hands

Για την ποιητική συλλογή του Βασίλη Μπότσιου «Στ’ ακροδάχτυλα ξαγρυπνούν οι αφορμές» (εκδ. Ιωλκός) του Βασίλη Μπότσιου. 

Γράφει η Αλεξάνδρα Κωστάκη

Τα ακροδάχτυλα βοηθούν, ως γνωστόν, στον χειρισμό αντικειμένων και στην επαφή, γνωριμία και επικοινωνία με το περιβάλλον μέσω του αγγίγματος. Κι είναι αυτό το λεπταίσθητο άγγιγμα που θεωρώ πως χαρακτηρίζει την καλή λογοτεχνία και ποίηση, κι εδώ το εξασφαλίζει με απαράμιλλη λογοτεχνική δεξιότητα ο ποιητής Βασίλης Μπότσιος.

Κι αν οι ποιητικές αφορμές είναι οι γλυκόλαλες σειρήνες που ξαγρυπνούν στα ακροδάχτυλα του ποιητικού υποκειμένου για να μας μαγέψουν με τα τραγούδια των στίχων τους, οι αιτίες είναι εξίσου πολλές και βαθιές, καμιά φορά ανακατεύονται με τις αφορμές για να μας μπερδέψουν. Μα η βασικότερη όλων είναι η ίδια η τέχνη της Ποίησης, η πιεστική, ανυποχώρητη ανάγκη της ποιητικής συνουσίας, της επαφής του ποιητή με τον στίχο. Κι αυτό είναι ολοφάνερο στην ποίηση του Β. Μπότσιου και θα αποδειχθεί πιο κάτω με παραδείγματα στίχων του.

iolkos botsios stakrodaxtyla xagrypnoun oi aformes

Η συλλογή που απαρτίζεται από ελευθερόστιχα ποιήματα και ποιητικά κείμενα που μοιάζουν με μικρές ιστορίες, συνδυάζει πληθώρα εκφραστικών μέσων ποίησης και πρόζας. Δεν γίνεται να περάσουν απαρατήρητα, για παράδειγμα: το σχήμα της αποστροφής, η θεατρικότητα με τους διαλόγους και η χρήση καθημερινής/οικείας γλώσσας, ο κόσμος των συμβόλων, η έξοχη εικονοποιία, οι μεταφορές και προσωποποιήσεις.

Το ποιητικό υποκείμενο ανατέμνει τον άνθρωπο, εκθέτει πτυχές της ζωής του, προθέσεις και ψυχικές διαθέσεις που αφορούν σχέσεις και γεγονότα (με κυρίαρχο το δίπολο έρωτας-θάνατος), τη μνήμη, τη λήθη, αναμνήσεις και ονειροπολήσεις. Ανάμεσά τους, υπάρχουν και στοιχεία που αφορούν τον ίδιο τον ποιητή σε στιγμές αυτοαναφορικότητας.

Φυσικότητα και αμεσότητα 

Υφαίνοντας με φυσικότητα, αμεσότητα και ρέουσα γλώσσα το σώμα των κειμένων του, επιλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις για στιβαρό, καθάριο λόγο, φτάνει κάποτε σε μια παραδοχή ή μια λύση, κι αναλόγως επιφέρει εξιλέωση, κάθαρση, νότες ελπίδας και χαράς ή σκιές απογοήτευσης και θλίψης.

Στις ενότητες των στίχων του παρελαύνουν μορφές από την Ελληνική Μυθολογία, την Καινή Διαθήκη και την νεότερη ελληνική ιστορία (Άτλαντας και Προμηθέας, Αριάδνη, Μορφέας και Χάρος, Ιούδας και άπιστος Θωμάς, Σουλιώτισσες) κι ακόμα, γνωστοί τόποι, χώροι και τοπωνύμια (Ζάλογγο, Πρέβεζα, Γιάννινα, Πλατεία Ανδρούτσου, Αγράμπελη, Τσέρκι, Ιόνιο, Αμβρακικός, Κυανή Ακτή) που κατά κύριο λόγο σχετίζονται με την Πρέβεζα, την πόλη που γέννησε τον ποιητή και πυροδότησε μέσα του καταστάσεις/ αφορμές ποιητικής δημιουργίας.

Είναι πολύ δύσκολο μέσα σε λίγα λεπτά να εξαντλήσει ένας λάτρης της ποίησης τα περισσότερα χαρακτηριστικά στοιχεία που έχει διακρίνει και αφορούν μια ποιητική συλλογή και τον δημιουργό της. Στην περίπτωση αυτή, η επιλογή μερικών από τους έξοχους στίχους του πλούσιου ποιητικού ρεπερτορίου είναι μονόδρομος μα και βοηθά σημαντικά.

Εντρυφώντας στο ερωτικό στοιχείο της ποίησης του Β. Μπότσιου, διαπιστώνει κανείς πως η αμοιβαιότητα στον έρωτα, η ερωτική αναζήτηση και προσμονή, η ολοκλήρωση μέσω της σαρκικής ηδονής, είναι διάχυτα στα ερωτικά ποιήματα της συλλογής.

Εντρυφώντας στο ερωτικό στοιχείο της ποίησης του Β. Μπότσιου, διαπιστώνει κανείς πως η αμοιβαιότητα στον έρωτα, η ερωτική αναζήτηση και προσμονή, η ολοκλήρωση μέσω της σαρκικής ηδονής, είναι διάχυτα στα ερωτικά ποιήματα της συλλογής μέσα σε κλίμα ονειροπόλησης και τρυφερού ρομαντισμού.

Η αίσθηση της αγάπης φέρνει αγαλλίαση στην ψυχή του ποιητή. Σύμφωνα με εκείνον, η αγάπη δροσίζει, ανυψώνει, σώζει, κάνει καντάδες, θεραπεύει, και κάποτε, φιλώντας μας απαλά τα μαλλιά, είναι η αφορμή να μείνουμε άλουστοι για μέρες, αρνούμενοι να αποχωριστούμε το αόρατο μα λατρεμένο ερωτικό αποτύπωμα. Ο καθένας, βέβαια, νιώθει αλλιώς την αγάπη, ζητάει πράγματα διαφορετικά. Εδώ, το ποιητικό υποκείμενο ξέρει ακριβώς τι και σε ποιον το ζητάει, και το ζητάει έντονα, με ειλικρίνεια και τρόπο σαρωτικό και σαφή:

«Έτσι τη θέλω πάντα την αγάπη σου για εμένα», «να’ ναι κορμός της ελιάς αιωνόβιος,» «να’ ναι για μένα σαν τα λιόφυλλα,/ κι όλες τις εποχές με αυτό το αειθαλές /να με σκεπάζει.» (Έτσι τη θέλω)

Υπάρχουν φορές που η αγαπητική συμπόρευση συνεχίζεται μεταθανάτια:

«Ηλίανθέ μου, της έλεγε σαν του ’φερνε/ ψημένο τον ελληνικό σε δίσκο ασημένιο», και «Στα σαράντα του πατέρα της, πρωί πρωί πριν το τρισάγιο/ ένας ηλίανθος είχε απ’ τον τάφο υψωθεί/ κι ολόρθος, αγέρωχος, έψαχνε την ανατολή.» (Ο ηλίανθος)

Κι όταν η αγάπη φυλλοροεί κι επέρχεται χωρισμός, τότε, μοιάζουν: «Αποφόρια απαγχονισμένα οι στιγμές/ που μες στα χρόνια περπάτησαν μαζί» στο (Κάπως σαν χελιδόνι), Βέβαια, «Δυο χωρισμοί… υφαίνουν ενίοτε το τελειότερο σμίξιμο» δηλώνει στοχαστικά, επιγραμματικά, σχεδόν, ο ποιητής. (Το υφαντό)

Κι αν αγαπάς ποιητή και η αγάπη είναι μονομερής και ανεκπλήρωτη, τότε δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα: «Κι ήθελε, επάνω στο ίδιο λευκό σεντόνι,/που εκείνος άγγιζε και διάβαζε,/εκεί κι αυτή ν’ αγγίζεται από τα ίδια δάχτυλα.» (Λευκό σεντόνι)

Vasilis Mpotsios1

Ο Βασίλης Μπότσιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πρέβεζα, όπου και κατοικεί. Σπούδασε νομική, είναι μέλος του Δ.Σ. Πρέβεζας κι εργάζεται ως δικηγόρος. Το 2019 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Στο χείλος του φωτός από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Το βιβλίο Στ’ ακροδάχτυλα ξαγρυπνούν οι αφορμές είναι η δεύτερη ποιητική του συλλογή.

Ο θάνατος και η απώλεια γενικότερα, είναι στοιχεία που ο ποιητής χειρίζεται με ιδιαίτερη προσοχή, ευγένεια και σεβασμό, με ενσυναίθηση. Από τα παιδικά χρόνια προβάλλει ο θάνατος, όταν:

«τη μια Ιούδας, βολίδες κάρφωνε/ στ’ ανυποψίαστα στήθη των πουλιών» (Υπό τον τύπον των βολίδων) εκδικούμενος, κι άλλες φορές περνάει «Πάνω απ’ τον βίαιο χαμό ενός παιδιού το χάραμα» στέλνοντας εφιάλτες και ανεξίτηλες ενοχές στην πονεμένη μάνα. «Μια φράση στο χέρι της βαστά/… μια φράση ψελλίζει ξανά και ξανά»: «έφευγες, γιε μου, κι εγώ που ’μουν;/Εγώ κοιμόμουν…» (Εντός η απώλεια)

Οι μνήμες

Στις μνήμες από τα παιδικά/νεανικά χρόνια, πέρα απ’ τις μπίλιες και το αεροβόλο, η μάνα κρατά τον βασικότερο ρόλο: «Έν’ αλεύρι για όλες τις χρήσεις,/ ένας πλάστης για όλες τις λύσεις» για την πίτα της, που είναι πάντα τσιμπημένη στο αλάτι, για κάποιον λόγο. (Πίτα Μαστοροχωρίτικη).

Αλλού, το ποιητικό υποκείμενο αναμετράται με τον εφιάλτη του πλάστη, που:

«τιμωρός ανέβαινε, γραφιάς κατέβαινε».

Εκεί, η μορφή της μάνας εμφανίζεται μετανιωμένη,

«γονατισμένη στο κρεβάτι,
με λάδι και με γιασεμιά,
τα μελανά σημάδια μ’ αγάπη
και φροντίδα να θωπεύει,
… να φιλά»
(Επώδυνος ύπνος)

Και στο ξήλωμα κάποιας γεροντικής μνήμης που ’πλεκε, αυτή πάλι μένει:

«νέα, όμορφη, χαμογελαστή
τις ίδιες αυτές βελόνες στα μακριά της δάχτυλα να βαστά
την πλέξη σε κάποιο κοριτσάκι να μαθαίνει.»
(Οι βελόνες)

Έχει και ο πατέρας, όμως, το μερτικό του στις αναμνήσεις του ποιητή, που στο αφιερωμένο ποίημα (Της οικοδομής) με παιδική αφέλεια αναρωτιέται:

«Πόσο ζυγίζει ο ντενεκές η λάσπη/ απ’ το ισόγειο ως τον τέταρτο και με τις σκάλες;», «Πόσο κοστίζει μια πτώση απ’ τη σκαλωσιά του τρίτου;»

Γνωστή, η φράση του, εκείνη της επιστροφής στο σπίτι: «Βγήκε, γυναίκα το ψωμί και σήμερα». Ψωμί, που έφτανε στο στόμα πάντα «ζεστό, νόστιμο και καθαρό/ δίχως βρωμιές και χώματα.»

Σκληρό το σενάριο της ζωής και, ομολογουμένως, πάντα πληγώνει:

«Η αδικία θα πέφτει πάντα μ’ αλεξίπτωτο/κι ο θάνατός σου, η ζωή τους» κατασταλάζει φιλοσοφώντας ο ποιητής προτείνοντας μια λύση. (Απόδραση)

Ο κόσμος άλλαξε απ’ όταν ήμασταν παιδιά, κι η γειτονιά το ίδιο, κι ο ποιητής επισημαίνει σοφά την ισχύουσα αντίφαση, το οξύμωρο της ζωής:

«Ποτέ άλλοτε τόσο κοντά τα σπίτια των ανθρώπων» «Έσμιξαν/ δώματα, πατώματα, αρμοί και σώματα», αλλά, «Ποτέ άλλοτε τόσο άδειες οι ψυχές των ανθρώπων.» (Στη μικρή γειτονιά)

Ψάχνοντας βρίσκει το σπίτι γερασμένο, τον χρόνο νεκρό, χαμένο, και καταλήγει απαισιόδοξα: 

«Τέτοιες στιγμές τις μέρες μας μαστίζουν» «Κι αυτές που ξημερώνουν/ λειψάνων μυρωδιά και αποφορά/ αφήνουν στον πρωινό αέρα.» (Στον επόμενο τόνο)

Η ποίηση είναι δίψα άγρυπνη, επίμονη, στη ζωή του ποιητή, όπως μαρτυρά ο ίδιος:

«Όταν οι στίχοι με παιδεύουν,
γυρίζω δε γυρίζω μια σελίδα στη ζωή μου»

κι όσο κι αν περιπλανιέται, πάντα επιστρέφει, ακολουθώντας το εσωτερικό του ζουλάπι

«στους στίχους του ποιήματος,
που στου βιβλίου τ’ ανοιχτά φτερά δίψασε να με περιμένει.»
(Μετ’ επιστροφής)

Στο ποίημά του (Επτά ετών) παραδέχεται:

«Έγραφα
δίχως ποτέ τον αριθμό των στίχων να μετρώ.
Όταν στο τίποτα δίνεις μορφή,
ο τελευταίος κομπάρσος είναι οι αριθμοί»

καταλήγοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ενθουσιασμό:

«Απ’ όλα τα ποιήματά μου, τ’ ομορφότερο!
Ποτέ τελεία στο ποίημά μου αυτό.
Μόνο θαυμαστικό!»

Ένα τεράστιο θαυμαστικό σημειώνει εύλογα ο κάθε αναγνώστης της ποιητικής συλλογής του Βασίλη Μπότσιου, για πολλούς και διάφορους λόγους, όπως:

  • Η ξεχωριστή λογοτεχνική του κατάρτιση και ποιητική επιδεξιότητα στη σύνθεση των κειμένων για το ανθοφόρο δημιουργικό αποτέλεσμα.
  • Οι εμπνευσμένες επιλογές θεμάτων και αφορμών που ξαγρυπνώντας πλέκει με τέχνη στα ποιητικά ακροδάχτυλα, προκαλώντας χορό συναισθημάτων και υπέροχες εικόνες, κάποτε τόσο γνώριμες, νοσταλγικές κι αγαπημένες, που ταυτιζόμαστε αβίαστα.
  • Κι ακόμη, ο προσεκτικός χειρισμός, η ευαίσθητη προσέγγιση των θεμάτων του, ειδικότερα εκείνων της απώλειας και του κινδύνου, που μαρτυρούν απεριόριστη αγάπη και σεβασμό στον άνθρωπο, καθώς και διάθεση παρηγοριάς κι ελπίδας. Δημιουργείται συχνά η αίσθηση πως ο ποιητής διανθίζοντας τον ποιητικό του λόγο με τα κατάλληλα εκφραστικά μέσα δημιουργεί διεξόδους ανακούφισης κι εκτόνωσης του έντονου συναισθήματος, - απρόσμενες, κάποτε- που δεν αφήνουν να βαραίνει ασφυκτικά το κλίμα, καθώς οδηγούν τον αναγνώστη σε εκλεκτή κι εκλεκτική αισθητική συγκίνηση. Γι’ αυτού του είδους τη συγκίνηση που κατέκλυσε ολοκληρωτικά κι εμένα, ευχαριστώ πολύ τον ποιητή Β. Μπότσιο.

 Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΑΚΗ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναξιά περίστροφα» του Βαλάντη Μάστορα (κριτική) – Ποίηση σκληρή και αδιάλλακτη

«Η μοναξιά περίστροφα» του Βαλάντη Μάστορα (κριτική) – Ποίηση σκληρή και αδιάλλακτη

Για την ποιητική συλλογή του Βαλάντη Μάστορα «Η μοναξιά περίστροφα» (εκδ. Ενύπνιο). 

Γράφει η Ευθυμία Γιώσα

Είναι ένας στίχος από τους Αποχρωματισμούς («Ομίχλη του μεσημεριού», 1959) του Λεοντάρη που με καταδιώκει και ...

«Δυο απουσίες δρόμος» της Μαίρης Μπαϊρακτάρη (κριτική) – «ραντίζοντας τον κόσμο με λέξεις»

«Δυο απουσίες δρόμος» της Μαίρης Μπαϊρακτάρη (κριτική) – «ραντίζοντας τον κόσμο με λέξεις»

Για την ποιητική συλλογή της Μαίρης Μπαϊρακτάρη «Δύο απουσίες δρόμος» (εκδ. Μελάνι). Kεντρική εικόνα: © Martin Sanchez/Unsplash.

Γράφει ο Θεόδωρος Εσπίριτου

Η πρόσφατη ποιητική συλλογή της Μαίρης Μπαϊρακτάρη με τίτλο&n...

«Εικόνες ψυχής [Πρώτο πλάνο]» της Μαρίας Δάτσικα (κριτική) – Ποίηση για τον έρωτα και την απώλειά του

«Εικόνες ψυχής [Πρώτο πλάνο]» της Μαρίας Δάτσικα (κριτική) – Ποίηση για τον έρωτα και την απώλειά του

Για την ποιητική συλλογή της Μαρία Δάτσικα «Εικόνες ψυχής [ πρώτο πλάνο]» (εκδ. Ιωλκός). Kεντρική εικόνα: Henri Cartier-Bresson

Γράφει ο Γιώργος Δ. Αναγνώστου 

Η ποίηση της Μαρίας Δάτσικα είναι άλλοτε καταφατική, ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Ο Γιώργος Αρβανίτης μάς συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημα «Ταξίδι στον πράσινο ήλιο – Η πιο βλαχομπαρόκ χρεοκοπία που έγινε ποτέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Book Press

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέα...

Θεόδωρος Γρηγοριάδης: «Κλείνει ένας κύκλος αγάπης και γραφής ταυτόχρονα»

Θεόδωρος Γρηγοριάδης: «Κλείνει ένας κύκλος αγάπης και γραφής ταυτόχρονα»

Μια συζήτηση με τον συγγραφέα Θεόδωρο Γρηγοριάδη με αφορμή το πρόσφατο μυθιστόρημά του «Ελσίνκι» (εκδ. Πατάκη).

Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό 

Ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης είναι ένας τολμηρός και ταυτόχρονα χαμηλών τόνων συγγραφέας. Μέχρι στιγμής έχει ...

Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι υποδέχονται θετικά τις εξαγγελίες για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας στα γυμνάσια και λύκεια

Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι υποδέχονται θετικά τις εξαγγελίες για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας στα γυμνάσια και λύκεια

«Με ιδιαίτερη χαρά υποδεχόμαστε τις εξαγγελίες του ΥΠΑΙΘΑ για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και τη διδασκαλία τουλάχιστον δύο ολόκληρων λογοτεχνικών έργων, από τη νέα σχολική χρονιά», σημειώνουν συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι, με αφορμή πρόσφατες εξαγγελίες του ΥΠΑΙΘΑ.

Επιμέλεια: Book Press...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση του επίμετρου του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από το μυθιστόρημα του Τζον Απντάικ [John Updike] «Ο λαγός έχει λεφτά» (μτφρ. Πάνος Τομαράς), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου από τις εκδόσεις Οξύ.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μεγάλη Αμερικανική βόλτα τε...

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 
Χρήστου Β. Μασσαλά «Σκάβοντας εντός», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ξύπνησε μέσα μου η επιθ...

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...
Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

12 ελληνικά + 12 μεταφρασμένα μυθιστορήματα, αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ, είναι η αναγνωστική μας πρόταση για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο.

Γράφει η Χίλντα Παπαδημητρίου

Όπως φαίνεται και από τον κατάλογο που ακολουθεί με τις επιλογές της Χίλντας...

«Διαβάζοντας σε ανοιχτούς ορίζοντες» – 50 βιβλία λογοτεχνίας για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

«Διαβάζοντας σε ανοιχτούς ορίζοντες» – 50 βιβλία λογοτεχνίας για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Μυθιστορήματα, νουβέλες και διηγήματα από την ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2024: καλά βιβλία λογοτεχνίας που μας ανοίγουν ορίζοντες και μας κρατούν συντροφιά στις ημέρες των διακοπών του καλοκαιριού, αλλά και πριν και μετά από αυτές.

Επιλογή–κείμενα...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ