισσότερες φορές, την καθορίζουν.

Στο «Ζ. Ι. Ζουέλ», ένα ανήλικο παιδί, την ημέρα που θα γινόταν δώδεκα χρονών, σκοτώνεται από σφαίρα αστυνομικού. Το παιδί έπαιζε με ένα όπλο, μιμούνταν μια καταδίωξη που είχε δει σε ταινία, πυροβολούσε στον αέρα και έτρεχε να κρυφτεί από φανταστικούς εχθρούς. Η μάνα του είχε πεθάνει πριν χρόνια, ο ένας του αδερφός είχε συλληφθεί, δεν είχε φίλους, γιατί ήταν υπέρβαρο κι όλοι το κορόιδευαν. Δεν είχε σκοπό να πυροβολήσει κανέναν. Ήταν μόνο του και πήρε το όπλο απλά για να διασκεδάσει, αλλά δεν πρόλαβε.

...μια γυναίκα παλεύει με την ανεξέλεγκτη επιθυμία να πηδήξει από τον εικοστό δεύτερο όροφο του σπιτιού που μόλις αγόρασε, να κάνει ένα βήμα και να νικήσει το ύψος χιμώντας μέσα του...

Στο «Τακ Τακ», ο δεκαεπτάχρονος Λουίς, πέφτει στις ρόδες ενός φορτηγού, γιατί δεν κατάφερε να γίνει αποδεκτός από την οικογένειά του. Στο «American Dream», η εξυπνάδα και η εφευρετικότητα κάποιων ανθρώπων, τους οδήγησε να αποκτήσουν χρήματα και μάλιστα πουλώντας αντικείμενα, τα οποία κάποιοι άλλοι είχαν πετάξει, γιατί τα θεωρούσαν άχρηστα. Στο «Χρονικό μιας προαναγγελθείσας ημικρανίας», μια γυναίκα παλεύει με την ανεξέλεγκτη επιθυμία να πηδήξει από τον εικοστό δεύτερο όροφο του σπιτιού που μόλις αγόρασε, να κάνει ένα βήμα και να νικήσει το ύψος χιμώντας μέσα του, γιατί είχε έρθει πια η ώρα να σταματήσει να παραπαίει ανάμεσα στο ούτε να ζει και ούτε να μη ζει.

Θεατρικότητα: το κύριο χαρακτηριστικό της αφήγησης

Η Κάρλα Μπέσα με σπουδές και αρκετά χρόνια εργασίας στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία, είναι φυσικό να είναι επηρεασμένη στα κείμενά της από το θέατρο, το οποίο θεωρεί ότι «είναι η μετάφραση κειμένου σε εικόνες και ιδέες επί σκηνής». Η θεατρικότητα λοιπόν των κειμένων της είναι απόλυτα δικαιολογημένη και χαρακτηρίζει τον τρόπο γραφής της. Στο «Ήταν ζήτημα δευτερολέπτων», η μάνα του Εντουάρντου, που μόλις έπεσε νεκρός από πυρά αστυνομικών, προσπαθεί με ένα κουζινομάχαιρο να πάρει εκδίκηση για τον θάνατο του παιδιού της. Όμως οι αστυνομικοί προλαβαίνουν, και ο χώρος πλέον θυμίζει σκηνή από ταινία, μόνο που δεν είναι ταινία. Το πάτωμα είναι βαμμένο κόκκινο, αηδιαστικά μαλακά κομμάτια υπάρχουν στη μέση του δωματίου, τρίχες από τα μαλλιά της μάνας που τις ξερίζωσε βλέποντας νεκρό το παιδί της, είναι κολλημένες στην κόκκινη λιμνούλα που σχηματίστηκε από το αίμα.

Κάποια από τα αφηγήματα είναι γραμμένα σε μορφή θεατρικού μονόπρακτου, όπως το «Για να αφήσουν πίσω τους τα ίχνη από λάσπες και χαλάσματα», όπου, μετά από μια βροχή που κράτησε μια αιωνιότητα και πλημμύρισε τα πάντα, μια κάμερα στην πλατεία, σαν ένα μάτι εξ αποστάσεως, παρατηρεί και περιγράφει τα τεκταινόμενα: έπιπλα να επιπλέουν, άνθρωποι να μιλούν για τις απώλειές τους, ζώα να περιφέρονται, ιεροκήρυκες να διαβάζουν τη Βίβλο, βούρκος και λάσπη να καλύπτει τα πάντα. Το «Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σκότωσε έναν αθώο», χαρακτηρίζεται ως μονόπρακτη τραγωδία, η οποία μάλιστα περιλαμβάνει και τη συμμετοχή χορού. Ο χορός αυτός, ο οποίος αποτελείται άλλοτε από ανθρώπους των ΜΜΕ κι άλλοτε από αναγνώστες, συνομιλεί με τα υπόλοιπα πρόσωπα της ιστορίας, σχετικά με τον θάνατο ενός αθώου εργάτη, τον οποίο παρέσυρε με το αυτοκίνητό του ένας μεθυσμένος οδηγός, γιος γνωστού μεγαλογιατρού.

Η Κάρλα Μπέσα με σπουδές και αρκετά χρόνια εργασίας στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία, είναι φυσικό να είναι επηρεασμένη στα κείμενά της από το θέατρο, το οποίο θεωρεί ότι «είναι η μετάφραση κειμένου σε εικόνες και ιδέες επί σκηνής».

Το τελευταίο κείμενο της συλλογής, το οποίο έδωσε και τον τίτλο στη συλλογή, είναι η σπαρακτική περιγραφή του τρόπου κατά τον οποίο μια μητέρα έχασε το ένα από τα παιδιά της. Δεν ζούσε μαζί της, γιατί το είχε κλέψει ο πατέρας του, όταν ήταν ακόμα βρέφος. Εκείνη δεν το έβλεπε συχνά, είχε κάνει αγώνα για να διατηρήσει την επαφή μαζί του. Όμως, μεγαλώνοντας, το παιδί έμπλεξε σε κάποιο κύκλωμα, και μια μέρα το σκότωσαν μέσα στο ίδιο του το σπίτι την ώρα που κοιμόταν. Και η μητέρα έμεινε χωρίς το παιδί αυτό. Το είχε ξαναχάσει όταν ήταν μωρό, όμως η απώλεια τότε ήταν προσωρινή. Τώρα είναι οριστική και αμετάκλητη.

Κάποια αφηγήματα έχουν ένα μέρος του κειμένου μέσα σε παρένθεση, κατ’ αντιστοιχία με τα θεατρικά κείμενα. Εντός της παρένθεσης αναφέρονται τα πρόσωπα που παίρνουν μέρος στη δράση, περιγράφονται οι κινήσεις τους ή ο περιβάλλων χώρος, είναι δηλαδή κάτι σαν σκηνοθετική οδηγία. Σε άλλα η συγγραφέας αναλαμβάνει ρόλο δημοσιογράφου και καλείται να καταγράψει τις μαρτυρίες από τους άμεσα ενδιαφερόμενους για ένα γεγονός ή από αυτόπτες μάρτυρες. Είναι σαν να παίρνει συνεντεύξεις και οι άνθρωποι, τους οποίους προσεγγίζει, της ανοίγουν το σπίτι τους και την καρδιά τους, της λένε την ιστορία τους. Λέει την ιστορία της η γυναίκα που την έκαψε ο σύντροφός της, με τον οποίο νόμιζε ότι τα πράγματα είχαν αρχίσει να φτιάχνουν, ο άστεγος που ζει στο δρόμο από επιλογή, γιατί στο διαμέρισμα νιώθει μοναξιά, η νταντά που καθάριζε τα παράθυρα κι έπεσε από τη σκάλα, ο ζητιάνος που χάνει τα υπάρχοντά του κάθε φορά που η αστυνομία κάνει εκκαθάριση μιας περιοχής, ενόψει έλευσης τουριστών για τη διεξαγωγή κάποιων εκδηλώσεων.

bessa 2

Η Κάρλα Μπέσα γεννήθηκε το 1967 στο Νιτερόι, στη μητροπολιτική περιοχή του Ρίο ντε Ζανέιρο. Σπούδασε υποκριτική και σκηνοθεσία στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Ρίο ντε Ζανέιρο και στη Δραματική σχολή Casadas Artes de Laranjeiras. Εγκαταστάθηκε στη Γερμανία και εργάστηκε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης σε διάφορα γερμανικά, ελβετικά και αυστριακά θέατρα. Από το 2013 άρχισε να ασχολείται με τη μετάφραση βιβλίων και να γράφει διηγήματα. Το Κι έτσι τότε εγώ απόμεινα δίχως το παιδί εκείνο, εκδόθηκε το 2017 και είναι το πρώτο της βιβλίο. Με το δεύτερο βιβλίο της, τη συλλογή διηγημάτων Urubus, κέρδισε το 2020 το Βραβείο Jabuti, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Βραζιλίας.

Χαμένα παιδιά, χαμένες ζωές, χαμένα όνειρα

Η πλειονότητα των προσώπων που εμφανίζονται στα αφηγήματα της συλλογής, είναι άνθρωποι που μένουν σε τρώγλες, που δεν ζουν, απλώς επιβιώνουν. Μάνες που χάνουν τα παιδιά τους, άνθρωποι που υφίστανται βία άλλοτε από το οικογενειακό τους περιβάλλον κι άλλοτε από την αστυνομία, από το κράτος, από τις συμμορίες, από θρησκευτικούς ηγέτες. Άνθρωποι που ζουν εξαρτημένοι από ουσίες, φτωχοί και μόνοι. Γνωρίζουν ότι ο θάνατος καιροφυλακτεί παντού και πάντα. Δεν είναι εύκολο να μπούμε στη θέση αυτών των ανθρώπων. Δεν είναι εύκολο να νιώσουμε πώς είναι η ζωή στις φαβέλες, να καταλάβουμε πώς είναι να σε σκοτώνουν χωρίς ουσιαστικό λόγο, πώς είναι να πυροβολούν το παιδί σου, ή πώς είναι να φτάνεις στα όριά σου και να γίνεσαι αυτόχειρας. Όταν πεινάς, βλέπεις τα πράγματα μέσα από ένα άλλο πρίσμα, το οποίο μάς είναι άγνωστο.

«Άμα πεινάς δε μαθαίνεις. Άμα πεινάς δε σκέφτεσαι. Δεν έχεις προβλήματα ούτε συναισθήματα. Έχεις μόνο πείνα».

skarifima bessa dixos to paidi ekeinoΌμως, με την ανάγνωση της συλλογής, μπορούμε να προσεγγίσουμε ως έναν βαθμό τα πρόσωπα των κειμένων, να νιώσουμε λίγη από την απόγνωσή τους, να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργούν, να αναγνωρίσουμε τη δύναμη και τη στωικότητά τους. Η συγγραφέας έχει την ικανότητα να στήνει μπροστά μας τη σκηνή που περιγράφει, σκηνοθετημένη με κάθε λεπτομέρεια, και, με λιτότητα λόγου, με ζωντανές, ρεαλιστικές εικόνες, να μας αφήνει ενεούς. Για τέτοια κείμενα συνηθίζεται σαν χαρακτηρισμός ο όρος γροθιά στο στομάχι. Είναι κάτι παραπάνω. Η φτώχεια και η δυστυχία, οι ακραίες καταστάσεις και οι ψυχικές διαταραχές που έρχονται σαν επακόλουθο, ακόμη κι ο θάνατος, και δη ο θάνατος παιδιών, περιγράφονται ως απλά και φυσιολογικά πράγματα, γιατί όντως, είναι πράγματα που, εκεί, συμβαίνουν κάθε μέρα. Και οι ήρωες των κειμένων της Μπέσα είναι τραγικοί, όχι γιατί ζήτησαν κάτι άπιαστο, και ουτοπικό στη ζωή τους, αλλά γιατί ζήτησαν και διεκδίκησαν μόνο αυτό: την ίδια τη ζωή.

Στην αφήγηση έχουμε εναλλαγή του πρώτου και του τρίτου προσώπου. Στην πρώτη περίπτωση το κείμενο έχει τη μορφή δραματικού μονολόγου, με εξομολογητικό χαρακτήρα, ενώ στη δεύτερη, είναι μια πιο ουδέτερη και αντικειμενική καταγραφή συμβάντων. Συχνά η γραφή είναι υπαινικτική, υπάρχει έντονη προφορικότητα, η χρήση των σημείων στίξης γίνεται με έναν προσωπικό τρόπο, ο οποίος ωθεί τον αναγνώστη να διαβάσει το κείμενο αλλιώς, και υπάρχει συχνή παράθεση εξωκειμενικών στοιχείων, κυρίως προερχόμενων από την Αγία Γραφή. Όλα αυτά συγκλείνουν στη διαμόρφωση ενός πολύ προσωπικού ύφους γραφής.

Η εξαιρετική μετάφραση της συλλογής είναι του Νίκου Πρατσίνη, ο οποίος υπογράφει και μια εκτενή εισαγωγή, με την υποσημείωση όμως να διαβαστεί έπειτα από την ανάγνωση των αφηγημάτων. Στην εισαγωγή αυτή γίνεται ανάλυση των κειμένων και παρατίθενται αποσπάσματα από συνεντεύξεις της συγγραφέως.


* Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΟΥΚΟΥΛΗ είναι εκπαιδευτικός.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Λένε πως έχω συναισθηματικά προβλήματα. Δε νομίζω. Ούτε προβλήματα ούτε συναισθήματα έχω, πείνα έχω.

Ήταν ώρα για να πάμε πια για ύπνο, ο καθένας στη γωνιά του. Έκλεισα την τηλεόραση. Κοίταξε προς το μέρος μου λοξά, ούρλιαξε. Έτσι, για το τίποτα. Και δε σταμάταγε, δεν έλεγε να σταματήσει. Δεν ξέρω τι μου ‘ρθε. Ένιωσα να τσαντίζομαι, ήταν το στομάχι μου άδειο. Ποτέ πριν δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο. Όσο για το αν αυτό με πόνεσε, ναι, με πόνεσε».

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Κισότ όπως Κιχώτης» του Σαλμάν Ρούσντι (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που δεν φοβάται το γέλιο

«Κισότ όπως Κιχώτης» του Σαλμάν Ρούσντι (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που δεν φοβάται το γέλιο

Για το μυθιστόρημα του Salman Rushdie «Κισότ όπως Κιχώτης» (μτφρ. Γιώργος Μπλάνας, εκδ. Ψυχογιός).

Του Διονύση Μαρίνου

Ερώτηση απ’ αυτές που δεν χρειάζεται –και δεν μπορείς– να απαντήσεις, καθώς είναι γνωστό πως «το ρόδο είναι ρόδο είναι ρόδο είνα...

«Το τούνελ» του Γουίλιαμ Χ. Γκας (κριτική) – Από το Άουσβιτς στο Βυζάντιο

«Το τούνελ» του Γουίλιαμ Χ. Γκας (κριτική) – Από το Άουσβιτς στο Βυζάντιο

Για το μυθιστόρημα του William Howard Gass «Το τούνελ» (μτφρ. Γιώργος Κυριαζής, εκδ. Καστανιώτη).

Του Νίκου Στρατηγάκη

Το Τούνελ, του Γουίλιαμ Χ. Γκας, είναι ένα φιλόδοξο τεχνούργημα ιδεών και γλώσσας το οποίο φαντάζει αμφίρροπο – μια χοά...

«Τα χρόνια» της Ανί Ερνό (κριτική) – Μια συλλογική αυτοβιογραφία

«Τα χρόνια» της Ανί Ερνό (κριτική) – Μια συλλογική αυτοβιογραφία

Για το βιβλίο της Annie Ernaux «Τα χρόνια» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο) – Μια συλλογική αυτοβιογραφία της Γαλλίας και της Ευρώπης, από τα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Στην κεντρική φωτογραφία, η συγγραφέας, στα τέλη της δεκαετίας του 60.

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Χάνα Κεντ: «Με γοήτευσε η ιδέα μιας αγάπης που ήταν πέρα από τον χρόνο»

Χάνα Κεντ: «Με γοήτευσε η ιδέα μιας αγάπης που ήταν πέρα από τον χρόνο»

Η Αυστραλή Χάνα Κέντ (Hannah Kent), συγγραφέας του εξαιρετικού «Έθιμα ταφής», μιλάει για το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο «Λατρεία» (εκδ. Ίκαρος), το οποίο περιγράφει τη βαθιά αγάπη μεταξύ δυο νεαρών μεταναστριών τον 19ο αιώνα.

Επιμέλεια: Book Press

...
Τριάντα χρόνια Καφέ Φίλιον – Το μεγάλο χωνευτήρι της Αθήνας

Τριάντα χρόνια Καφέ Φίλιον – Το μεγάλο χωνευτήρι της Αθήνας

Το Καφέ Φίλιον, το στέκι πολιτικών, καλλιτεχνών, διανοούμενων, ηθοποιών, αλλά και κάθε λογής αθηναίων, κλείνει φέτος 30 χρόνια παρουσίας στην πόλη μας, και το γιορτάζει. Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου που εξέδωσαν οι ιδιοκτήτριες του καφενείου ενόψει της επετείου, καθώς και απόσπασμα από το διήγημα του Κ.Β. Κατσουλάρη «Φ...

Σε μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τον πατέρα του Νετανιάχου το Πούλιτζερ λογοτεχνίας για το 2021

Σε μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τον πατέρα του Νετανιάχου το Πούλιτζερ λογοτεχνίας για το 2021

Ο συγγραφέας Τζόσουα Κοέν (Joshua Cohen) τιμήθηκε με το φετινό Βραβείο Pulitzer στην κατηγορία της μυθοπλασίας, για το μυθιστόρημά του με τίτλο «The Netanyahus», ένα σατιρικό μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τη ζωή του πατέρα του πρώην Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου. Δείτε επίσης τα υπόλοιπα βραβεία Pulitze...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Σόλωνα Παπαγεωργίου «Ονειρεύομαι πίνακες», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Στίξις.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ονειρεύομαι πίνακες

...
«Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» του Αντόνιο Σκάρμετα (προδημοσίευση)

«Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» του Αντόνιο Σκάρμετα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Antonio Skármeta «Ο ταχυδρόμος του Νερούδα» (μτφρ. Αγγελική Βασιλάκου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 11 Μαΐου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μεγαλωμένος ανάμε...

«Μια τελευταία επιστολή αγάπης» της Ελιάνας Χουρμουζιάδου (προδημοσίευση)

«Μια τελευταία επιστολή αγάπης» της Ελιάνας Χουρμουζιάδου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ελιάνας Χουρμουζιάδου «Μια τελευταία επιστολή αγάπης», που θα κυκλοφορήσει στις 11 Μαΐου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Θα σου πω τι θυμάμαι από τη συνέχεια. Περπατήσαμε αργά στην ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ