alt

Για το βιβλίο με «Διηγήματα και νουβέλες» του Αντόν Τσέχοφ (μτφρ. Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου, εκδ. Ψυχογιός).

Της Άλκηστης Σουλογιάννη

Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ (1860-1904) ανέθεσε στον (πολιτισμικό, και όχι μόνον) χρόνο όσα ο ίδιος (κατ’ απόκλιση από συγκεκριμένες βιογραφικές παραμέτρους που όριζαν τα δυσχερή πρώτα χρόνια της ζωής του στο Ταγκανρόγκ, στις ακτές της Αζοφικής θάλασσας, πριν από την «άνοδο» στη Μόσχα) αντιπροσώπευε στη διάσταση της θεματικής και της υφολογικής διαχείρισης μέσα στο ποικιλόμορφο τοπίο του αποκαλούμενου «χρυσού αιώνα» των ρωσικών γραμμάτων. Τον χαρακτήρα αυτού του «χρυσού αιώνα» προσδιόρισαν μεγέθη όπως είναι οι συγγραφείς Ιβάν Τουργκένιεφ (1818-1883), Φιόντορ Ντοστογιέφσκι (1821-1881), Λέων Τολστόι (1828-1910), Μαξίμ Γκόρκι (1868-1936), Αλεξάντερ Οστρόφσκι (1823-1886), Νικολάι Λεσκόφ (1831-1895), στη νουβέλα του οποίου με τον τίτλο Η λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ βασίστηκε η φερώνυμη όπερα του Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1906-1975), αλλά περαιτέρω και οι μουσουργοί Μιχάιλ Γκλίνκα (1804-1857), Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893), Σεργκέι Ραχμάνινοφ (1873-1943), ο ζωγράφος Ισαάκ Λεβιτάν (1861-1900), ή ο Σεργκέι Ντιαγκίλεφ (1872-1929), ιδρυτής των Ρωσικών Μπαλέτων, ή ακόμα ο Κόνσταντιν Στανισλάφσκι (1863-1938) και ο Βλαντίμιρ Νεμίροβιτς-Ντάσενκο (1858-1943), ιδρυτές του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας.

Η ανά χείρας έκδοση με διηγήματα και νουβέλες του Τσέχοφ σε μια ενδιαφέρουσα σύνθεση, ενδεικτική για την παραγωγή του συγγραφέα κατά την περίοδο 1880-1899, εξασφαλίζει τη δυνατότητα στον σύγχρονο αποδέκτη των προϊόντων της τέχνης του λόγου να προσλάβει ποικίλες λεπτομέρειες ενός σημαντικού δημιουργικού έργου κατά παραβίαση των συνθηκών συγχρονίας που περιβάλλουν τη συγγραφή και την πρώτη εμφάνιση των συγκεκριμένων κειμένων, και περαιτέρω να διαπιστώσει την άνεση με την οποία τα κείμενα αυτά (μεταξύ πολλών άλλων) παρακολουθούν τη ροή του γενικού, αντικειμενικού χρόνου και ανταποκρίνονται στην κριτική συμπεριφορά του.

Ιδού τα κείμενα που μας ενδιαφέρουν εδώ: «Πριν τον γάμο» (1880), «Με τον αμερικανικό τρόπο» (1880), «Το δικαστήριο» (1881), «Ασκήσεις ενός τρελού μαθηματικού» (1882), «Η ζωή σε ερωτηματικά και θαυμαστικά» (1882), «Ζωντανό εμπόρευμα» (1882), «Συζήτηση» (1883), «Το επεισόδιο με τον μαθητή του κλασικού» (1883), «Το σουηδικό σπίρτο. Μια αστυνομική ιστορία» (1884), «Γεράματα» (1885), «Ο καθρέφτης» (1885), «Εχθροί» (1887), «Ο θάλαμος αρ. 6» (1892), «Ο μαύρος μοναχός» (1894), «Η κυρία με το σκυλάκι» (1899).

Στα κείμενα αυτά ο σύγχρονος αναγνώστης αναγνωρίζει τον ευρηματικό όσο και παραστατικό τρόπο με τον οποίον ο Τσέχοφ πραγματεύεται ζητήματα με διαχρονική ισχύ και εφαρμογή, όπως είναι η διαρκής διελκυστίνδα ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο [...] και περαιτέρω η νεότης και το γήρας, η αγάπη και ο έρως, ο γάμος και οι απιστίες, φυλαγμένα μυστικά και αποκαλύψεις, ο φόβος, το πένθος, η θλίψη...

Στα κείμενα αυτά ο σύγχρονος αναγνώστης αναγνωρίζει τον ευρηματικό όσο και παραστατικό τρόπο με τον οποίον ο Τσέχοφ πραγματεύεται ζητήματα με διαχρονική ισχύ και εφαρμογή, όπως είναι η διαρκής διελκυστίνδα ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο μέσα στο πεδίο σύγκρουσης του προσωπικού και του γενικού χρόνου, και περαιτέρω η ευδαιμονία και η ματαιοδοξία, τα ανοιχτά όρια της φαντασίας και οι δεσμεύσεις της αντικειμενικής πραγματικότητας, οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα, τα εγκλήματα και οι τιμωρίες, αλλά και οι τιμωρίες για ανύπαρκτα εγκλήματα, οι αλήθειες και τα ψεύδη, ο σεβασμός και η προσβολή, οι αισθήσεις και τα συναισθήματα, η νεότης και το γήρας, η αγάπη και ο έρως, ο γάμος και οι απιστίες, φυλαγμένα μυστικά και αποκαλύψεις, η ύπαρξη, η τυχαιότητα, ο φόβος, το πένθος, η θλίψη, η κοινή λογική και οι παραισθήσεις, ο ατομικός λόγος και ο λόγος των πολλών, κοινωνικές συμβάσεις και οικονομικά συμφέροντα, κυρίως το περιεχόμενο του εσωτερικού ανθρώπου αφενός απέναντι στο υλικό του προσωπικού χωροχρόνου, και αφετέρου απέναντι στις συμβατικές συνθήκες της αντικειμενικής πραγματικότητας: στο πλαίσιο αυτό οι διαπροσωπικές σχέσεις αντιστοιχούν μάλλον σε ανατροπές παρά σε ισορροπίες.

Καθώς ακολουθούμε τις λεπτομέρειες για τη θεματική και την υφολογική σύνθεση των κειμένων του Τσέχοφ στην προ οφθαλμών έκδοση, αναγνωρίζουμε την οργάνωση μιας πλούσιας πινακοθήκης, όπου κυριαρχούν ποικίλες προσωπογραφίες σε φόντο από υλικό τοπίων κοινωνικών, αστικών, φυσικών, πρωτίστως εσωτερικών με ιδιαίτερη ένταση.

Η δεσποινίς Ποντζατίλκινα με τη συνηθισμένη εμφάνιση και ο διαπιστευμένος σύμβουλος Ναζαριόφ, η αυτοπροσωπογραφία νεαρού ανδρός, ο μπακάλης Κουζμά Γεγκόροφ και ο γυιός Σεραπίων, η Λίζα ανάμεσα στον εραστή Γκροχόλσκι και στον σύζυγο Μπουγκρόφ, ενώ σε μια άκρη της σύνθεσης εντοπίζεται και ο μικρός γυιός Μισούτκα, κυρίες και κύριοι καθισμένοι σε άνετες πολυθρόνες που συζητούν περί ιατρικής και ιατρών, ο μαθητής κλασικού γυμνασίου Βάνια Οτεπελιόφ που αποτυγχάνει στις εξετάσεις των αρχαίων ελληνικών και ετοιμάζεται για το εμπόριο, ο συνταξιούχος σημαιοφόρος του ιππικού Μαρκ Ιβάνοβιτς Κλιαούζοφ που θεωρείται δολοφονημένος και ανακαλύπτεται ζωντανός στο ατμόλουτρο, ο αρχιτέκτονας και κυβερνητικός σύμβουλος Ουζελκόφ που επιστρέφει στη γενέτειρα και στο προσωπικό παρελθόν, η Νέλι που πραγματοποιεί επίσκεψη στον προσωπικό της χωροχρόνο, από όπου την επαναφέρει ο καθρέφτης που πέφτει στα πόδια της, ο γιατρός Κιρίλοφ, ο νεκρός εξάχρονος μοναχογυιός Αντρέι και ο απατημένος και εγκαταλελειμμένος Αμπογκίν, ο απόφοιτος φιλοσοφίας με μεταπτυχιακό Αντρέι Βασίλη Κοβρίν ανάμεσα στη σύζυγο Τάνια και στον μαυροντυμένο μοναχό, επίσης παραστατική απόδοση αφενός των ηλικιών και αφετέρου της παραδοξότητας του ανθρώπου, και τέλος τα εμβληματικά στοιχεία της πινακοθήκης του Τσέχοφ στην έκδοση: ο γιατρός Αντρέι Γεφίμιτς Ράγκιν ανάμεσα στο κοινωνικό του περιβάλλον και στους ενοίκους του νοσοκομείου, και η κυρία Άννα Σεργκέγεβνα με το άσπρο πομεράνιαν σκυλάκι ανάμεσα στον εραστή Γκούροφ και στον σύζυγο φον Ντίντεριτς.

Οι χαρακτήρες του Τσέχοφ που αντιστοιχούν στις γραμματικές αυτές εικόνες, καθώς και πλείστοι άλλοι στην περιφέρεια και στο βάθος των κατά περίπτωση κειμενικών κόσμων λειτουργούν ως προσωπεία-δίαυλοι για τη διέλευση ενός πλούσιου υλικού που αξιοποιείται για την παραστατική απόδοση των σημαινομένων.

alt
Πορτρέτο του Τσέχοφ από τον Isaac Levitan (1886)

Η ασφαλώς εκτιμώμενη ως δημιουργική (και υποστηριζόμενη με υποσέλιδο υπομνηματισμό) μετάφραση της Αλεξάνδρας Δ. Ιωαννίδου μεταφέρει στα καθ’ ημάς ένα ευρύτατο φάσμα πληροφοριών που συνθέτουν ένα εξίσου ευρύτατο φάσμα γραμματικών εικόνων με τη συνακόλουθη αισθητική του Τσέχοφ.

Η ασφαλώς εκτιμώμενη ως δημιουργική (και υποστηριζόμενη με υποσέλιδο υπομνηματισμό) μετάφραση της Αλεξάνδρας Δ. Ιωαννίδου μεταφέρει στα καθ’ ημάς ένα ευρύτατο φάσμα πληροφοριών που συνθέτουν ένα εξίσου ευρύτατο φάσμα γραμματικών εικόνων με τη συνακόλουθη αισθητική του Τσέχοφ. Στο πλαίσιο αυτό αναγνωρίζεται λόγος άμεσος, βιωματικός, παραστατικός, ειρωνικός έως σαρκαστικός και κυνικός, απροσδόκητος και ανατρεπτικός, πάντως πνευματώδης, με τη ρητορική της προφορικής επικοινωνίας, που αποκαλύπτει τη βαθιά διαστρωμάτωση συναισθημάτων από τη διαβρωτική τρυφερότητα μέχρι την οδυνηρή σκληρότητα, με τρόπο εξαιρετικά οικείο για την ελληνική πολιτισμική αγορά και από άλλους κειμενικούς κόσμους του συγγραφέα (και δεν εννοώ μόνον τον Γλάρο, τις Τρεις Αδελφές, τον Θείο Βάνια, τον Ιβάνοφ ή τον Βυσσινόκηπο), ανεξάρτητα από ατομικούς γνωστικούς και αισθητικούς προσανατολισμούς, ή ακόμα ανεξάρτητα από την ένταση «ρομαντικής» διάθεσης που (είναι δυνατόν να) χαρακτηρίζει τους αποδέκτες και τη συνακόλουθη πρόσληψη των προϊόντων από τη μεγάλη ρωσική τέχνη της στροφής του 19ου προς τον 20ό αιώνα.

Στον εκτενή πρόλογο που εισάγει τη σειρά των κειμένων στην έκδοση, η Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου αναπτύσσει την επιχειρηματολογία της σχετικά με την επιλογή των συγκεκριμένων έργων του Τσέχοφ, στο πλαίσιο της γενικότερης και διαχρονικής παρουσίας του συγγραφέα στην ελληνική αγορά του βιβλίου, όπου μεταξύ άλλων έχουν θέση π.χ. και οι «ελεύθερες» μεταφράσεις (από τα γαλλικά) του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Τα δεδομένα αυτού του προλόγου (μεταξύ άλλων, αναφορά στον θεματικό και υφολογικό χαρακτήρα των έργων, καθώς και στις εξωκειμενικές συνθήκες που τα αφορούν) επιτρέπουν να αναγνωρίσουμε τη μεταφραστική διαδικασία που ακολούθησε η Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου, ως μια δημιουργική συνάντηση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της ρωσικής γλώσσας και ειδικότερα της γλώσσας του Τσέχοφ όπως αποτυπώνεται στα κείμενα της έκδοσης. Εδώ περιλαμβάνονται και νεολογισμοί του συγγραφέα, επίσης και στοιχεία/εκφράσεις από ξένες (λατινική, γαλλική) γλώσσες.

Την έκδοση ολοκληρώνει Επίμετρο, στο οποίο δημοσιεύεται κείμενο του Τόμας Μαν (1875-1955) με τον (αποδιδόμενο στα ελληνικά) τίτλο «Δοκίμιο για τον Τσέχοφ».

Την έκδοση ολοκληρώνει Επίμετρο, στο οποίο δημοσιεύεται κείμενο του Τόμας Μαν (1875-1955) με τον (αποδιδόμενο στα ελληνικά) τίτλο «Δοκίμιο για τον Τσέχοφ». Στο κείμενο αυτό ο Τόμας Μαν πραγματοποιεί μια διπλή βιωματική επίσκεψη στον προσωπικό χρόνο και στο έργο του Τσέχοφ, τον οποίον αντιμετωπίζει σε αντιστικτική παράθεση προς τον Τολστόι και τον Γκόρκι, καθώς και προς τον Μωπασάν ή τον Μπαλζάκ, αλλά και προς τον Βάγκνερ, και επισημαίνει θεματικές και υφολογικές λεπτομέρειες στη λογοτεχνική παραγωγή του Τσέχοφ με ιδιαίτερη, μεταξύ άλλων, εστίαση στη νουβέλα «Ο θάλαμος αρ. 6». Στα παρακείμενα της έκδοσης περιλαμβάνεται επίσης σύντομο χρονολόγιο με βιογραφικά και εργογραφικά στοιχεία για τον Τσέχοφ.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι σαφές ότι ο ανά χείρας τόμος απευθύνεται στα ενδιαφέροντα μιας ευρύτερης, πέραν των ειδικών περί τα λογοτεχνικά ή/και τα ρωσικά πράγματα, κοινότητας αναγνωστών και εξασφαλίζει (έστω και με τις «πνευματώδεις» υπερβολές στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης) την ελεύθερη, κατά παραβίαση χωροχρονικών δεδομένων, περιήγηση σε σημασιολογικά πεδία, όπου ισχύουν αρχές και αξίες διαχρονικής εφαρμογής για την ποιότητα του ανθρώπινου βίου. Και με αυτή την ευκαιρία θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε και τη μονογραφία του Ανρί Τρουαγιά (1911-2007) για τον Τσέχοφ (έκδοση στα ελληνικά με τον τίτλο ακριβώς Τσέχωφ, σε μετάφραση του Θωμά Σκάση, Libro 1986), όπου μεταξύ πλείστων άλλων εντοπίζουμε και πληροφορίες για τους Έλληνες στη ζωή του Τσέχοφ, όπως ήταν οι Έλληνες έμποροι της Αζοφικής, το ελληνικό σχολείο του Ταγκανρόγκ και ο δάσκαλος Νικόλαος Βουτσινάς, ή το βιβλιοπωλείο-καπνοπωλείο του Σινάνη στη Γιάλτα.

* Η ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ είναι διδάκτωρ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός βιβλίου.
Τελευταίο της βιβλίο, η μελέτη «Ο δημιουργικός λόγος του Γιώργου Χειμωνά» (εκδ. Παρατηρητής).

→ Στην κεντρική εικόνα, εικονογράφηση σκηνών από διηγήματα του Τσέχοφ, από τον © Lee Zakai.


Αποσπάσματα από το βιβλίο

«Η ανύπαρκτη κι ωστόσο ορατή προοπτική, που μοιάζει με έναν στενό, ατελείωτο διάδρομο, με μια σειρά από αμέτρητα κεριά, με το είδωλο του προσώπου της, των χεριών, με το πλαίσιο του καθρέφτη – όλ’ αυτά από ώρα έχουν τυλιχτεί σε ένα σύννεφο και συγχωνευτεί σε μια απέραντη γκρίζα θάλασσα. Η θάλασσα κινείται, κάνει νεύματα, πότε πότε πετάει φλόγες… […] Κάτι πέφτει απ’ τα χέρια της Νέλι και σκάει στο πάτωμα. Εκείνη ταράζεται, πετάγεται όρθια και ανοίγει διάπλατα τα μάτια της. Το ένα φύλλο του καθρέφτη, αυτό βλέπει, έχει πέσει στα πόδια της, το άλλο στέκεται όπως πριν στο τραπέζι. Κοιτάζεται στον καθρέφτη και βλέπει ένα χλωμό, κλαμένο πρόσωπο. Το γκρίζο φόντο έχει εξαφανιστεί. Μάλλον θα με πήρε ο ύπνος, σκέφτεται αναστενάζοντας ξαλαφρωμένη».

Aπό το διήγημα «Ο καθρέφτης»

♦ ♦ ♦

«Ο Κοβρίν πέρασε από το στενό γεφυράκι στην άλλη όχθη. Μπροστά του τώρα απλωνόταν ένα πλατύ χωράφι, σκεπασμένο από φρέσκια σίκαλη που δεν είχε ακόμα ανθίσει. Όπου έφτανε το μάτι δεν υπήρχε ψυχή, ούτε κάποιο ανθρώπινο οίκημα. Καθώς φαίνεται, το μονοπατάκι, αν το έπαιρνες, οδηγούσε σε κάποιον απολύτως άγνωστο και αινιγματικό τόπο, όπου μόλις είχε δύσει ο ήλιος και όπου έφεγγε με ένταση και μεγαλοπρέπεια το σούρουπο. […] Να όμως που πάνω στη σίκαλη άρχισαν να σχηματίζονται κύματα και ένα ανάλαφρο απογευματινό αεράκι άγγιξε τρυφερά το άσκεπο κεφάλι του. Μετά από ένα λεπτό άλλη μια πνοή ανέμου, αυτή τη φορά πιο δυνατή, έκανε τη σίκαλη να ηχήσει, ενώ από πίσω ακούστηκε το υπόκωφο θρόισμα των πεύκων. Ο Κοβρίν κοντοστάθηκε απορημένος. Στον ορίζοντα, κυριολεκτικά σαν σίφουνας ή ανεμοστρόβιλος, σηκώθηκε πάνω απ’ τη γη μέχρι τον ουρανό μια ψηλή μαύρη στήλη. Το περίγραμμά της ήταν ασαφές, από την πρώτη όμως στιγμή μπορούσε να καταλάβει κανείς πως δεν στεκόταν σε ένα σημείο, παρά κινούνταν με τρομερή ταχύτητα, κινούνταν ακριβώς προς τα εκεί, κατευθείαν πάνω στον Κοβρίν, και όσο πιο κοντά πλησίαζε, τόσο πιο μικρή και ευκρινής γινόταν. Ο Κοβρίν ρίχτηκε στο πλάι, μέσα στη σίκαλη, για να της ανοίξει δρόμο και ίσα που πρόλαβε…»

Aπό τη νουβέλα «Ο μαύρος μοναχός»


altΔιηγήματα και Νουβέλες
Αντόν Τσέχοφ
Μτφρ. Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου
Ψυχογιός 2019
Σελ. 352, τιμή εκδότη €15,50

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΟΦ

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κοκορομαχία, της Μαρία Φερνάντα Αμπουέρο

Κοκορομαχία, της Μαρία Φερνάντα Αμπουέρο

Για τη συλλογή διηγημάτων της María Fernanda Ampuero «Κοκορομαχία» (μτφρ. Ιφιγένεια Ντούμη, εκδ. Σκαρίφημα). Φωτογραφία: Rinaldo Wurglitsch, σε ανάρτηση του Borgen Project για το Human Trafficking στο Εκουαδόρ.

Του Διονύση Μαρίνου

Σ...

Οι εμπρηστές, της Ρ.Ο. Κουόν: Εξαιρετική θεματική, αδιέξοδη διαχείριση

Οι εμπρηστές, της Ρ.Ο. Κουόν: Εξαιρετική θεματική, αδιέξοδη διαχείριση

Για το μυθιστόρημα της Ρ.Ο. Κουόν «Οι εμπρηστές» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου, εκδ. Δώμα). Στην κεντρική εικόνα, η συγγραφέας. 

Του Νίκου Ξένιου

Δέκα χρόνια συγγραφικού μόχθου χρειάστηκαν μέχρι να δημοσιεύσει η κορεατικής ...

Η ντίσκο του Γκόγκολ, του Πάβο Μάτσιν

Η ντίσκο του Γκόγκολ, του Πάβο Μάτσιν

Για το μυθιστόρημα του Πάβο Μάτσιν «Η ντίσκο του Γκόγκολ» (μτφρ. Τέσυ Μπάιλα, εκδ. Βακχικόν).

Της Χριστίνας Μουκούλη

Επιστημονική φαντασία ή μαγικός ρεαλισμός; Δυστοπία ή αλληγορία; Παραμύθι ή προφητεία; Ή μήπως όλα αυτά μαζί; Πόση τόλμη, πρωτοτυπία, ευρηματικότητα και φαντασία πρ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Δε μ’ αρέσει η βροχή, της Τασούλας Τσιλιμένη (κριτική)

Δε μ’ αρέσει η βροχή, της Τασούλας Τσιλιμένη (κριτική)

Για το εικονογραφημένο βιβλίο της Τασούλας Τσιλιμένη «Δε μ’ αρέσει η βροχή!» (εικονογράφηση Βασίλης Παπατσαρούχας, εκδ. Διάπλους).

Του Ανδρέα Καρακίτσιου

Η Τασούλα Τσιλιμένη είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, όπου διδάσκει τις κλασικές θεματι...

Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κύπρου 2020

Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κύπρου 2020

Στην Λουΐζα Παπαλοΐζου για το μυθιστόρημά της «Το Βουνί» (εκδ. Το Ροδακιό) και τον Ρήσο Χαρίση για την ποιητική συλλογή του «Θάλασσα εσωτερικού χώρου» (εκδ. Κίχλη) απονέμονται τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κύπρου για την βιβλιοπαραγωγή του 2020. Όλα τα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες.

Επιμέλεια: Book...

Λάσα Μπουγάτζε: «Συγχωρούν το ψέμα, την αλήθεια ποτέ»

Λάσα Μπουγάτζε: «Συγχωρούν το ψέμα, την αλήθεια ποτέ»

Επιβιβαζόμαστε με τον Lasha Bugadze στο «Λογοτεχνία Εξπρές». Μια συζήτηση με τον Γεωργιανό συγγραφέα με αφορμή την πρώτη έκδοση βιβλίου του στα ελληνικά.

Της Αγγελικής Δημοπούλου

Τι νομίζετε ότι μπορεί να συμβεί όταν Γερμανοί συγκεντρώνουν 100 αλλόγλωσ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή, της Κέιτ Κερκπάτρικ (προδημοσίευση)

Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή, της Κέιτ Κερκπάτρικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη βιογραφία της Simone de Beauvoir «Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή» (μτφρ. Στέλλα Κάσδαγλη), της Kate Kirkpatrick που θα κυκλοφορήσει στις 27 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Για τη...

Χωρίς πυξίδα, της Χριστίνας Πουλίδου (προδημοσίευση)

Χωρίς πυξίδα, της Χριστίνας Πουλίδου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Χριστίνας Πουλίδου «Χωρίς πυξίδα», που θα κυκλοφορήσει στις 27 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2025

«Βρομοκατάσταση» συνόψισε ο Μορ...

Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (προδημοσίευση)

Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Δημήτρη Ινδαρέ «Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες. Με αφορμή ένα δημοτικό τραγούδι του Μοριά», το οποίο κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ι. ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΡΙΖΕΣ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

20 Οκτωβρίου 2021 ΕΛΛΗΝΕΣ

Το Φανταστικό στην Ελλάδα: Ο λόγος στους εκδότες του

«Η Άγνωστη Καντάθ», «Αίολος», «Οξύ», «Φανταστικός Κόσμος», «Anubis», «Sελίνι»: Έξι εκδοτικοί οίκοι που αγαπούν την Επιστημονική Φαντασία, το Fantasy και τον Τρόμο τοποθ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ