alt

Για την ανθολογία του Τόλη Νικηφόρου «Ίχνη του δέους – Επιλεγμένα ποιήματα 1966-2017» (εκδ. Ρώμη).

Της Κυριακής Αν. Λυμπέρη

Διανύοντας ήδη –όπως μαθαίνουμε από την έκδοση– το ογδοηκοστό έτος της ηλικίας του, ο ποιητής Tόλης Νικηφόρου αποφασίζει να κάνει τη δική του επιλογή ποιημάτων από το εκτεταμένο και πολύχρονο έργο του και να την παραδώσει στους αναγνώστες, παρουσιάζοντας προφανώς μια σύνοψη ενδεικτική και του υπολοίπου έργου, ή ίσως θέλοντας να υπομνηματίσει τα –κατά τη γνώμη του– πλέον ουσιώδη. Δεκαεννέα ποιητικές συλλογές και επιπλέον δύο επιμέρους συγκεντρωτικές, κατανεμημένες μεταξύ των ετών 1966 έως 2017, τον χαρακτηρίζουν ήδη ως έναν ακάματο εργάτη της ποίησης και του ονείρου. Μισός αιώνας ποιητικής δημιουργίας, για να μην αναφερθούμε και στα διηγήματα, μυθιστορήματα και παραμύθια του, τα οποία είναι ευάριθμα επίσης. Η γραφή λοιπόν στην πληρότητά της.

Εκείνο που προσδίδει στην ποίησή του έναν μυστικιστικό χαρακτήρα, είναι η αναζήτηση –διαμέσου των στίχων του– του απροσπέλαστου και του απόλυτου.

Κοινωνικής-πολιτικής χροιάς στην αρχή, αργότερα η ποίησή του σταδιακά μετατρέπεται σε υπαρξιακή-μεταφυσική. Ένας προσανατολισμός κατά την πρώτη περίοδο στην επισήμανση των κακώς κειμένων στις κοινωνίες μας, περιέχοντας όμως εν σπέρματι –με τον τρόπο που έχει γίνει η ανθολόγηση τουλάχιστον– και στοιχεία της δεύτερης περιόδου, π.χ. στίχους όπως «οι αλκυόνες... οι μακρινοί μου πρόγονοι», «το άπειρο μιλάει με τη φωνή μου» κλπ. Όπως θα σημείωνε στους στίχους του ο προγενέστερος του Τόλη Νικηφόρου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος (στην αντίληψη της ποίησης του οποίου σε σχέση με την ποίηση του Τόλη Νικηφόρου βρίσκω μια εκλεκτική συγγένεια, τόσο ως προς το νοηματικό περιεχόμενο όσο και ως προς την απλότητα της γραφής και την αποπνεόμενη από τους στίχους γλυκύτητα), «κατά βάθος η ποίηση είναι μια ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη όλο τον κόσμο». Πράγματι, μέσα στο έργο του Τόλη Νικηφόρου καταδεικνύεται και αναδεικνύεται με ευκρινή τρόπο η ιδιότητα εκείνη που ονομάζουμε ανθρωπιά. Σεβασμός για τη γυναίκα, τη μητέρα, την ερωμένη, τη σύντροφο και τη συνοδοιπόρο. Με κάθε υποταγή της, με κάθε αδικία σε βάρος της, με κάθε πόνο της δοκιμάζεται κι εκείνος. Και θεωρεί ότι η παρουσία της στη ζωή του αποτελεί «το πιο ωραίο ποίημα». Το παιδί επίσης έχει ιδιαίτερη θέση στην ποίησή του και σε αυτό έχει χαρίσει κάποιους από τους καλύτερους στίχους του. Δεν ξεχνάμε τα νήπια-αγγέλους του διπλανού νηπιαγωγείου, που με τους «ζεστούς σκούφους» και τις «μαγικές τους μπότες» στολίζουν ήδη με πλήρη αθωότητα τις σελίδες του, καθώς –θεωρώ– και το σώμα της ελληνικής λογοτεχνίας. Ομοίως και το εξαιρετικό ποίημα με τίτλο «Όταν πεθαίνει ένα παιδί 1», όπου, σε μια κορυφαία σύλληψη, το παιδί που πεθαίνει με πρησμένη από την πείνα κοιλιά στις υπανάπτυκτες χώρες είναι σαν να πεθαίνει στο κατώφλι μας και αντανακλά ασφαλώς την ντροπή μας για την αδράνειά μας. Τουλάχιστον ο ποιητής μπορεί με τις λέξεις να κάνει το χρέος του, «σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις», έχει επισημάνει στο παρελθόν ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης. «Οι δικές μας οι λέξεις μυτερές σαν καρφιά» υπερθεματίζει ο Τόλης Νικηφόρου, αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να είναι «στα χείλη μια αχτίδα φως». Με τις χαρές του έρωτα έχει επίσης ασχοληθεί στις συλλογές του, με έναν τρόπο που προβάλλει τόσο τη διάσταση της ερωτικής απόλαυσης («είμαι ένα πυρωμένο σίδερο / που ανεξίτηλα χαράζει στη μήτρα σου το μέλλον») όσο και εκείνην της ιδιαίτερης ψυχικής επαφής των εραστών («... μ’ όλα τα γράμματα / μ’ όλα τα ρήματα / τα επιφωνήματά μου / με τη σιωπή μου σ’ αγαπώ.»), καθώς ο άνθρωπος βεβαίως είναι μια ολότητα ψυχοσωματική και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ωστόσο, οι μεγάλοι έρωτες δεν μπορούν καν να περιγραφούν, θεωρεί, αλλά προέχει η βίωση του ρίγους τους. Έχει αναφερθεί επιπλέον στα αδύναμα και ανυπεράσπιστα πλάσματα του ανθρώπινου, αλλά και του ζωικού ακόμα βασιλείου: απόκληρους, καταδικασμένους, αδέσποτα, αλλά και (στις πρώτες του ιδίως συλλογές) στους αγωνιστές και τους επαναστάτες όπου γης, των οποίων τα οράματα έχει συμμεριστεί. Η πόλη όπου διαμένει επίσης, η Θεσσαλονίκη, προβάλλεται στο έργο του με χαρακτηριστικές πινελιές. Ακόμα τον θάνατο, τη μοίρα αυτή του ανθρώπου, που δεν μπορεί να αγνοηθεί από κανέναν αληθινό δημιουργό, φαίνεται να τον κοιτάζει ο ποιητής μας με ψύχραιμο εξασκημένο βλέμμα και χωρίς μεμψιμοιρίες, αφού «το θηρίο πρέπει να το κοιτάζει κανείς στα μάτια». Ο θάνατος μάλιστα κάποτε παρουσιάζεται ως δικαιοσύνη (προφανώς κατ’ αντίθεση με την επικρατούσα στον κόσμο αδικία) και ως χώρος απόλυτης ελευθερίας (εννοεί ασφαλώς ότι, παρόντος του θανάτου, δεν δεσμεύεται πια κανείς από ανάγκες και επιθυμίες). Φυσικά πολλές φορές επισκέπτεται με τη σκέψη του τους αγαπημένους του νεκρούς, πατέρα και μητέρα, καθώς και το πατρικό παλιό σπίτι, αντλώντας από αυτούς την τρυφερότητα που γνώρισε κοντά τους, τη δύναμη που χρειάζεται για να συνεχίσει.

Και το φως –μεταξύ των άλλων διατυπώσεών του γι’ αυτό– το θεωρεί, επαναληπτικά μάλιστα, “πατρίδα”. Υμνεί το φως, όπως αναφέρει, για να εξορκίσει το σκοτάδι. Με τους στίχους του επίσης θεωρεί ότι “εξορκίζει τον πόνο και το θάνατο”. Και αναφωνεί: “Με το δικό μου όνομα γράφω το δικό σας πόνο”.

Αλλά εκείνο που προσδίδει στην ποίησή του έναν μυστικιστικό χαρακτήρα, είναι η αναζήτηση –διαμέσου των στίχων του– του απροσπέλαστου και του απόλυτου, η αναφορά σε σημείο κάποιας συλλογής του στα Ακασικά Αρχεία (μια έννοια των αποθηκευμένων σε έναν αιθέριο χώρο πράξεων, σκέψεων και γεγονότων που συνέβησαν ή θα συμβούν σε όλους τους αιώνες), η εξύμνηση του φωτός και του θαύματος του κόσμου. Μάλιστα ο τίτλος της συγκεντρωτικής συλλογής ίσως να βασίζεται στο ποίημα ακριβώς όπου ο ποιητής αντλεί τους στίχους του άνωθεν, από τα αρχεία του κόσμου, ιχνηλατεί με δέος το απρόσιτο. Το μολύβι και το χαρτί βεβαίως είναι η κατάλληλη ύλη για τους ψαλμούς του. Και δεν δείχνει ούτε στα ογδόντα του χρόνια να μπορεί να τα αποχωριστεί. «Ναι, στο μολύβι που επιμένει» λοιπόν και μάλιστα, όπως λέει, χωρίς την μεσολάβηση των πλήκτρων. «Γράφουμε για να ζωγραφίσουμε / με λέξεις την ψυχή μας» διατυπώνει κάπου και «κάποτε να φτάσουμε εκεί / όπου όλα τα ποιήματα του κόσμου / είναι πριν από την αρχή γραμμένα / κάποτε έκθαμβοι θα οδηγηθούμε / στο λόγο που μας έδωσε πνοή». Και το φως –μεταξύ των άλλων διατυπώσεών του γι’ αυτό– το θεωρεί, επαναληπτικά μάλιστα, «πατρίδα». Υμνεί το φως, όπως αναφέρει, για να εξορκίσει το σκοτάδι. Με τους στίχους του επίσης θεωρεί ότι «εξορκίζει τον πόνο και το θάνατο». Και αναφωνεί: «Με το δικό μου όνομα γράφω τον δικό σας πόνο». Άλλωστε, ακόμα κι αν αυτό δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό, εξ ονόματος όλων μιλάει πάντα ένας δημιουργός, γιατί κοινά τα της ανθρώπινης κατάστασης. Κρατάω επίσης τα λόγια του «να είσαι καλός / ...εκστατικός / μπροστά στο θαύμα / αιώνια πιστός στην ουτοπία», από συλλογή των τελευταίων ετών μάλιστα, όπου φαίνεται να θέλει να αφήσει στον αναγνώστη του έργου του τις παρακαταθήκες του για την πράξη. Η ουτοπία, το φως, οι μυστικές λέξεις και τόποι (κυρίως εννοούμε εδώ το ωριμότερο έργο του της τελευταίας περιόδου της γραφής του) καταδηλώνουν ένα ρομαντικό πνεύμα που αγωνίζεται σθεναρά τον δικό του αγώνα. Εξάλλου, σύμφωνα με τον φιλόσοφο-ιστορικό Ησαΐα Βερολίνο, ο ρομαντισμός ενσαρκώνει ένα ανήσυχο πνεύμα μιας λαχτάρας για τα απεριόριστα και τα αόρατα, για διαρκή κίνηση και αλλαγή, μια προσπάθεια να επιστρέψουμε στις ξεχασμένες πηγές της ζωής, μιας λαχτάρας για αδύνατους στόχους. Αλλά ο ποιητής μας δεν κινείται στη θεματολογία του τόσο μέσα στη φύση, όπως συνήθως οι περισσότεροι ρομαντικοί, όσο στην ενδοχώρα της ψυχής.

Η γλώσσα του, όπως προαναφέραμε, είναι απλή, χωρίς ιδιαίτερα στολίδια και εξεζητημένες εικόνες, όμως με τους κατάλληλους συνδυασμούς των λέξεων, μέσα από τα ποιήματά του αναδύεται ένα αίσθημα ηδύτητας και παραμυθίας. Μια καταφατική και αισιόδοξη, κατά το μεγάλο μέρος της, ποίηση, η οποία ξέρει να απευθύνεται στα συναισθήματα του αναγνώστη με επιτυχία και να τον κεντρίζει για το καλύτερο.

O ποιητής μας λοιπόν, παρουσιάζοντας αυτή τη συγκεντρωτική του συλλογή, ας μην ανησυχεί για την υστεροφημία του. Γιατί από κάποιον που «κρατάει την ανθρωπότητα στην αγκαλιά του και κλαίει», τι περισσότερο θα μπορούσαμε να απαιτήσουμε;

* Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ είναι ποιήτρια. Τελευταίο της βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Ορμητικοί οι φθόγγοι ως το χάνομαι» (Εκδόσεις των Φίλων).

altΊχνη του δέους
Επιλεγμένα ποιήματα 1966-2017
Τόλης Νικηφόρος
Ρώμη 2018
Σελ. 296, τιμή εκδότη €15,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΤΟΛΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δαιμόνιοι, της Άννας Γρίβα

Δαιμόνιοι, της Άννας Γρίβα

«Για όσα περνούν μέσα απ’ την ύλη / και μένουν πάντα άπιαστα» μιλά η Άννα Γρίβα, στο νέο της ποιητικό βιβλίο «Δαιμόνιοι» (εκδ. Μελάνι). 

Της Ιουλίτας Ηλιοπούλου

Με λιτότητα, στοχεύοντας στο καίριο, που έχει επιλέξει να αν...

Υγρό γυαλί, του Κώστα Γουλιάμου

Υγρό γυαλί, του Κώστα Γουλιάμου

Για την ποιητική συλλογή του Κώστα Γουλιάμου «Υγρό Γυαλί» (εκδ. Gutenberg). Η φωτογραφία που εικονογραφεί τη βιβλιοπαρουσίαση είναι του μεξικανού visual artist Diego Sanchez.

Του Μάριου Μιχαηλίδη

Με το πρόσφατο ποιητικό του έρ...

Η σακατεμένη κούκλα, του Γεωργιανού ποιητή Μπεσίκ Καραναούλι

Η σακατεμένη κούκλα, του Γεωργιανού ποιητή Μπεσίκ Καραναούλι

Για την ποιητική συλλογή του Μπεσίκ Καραναούλι «Η σακατεμένη κούκλα» (εκδ. Βακχικόν), ένα έπος που αναπτύσσεται σε δεκαοκτώ μικρές ραψωδίες.

Του Γιώργου Ρούσκα

O Μπεσίκ Καραναούλι γεννήθηκε το 1939 στη Γεωργία και σπούδασε Φιλολογία σε Πανεπιστήμι...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Ο εξαίσιος ίλιγγος (διήγημα)

Ο εξαίσιος ίλιγγος (διήγημα)

Έφτασε στο Παρίσι στις δώδεκα το μεσημέρι. Ο καιρός ήταν καλός, ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Με το που κατέβηκε στην αποβάθρα του σταθμού έβγαλε τον χάρτη από τον σάκο της για να προσανατολιστεί.

Της Νατάσας Χολιβάτου

...

Εκθαμβωτικός Δημήτρης Παπαϊωάννου προσεχώς στη Στέγη

Εκθαμβωτικός Δημήτρης Παπαϊωάννου προσεχώς στη Στέγη

Το νέο έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου Εγκάρσιος Προσανατολισμός είναι έτοιμο και περιμένει το κοινό, μόλις ανοίξουν ξανά οι κλειστοί χώροι θεαμάτων. Φωτογραφίες © Julian Mommert.

Επιμέλεια: Book Press

Ο Εγκάρσιος Προσανατολισμ...

Εισαγωγή στις Ψηφιακές Σπουδές – χάρτης ενός νέου ψηφιακού χώρου

Εισαγωγή στις Ψηφιακές Σπουδές – χάρτης ενός νέου ψηφιακού χώρου

Για τον συλλογικό τόμο «Εισαγωγή στις ψηφιακές σπουδές» (εκδ. Ροπή), σε επιμέλεια του Μανώλη Πατηνιώτη. Στην κεντρική εικόνα, Digital art από τη ρωσίδα καλλιτέχνιδα Mignon Zakuga.

Του Δημήτρη Πετάκου

Ο συλλογικός τόμος Εισαγωγή στις Ψηφιακές Σ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Όψεις τουρισμού, του Αλέξη Χατζηδάκη (προδημοσίευση)

Όψεις τουρισμού, του Αλέξη Χατζηδάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Αλέξη Χατζηδάκη «Όψεις τουρισμού – Δεκαοχτώ δοκίμια για την τουριστική ανάπτυξη, τον σχεδιασμό του χώρου και την αρχιτεκτονική», που κυκλοφορεί από τις Cube Art Editions.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε (προδημοσίευση)

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Nina George «Τα φώτα του νότου» (μτφρ. Όλγα Γκαρτζονίκα), που κυκλοφορεί στις 7 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος ενός διηγήματος, από τη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Ανήσυχα άκρα», που κυκλοφορεί στις 26 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΗΣΥΧΩΝ ΑΚΡΩΝ

Έν...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Βιβλίο, το καλύτερο δώρο κι αυτές τις Γιορτές

Βιβλίο, το καλύτερο δώρο κι αυτές τις Γιορτές

Η πιο απροσδόκητη χρονιά φτάνει στο τέλος της. Για τους περισσότερους από εμάς δύσκολα φαντάζεται κανείς άλλη χρονιά που να έκρυβε μια τόσο μεγάλη έκπληξη για όλη την ανθρωπότητα. Δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε ψυχολογικά, συναισθηματικά, ηθικά, μετράμε απώλειες ανθρώπων δικών μας και αγνώστων που τους νιώθουμε όμω...

10+1 βιβλία για μαγικά Χριστούγεννα

10+1 βιβλία για μαγικά Χριστούγεννα

Μια επιλογή δέκα χριστουγεννιάτικων βιβλίων για πολύ μικρά και λίγο μεγαλύτερα παιδιά από τη βιβλιοπαραγωγή του 2020. Πρόκειται για όμορφα βιβλία που μεταφέρουν το πνεύμα των Γιορτών στους μικρούς αναγνώστες με τρυφερές καλογραμμένες ιστορίες. Στις παρακάτω επιλογές, η εικονογράφηση παρουσιάζει ποικιλία και μεγάλο ε...

Τα καλύτερα αστυνομικά του 2020

Τα καλύτερα αστυνομικά του 2020

Επιλογή 21 τίτλων από τα καλύτερα ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2020.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

11 Ιανουαρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέθανε ο αγαπητός σε Ελλάδα και Γαλλία συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης

Σε ηλικία 77 ετών και έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, πέθανε ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης, όπως έγινε γνωστό από τον εκδοτικό του οίκο, τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ