tiziano venere di urbino390

Για τη μελέτη του Walter Pater Η Αναγέννηση (εκδ. Αλεξάνδρεια), ένα μανιφέστο του αισθητισμού.

Του Γιώργου Λαμπράκου

Γράφοντας για τον Μαρσέλ Προυστ σε προηγούμενο κείμενό μας («Αναζητώντας τον έρωτα», Bookpress, 25/9/2014), δεν είχαμε την ευκαιρία να αναφερθούμε στον αισθητισμό, αυτό το σπουδαίο καλλιτεχνικό και πνευματικό κίνημα του 19ου αιώνα, το οποίο επηρέασε καθοριστικά την πορεία προς τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό, και ασφαλώς τον ίδιο τον Προυστ. Επηρεασμένοι από ιδέες της γερμανικής ιδεαλιστικής φιλοσοφίας και του ρομαντισμού, οι πρωτεργάτες του αισθητισμού, αρχικά κάποιοι Γάλλοι (Γκοτιέ, Μποντλέρ, Φλομπέρ) και στη συνέχεια κάποιοι Άγγλοι (Πέιτερ, Σουίνμπερν, Γουάιλντ) τόνισαν την αυτονομία του έργου τέχνης κυρίως σε σχέση με ηθικές και πολιτικές σκοπιμότητες (το δόγμα «η τέχνη για την τέχνη»), συνεπώς την ολοκληρωτική αφοσίωση του καλλιτέχνη στο ωραίο («η θρησκεία του ωραίου» ως η μόνη πίστη) και κατ’ επέκταση στην αισθητική καλλιέργεια του εαυτού του. Ίνδαλμα έγινε έτσι ο εστέτ, ένας αντικομφορμιστής και συχνά παρακμιακός αισθητής, που πρεσβεύει πως ο κόσμος, όπως έγραφε την ίδια εποχή ο Νίτσε στη Γέννηση της τραγωδίας, «δικαιώνεται μονάχα ως αισθητικό φαινόμενο». 

walter-pater-1872
   Ο Walter Pater (1839-1894)
 

Ο Άγγλος συγγραφέας και καθηγητής Γουόλτερ Οράτιο Πέιτερ (1839-1894) υπήρξε καθοριστικός στην εδραίωση και εξάπλωση αυτών των ιδεών. Με μια τεράστια σε ευρύτητα και βάθος καλλιέργεια, που εκτείνεται από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και φτάνει μέχρι την τέχνη και τη λογοτεχνία της Αναγέννησης και των Νεότερων Χρόνων, ο Πέιτερ συνόψισε στο πιο διάσημο και επιδραστικό έργο του, Η Αναγέννηση: μελέτες για την τέχνη και την ποίηση, την αισθητική κοσμοθεωρία του, την οποία θα αποκαλούσαμε ορθότερα «βιοθεωρία» του. Κι αυτό γιατί ο Πέιτερ έδειξε ότι η θέαση, απόλαυση και αποτίμηση των τεχνών αξίζει να γίνεται με τρόπο που να αλλάζει την ίδια μας τη ζωή, αρκεί να αποφεύγουμε τις αγκυλώσεις σε μεταφυσικά δόγματα και πάσης φύσεως ιδεολογίες που αποπροσανατολίζουν τις αισθήσεις μας σε σχέση με τα αισθητικά αντικείμενα.

Ο Πέιτερ έδειξε ότι η θέαση, απόλαυση και αποτίμηση των τεχνών αξίζει να γίνεται με τρόπο που να αλλάζει την ίδια μας τη ζωή

Στα έντεκα δοκίμια του Πέιτερ που, μαζί με τα δύο επίμετρα (του Κένεθ Κλαρκ και του Μάριο Πρατς) και πολλές έγχρωμες εικόνες αναγεννησιακών έργων, συναποτελούν αυτό τον τόμο, ο αναγνώστης εισέρχεται στον στοχαστικό νου αυτού του μεγάλου κριτικού, ενώ στη συνέχεια βλέπει εφαρμοσμένες στην πράξη τις ιδέες του. Στην Εισαγωγή, ο Πέιτερ παραμερίζει ως περιττό «το αφηρημένο ερώτημα τι είναι το ωραίον καθεαυτό» και ανατιμά την «ιδιοσυγκρασία» του τεχνοκριτικού, την «ικανότητα να συγκινείται βαθιά από την παρουσία ωραίων πραγμάτων. Θα θυμάται πάντα ότι το ωραίον εμφανίζεται με πολλές μορφές. […] Σε όλες τις εποχές υπήρξαν έξοχοι καλλιτέχνες που δημιούργησαν έξοχα έργα. Το ερώτημα είναι πάντα: με ποιον εκφράστηκε ο παλμός, το πνεύμα, το συναίσθημα της εποχής;»

Μεσαιωνική Αναγέννηση

Προτού ο Πέιτερ ασχοληθεί με τους γίγαντες της Αναγέννησης (Μικελάντζελο, Ντα Βίντσι, Μποτιτσέλι κ.ά.), ξεδιπλώνει την προσωπική του θέση πως η Αναγέννηση δεν ήταν απλώς το καλλιτεχνικό ρεύμα που όλοι γνωρίζουμε πως άνθισε στην Ιταλία, αλλά μια ευρύτερη τάση που είχε ξεκινήσει τουλάχιστον δύο αιώνες νωρίτερα, και μάλιστα στη Γαλλία (κάτι που ονομάζει «μεσαιωνική Αναγέννηση»). Στόχος του Πέιτερ είναι να διευρύνει την έννοια της Αναγέννησης και να εξετάσει τις ιστορικές πηγές της, πάντα όμως με πρωταρχικό στόχο την αισθητική, όχι την ιστορία: «Για μας Αναγέννηση είναι το όνομα ενός πολύπλευρου αλλά ενιαίου κινήματος, όπου η αγάπη για τον κόσμο της σκέψης και της φαντασίας καθεαυτόν, η επιθυμία για μια πιο ελεύθερη και πιο ευχάριστη αντίληψη της ζωής, κάνουν αισθητή την παρουσία τους, παροτρύνουν όσους νιώθουν αυτά τα συναισθήματα να αναζητήσουν τα μέσα της πνευματικής ή φαντασιακής απόλαυσης…»

Η ορμητική επιστροφή του αρχαίου πνεύματος και του παγανισμού οδήγησε σε μια ουμανιστική εξέγερση ενάντια στον χριστιανισμό και την κραταιά ηθική του («η επιθυμία για μια πιο ελεύθερη και πιο ευχάριστη αντίληψη της ζωής»), εξέγερση την οποία ο Πέιτερ χαιρετίζει δικαίως με ενθουσιασμό, καθώς έτσι αναβαθμίστηκαν οι ηδονές, οι αισθήσεις, η αγάπη και φροντίδα του σώματος, κ.λπ. Ο Πέιτερ, όντας ομοφυλόφιλος στην απαρέγκλιτα εχθρική ως προς αυτό το ζήτημα βικτωριανή κοινωνία (ξέρουμε τι πέρασε ο πιστότερος οπαδός του, ο Γουάιλντ), μιλά διαρκώς για την προοδευτική κατάκτηση περισσότερων ελευθεριών και ηδονών από την Αναγέννηση και μετά, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της τέχνης σε αυτή την κατάκτηση. Για τους αισθητιστές η τέχνη όχι μόνο δεν είναι ξεκομμένη από την καθημερινή ζωή, αλλά δύναται να εξυψώνει και να χειραφετεί τον άνθρωπο από διάφορες καταπιέσεις: ούτε οι ίδιοι λοιπόν θα προσυπέγραφαν στο ακέραιο το συνθηματικό τους δόγμα «η τέχνη για την τέχνη».

alt

Όταν ο Πέιτερ κάνει λόγο για «το παράξενο κράμα γλυκύτητας και δύναμης» στον Μικελάντζελο, όταν ισχυρίζεται αναφερόμενος στον Ντα Βίντσι ότι «τον κέντριζε ο έρως του ακατόρθωτου», όταν παρατηρεί για την Τζιοκόντα πως «Σαν βρυκόλακας, έχει πεθάνει πολλές φορές και έμαθε τα μυστικά του τάφου. Έχει κατέβει σε θάλασσες βαθιές και κρατεί γύρω της το σκοτεινό τους φως», όταν υποστηρίζει πως «Όλες οι τέχνες αποβλέπουν σταθερά στην κατάσταση της μουσικής» (επειδή στη μουσική επιτυγχάνεται «η αντίληψη ότι ύλη και μορφή είναι ένα και το αυτό», όπως σημειώνει ο Κένεθ Κλαρκ στο Επίμετρο Ι), όταν λέει πως η Αναγέννηση στη Γαλλία είναι «η πιο λεπτή φάση του ίδιου του Μεσαίωνα, η τελευταία του λάμψη, ευδία του φθινοπώρου», όταν πρεσβεύει (ακολουθώντας τον Βίνκελμαν, που είναι ο δικός του θεός-κριτικός, και στον οποίο επιφυλάσσει το εκτενέστερο δοκίμιο) πως η αρχαιοελληνική παράδοση είναι «η ορθοδοξία της καλαισθησίας», όταν ολοκληρώνει με μερικές σοφές σκέψεις για τη σημασία της τέχνης ως πρόσκαιρης υπέρβασης του θανάτου («η τέχνη, όταν σε πλησιάζει, το μόνο που σου υπόσχεται είναι να δώσει υψηλή ποιότητα στις φευγαλέες στιγμές σου»), τότε έχουμε μπροστά μας έναν κριτικό που σχεδόν με κάθε φράση του υπερβαίνει τις λεπτομέρειες του εκάστοτε επιμέρους θέματος για να αδράξει την ουσία.  

Έρωτας, πάθος, λαχτάρα για τις τέχνες

Στο βιβλίο δεν θα συναντήσουμε πολλές θεωρίες, του ενός ή του άλλου μεγάλου στοχαστή, αλλά πρωτίστως έρωτα, πάθος, αγάπη, λαχτάρα για τις τέχνες

Και η ουσία για τον Πέιτερ είναι η αισθαντικότητα. Η απόλαυση και η αποτίμηση της τέχνης ξεκινούν λοιπόν πάντα από την «άμεση, αισθητική γοητεία του ίδιου του αντικειμένου. Αν δεν έχει αυτή τη γοητεία, αν δεν υπάρχει καλλιτεχνική ποιότητα στην αρχική δημιουργία του, καμιά γραμματολογική προσέγγιση δεν μπορεί να του δώσει αισθητική αξία». Εξού και στο βιβλίο του δεν θα συναντήσουμε πολλές θεωρίες, του ενός ή του άλλου μεγάλου στοχαστή, αλλά πρωτίστως έρωτα, πάθος, αγάπη, λαχτάρα για τις τέχνες, όπως επίσης την αναγκαία ευαισθησία και ιδιοσυγκρασία για την απόλαυση της ομορφιάς που έχουν να μας προσφέρουν. Κι αν από την εποχή του Πέιτερ μέχρι σήμερα οι ιστορικοί έχουν ανακαλύψει νέες πηγές και νέα δεδομένα που αναιρούν κάποια από τα λεγόμενα του Πέιτερ ως προς το σε ποιους αποδίδονται ορισμένα έργα, αυτό έχει ελάχιστη σημασία. Σημασία έχει το πνεύμα με το οποίο ο Πέιτερ γράφει για όλους αυτούς που θαυμάζει και εγκωμιάζει, πνεύμα το οποίο μεταδίδει στον λεπταίσθητο αναγνώστη. Η γραμμένη με ιδιαίτερη λογοτεχνική ποιότητα Αναγέννηση του Πέιτερ, που κινείται στα όρια μεταξύ αισθητικού στοχασμού, κριτικής της τέχνης, ιστορίας των εκφραστικών μορφών και προσωπικής εξομολόγησης, έχει μεταφραστεί θαυμάσια από τον Άρη Μπερλή.

sandro botticelli la nascita di venere
   Σάντρο Μποτιτσέλι, Η γέννηση της Αφροδίτης
 

Ξέρουμε, ξέρουμε: σήμερα δεν μας επιτρέπεται να μιλάμε και πολύ για την ομορφιά στην τέχνη, καθώς δεν είναι της μόδας· ούτε και για την αισθητική απόλαυση, αφού δεν είναι «πρώτη» προτεραιότητα· ούτε για τον αισθητισμό γενικά, αφού «σήμερα ο κόσμος έχει προβλήματα», γεγονός πραγματικά πρωτοφανές στην ιστορία της ανθρωπότητας… Απέναντι σε όλα αυτά, μάλλον χρειαζόμαστε την ανανέωση του παλιού αισθητισμού με τη συνακόλουθη δημιουργία ενός νέου αισθητισμού. Αυτό δεν σημαίνει να αναλωνόμαστε στον εύκολο ιμπρεσιονισμό, τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει ο αισθητισμός όταν δεν συνοδεύεται από βαθιά καλλιέργεια. Σημαίνει, μεταξύ άλλων, να εναντιωνόμαστε σε μια τέχνη που έχει γίνει υπερβολικά ντοκιμαντερίστικη, υπερβολικά καθηλωμένη στον εύκολο διδακτισμό και στο πολιτικά ορθό, υπερβολικά εγκλωβισμένη σε επιταγές που επαναφέρουν ιδεολογικά πρότυπα του παρελθόντος.

Όταν ο Γουάιλντ έλεγε πως «Το πρώτο καθήκον στη ζωή είναι να είμαστε όσο πιο τεχνητοί γίνεται», προέβλεπε καίρια την εποχή μας, όπου, αν ένα έργο τέχνης δεν βροντοφωνάζει με όλους τους δυνατούς τρόπους: «Βασίζεται σε αληθινή ιστορία», κανείς δεν το κοιτάζει πια. Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν αν θα επικρατήσει «η τέχνη για την τέχνη» ή «η τέχνη για τη ζωή»: το ζήτημα είναι να μην εγκλωβίζεται η τέχνη σε μια ζωή που δεν επιθυμεί να υπερβαίνει τον στοιχειώδη εαυτό της. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής. 

altΗ Αναγέννηση
Μελέτες για την Τέχνη και την Ποίηση
Walter Pater
Μτφρ. Άρης Μπερλής
Αλεξάνδρεια 2011
Σελ. 262, τιμή € 21,30

alt

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Κωμωδίας εγκώμιον – Η σοβαρότητα του γέλιου», του Σάββα Πατσαλίδη (κριτική)

«Κωμωδίας εγκώμιον – Η σοβαρότητα του γέλιου», του Σάββα Πατσαλίδη (κριτική)

Για τη μελέτη «Κωμωδίας εγκώμιον - Η σοβαρότητα του γέλιου» του Σάββα Πατσαλίδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις University Studio Press, για το «παρεξηγημένο ανά τους αιώνες κωμικό στοιχείο».

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

To σύγγραμμα του Σάββα Πατσαλίδη ...

«Παρασκήνια στην κορυφή του Ολύμπου – Μια αλληγορία σε δύο ραψωδίες», της Ζωής Σαμαρά (κριτική)

«Παρασκήνια στην κορυφή του Ολύμπου – Μια αλληγορία σε δύο ραψωδίες», της Ζωής Σαμαρά (κριτική)

Για το θεατρικό δοκίμιο «Παρασκήνια στην κορυφή του Ολύμπου, Μια αλληγορία σε δύο ραψωδίες», της Ζωής Σαμαρά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις University studio press. 

Γράφει η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

...

«Ο μακάβριος χορός» του Στίβεν Κινγκ (κριτική) – «Λοιπόν, γιατί μάς αρέσει να τρομάζουμε;»

«Ο μακάβριος χορός» του Στίβεν Κινγκ (κριτική) – «Λοιπόν, γιατί μάς αρέσει να τρομάζουμε;»

Για τη μελέτη του Στίβεν Κινγκ [Stephen King] «Ο μακάβριος χορός – Η ανατομία του τρόμου» (μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος, εκδ. Κλειδάριθμος).

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν τον Κινγκ τον καλύτερο/μεγαλύτερο/σπουδαιότερο κλπ. εν ζωή συ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Τη φετινή χρονιά, ανάμεσα στους υποψηφίους για το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου βρίσκεται και ο νομπελίστας Kazuo Ishiguro, για το σενάριο της ταινίας «Αισθάνομαι ζωντανός», μια διασκευή του «Ikiru» του Akira Kurosawa. Ο συγγραφέας μίλησε για την υποψηφιότητά του σε πρόσφατη συνέντευξή του στο The Wrap. Τα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ