arxontas kentriki

Για το μυθιστόρημα του William Golding «Ο άρχοντας των μυγών» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη, εκδ. Διόπτρα), «αλληγορική παραβολή, διδακτικός μύθος, φιλοσοφικό μυθιστόρημα πάνω στην ανθρώπινη φύση». Στην κεντρική εικόνα στιγμιότυπο από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, το 1963, σε σκηνοθεσία του Peter Brook.

Της Νίκης Κώτσιου

Αλληγορική παραβολή, διδακτικός μύθος, φιλοσοφικό μυθιστόρημα πάνω στην ανθρώπινη φύση, ο Άρχοντας των Μυγών (1954) του βραβευμένου με Νόμπελ Γουίλιαμ Γκόλντινγκ (1911-1993) εξερευνά το κακό και τις παραφυάδες του, τοποθετώντας μια ομάδα παιδιών σ' ένα ακατοίκητο νησί, πολύ μακριά απ' τον πολιτισμό. Ανεπηρέαστα από τη γονική επίδραση αλλά οπωσδήποτε φέροντας μνήμες από την ανατροφή τους σε σχολείο και οικογένεια, τα παιδιά επιχειρούν να ζήσουν αρμονικά και εύρυθμα αλλά καταλήγουν σ' έναν καταστροφικό μεταξύ τους πόλεμο, που καταργεί κάθε έννοια παιδικής αθωότητας και αγνότητας. Αντιμέτωποι με την ίδια τους τη φύση που εκδηλώνεται με απροσχημάτιστη αγριότητα, οι μικροί πρωταγωνιστές δεν έχουν να επιδείξουν πνεύμα αλληλεγγύης και αλτρουισμού, αλλά γίνονται φορείς μιας πρωτοφανούς βαρβαρότητας που σοκάρει. Ο συγγραφέας, που συμμετείχε πολύ ενεργά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, χρησιμοποιεί όλη εκείνη τη δυσάρεστη εποπτεία που του χάρισαν οι προσωπικές του εμπειρίες, για να γράψει ένα ακραία απαισιόδοξο μυθιστόρημα πάνω στην ανθρώπινη φύση και το μέλλον της.

Στον Άρχοντα των Μυγών (σε ωραία μετάφραση της Έφης Τσιρώνη, από τις εκδ. Διόπτρα), ένα αεροπλάνο συντρίβεται σ' ένα παρθένο τροπικό νησί του Ειρηνικού και επιζώντες είναι μόνο παιδιά ηλικίας από έξι έως δώδεκα ετών, όλα αγόρια. Προσπαθούν να συγκροτήσουν μια μικρή βιώισμη κοινωνία αλλά το εγχείρημα αποτυγχάνει παταγωδώς, με αποτέλεσμα να βυθιστούν στη φρίκη μιας αδιανόητης κτηνωδίας. Η αρχική αλλά άγονη προσπάθειά τους επικεντρώνεται στη συνετή διακυβέρνηση και την τήρηση κανόνων. Αρχηγός αναδεικνύεται ο Ραλφ, που αντιπροσωπεύει τη μετριοπάθεια και τη λογική. Διαθέτει ένα έμφυτο ηγετικό χάρισμα και με πειθώ επιχειρεί να νουθετήσει και να υποδείξει το σωστό. Εμφορείται από δημοκρατικά ιδεώδη και θεσπίζει τις συνελεύσεις, ενώ αξιώνει από τον εκάστοτε ομιλητή να παίρνει τον λόγο κρατώντας ένα κοχύλι, που καθιερώνεται εφεξής ως σύμβολο της δημοκρατικής διαδικασίας. Ο Ραλφ θέτει τα θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας και στην προσπάθειά του έχει βοηθό και υπασπιστή τον χοντρούλη διοπτροφόρο Πίγκι. Ο Πίγκι ενσαρκώνει τη φωνή της λογικής κι έχει ένα δυνατό και κοφτερό μυαλό, που ξέρει να προτείνει λύσεις και μεθόδους δράσης. Οι φακοί των γυαλιών του χρησιμοποιούνται για να παράγουν σπίθα ώστε να ανάβει η φωτιά-σινιάλο, που πρέπει να καίει ολημερίς προκειμένου να δίνει σήμα σε τυχόν διερχόμενα πλοία διάσωσης.

Αντιμέτωποι με την ίδια τους τη φύση που εκδηλώνεται με απροσχημάτιστη αγριότητα, οι μικροί πρωταγωνιστές δεν έχουν να επιδείξουν πνεύμα αλληλεγγύης και αλτρουισμού, αλλά γίνονται φορείς μιας πρωτοφανούς βαρβαρότητας που σοκάρει.

Οι αντίπαλοι συσπειρώνονται γύρω από τον Τζακ, που είναι βίαιος και αιμοχαρής. Ο Τζακ δεν ενδιαφέρεται να δημιουργήσει κοινωνία αλλά «φυλή». Φτιάχνει έναν πυρήνα «κυνηγών» που βάφονται με τα χρώματα του πολέμου και σκοτώνουν αγριογούρουνα στο πλαίσιο άγριων επιδρομών. Οι «κυνηγοί» σύντομα θα διεκδικήσουν την εξουσία και θα βαλθούν να ανατρέψουν τον Ραλφ με διάφορες, πραξικοπηματικές, παράνομες διαδικασίες. Ο Τζακ γρήγορα στρέφεται από τα αγριογούρουνα στον Ραλφ και τους συντρόφους του επιδιώκοντας τη φυσική εξόντωσή τους. Επιπλέον επιβάλλει μια βίαιη, ολοκληρωτική εξουσία βασισμένη στον φόβο και την τρομοκρατία. Εμφορείται από ολοκληρωτικά, τυραννικά ιδεώδη και κυβερνά χωρίς σύνεση και πρόγραμμα. Χρησιμοποιεί συνθήματα και κραυγές, συδαυλίζει εντέχνως τα συναισθήματα των υπηκόων του και δεν αναγνωρίζει αντιπάλους παρά μόνο εχθρούς.

Ο Ρουσσό πίστευε πως ο άνθρωπος γεννιέται αγνός αλλά η κοινωνία τον διαφθείρει και τον αλυσοδένει με συμβάσεις και αλλοτριωτικούς καταναγκασμούς. Μια τέτοια θεώρηση δεν έχει θέση στον Άρχοντα των Μυγών. Τα παιδιά παρουσιάζονται εξαρχής δέσμια της ανθρώπινης φύσης τους, καταδικασμένα από νωρίς σε μια ζωή καθόλου αγαθή. Βαθιά μέσα τους μοιάζει να ριζώνει το κακό, ανεξάλειπτο και αμετάκλητο, ικανό να βρίσκει διόδους και να εκδηλώνεται ανά πάσα στιγμή. Όταν οι κανόνες της χρηστής διαβίωσης υποχωρούν και οι απαγορεύσεις του πολιτισμού χαλαρώνουν, όταν συντρέχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, τότε η λογική μαζί με την αυτοσυγκράτηση καταρρέουν κι αρχίζουν να επικρατούν φαινόμενα χάους και ολοκληρωτικής παράδοσης στα πιο χαμηλά ένστικτα. Χωρίς να επιδέχεται εξέλιξη και βελτίωση, η ανθρώπινη φύση εμφανίζεται στατική και εμπεδωμένη, επιρρεπής στην κάθε είδους φαυλότητα.

Ο συγγραφέας απέφυγε να δημιουργήσει ένα μεικτό περιβάλλον με αγόρια και κορίτσια, για να αποφύγει τις περιπλοκές που θα δημιουργούσαν οι αναπόφευκτοι έρωτες ανάμεσα στα δύο φύλα. Ήθελε να κρατήσει την πλοκή αυστηρά προσανατολισμένη στη διέρευνηση του κακού και ίσως μια κοινωνία αγοριών προσφέρονταν πολύ περισσότερο για την πραγμάτευση του θέματος.

Παραδομένοι στη βία και την επιθετικότητα, οι νεαροί ακόλουθοι του Τζακ ασχημονούν και επιδίδονται σε πρωτοφανείς ωμότητες. Οι μνήμες του ναζισμού ήταν ακόμα πολύ νωπές όταν γραφόταν ο Άρχοντας των Μυγών και σίγουρα τροφοδότησαν την έμπνευση του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ. Επίσης, την ίδια εποχή κρατούσε καλά η διαμάχη ανάμεσα στην αστική δημοκρατία δυτικού τύπου και τον κομμουνισμό, έτσι όπως διαμορφωνόταν στο ανατολικό μπλοκ. Το πολιτικό όραμα του Ραλφ είναι αυτό μιας αμιγώς δημοκρατικής διακυβέρνησης, ενώ ο Τζακ καταπατά κάθε έννοια δημοκρατίας και ασκεί έναν τυραννικό εκφοβισμό προς πάσα κατεύθυνση. Από τη μυθοπλασία λείπουν εντελώς τα κορίτσια και οι γυναίκες. Οι επιζώντες είναι αποκλειστικά και μόνο αγόρια και, με λίγες εξαιρέσεις, κουβαλούν μέσα τους το φορτίο ενός κακού σύμφυτου και εγγενούς. Ο συγγραφέας απέφυγε να δημιουργήσει ένα μεικτό περιβάλλον με αγόρια και κορίτσια, για να αποφύγει τις περιπλοκές που θα δημιουργούσαν οι αναπόφευκτοι έρωτες ανάμεσα στα δύο φύλα. Ήθελε να κρατήσει την πλοκή αυστηρά προσανατολισμένη στη διέρευνηση του κακού και ίσως μια κοινωνία αγοριών προσφέρονταν πολύ περισσότερο για την πραγμάτευση του θέματος.

Πλούσιο σε ποικίλους συμβολισμούς, πολιτικούς, κοινωνικούς και θρησκευτικούς, το κλασικό μυθιστόρημα του Γκόλντινγκ ξεδιπλώνεται συναρπαστικά σαν μια πολυσήμαντη αλληγορία που διερευνά το κακό ως εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Ενσωματώνει και συνοψίζει προβληματισμούς, που ήταν επίκαιροι μετά τον πόλεμο αλλά και διαχρονικά φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με τη δυναμική της ομάδας και τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας σε συνθήκες κρίσης. Τα πρόσωπα συμπυκνώνουν εμβληματικούς ανθρώπινους τύπους και η ανταπόκρισή τους στην κρίσιμη περίσταση χαρτογραφεί ιδεώδη, στάσεις και αξίες απέναντι στην ανάγκη, τον κίνδυνο και την ίδια τη ζωή.

* Η ΝΙΚΗ ΚΩΤΣΙΟΥ είναι φιλόλογος.


golding exΟ άρχοντας των μυγών
WILLIAM GOLDING
Μτφρ. ΕΦΗ ΤΣΙΡΩΝΗ
ΔΙΟΠΤΡΑ 2021
Σελ. 376, τιμή εκδότη €15,50

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ WILLIAM GOLDING

 

 


Απόσπασμα από το βιβλίο

«[Ο Ραλφ] Ένιωσε βαριά πάνω του τα ρούχα, πέταξε με μανία τα παπούτσια του και ξεκόλλησε απ' τα πόδια του τις κάλτσες, τραβώντας τες απότομα απ΄ τα λάστιχα. Έβγαλε το πουκάμισό του και στάθηκε ανάμεσα στις καρύδες που θύμιζαν νεκροκεφαλές, με τις πράσινες σκιές απ' τα φοινικόδεντρα και το δάσος να γλιστράνε πάνω στο δέρμα του. Έλυσε την οφιοειδή αγκράφα της ζώνης του, πέταξε από πάνω του το παντελόνι και το εσώρουχο κι έμεινε να στέκει εκεί γυμνός, κοιτάζοντας την εκτυφλωτική ακτή και το νερό. Ήταν αρκετά μεγάλος πια, δώδεκα χρονών και κάτι μηνών, για να έχει χάσει τη φουσκωτή κοιλίτσα της παιδικής ηλικίας, και ταυτόχρονα αρκετά μικρός ακόμα για την αγαρμποσύνη της εφηβείας. Ήταν φανερό ότι με τέτοιους φαρδιούς και δυνατούς ώμους θα μπορουσε μια μέρα να γίνει πυγμάχος, η ηπιότητα των ματιών και των χειλιών του όμως πιστοποιούσε πως του έλειπε η κακοβουλία. Χτύπησε μαλακά τον κορμό και αναγκασμένος εντέλει να πιστέψει ότι το νησί ήταν πραγματικό, γέλασε ενθουσιασμένος και ξανάκανε κατακόρυφο. Κατέβηκε μαλακά στα πόδια του, πήδηξε κάτω στην παραλία, γονάτισε, κι έλουσε με δυο χουφτιές άμμο το στέρνο του. Έπειτα κάθισε και κοίταξε το νερό με λαμπερά, όλο έξαψη μάτια».

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Καθεδρικοί» της Κλαούδια Πινιέιρο (κριτική) – Η αλήθεια, κομμάτι κομμάτι

«Καθεδρικοί» της Κλαούδια Πινιέιρο (κριτική) – Η αλήθεια, κομμάτι κομμάτι

Για το μυθιστόρημα της Κλαούδια Πινιέιρο (Claudia Piñeiro) «Καθεδρικοί» (μτφρ. Ασπασία Καμπύλη, εκδ. Carnívora). Εικόνα: Από την ταινία «Όλες οι Κυριακές» (2025) της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα. 

Γράφει η Μαρία Βέρρου

Τι αντιπ...

«Αυτή η μυρωδιά και άλλες ιστορίες» του Σονάλα Ιμπραχίμ (κριτική)  – Γνωριμία με ένα σημαντικό κεφάλαιο της αιγυπτιακής λογοτεχνίας

«Αυτή η μυρωδιά και άλλες ιστορίες» του Σονάλα Ιμπραχίμ (κριτική) – Γνωριμία με ένα σημαντικό κεφάλαιο της αιγυπτιακής λογοτεχνίας

Για τη συλλογή διηγημάτων του Σονάλα Ιμπραχίμ (Sonallah Ibrahim) «Αυτή η μυρωδιά και άλλες ιστορίες» (μτφρ. Βίκυ Μπούτρη, εκδ. Σάλτο). 

Γράφει ο Σόλωνας Παπαγεωργίου

Κάθε φορά που διαβάζουμε συγγραφείς από τα υπόλοιπα κέντρα του κόσμου εκτός Δύσης, απο...

«Άμα είναι να καεί» του Κρίστοφερ Κινγκ (κριτική) – Μύθοι, χωλοί και θαύματα από την ελληνική γη

«Άμα είναι να καεί» του Κρίστοφερ Κινγκ (κριτική) – Μύθοι, χωλοί και θαύματα από την ελληνική γη

Για τη νουβέλα του Κρίστοφερ Κινγκ (Christopher C. King) «Άμα είναι να καεί» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, εκδ. Δώμα). Εικόνα: Κάψιμο του Ιούδα στο Τολό Αργολίδας σήμερα. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Αν το συλλογικό ασυνείδητο, αυτή η ευμετάβολη δύναμη πο...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Φιορδ», του Κρίστιαν Μουντζίου: όσα μόνο ο έρωτας και η τέχνη μπορούν να γεφυρώσουν

«Φιορδ», του Κρίστιαν Μουντζίου: όσα μόνο ο έρωτας και η τέχνη μπορούν να γεφυρώσουν

Μια διαφορετική ματιά στην ταινία «Φιορδ», του Κρίστιαν Μουντζίου, που παίζεται ακόμη στις ελληνικές αίθουσες. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Mε θαυμασμό παρακολούθησα το «Φιόρδ», τη δεύτερη ταινία με την οποία ο Ρουμάνος σκηνοθέτη...

«Ο μεσημεράς» του Ηλία Φουντούλη (κριτική) – Όταν ο Στίβεν Κινγκ συνάντησε τον λαογραφικό τρόμο, σε ένα παλπ μυθιστόρημα

«Ο μεσημεράς» του Ηλία Φουντούλη (κριτική) – Όταν ο Στίβεν Κινγκ συνάντησε τον λαογραφικό τρόμο, σε ένα παλπ μυθιστόρημα

Για το μυθιστόρημα του Ηλία Φουντούλη «Ο μεσημεράς» (εκδ. Κλειδάριθμος). Εικόνα: Από την τσεχική ταινία «Wild flowers» (2000) του Τσέχου σκηνοθέτη Φ. Α. Μπράμπετς. 

Γράφει ο Σόλωνας Παπαγεωργίου

Ο Ηλίας Φουντούλης είναι γνω...

«Συγγραφείς, βιβλία, ιδέες» του ΕΛΙΒΙΠ: Ο Τζούλιαν Μπαρνς στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

«Συγγραφείς, βιβλία, ιδέες» του ΕΛΙΒΙΠ: Ο Τζούλιαν Μπαρνς στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026, σε εκδήλωση της σειράς «Συγγραφείς, βιβλία, ιδέες» του ΕΛΙΒΙΠ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ο Τζούλιαν Μπαρνς (Julian Barnes) συζητά για το μυθιστόρημά του «Αναχωρήσεις» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά, εκδ. Μεταίχμιο) με τον Ηλία Μαγκλίνη. © Wikimedia 

Επιμέλει...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Το πέμπτο παιδί» της Ντόρις Λέσινγκ (προδημοσίευση)

«Το πέμπτο παιδί» της Ντόρις Λέσινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Ντόρις Λέσινγκ [Doris Lessing] «Το πέμπτο παιδί» σε νέα μετάφραση της Έφης Τσιρώνη, το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Σεπτεμβρίου, από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εκείνο το πρωί, ξαπλωμένη στ...

«Οι κόρες του Αϊβαλιού» της Γεωργίας Α. Ανδριώτου (προδημοσίευση)

«Οι κόρες του Αϊβαλιού» της Γεωργίας Α. Ανδριώτου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Γεωργίας Α. Ανδριώτου «Οι κόρες του Αϊβαλιού», το οποίο κυκλοφορεί στις 18 Ιουλίου από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Παναγής Αφεντέλλης ρούφηξε νωχελικά τον καφέ του κι άφησε απαλά τ...

«Περιγραφή ενός χωριού» της Μαρί Λουίζε Κάσνιτς (προδημοσίευση)

«Περιγραφή ενός χωριού» της Μαρί Λουίζε Κάσνιτς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογραφικό έργο της Μαρί Λουίζε Κάσνιτς [Marie Luise Kaschnitz] «Περιγραφή ενός χωριού» (Μετάφραση – Επίμετρο – Σημειώσεις: Αλέξανδρος Κυπριώτης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 10 Ιουλίου από τις εκδόσεις η βαλίτσα.

Επιμέλεια: Κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τι διαβάζουμε τώρα; 10 βιβλία ελληνικής πεζογραφίας περιμένοντας το φθινόπωρο

Τι διαβάζουμε τώρα; 10 βιβλία ελληνικής πεζογραφίας περιμένοντας το φθινόπωρο

Αστυνομικές υποθέσεις με έντονο κοινωνικό προβληματισμό, δυστοπικές πραγματικότητες που όμως περιγράφουν την εποχή μας, σκοτεινές οντότητες που ξεπηδούν από τις λαϊκές αφηγήσεις: δέκα βιβλία ελληνικής πεζογραφίας που διαβάζουμε μετά το καλοκαίρι.

Επιλογή-παρουσίαση: Σόλων...

Τι διαβάζουμε τώρα: Ποίηση καθώς τελειώνει το καλοκαίρι

Τι διαβάζουμε τώρα: Ποίηση καθώς τελειώνει το καλοκαίρι

Ποιήματα που συνομιλούν με αναμνήσεις, βιώματα, μύθους, κινηματογραφικά πλάνα. Τέσσερις προτάσεις λίγο πριν από το τέλος του καλοκαιριού. Εικόνα: «Οι Λουόμενοι της Ανιέρ» (1884) του Ζορζ Σερά.

Επιλογή-παρο...

Φύλο, φύση και εξουσία: Ο οικοφεμινισμός στη λογοτεχνική αφήγηση

Φύλο, φύση και εξουσία: Ο οικοφεμινισμός στη λογοτεχνική αφήγηση

Πώς εδραιώθηκε το κίνημα του «οικοφεμινισμού» και πώς εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια, πώς η σχέση του φύλου και της φύσης με την εξουσία παρουσιάζεται στη λογοτεχνία. Βιβλία που ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΦΑΚΕΛΟΙ