«Χτισμένα και Άχτιστα: Τρία μελετήματα για την αρχιτεκτονική και την σπουδή της» του Τάση Παπαϊωάννου (κριτική)

Για τη συλλογή τριών τόμων του Τάση Παπαϊωάννου «Χτισμένα και Άχτιστα: Τρία μελετήματα για την αρχιτεκτονική και την σπουδή της» (εκδ. Ίνδικτος). Κεντρική εικόνα: © Vidar Nordli-Mathisen (Unsplash).

Γράφει η Δάφνη Σουλογιάννη

«How to build a World (in a lot less than six days
and using only what’s in your head)»
Paul Werth

(New Essays on Deixis:
Discourse, Narrative, Literature,
Rodopi, Amsterdam 1995)

«Είναι ώρες που σκέφτομαι ότι τα κτίρια είναι “χτισμένα κείμενα”». Με αυτή την πρόταση, βαθύτατα στοχαστική αλλά και αιφνιδιαστικά προσωπική, ξεκινά το βιβλίο του Τάση Παπαϊωάννου. Και πρόκειται πράγματι για μια πρόταση-προτροπή προς τον αναγνώστη, ώστε εκείνος να συνεχίσει την ανάγνωση με αυτό το δεδομένο, με αυτή τη σκέψη. Ο Τάσης Παπαϊωάννου ανήκει στους συγγραφείς οι οποίοι στηρίζουν ολόκληρο το κείμενό τους στη «δημιουργική ανάγνωση», ήτοι στην προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει ο αναγνώστης ώστε να συνεργαστεί με τον συγγραφέα προς τη σύνθεση ενός μοναδικού αφηγηματικού αποτελέσματος.

Τρεις τόμοι–εφόδια

Όμως δεν πρόκειται μόνο για ένα βιβλίο. Σε μια καλαίσθητη κασετίνα μάς προσφέρονται τρεις τόμοι–εφόδια σε αυτή τη δημιουργική διαδικασία. Αρχικά, ο πρώτος τόμος Η γλώσσα της Αρχιτεκτονικής μας δίνει τον τόνο με την προαναφερθείσα εναρκτήρια πρόταση. Η Αρχιτεκτονική είναι μια γλώσσα, ένας κώδικας ο οποίος μεταφέρει πληροφορίες μεταξύ πομπού και δέκτη. Οι συνθήκες για αυτή την επικοινωνία ποικίλουν, διευκολύνοντας ή δυσχεραίνοντάς την. Όπως και κάθε γλώσσα, η Αρχιτεκτονική λειτουργεί ως μια σύνθεση τόσο λέξεων όσο και εννοιών, τόσο σημαινόντων όσο και σημαινομένων. Όπως και κάθε γλώσσα, στηρίζεται σε δίπολα σημασιών, πρωτίστως αντιθετικά, η ερμηνεία και η πρόσληψή της είναι καθαρά προσωπική, ενώ δεν είναι δυνατό να παραμείνει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου. Διακρίνεται από τοπικά ιδιώματα, εντούτοις τη διατρέχουν πανανθρώπινες ομοιότητες στη σκέψη και την έκφραση. Εν τέλει, η Αρχιτεκτονική, όπως και η γλώσσα, (πρέπει να) είναι ένας ζωντανός οργανισμός.

[...] όπως τονίζει ο Παπαϊωάννου, ακόμα και το ταπεινότερο σπιτικό είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ο οποίος με κόπο θα γεννηθεί και με γενναιότητα θα κληθεί να προστατέψει το πολυτιμότερο όλων – μια ύπαρξη.

Ο δεύτερος τόμος Καλλιτεχνία και Αρχιτεκτονική Σπουδή Αδιαίρετη μας επιτρέπει να εξοικειωθούμε με τη δίδυμη αδερφή της Αρχιτεκτονικής, τη Ζωγραφική ήτοι τη δισδιάστατη αναπαράσταση. Χρήσιμη πρωτογενώς στην παρατήρηση και δευτερογενώς στην κατανόηση του αντικειμένου το οποίο παρατηρούμε, η Ζωγραφική είτε ως γρήγορο σκίτσο, είτε ως λεπτομερής πίνακας αποτελεί και εκείνη μια πολύπλοκη γλώσσα. ΄Ετι περαιτέρω, για τον αρχιτέκτονα είναι το εργαλείο με τη βοήθεια του οποίου αρχικά θα ασκηθεί στην αποκωδικοποίηση του κόσμου γύρω του και εντέλει στην αναζήτηση και σύνθεση του κόσμου που εκείνος καλείται να δημιουργήσει. Γιατί, όπως τονίζει ο Παπαϊωάννου, ακόμα και το ταπεινότερο σπιτικό είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ο οποίος με κόπο θα γεννηθεί και με γενναιότητα θα κληθεί να προστατέψει το πολυτιμότερο όλων – μια ύπαρξη. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο θα πρέπει να είναι μια ύπαρξη και ο ίδιος ο Χώρος: ένα υγιές, προικισμένο πλάσμα με αισθητική και συναίσθημα.

tasis papaioannoy 01

Ο Τάσης Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ  από την οποία αποφοίτησε το 1976. Επέστρεψε στη Σχολή το 1982 ως επιστημονικός συνεργάτης και ασχολήθηκε συστηματικά με τη διδασκαλία του μαθήματος της Κτιριολογίας και των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων. Σήμερα είναι Καθηγητής του Τομέα Ι των Συνθέσεων στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. Συνεργάζεται με τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Ησαΐα ήδη από την εποχή των σπουδών του. Από το 1979 διατηρούν αρχιτεκτονικό γραφείο ασχολούμενοι με μελέτες δημοσίων και ιδιωτικών έργων, και έχουν πάρει μέρος σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με προτάσεις που έχουν αποδώσει μεγάλο αριθμό βραβεύσεων. Η τελευταία αυτή δραστηριότητα αποτελεί σημαντικό τμήμα της δουλειάς του, αλλά και πεδίο έρευνας και προβληματισμού. Το αρχιτεκτονικό του έργο παρουσιάζεται σε πλήθος δημοσιεύσεων στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία καθώς και σε σημαντικές αρχιτεκτονικές εκθέσεις. Σημαντική θέση στη διαμόρφωση των απόψεων του έχει η διδακτική του δραστηριότητα και η σχέση του με την Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ. Παράλληλα έχει δώσει διαλέξεις και συμμετέχει στο δημόσιο διάλογο που αφορά στην αρχιτεκτονική και στην πόλη, δημοσιεύοντας άρθρα και σχόλια σε βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες. Μεταξύ άλλων έχει συμμετάσχει στη συγγραφή του βιβλίου Αρχιτεκτονική. Ιδέες που συναντιούνται – ιδέες που χάνονται, εκδ. Παπασωτηρίου, Αθήνα (2004), ενώ έχει δημοσιεύσει και τα βιβλία Αρχιτεκτονική του καθημερινού Αθήνα (2005) και Η Αρχιτεκτονική και η Πόλη Αθήνα (2008), εκδ. Καστανιώτη. Σε συνεργασία με το ζωγράφο Αλέκο Φασιανό έχει παρουσιάσει τις εκθέσεις «Ζωγραφικός και Αρχιτεκτονικός Χώρος» (Αθήνα 2003 και Θεσσαλονίκη 2005) και «Το Χρώμα και το Φως στη Ζωγραφική και την Αρχιτεκτονική» (Αθήνα 2009), ενώ έχουν συγγράψει από κοινού τα βιβλία Για Μια Άναρχη Πόλη, Αθήνα (2004), εκδ. Κάκτος, και Αρχιτεκτονική και Χρώμα, Αθήνα (2009), εκδ. Νηρέας.

Ό,τι μάς επετράπη να αφουγκραστούμε στους δύο πρώτους τόμους, μάς προσφέρεται απλόχερα στον τρίτο και τελευταίο τόμο Χτίσματα της φαντασίας. Γιατί, εάν ο πρώτος τόμος αφορά την Αρχιτεκτονική και ο δεύτερος τόμος περιγράφει την Αναπαράσταση, τότε ο τρίτος τόμος μάς αποκαλύπτει τη δύναμη της Φαντασίας. Έως τώρα έχουμε γίνει κοινωνοί τόσο στο όραμα του συγγραφέα για την Αρχιτεκτονική, όσο και στην πίστη του στη Ζωγραφική όχι ως απόδραση από τον ρεαλιστικό κόσμο αλλά αντιθέτως ως εμβάθυνση στη σπουδή του Χώρου. Τώρα είναι η στιγμή να μάθουμε πώς μοιάζει ο Χώρος της Φαντασίας του. Ένα περιβάλλον όπου αιωρούνται ψείγματα ιδεών και θραύσματα εικόνων, πασχίζοντας να δημιουργηθούν έστω και ως σκίτσο, σχέδιο ή μακέτα: ως Χώρος ακατοίκητος αλλά ενεργός, σαν φάντασμα που παλεύει να αποκτήσει υπόσταση. Και ο συγγραφέας, που ξέρει πόσο σημαντική είναι για τον Χώρο η ζωή και η βοή, συμπονά αυτούς τους ανυπόμονους κόσμους που δεν πρόκειται να κατοικηθούν ποτέ και τους προσφέρει τη δυνατότητα να ζήσουν έστω και ως εικόνα.

 Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική είναι μια σύγχρονη απαίτηση, πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι ανέκαθεν βρισκόταν στο ίδιο το DNA της αρχιτεκτονικής σκέψης.

Είναι εξαιρετικά δελεαστική η ιδέα να διαβάσουμε αυτή την κομψή τριάδα τόμων ως μια αυτοβιογραφία, συνοδευόμενη μάλιστα από δημιουργίες του ίδιου του συγγραφέα. Στο κείμενο διαβάζουμε για τις αναζητήσεις ενός αρχιτέκτονα: Χτίζουμε σε έναν συγκεκριμένο τόπο αλλά και για τον οικουμενικό άνθρωπο. Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική είναι μια σύγχρονη απαίτηση, πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι ανέκαθεν βρισκόταν στο ίδιο το DNA της αρχιτεκτονικής σκέψης. Καλή αρχιτεκτονική μπορεί να βρεθεί σε οποιοδήποτε κτίσμα, ανεξαρτήτως εάν έχει εμπλακεί αρχιτέκτονας σε αυτό. Η μέθοδος του άξιου μάστορα είναι τόσο σημαντική και τόσο αναγνωρίσιμη όσο και η πινελιά του ζωγράφου. Σύντομα βρίσκουμε σημάδια της σκέψης του Παπαϊωάννου και ως δασκάλου της Αρχιτεκτονικής: Το σκίτσο είναι η καλύτερη άσκηση για τον αρχιτέκτονα. Ο εγκέφαλος ανακαλύπτει τη βαθύτερη συνθετική δομή των πραγμάτων, καθώς το βλέμμα αναζητά και το χέρι σχεδιάζει. Κάθε υλικό έχει ένα χρώμα, κάθε βεβαιότητα οφείλουμε να την υποσκάπτουμε, κάθε τι έχει το αντίθετό του.

indiktos arxitektioniki papaioannou

Είναι σε αυτό το σημείο που γίνεται σαφές ότι το πόνημα του Τάση Παπαϊωάννου είναι περισσότερα από μια αυτοβιογραφία. Από τον λόγο του συγγραφέα ορθώνεται ένας συναρπαστικός Κειμενικός Κόσμος. Πρώτος ο γλωσσολόγος Paul Werth διατύπωσε τη θεωρία των Κειμενικών Κόσμων, αναφερόμενος στην διπλή υπόσταση που έχει ένα βιβλίο: αφενός τον Κόσμο του Λόγου (ήτοι των λέξεων, του γλωσσικού κώδικα) και αφετέρου τον Κόσμο του Κειμένου (ήτοι του νοήματος βάσει της μνήμης και της φαντασίας μας). Ο Παπαϊωάννου εκτείνει το έργο του στον Κόσμο του Λόγου σε τρεις τόμους και ταυτοχρόνως εκτείνει την επιρροή του στον Κόσμο του Κειμένου, δημιουργώντας τρεις κειμενικούς κόσμους. Ο πρώτος είναι ο Κόσμος της Αρχιτεκτονικής, καθώς μέσα από το κείμενό του στη σκέψη μας χτίζεται μια ολόκληρη πόλη, πολύβουη και παλλόμενη. Ο δεύτερος είναι ο Κόσμος της Αναπαράστασης, όπου παρακολουθούμε τις οντότητες να μετατρέπονται σε εικόνες, μορφές, χρώμα, φως. Ο τρίτος είναι ο Κόσμος της Φαντασίας. Εκεί πλέον έχουν καταργηθεί οι θεμελιώδεις νόμοι: δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει βαρύτητα, δεν υπάρχει ούτε αυτός ο Χρόνος. Ή μήπως όχι;

Συχνά καθηγητές και φοιτητές στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. έχουμε επικαλεστεί (προσωπικώς ομολογώ με κάποια αφέλεια) τον T.S. Eliot και τη γνωστή αποστροφή του ποιήματος Burnt Norton I από τα Τέσσερα Κουαρτέτα: «Ο τωρινός χρόνος κι ο περασμένος χρόνος Είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μελλούμενο χρόνο, Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο». (μτφρ. Κλείτος Κύρου). Εδώ φαίνεται η αγωνία του Eliot να μας πείσει ότι ο Χρόνος είναι το συνδετικό νήμα και νόημα της ύπαρξής μας, αρκεί να απομακρυνθούμε από τον επίπλαστο διαχωρισμό μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Όλα αυτά μαζί βρίσκονται στο Τώρα, στον Άχρονο Χρόνο του Gilles Deleuze και του Henri Bergson.

indiktos arxitektioniki ex papaioannou

Ακριβώς για αυτό το αιώνιο Τώρα μας μιλά και ο Τάσης Παπαϊωάννου. Για τους πίνακες, τα σκίτσα και τις μακέτες του δεν αναγράφεται χρονολογία δημιουργίας (δεν ξέρουμε ούτε εάν μας παρουσιάζονται σε χρονολογική σειρά), ίσως επειδή πρέπει να τα αντιληφθούμε ως μια σύνθεση στο Τώρα. Το κτήριο, η πόλη, ο Χώρος ο ίδιος ζει και αναπνέει επειδή μέσα τους κατοικούν όλοι όσοι πέρασαν και όλοι όσοι θα έρθουν. Ακόμα και εμείς οι ίδιοι βιώνουμε τον Χώρο μέσω του φορτίου της μνήμης μας και της προσδοκίας της φαντασίας μας, παρελθόν και μέλλον πάντοτε μαζί μας στο παρόν, σαν μια συνεχής αφήγηση.

Αυτή η σκέψη δεν είναι απλώς μια ποιητική αποστροφή. Όπως υποστηρίζει ο Παπαϊωάννου, αυτή η συνθήκη, την οποία ονομάζουμε βίωμα, είναι που ενεργοποιεί τον Χώρο και από ένα απλό κέλυφος τον μετατρέπει σε σπίτι, σχολείο, εκκλησία, μουσείο, θέατρο, φυλακή. Τον χώρο που μπορώ να τον ζήσω μόνο από μέσα, εξ ου και ο Maurice Merleau-Ponty τον αποκαλεί βιωματικό, τον χώρο όπου κατοικούμε και που σημαίνει για εμάς τόσα περισσότερα από τον καρτεσιανό χώρο των τριών διαστάσεων. Αυτός είναι ο χώρος της Αρχιτεκτονικής, αυτός θα πρέπει να είναι και ο χώρος των αρχιτεκτόνων, δεν κουράζεται να γράφει ο Παπαϊωάννου. Γιατί, μαζί με την κριτική σκέψη, το βίωμα είναι η βάση και η κινητήριος δύναμη για να σχεδιάσουμε και να κατασκευάσουμε τα κτήριά μας. Είναι τόσο απλό αλλά και τόσο πολύπλοκο ταυτοχρόνως, τόσο προφανές αλλά και τόσο φευγαλέο. Όπως συνηθίζει να λέει ο δάσκαλος Τάσης Παπαϊωάννου, για τους αρχιτέκτονες είναι η «βασανιστική και επίπονη διαδικασία της αρχιτεκτονικής σύνθεσης», όταν η σκέψη πασχίζει να σταθεροποιηθεί στο χαρτί και σταδιακά να πάρει μορφή, ενώ ταυτοχρόνως ξεγλιστρά σαν χίμαιρα.


Η ΔΑΦΝΗ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ είναι αρχιτέκτων μηχανικός και διδάκτωρ της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Η αρχιτεκτονική, λοιπόν, είναι το χτισμένο κείμενο ενός ύμνου. Κι αυτό που εξυμνείται δεν είναι κάτι υπερβατικό, απόκρυφο, ιδεατό. Είναι η ίδια η ζωή του ανθρώπου και μάλιστα στην πιο απλή, γνήσια και πηγαία εκδοχή της. Του ανθρώπου που μάταια προσπαθεί να δώσει μια εξήγηση στον στοιχειωμένο κύκλο της ζωής και του θανάτου, στο ανερμήνευτο, άγνωστο και ανεξιχνίαστο πεπρωμένο του».

Από τον Τόμο Α’ «Η γλώσσα της Αρχιτεκτονικής»

politeia link more

 

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αντωνακάκη, Μπίρης, Παρπαϊρης: Ποιητική των κτιρίων και του χώρου - Τρία βιβλία για την αρχιτεκτονική

Αντωνακάκη, Μπίρης, Παρπαϊρης: Ποιητική των κτιρίων και του χώρου - Τρία βιβλία για την αρχιτεκτονική

Τέσσερις νέες εκδόσεις για την αρχιτεκτονική στην Ελλάδα: Σουζάνα Αντωνακάκη «Αρχιτεκτονική ποιητική»,  (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης), «Τάσος Μπίρης: Πενήντα χρόνια σημάδια στο αρχιτεκτονικό γίγνεσθαι», (εκδ. Καπόν), Απόστολος Παρπαϊρης «Ο τουρισμός ως “χορηγός” της πολιτιστικής κληρονομιάς» ...

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

Για τη μελέτη της Δήμητρας Δήμου «Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο – Ανάδειξη παραδειγμάτων κατηγορικής προσταγής σε σύγχρονες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις» (εκδ. Βακχικόν).

Γράφει ο Θόδωρος Σούμας

Το βιβλίο της Δήμητρας Δήμου επικε...

«Ένα κουκλόσπιτο (Νόρα)» του Ερρίκου Ίψεν – Σκέψεις για το κλασικό θεατρικό έργο με αφορμή την έκδοσή του

«Ένα κουκλόσπιτο (Νόρα)» του Ερρίκου Ίψεν – Σκέψεις για το κλασικό θεατρικό έργο με αφορμή την έκδοσή του

Για το κλασικό θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν (Henrik Ibsen) «Ένα Κουκλόσπιτο (Νόρα)» (εισαγωγή - μτφρ. - ερμηνευτικά σχόλια: Ήρκος Αποστολίδης, εκδ. Gutenberg). Κεντρική εικόνα: Η Αμαλία Μουτούση, πριν από μερικά χρόνια, σε μια υποδειγματική ερμηνεία της Νόρα. (Σκην. Γιώργος Σκεύας).

Γράφει ο Φ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Η Αρουντάτι Ρόι [Arundhati Roy], συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Ο θεός των μικρών πραγμάτων» (μτφρ. Μρία Αγγελίδου, εκδ. Ψυχογιός), που κέρδισε το Booker το 1997, είναι σφοδρή πολέμια της κυβέρνησης Μόντι. Πριν από 14 χρόνια είχε ταχθεί υπέρ της ανεξαρτησίας του Κασμίρ και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, κινήθηκ...

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλύτρωτων''» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου (κριτική) – Νέα στοιχεία για τη δράση του Κρητικού πολιτικού

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλύτρωτων''» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου (κριτική) – Νέα στοιχεία για τη δράση του Κρητικού πολιτικού

Για το βιβλίο της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου «Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλυτρώτων''. Μέσα από τα αρχεία της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης Κωνσταντινουπόλεως (1920-1922)» (εκδ. Gutenberg). 

Γράφει ο Σήφης Μπουζάκης

...
«Μετείκασμα» του Σωκράτη Καμπουρόπουλου (κριτική) – Ό,τι μένει από τις στιγμές της ζωής που χάνονται

«Μετείκασμα» του Σωκράτη Καμπουρόπουλου (κριτική) – Ό,τι μένει από τις στιγμές της ζωής που χάνονται

Για την ποιητική συλλογή του Σωκράτη Καμπουρόπουλου «Μετείκασμα» (εκδ. Θράκα). Κεντρική εικόνα: Αυτοπροσωπογραφία του ζωγράφου Τζόρτζιο Μοράντι.

Γράφει ο Μιχάλης Μακρόπουλος 

Ένα πρόσωπο σ’ ένα χώρο, ένα στιγμιότυ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ