mikres kataigides

Για την ποιητική συλλογή της Βικτωρίας Γεροντάσιου «Μικρές καταιγίδες» (εκδ. Θράκα).

Tης Μαργαρίτας Παπαγεωργίου

Πώς να μετρήσεις τις καταιγίδες; Το μέγεθός τους; Τον αριθμό τους; Τη δριμύτητά τους; Να απομονώσεις «τη στιγμή / όπου η ομίχλη πυκνώνει», για να βρεις «το οξυγόνο / τον ήλιο βαθιά ως τα πνευμόνια / Εκείνο το πολύτιμο δευτερόλεπτο». Εκείνο που άλλοτε όμως, σαν «κιτρινισμένο νυχτικό / αργοπεθαίνει το βράδυ». Αυτό επιχειρεί με δεινότητα περισσή για πρώτη ποιητική συλλογή η Βικτωρία Γεροντάσιου στις Μικρές καταιγίδες της. Μια ποιητική παρουσία με ιδιαίτερη γραφή. Ώριμη. Συνειδητοποιημένη. Αιχμηρή και συνάμα τρυφερή. Όπως το ιδιαίτερα καλαίσθητο εξώφυλλο με τον μικρό σκορπιό στο κέντρο. Η ποιητική αυτή συλλογή θα μπορούσε και να είναι μια ποιητική πραγμάτευση του χαμένου. Του χαμένου κέντρου, της χαμένης αθωότητας, της χαμένης πίστης, της ελπίδας, των ονείρων, του χρόνου, του μέλλοντος. Όλη η ποιητική συλλογή μετεωρίζεται ανάμεσα στην απώλεια και την αγωνία να ξανακερδηθεί αυτό το κέντρο: η σφύζουσα ζωή.

Η ποιητική αυτή συλλογή θα μπορούσε και να είναι μια ποιητική πραγμάτευση του χαμένου. Του χαμένου κέντρου, της χαμένης αθωότητας, της χαμένης πίστης, της ελπίδας, των ονείρων, του χρόνου, του μέλλοντος.

Εξήντα ποιήματα μικρής φόρμας, με τα σαράντα επτά να έχουν τον τίτλο «Καταιγίδα» σε αύξοντα αριθμό. Η θεματική της ποιητικής συλλογής είναι αυτή των αντιθετικών πόλων της ανθρώπινης ύπαρξης: Γέννα-θάνατος, παιδί-ηλικιωμένος, φύση-πόλη, απογοήτευση-νίκη, πραγματικό-φανταστικό, το χθες και το αύριο. Χωρίς ρητορισμούς και εξάρσεις αναδύεται η σιωπή του σήμερα, η θλίψη της ιστορίας του Αιγαίου, η «νεανική ομίχλη». Η απώλεια της αθωότητας συμβαίνει σταδιακά, από καταιγίδα σε καταιγίδα, και μια υπαρκτή θλίψη υγραίνει τα ποιήματα.

Ένα ζαλισμένο θαύμα
Κάτω απ’ το απογοητευτικό σου σεντόνι
Βυθισμένη ειρωνεία
Η θλίψη κι εσύ κρατημένες απ’ το χέρι

(«Σύντομο αντίο»)

Η ποιητική συλλογή ακροβατεί σε δύο χώρους. Τον έναν της φθοράς, όπου κυριαρχεί το παρελθόν, η παρακμή, οι διαψεύσεις, η μοναξιά. Και στον άλλον χώρο, εκείνον της σφύζουσας ζωής, όπου κυριαρχούν το παρόν, η αθωότητα, οι επαναστάσεις, οι έρωτες, η γέννα, το μέλλον. Η ποιήτρια αναμετριέται ποιητικά με τις συνιστώσες του πριν και του μετά, αλλά πιο ιδιαίτερα του συνόρου μεταξύ τους. «Σήμερα φτάσαμε / Αδέρφια / Σ’ ένα σύνορο» («Καταιγίδα 4»)

Καθώς διαβάζεις την ποιητική συλλογή συχνά νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε μια ακμή κύματος, ισορροπιστής ή μετέωρος σε ένα αιωρούμενο σύνορο, ανάμεσα σε δυο αντίρροπες καταστάσεις. Σε μια αγωνιώδη αναζήτηση του πυρήνα, του κέντρου ισορροπίας, οι αντιθέσεις μετεωρίζονται ακριβώς κάτω από τα πόδια μας ή στην προκειμένη, στο χειμωνιάτικο τοπίο των ποιημάτων. «Σε είδα νύφη / Σ’ αιωρούμενα βάθη / Σ’ ένα σημείο, εκκρεμές» («Καταιγίδα 17»). Η εκκρεμότητα αυτή σε καλεί να σταθείς και να αναμετρηθείς με το τέλος και την αρχή. Θα γύρεις στο σκοτάδι ή θα βγεις στο φως; Είτε θα βυθιστείς από την καταιγίδα και θα βρεις στον πάτο της θάλασσας κι άλλα ναυάγια: «Οι γενιές / Τα κύματα αγναντεύουν / Βαδίζει ανάμεσα σε ναυγάγια / Η ηχώ» («Άργιλος»). Είτε θα ισορροπήσεις στους κλυδωνισμούς, θα βγεις με τη βάρκα σου γεμάτη επιβάτες, νικητής στο φως, στη νέα ημέρα, στη νέα ζωή: «Στιγμή ισορροπίας / Άδεια από κάθε υποψία / Ελεύθερο φως / Το σπίτι ψηλά» («Καταιγίδα 20»)

Σύντομης έκτασης τα ποιήματα, με βαρύ και πυκνό το νοηματικό φορτίο του καθενός. Γλώσσα εσωτερική με κάθετο άξονα ποιητικότητας. Η θεματική εκφράζεται με τρόπους όπως η μετωνυμία, ο ελλειπτικός λόγος, η λιτότητα. Η αφαιρετικότητα και η συμπύκνωση διαμορφώνουν μια ποιητική συλλογή με κύριο γνώρισμα τη συνεκτικότητα πληθώρας στοιχείων συχνά αντιθετικών. Από τη νεανικότητα, τον έρωτα της ζωής, όταν για τον άνθρωπο η ζήση φάνταζε ως ιερό μυστήριο: «Θυμάμαι / το πεύκο έσφυζε ζωή / Αυτή τη θολή μυσταγωγία» («Καταιγίδα 2»), μέχρι τον μαρασμό που οδηγεί στη νωθρότητα και την παραίτηση: «Οι ρυτιδιασμένες μέρες / Σε ρουφούν τεμπέλικα» («Σύντομο αντίο»)

Όταν η στιγμή απομονώνεται, μεγεθύνεται. Σε μια ταλάντωση, το βίωμα διαστέλλει τον χώρο και τον χρόνο. Σε αυτό το μεταίχμιο στέκεται το κάθε ποίημα ως αναστοχασμός.

Ποιήματα ζητούν να αποτυπώσουν στιγμιότυπα όπου η ροή του χρόνου φαίνεται να σταματά. Εποχές που δρουν ως καταλύτες. Η ποίηση καλείται να επαναπροσδιορίσει τον κόσμο. Το ποιητικό υποκείμενο παλεύει να καταργήσει, έστω για μια στιγμή, τον μηχανικό χρόνο για να αναδείξει την πολυπλοκότητα του βιωμένου χρόνου. Ο χρόνος μπορεί να είναι διάφανος, μας λέει στις Μικρές της καταιγίδες η Βικτωρία Γεροντάσιου. Όταν η στιγμή απομονώνεται, μεγεθύνεται. Σε μια ταλάντωση, το βίωμα διαστέλλει τον χώρο και τον χρόνο. Σε αυτό το μεταίχμιο στέκεται το κάθε ποίημα ως αναστοχασμός. Κι εδώ πάλι το σύνορο, κομβικό σημείο της συλλογής. Σε αυτό το σημείο το ποιητικό πρόσωπο, κάνοντας βουτιά στον πυθμένα των πραγμάτων, ψάχνει να βρει τα κρυφά και να τα φανερώσει. Να τα αναστήσει: «Ταγμένος στον περίπλου του / Αργοναύτης / Στον ουρανό / Εκείνο το θορυβώδες μακροβούτι / Η ανάσταση» («Καταιγίδα 7»). Ο τόπος μας και η ιστορία του επανέρχονται στη συλλογή δημιουργώντας πόλους από το σταθερό στο χαμένο. Το σημερινό πρόσωπο ως έκκεντρο υποκείμενο που φθίνει στη ματαίωση. Τις απώλειες θέλει να εξορύξει και να επαναπροσδιορίσει η ποιήτρια.

Το καράβι σου
Ένα απόμακρο Αιγαίο
Το κοχύλι ενός χαμένου φάρου

(«Καταιγίδα 14»)

Στα ποιήματα της ποιητικής συλλογής Μικρές καταιγίδες της Βικτωρίας Γεροντάσιου βρισκόμαστε συχνά σε ένα κατώφλι μπροστά στο τέλος των μύθων – «Γδαρμένος πρίγκιπας, ο χρόνος» γράφει χαρακτηριστικά στο ποίημα «Καταιγίδα 47». Πώς οι αρχαίοι μας μύθοι έχουν φτάσει στη σύγχρονη εποχή, ποιος ο «Δρόμος της διονύσιας περιπλάνησης». Πώς οι μύθοι της δικαιοσύνης, της ύβρεως και τίσεως της αρχαίας τραγωδίας, με μια κάθαρση που «δεν ήρθε ποτέ». Εμφανές είναι το θολό τοπίο της σύγχρονης εποχής καθώς ο άνθρωπος αποδομεί αξίες, απομυθοποιεί παραδεδομένα ιδανικά, απομυθεύει μύθους. Όπως και το Βυζάντιο, που αν και κατέστη εποχή καταλυτική για το ιδεολογικό φορτίο της σημερινής Ελλάδας, συγκαταλέγεται πλέον στα χαμένα. Κείτεται νικημένο, θύμα της εκλογίκευσης και της αποκαθήλωσης της μεταφυσικής ζωής στη σύγχρονη κοινωνία:

Αλλοιωμένο γλυκό
Μιας μέρας, αγάπη κυρτή
Στους έρημους τοίχους
Το Βυζάντιο
Δεν ξημέρωσε
Η ιστορία του
Μικρή εικόνα
Η ήττα του, κίτρινο γιατί

(«Καταιγίδα 37»)

Ποιήματα αφιερώνονται και στην πολύ πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, στην περιπέτεια της προσπάθειας για πολιτειακή και κοινωνική αλλαγή, σαν «Παπαρούνες στο μυαλό / Ενός καναρινιού», που κατέληξε σε ματαίωση: «Το μαζί / Μια γεύση απόρριψης / Πεθαίνει στο μηδέν» («Καταιγίδα 31»). Ο νέος καταμαρτυρεί την πτώση της αθωότητας:

Σ’ ένα μεγάλο κενό
Αγγίζοντας τον πάτο, ένα φως
Νεανική ομίχλη
Στους θολούς καιρούς
Η Ιθάκη
Δεν σε περίμενε ποτέ

(«Καταιγίδα 40»)

Η αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης μπροστά στην αλλοτριωτική συνήθεια, στους αποχωρισμούς και τις απώλειες, στο κενό και το μηδέν. Μέσα από την ποιητική της η ποιήτρια αισθητοποιεί το υπαρξιακό αδιέξοδο που προκαλεί η ακύρωση, η αποξένωση, ο μαρασμός, το κενό της καθημερινότητας.

Εμφανές είναι το πένθος για την απώλεια ιδανικών, προσώπων, μύθων. Το αίσθημα στέρησης και ματαίωσης. Η αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης μπροστά στην αλλοτριωτική συνήθεια, στους αποχωρισμούς και τις απώλειες, στο κενό και το μηδέν. Μέσα από την ποιητική της η ποιήτρια αισθητοποιεί το υπαρξιακό αδιέξοδο που προκαλεί η ακύρωση, η αποξένωση, ο μαρασμός, το κενό της καθημερινότητας. Σχετικά είναι και τα συνεκτικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται όπως το γκρίζο της πόλης, η βροχή, το νερό, ο χειμώνας και η παγωνιά. Υγρασία πόλης ραγισμένης από καταιγίδες που καλπάζουν. «Μες στο τσιμέντο / Η συνήθης τροχιά, / Κι η ζωή / Αισθάνεται το γκρί» («Καταιγίδα 44»). Γι’ αυτό και η εποχή που ταιριάζει στις Μικρές καταιγίδες είναι ο χειμώνας. «Αλλοτριωμένη αναμονή / ο χειμώνας» γράφει χαρακτηριστικά. Είναι η εποχή που «ο θάνατος συναντά το γιασεμί».

Τα ποιήματα είναι διάσπαρτα από σπασμένες εικόνες τόπων, τοπίων, μύθων. Άλλοτε αποκαθηλώνονται τα σύμβολα σε μια προσπάθεια απαγκίστρωσης από αυτά, άλλοτε προβάλλονται γεμάτα ερωτηματικά. Η τάση είναι άλλοτε φυγόκεντρη κι άλλοτε κεντρομόλα. Μνήμες ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν την ελληνική ιστορία και κατόπιν ξεχάστηκαν, σπάνε τη σιωπή, αγριεύουν και οδηγούν σε ντροπή ή ακόμα και σε θυμό για τη μέρα που αργεί να ξημερώσει. Συναισθήματα που εκφράζουν την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης να επανακαθορίσει τα όριά της στο τώρα. Για να υπάρξει ένα μετά.

Τα όνειρα αναγνωρίζουν
Τα ποτέ και τα κενά
Της περιπέτειας που αντιστέκεται

(«Καταιγίδα 11»)

Τα ποιήματα, λοιπόν, της συλλογής αντιστέκονται. Δεν μένουν στην καταθλιπτική ματαίωση και τον συνεπαγόμενο λήθαργο. Αν και αντιπροσωπεύουν τη σκληρή πραγματικότητα της πτώσης των ουτοπιών, συχνά αιτούνται τη δυναμική κατάφαση της ζωής. Η ποιητική συλλογή δεν βουλιάζει στην κατάρρευση· κάτι που πιθανόν σχετίζεται με το νεαρό της ηλικίας της ποιήτριας.

Τρυφερό χνούδι
Φρέσκο κορμί
Και το μέλλον τραγουδάει
Μακριά από το σπίτι
Αντηχούν οι ανεμοστρόβιλοι
Ζωηρή γέννα

(«Καταιγίδα 1»)

«Ανήκεις / Στην ανθρώπινη βροχή» δηλώνει το ποιητικό πρόσωπο, αφού νιώθει ότι είναι «παιδί του χαμένου νερού». Ανήκει σε αυτούς που φέρνουν τις καταιγίδες, επαναστάσεις σε μια «δυσαρμονική γενιά» που θα ποτίσουν την ψυχή. Η βροχή και γενικότερα το νερό μετουσιώνει σε αυτή τη συλλογή τα συναισθήματα που ξεχειλίζουν· έτσι είναι «γειτόνων δάκρυα / όταν λιώνει η βροχή», αλλά και «Νερό ασχημάτιστο της γέννας».

Τελικά, ο κόσμος της ποιητικής συλλογής Μικρές καταιγίδες της Βικτωρίας Γεροντάσιου είναι αυτός του νέου ανθρώπου της εποχής μας. Επανακαθορίζει τις μνήμες του, αποκτά συνείδηση εαυτού, διεκδικεί το μέλλον. Μετεωρίζεται με οδύνη πάνω στο σύνορο ανάμεσα στο παν και στο μηδέν. Γι’ αυτό από τη μία αμφισβητεί, αμφιβάλλει και διερωτάται:

Η εποχή μας
Αέναη πορεία
Η τροχιά της
Γυρνά στο μηδέν
Στο παρόν
Είναι το τέλος
[...]
Γελάσαμε
Κι αύριο πάλι τι;

(«Καταιγίδα 26»)

Και από την άλλη, απαντά δυναμικά εγείροντας τον πυρήνα της σφύζουσας ζωής. Είναι στο παρόν η δική του κατάφαση για το μέλλον. Για ένα μέλλον καταιγίδα που θα τα ξεπλύνει όλα. Για μια καινούρια γέννα.

Θα ξανάρθουμε
Με καινούργια σπαθιά
Με αύριο από νίκη
Μια δόση από παιδικότητα
Χαμένη

(«Καταιγίδα 46»)

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι ποιήτρια.
Τελευταίο της βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Μεταπλάσματα» (εκδ. Σαιξπηρικόν).

alt

Μικρές καταιγίδες
Βικτωρία Γεροντάσιου
Θράκα 2018
Σελ. 76, τιμή εκδότη €7,42

alt

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Γυναικών τε» του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη (κριτική) – Δέος και λατρεία για τις γυναίκες του κόσμου

«Γυναικών τε» του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη (κριτική) – Δέος και λατρεία για τις γυναίκες του κόσμου

Για την ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη «Γυναικών τε, Ποίηση», (εκδ. Εύμαρος). Κεντρική εικόνα: ο πίνακας του Γιάννη Μόραλη «Νέα γυναίκα». 

Γράφει η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

...

«Μύθοι για το τέλος του κόσμου» της Ευτυχίας Παναγιώτου (κριτική) – O μύθος της ανθρώπινης συνθήκης

«Μύθοι για το τέλος του κόσμου» της Ευτυχίας Παναγιώτου (κριτική) – O μύθος της ανθρώπινης συνθήκης

Για την ποιητική συλλογή της Ευτυχίας Παναγιώτου «Μύθοι για το τέλος του κόσμου» (εκδ. Κέδρος). Κεντρική εικόνα: πίνακας του Γκάι Ντένινγκ. 

Γράφει η Ευσταθία Δήμου

Οι ...

«Το πιο ωραίο τοπίο» του Διονύση Στεργιούλα (κριτική) – Ποίηση κρυφά αισιόδοξη

«Το πιο ωραίο τοπίο» του Διονύση Στεργιούλα (κριτική) – Ποίηση κρυφά αισιόδοξη

Για την ποιητική συλλογή του Διονύση Στεργιούλα «Το πιο ωραίο τοπίο» (εκδ. Νησίδες). Kεντρική εικόνα: πίνακας της ζωγράφου Ντι Νίκερσον. 

Γράφει ο Ιγνάτης Χουβαρδάς

Στην σχετικά πρόσφατη ποιητική συλλογή του Διονύση Στεργιούλα με τίτλο ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Εξ όνυχος τον λέοντα» – μια ιστορία με τον Μήτσο

«Εξ όνυχος τον λέοντα» – μια ιστορία με τον Μήτσο

Όταν κάποιος φεύγει από κοντά μας και μάλιστα τόσο ξαφνικά όσο ο Δημήτρης Φύσσας, συχνά προσπαθούμε να ανακαλέσουμε ένα περιστατικό που, με κάποιον μαγικό τρόπο, θα αποκάλυπτε τον άνθρωπο. Όμως αυτά που μας χαρακτηρίζουν, που φανερώνουν το ήθος μας ή την απουσία του, δεν είναι μονάχα τα όσα έχουμε κάνει αλλά και κάπ...

«Βίος και Πολιτεία»: Ο καθηγητής αρχιτεκτονικής και συγγραφέας Βασίλης Κολώνας, ζωντανά από το «υπόγειο»

«Βίος και Πολιτεία»: Ο καθηγητής αρχιτεκτονικής και συγγραφέας Βασίλης Κολώνας, ζωντανά από το «υπόγειο»

Στο 29ο επεισόδιο της σειράς ζωντανών συζητήσεων με ανθρώπους από το χώρο του βιβλίου στο Βιβλιοπωλείο της Πολιτείας, o Κώστας Κατσουλάρης θα συνομιλήσει με τον καθηγηγή αρχιτεκτονικής και συγγραφέα Βασίλη Κολώνα με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο-μελέτη «Σμύρνη, 1870-1922 - Πόλη και αρχιτεκτονική, η συμβολή των Ελλή...

«Ρόδου μοσκοβόλημα» – ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά (1859-1943)

«Ρόδου μοσκοβόλημα» – ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά (1859-1943)

Το βράδυ, λίγο μετά τη δύση, ένα ποίημα. Απόψε, «Ρόδου μοσκοβόλημα» του Κωστή Παλαμά (1859-1943), γραμμένο το 1905, από την ενότητα «Η πολιτεία και η μοναξιά» (5ος τόμος, Άπαντα, Ίδρυμα Κωστή Παλαμά)

Επιμέλεια: Οράτιος

Κωστής Παλαμάς (1859-1943)

Ρόδου μοσκοβόλημα ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ [Iris Murdoch] «Μέσα στο δίχτυ» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), το οποίο κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν είδα τον Φιν να με περιμένει στη γωνία το...

«Η τέχνη της μέθης» του Λοράν ντε Σουτέρ (προδημοσίευση)

«Η τέχνη της μέθης» του Λοράν ντε Σουτέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από βιβλίο του βραβευμένου Βέλγου δοκιμιογράφου και καθηγητή Νομικής Λοράν ντε Σουτέρ [Laurent de Sutter] «Η τέχνη της μέθης» (μτφρ. Ζωή Καραμπέκιου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Το Μέλλον.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Μικρές εισαγωγές» σε μεγάλες θεματικές από τις εκδόσεις Οξύ – 5 βιβλία που μας κάνουν σοφότερους

«Μικρές εισαγωγές» σε μεγάλες θεματικές από τις εκδόσεις Οξύ – 5 βιβλία που μας κάνουν σοφότερους

«Τρέλα», «Αντίληψη», «Αισθητική», «Πληροφορία», «Χιούμορ»: Πέντε βιβλία της άκρως επιτυχημένης σειράς του Oxford University Press κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ και μας βοηθούν να κατανοήσουμε βασικές πτυχές της ανθρώπινης νόησης και συμπεριφοράς. Η επιμέλεια της σειράς είναι του Θάνου Καραγιαννό...

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

«Είμαστε εξαιρετικά τυχεροί που ζούμε στην Ευρώπη» μας έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή του για την Book Press, o ευρωπαϊστής ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας. Δύο χρόνια μετά από την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία ανατρέχουμε στα άρθρα που γράψαμε για βιβλία που διαβάσαμε και προτείναμε όλο αυτό το διάστημα. Το...

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ