alt

Για το μονόπρακτο «Δρόμος σχεδόν μπλε» (Σύλλογος Εθελοντών Υποστήριξης Ανηλίκων & Νέων Εντός≠Εκτός).

Της Αφροδίτης Σιβετίδου

Αν ένα εργαστήρι παραγωγής λογοτεχνικού λόγου έχει τη γενική αποδοχή, γεννά ωστόσο απορίες η συμβολή του για την επίτευξη υψηλού στόχου, όπως είναι αυτός της ένταξης στον κοινωνικό ιστό νεαρών υπάρξεων με ιστορικό παραβατικότητας. Πρωτότυπη όσο και παράδοξη θα χαρακτήριζε κανείς την ένταξη της δημιουργικής γραφής στο πρόγραμμα του Συλλόγου Εθελοντών Εντός≠Εκτός, ο οποίος δραστηριοποιείται στον χώρο της καταπολέμησης και άρσης των αποκλεισμών που αντιμετωπίζουν ομάδες ανηλίκων και νέων.

Με πείρα στη διοργάνωση και διεύθυνση εργαστηρίων δημιουργικής γραφής, επέλεξε το ποιητικό θέατρο ως παιδευτικό μέσο για την κοινωνική αποκατάσταση ανηλίκων και νέων που βρίσκονται σε κίνδυνο θυματοποίησης και αποκλεισμού.

Όταν η Αλεξάνδρα Μυλωνά, εκπαιδευτικός-συγγραφέας-σκηνοθέτης, αποδέχτηκε την πρόσκληση-πρόκληση, αναλάμβανε σίγουρα ένα πολύ βαρύ φορτίο. Με πείρα στη διοργάνωση και διεύθυνση εργαστηρίων δημιουργικής γραφής, επέλεξε το ποιητικό θέατρο ως παιδευτικό μέσο για την κοινωνική αποκατάσταση ανηλίκων και νέων που βρίσκονται σε κίνδυνο θυματοποίησης και αποκλεισμού. Φιλόδοξο το εγχείρημα της δέσμευσής της, αφού έπρεπε να κατευθύνει ένα πολύ εύθραυστο και ανυποψίαστο κοινό στα μονοπάτια της λογοτεχνίας, με μια εξαιρετικά σημαντική στόχευση, να βοηθήσει περιπλανημένες και παραπλανημένες νεαρές υπάρξεις να δουν με άλλη ματιά τον εαυτό τους και τον κόσμο. Ήδη ο τίτλος της Μυλωνά «Με φως», στο εισαγωγικό της σημείωμα του Δρόμου, αποκαλύπτει την πρόθεσή της να φωτίσει με ελπίδα και εμπιστοσύνη το ερεβώδες τοπίο στις ψυχές νεαρών υπάρξεων. Με στέρεες παιδαγωγικές γνώσεις από την πλούσια εμπειρία της στην εκπαίδευση, όπως και στο θέατρο, η εμψυχώτρια επιδίωξε την «ανάδυση του βιώματος και την επικοινωνία των ψυχών».

Η απάντηση σε εύλογες απορίες και ερωτήματα θα έπρεπε να αναζητηθεί στην εξειδικευμένη επιλογή του ποιητικού δράματος, η οποία οδήγησε στο μονόπρακτο Δρόμος σχεδόν μπλε. Γιατί, πέρα από τον επικοινωνιακό χαρακτήρα του θεάτρου, το θεμελιακό στίγμα του ποιητικού δράματος είναι η σιωπή στην οποία εδράζεται, και το ξεκλείδωμά της υπήρξε η δύσκολη στόχευση της τολμηρής σύλληψης. Ας θυμίσουμε όμως ότι στο παιχνίδι των ρόλων και τους θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς αναδύεται ανενδοίαστα ένα ολόκληρο σιωπηρό σύμπαν, το οποίο η ασυνείδητη διαδικασία της γραφής θα αποκαλύψει στις κρυφές πτυχές των ηρώων. Φαντάζει ίσως παράδοξο αλλά –κατά δήλωση των ίδιων των δραματικών προσώπων– «η σιωπή γράφεται, μιλιέται, ακούγεται», όταν το σιωπηλό και συγκεχυμένο μέσα αποκτά μορφή και υπόσταση για να ακουστεί το άρρητο, σκέψεις και συναισθήματα καταπιεσμένα, και το θεατρικό σανίδι γίνεται ο φιλόξενος αποδέκτης και ο φορέας μιας ανατρεπτικής θορυβώδους σιωπής μέσα στο κουκούλι των λέξεων. Αν και μοιάζει απίστευτο, «στη γραφή μπορώ να κρυφτώ και να είμαι πιο ειλικρινής» δήλωνε ο αυστριακός συγγραφέας Ρόμπερτ Ζέεταλερ. Γιατί η γραφή εδράζεται στην ετερότητα, αφού αυτός που γράφει είναι πάντα ένας άλλος, έτσι που τα μαύρα στίγματα πάνω στο λευκό χαρτί ξαφνιάζουν συχνά τον ίδιο τον γραφέα.

Αν η μαγεία της ποίησης είναι η μεταμόρφωση των λέξεων, η δύναμή τους είναι να μεταπλάθουν την πραγματικότητα, τείνοντας το χέρι στον άλλο. Στο Δρόμος σχεδόν μπλε, οι λέξεις της σιωπής κουβαλούν τις ψυχές νέων παιδιών, κουβαλούν βιώματα και όνειρα, και περνούν διακριτικά στα πρόσωπα των ηρώων, μέσα από μια διαδικασία εν θερμώ.

Επιπλέον, η θεατρική γραφή, υπακούοντας επιβεβλημένα στην οικονομία της σκηνικής τέχνης, και ακουμπώντας στη μεταφορικότητα της ποίησης, κρύβει και αποκαλύπτει το απρόσιτο, το απαγορευμένο, αφήνοντας να μιλήσει η σιωπηλή συνείδηση. Ανιχνεύοντας το μυστηριακό, ανεξιχνίαστο μέσα των νέων η Μυλωνά θέλησε να τους οδηγήσει μέσω του λόγου στην ιερή επικοινωνία, με όχημα τη θεατρική τέχνη, και κάτω από τα φώτα της σκηνής να φωτίσει τις προσωπικές τους διαδρομές, μακριά από την περιθωριοποίηση και τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Μέσα από ποιητικές διαδρομές, μέσα από τις λέξεις της προφορικής έκφρασης που οδηγούν στα μονοπάτια της δραματικής ποίησης, αναζήτησε τον δρόμο για να προσεγγίσει ευαίσθητες ψυχές ερμητικά κλεισμένες. Αν η μαγεία της ποίησης είναι η μεταμόρφωση των λέξεων, η δύναμή τους είναι να μεταπλάθουν την πραγματικότητα, τείνοντας το χέρι στον άλλο. Στο Δρόμος σχεδόν μπλε, οι λέξεις της σιωπής κουβαλούν τις ψυχές νέων παιδιών, κουβαλούν βιώματα και όνειρα, και περνούν διακριτικά στα πρόσωπα των ηρώων, μέσα από μια διαδικασία εν θερμώ. Τέτοιες δράσεις –έξω από τα όρια της καθαρής τέχνης– ζωντανεύουν στη μνήμη την ακατανόητη, ακραία ή και σοκαριστική για την εποχή της ντανταϊστική άποψη ότι «Η σκέψη γεννιέται μέσα στο στόμα» (Tristan Tzara).

Πολύπλευρο και δημιουργικό το εργαστήρι, βασίστηκε στην αρχή της συλλογικότητας, αφού κτίστηκε με τη συμμετοχή της ομάδας και ολοκληρώθηκε με τη συν-γραφή ενός θεατρικού μονόπρακτου. Πολύς μόχθος, πολύς χρόνος, πολύ κόστος ψυχής χρειάστηκαν για την κομψή, δίγλωσση έκδοση, που δημοσιοποίησε εύστοχα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα της σύγχρονης κοινωνίας μας, προσβλέποντας στην ενημέρωση των πολιτών και την ενίσχυση των δράσεών τους. Και ακόμη πίστη, ισχυρή βούληση, υπομονή, επιμονή και γνώση για να γκρεμίσουν τείχη, να κατακτηθεί η εμπιστοσύνη, να μιλήσουν τα στόματα, να αναβλύσουν οι λέξεις, να ακουστούν σκέψεις και συναισθήματα. Και να γίνουν οι λέξεις μέσα από το φίλτρο της ποίησης ο Δρόμος σχεδόν μπλε, με την ελπίδα το εγχείρημα να οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό του εαυτού και την αναδιαμόρφωση της εικόνας του άλλου.

«Μια συνάντηση κάπου αλλού», στο πάντρεμα θεάτρου και ποίησης, ήταν η ευτυχής συνάντηση και συνεργασία των νέων παιδιών με την Αλεξάνδρα Μυλωνά. Μια επίπονη γόνιμη διαδρομή για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και τον κόσμο, να αναθεωρήσουν τη ματιά τους πάνω στους άλλους και τους ίδιους, αφήνοντας τη σιωπή να μιλήσει, όπως αυτή ακούγεται στα λόγια της Μίλι – πρόσωπο του έργου∙ λόγια που συμπυκνώνουν δύο αντίθετους κόσμους, της ποθητής ευτοπίας και της βιωμένης δυστοπίας:

Κάπου
που να ’ναι αλλιώς.
Να υπάρχουν δάση και λιβάδια και ζώα,
να υπάρχει αγάπη, να υπάρχει μόνο χαρά.
Να μην υπάρχει πόνος
φόβος,
δυστυχία.
Να μπορώ να ζήσω
ελεύθερα.

Αν αναρωτηθεί ο αναγνώστης για τη χρωματική επιλογή του μπλε στον τίτλο του μονόπρακτου, του πιο άυλου των χρωμάτων, του πιο ψυχρού αλλά του πιο καθαρού, η απάντηση (σύμφωνα με τη θεωρία των συμβόλων) είναι ότι «το μπλε δηλώνει τον δρόμο της ονειροπόλησης και του ονείρου. […] Εκεί όπου η συνειδητή σκέψη υποχωρεί επ’ ωφελεία του ασυνείδητου, όπως το φως της ημέρας γίνεται βαθμιαία φως της νύχτας, μπλε της νύχτας. Γιατί το μπλε περιέχει τις αντιφάσεις, τις εναλλαγές που καθορίζουν τη ζωή μας». Στίγμα του εγχειρήματος, χρώμα της αλήθειας αλλά και του μη πραγματικού, το μπλε γίνεται ο άξονας πάνω στον οποίο δομείται το μονόπρακτο, καθώς αιωρείται ανάμεσα στο πραγματικό του δρόμου και το μη πραγματικό του ασυνειδήτου.

Ο ετεροχρονισμός που τοποθετεί την ιστορία στο εγγύς μέλλον και η μεταμεσονύχτια ώρα ευνοούν την ονειρικότητα και ενισχύουν το θεατρικό ψέμα, όπου διηθείται η αλήθεια.

Στο θεατρικό μονόπρακτο, ένας ρεαλιστικός χώρος μαζί με έναν μελλοντικό χρόνο γίνονται οι δύο πόλοι της βασικής σύλληψης, ενώ το συνοδευτικό «σχεδόν» στον τίτλο υπονομεύει την καθαρότητα του μπλε, υπονοώντας ακριβώς την πορεία, την κίνηση προς, τη διαδρομή, την προσπάθεια μαζί και την ελπίδα για την επίτευξη του σκοπού. Λίγα και απλά τα υλικά της κατασκευής, προσεχτικά επιλεγμένα για να κάνουν θέατρο. Φορτισμένη με έντονο συμβολισμό είναι η χωροθέτηση της δράσης σε πολυώροφο πάρκινγκ στη δυτική πλευρά μιας βρόμικης πόλης, «με θέα ένα κρουαζιερόπλοιο στο λιμάνι» να υπογραμμίζει τις κοινωνικές ανισότητες, συνδηλώνοντας τη σαγήνη του ταξιδιού και την ανάγκη φυγής. Χρόνος «Σεπτέμβριος 2019, τρεις το πρωί». Δράση νυχτερινή, λίγες ώρες πριν ο ουρανός πάρει το μπλε του χρώμα, όταν η πόλη ακόμη κοιμάται – στοιχείο θεατρικότητας. Ο ετεροχρονισμός που τοποθετεί την ιστορία στο εγγύς μέλλον και η μεταμεσονύχτια ώρα ευνοούν την ονειρικότητα και ενισχύουν το θεατρικό ψέμα, όπου διηθείται η αλήθεια. Όλα μελετημένα για το πέρασμα από τη γύρω μας πραγματικότητα στην αληθινή πραγματικότητα, αυτή που βρίσκεται μέσα μας∙ για το πέρασμα από το δημόσιο του δρόμου στο ιδιωτικό των ευάλωτων υπάρξεων, που θυμώνουν, αντιδρούν, ασφυκτιούν, ονειρεύονται.

Τρεις ηθοποιοί υποδύονται αντίστοιχους ρόλους. Δίπλα τους ένας φύλακας θεατής-σχολιαστής επί σκηνής με τον σκύλο του και μια φωνή οφ. Όταν οι τρεις ήρωες υιοθετούν την ταυτότητα γνωστών ηρώων των παραμυθιών, δηλώνοντας: «Είμαι ο Πήτερ Παν», «Είμαι η Χιονάτη», «Είμαι ο Σούπερμαν, ο Μπάτμαν, ο Ρομπέν», αξιοποιούν λογοτεχνικά πρότυπα, απομυθοποιούν απροκάλυπτα το θεατρικό παιχνίδι και ομολογούν την άδηλη παιδικότητά τους. Η καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια, η ηλικιακή διαφορά των ηθοποιών-προσώπων από τις πραγματικές ηλικίες των παιδιών και τα ξενικά τους ονόματα, δημιουργούν ένα καθεστώς αποστασιοποίησης, ενώ ανοίγουν ρωγμές για να αναδυθεί το άρρητο, το σκοτεινό που φωλιάζει πεισματικά στο δυσπρόσιτο ασυνείδητο και καθοδηγεί τις ζωές μας. Ένας σωρός από τραύματα βαθιά κρυμμένα εκδηλώνεται με άγχος και συχνά με οργή από τα πρόσωπα. Οικογενειακά δράματα, κοινωνική απομόνωση, μοναξιά, ανάγκη του άλλου, δίψα για αγάπη, όνειρα απατηλά, φόβος και πόνος, μέσα σε μια προσωπική και κοινωνική αντιφατική κατάσταση, αυτός είναι ο ναρκοθετημένος κόσμος των ηρώων.

Έτσι, όταν η ασώματη φωνή περιγράφει σουρεαλιστικές σκηνές −«Δρόμος. Γυάλινος. / Μοναξιά στα φίδια που σέρνονται / στον ουρανό κάτω. / Ένα δέντρο πετάει / στο κλαδί του το αυτί μου τρύπιο»– δεν πρόκειται για ποιητικό crescendo, αλλά για τις εφιαλτικές εικόνες ενός αποκρουστικού κόσμου, κάτω από έναν βλοσυρό ουρανό, που στοιχειώνουν ανελέητα ευαίσθητες υπάρξεις και μεταγγίζουν ρίγη στις φλέβες μας. Η ανάγκη ανατροπής της αποκρουστικής εικόνας επιβεβαιώνεται στα λόγια αγάπης του Ηθοποιού 2 προς το κοινό: «Αγάπη το ψωμί της ψυχής μας / με την αγάπη πιάνω ένα κομμάτι ουρανό».

Όταν, τέλος, ο Δρόμος σχεδόν μπλε κατεβάζει αυλαία και, ρίχνοντας άπλετο φως στο θεατρικό σανίδι, αναγγέλλει την αρχή μιας καινούργιας μέρας −«Αχτίδες, φως σκορπίζει τον πόνο / Η ζωή και πάλι ανατέλλει / για τα παιδιά της»− δεν δίνει μόνο ένα αισιόδοξο μήνυμα∙ η διακριτική αναφορά στην κοσμογονική ρήση «Και εγένετο φως» ολοκληρώνει τον έμμεσο υπαινιγμό στη Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία, με το μοναδικό σκηνικό Ουρανού/Γης, γίνεται το πυκνό συμβολιστικό υφάδι όπου δομείται το κείμενο. Εστιάζοντας στο μοτίβο της Γένεσης και διευρύνοντας τη ματιά μας, θα διακρίναμε μια χαμηλόφωνη συνομιλία του Δρόμου με τη νεωτερική και πολυσυζητημένη δραματουργία του σύγχρονού μας Valère Novarina. Στις απαρχές του κόσμου επιστρέφει εμμονικά ο Γάλλος συγγραφέας, επικαλύπτοντας το αινιγματικό του θέατρο με μια θεολογική αντίληψη του λόγου −«Η γλώσσα είναι ανθρωπογενής» («Le langage est anthropogène»)− ενώ, επενδύοντας στη σωματικότητα των λέξεων, δίνει πνοή στη σκέψη ώστε ο άνθρωπος να ανανεώνει τη ματιά του πάνω στον κόσμο και τον εαυτό του.

Κρατώντας καλά στο μυαλό το μέγεθος του διακυβεύματος, ο αναγνώστης του ποιητικού θεατρικού μονόπρακτου είναι πιθανό να βρει ρομαντικό το εγχείρημα του Συλλόγου Εντός≠Εκτός και της Αλεξάνδρας Μυλωνά∙ και είναι πράγματι. Ίσως ακόμη, υπερθεματίζοντας, το πει ουτοπία. Μα είναι σίγουρα και ευφυές και τολμηρό μαζί. Και άλλωστε, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, με πεισματικά λανθάνοντα τον ανεκρίζωτο «βλαπτικό ρομαντισμό», οι ουτοπίες δεν είναι αυτές που φωτίζουν τα αδιέξοδά μας;

* Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΙΒΕΤΙΔΟΥ είναι θεατρολόγος, ομότιμη καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

 Το παρόν κείμενο, σε συνοπτική μορφή, παρουσιάστηκε στην εκδήλωση του συλλόγου, στο Μακεδονικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στις 23 Νοεμβρίου 2018.
 Στην κεντρική εικόνα, φωτογραφία © της Caroline Klein.

altΔρόμος σχεδόν μπλε
Συλλογικό
Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Μυλωνά
Σύλλογος Εθελοντών Υποστήριξης Ανηλίκων & Νέων Εντός≠Εκτός 2018

 

 

Το μονόπρακτο Δρόμος σχεδόν μπλε, εκδόθηκε με έξοδα της Association Enfants de Salonique, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, και διατίθεται από το Σύλλογο Εθελοντών Υποστήριξης Ανηλίκων & Νέων Εντός≠Εκτός.

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γράφοντας για την Αρχιτεκτονική, του Τάση Παπαϊωάννου - Το κτήριο και το κείμενο

Γράφοντας για την Αρχιτεκτονική, του Τάση Παπαϊωάννου - Το κτήριο και το κείμενο

Για το βιβλίο του Τάση Παπαϊωάννου «Γράφοντας για την Αρχιτεκτονική – Οδοιπορικό σε χτίσματα και χαλάσματα» (εκδ. Το Ροδακιό). Κεντρική εικόνα: Μακέτα σχεδίου (Α΄ βραβείο σε διαγωνισμό το 1989 για το «Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μνημείο Ηλέκτρας Αποστόλου» στο Ν. Ηράκλειο) που δεν υλοποιήθηκε ποτέ. [Αρχιτέκτ...

Σοφοκλής [Ο θηβαϊκός κύκλος], σε μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη

Σοφοκλής [Ο θηβαϊκός κύκλος], σε μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη

Για τη μετάφραση των τριών τραγωδιών του Σοφοκλή «Ο Οιδίποδας τύραννος, Ο Οιδίποδας στον Κολωνό, Αντιγόνη» (μτφρ. Δημήτρης Καλοκύρης, εκδ. Πατάκη). Κεντρική εικόνα: Πένυ Παπουτσή (Ισμήνη), Μάνος Κατράκης (Οιδίπους), Αγνή Μουζενίδου (Αντιγόνη) από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Οιδίπους τύραννος» (1973) (σκην. Τά...

Το κύμα μέσα στο μυαλό, της Ούρσουλα Λε Γκεν

Το κύμα μέσα στο μυαλό, της Ούρσουλα Λε Γκεν

Για το βιβλίο της Ursula K. Le Guin «Το κύμα μέσα στο μυαλό - Κείμενα για τη γραφή, την ανάγνωση και τη φαντασία» (μτφρ. Βικτώρια Αρδίτη & Νίκος Κούρκουλος, εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες).

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Ας μιλήσουμε λίγο για τη φαντασία, τη δ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Για το βιβλίο του Patrick Radden Keefe «Μην πεις λέξη - Βία και προδοσία στη Βόρεια Ιρλανδία, Η κρυφή ιστορία του IRA» (Μτφρ. Κωστής Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο). Στην κεντρική εικόνα, η δολοφονημένη από τον IRA Jean-McConville, μαζί με τρία από τα δέκα παιδιά της (!) και τον σύζυγό της. 

...

Bildungsroman, του Άκη Παπαντώνη (κριτική)

Bildungsroman, του Άκη Παπαντώνη (κριτική)

Κάθε μήνα, μια ποιητική συλλογή, μπαίνει στο μικροσκόπιο και εξετάζεται με πάθος και χωρίς κανέναν φόβο. Σήμερα, η πρώτη ποιητική συλλογή του Άκη Παπαντώνη «Bildungsroman» (εκδ. Κίχλη). 

Του Διογένη Σακκά

Η ποιητική συλλογή Bildungsroman ...

Μαρία Κάλλας: Τα βιβλία για τη μελαγχολική ντίβα

Μαρία Κάλλας: Τα βιβλία για τη μελαγχολική ντίβα

Μια μέρα σαν σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου 1977, πέθανε στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή στα 54 της χρόνια η «θεία» Μαρία Κάλλας. 

Της Ελένης Κορόβηλα

Η μεγαλύτερη ντίβα της όπερας, η Μαρία Κάλλας, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 2 Δεκεμβρίου 1923. Η κόρη τ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από την ανθολογία του Franz Kafka «Γιοζεφίνε η αοιδός και άλλα διηγήματα» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, επίμετρο: Κατερίνα Καρακάση) που κυκλοφορεί στις 6 Αυγούστου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στὴ συναγωγή μας... ...

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βραβευμένο με Booker 2020 μυθιστόρημα του Douglas Stuart «Σάγκι Μπέιν» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου), που κυκλοφορεί στις 30 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Άγκνες αναδύθηκε έγκαιρα α...

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Frank Goldammer «Χίλιοι διάβολοι» (μτφρ. Γιώτα Λαγουδάκου), που κυκλοφορεί την 1 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Χέλερ μπήκε στο εστιατόριο από την ανοιχτή πόρτα στη...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 31 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ